Categorie archief: Bekentenissen

Plannen voor het nieuwe jaar

Het is eindelijk 2017. Ik heb in 2016 veel meegemaakt, en misschien was het gewoon wel een goed jaar voor mij, maar ik ben blij dat het voorbij is. Ik heb grote plannen voor 2017: ik wil nog een halve marathon lopen, mijn coachingsopleiding afronden en serieus als coach aan de slag gaan op school, ik heb wat politieke plannetjes (ja, daar ben ik inderdaad expres vaag over), ik wil verder schrijven aan mijn roman en de yoga-opleiding moet af. Verder wil ik zorgen dat ik fit word – of blijf, want zo slecht gaat het nou ook al weer niet – en die hardnekkige 3 kilo moeten eraf. De belangrijkste inzet voor 2017 is dat ik geen nieuwe dingen erbij wil nemen en ervoor wil zorgen dat ik met wat meer focus aan de slag ga met de dingen die ik doe. Ik ben om dat te bereiken weer eens begonnen met meditatie (sterker nog, in januari wil ik elke dag een kwartier zitten), ik heb een nieuw soort agenda (een Volt planner, die minder specifiek is dan de Passion Planner/Bullet Journal combi die ik gemaakt had, zodat ik misschien iets minder dwangmatig aan de slag kan gaan en me ook niet zo’n faler voel als een van de kleine dingetjes niet gelukt zijn) en ik heb het plan om op schooldagen sowieso van 8.30 tot 16.00 op school te zijn, zodat ik mijn lessen voorbereid, mijn troep opruim en mijn nakijkwerk op orde kan krijgen. Het belangrijke woord voor 2017 wordt ‘focus’ – niet meer alles tegelijk, wat rust, geen nieuwe projecten.

Een week vakantie, met nog bijna een week te gaan, en uitzicht op een prachtige grote berg, die daar gewoon ligt en ook niet zijn best doet om indruk te maken op mensen, zet een mens namelijk wel aan het denken. Althans, deze mens wel. Ik moet toch eigenlijk wel toegeven dat ik mezelf in 2016, en wellicht de jaren daarvoor ook niet, geen plezier heb gedaan door zoveel dingen tegelijk te willen doen. Ik wil niks missen en ik zeg nergens nee tegen, maar dat heeft tot gevolg dat ik mezelf leegtrek. En om te voorkomen dat ik iets mis of iets laat lopen, maak ik strakke schema’s voor mezelf, waar ik me aan moet houden, anders ben ik niet tevreden. Dat doe ik niet alleen met mijn werk, maar ook met dingen die ik voor mezelf doe, waardoor ik er weinig plezier meer in heb. Dat wil ik niet meer. Een van de dingen die ik voor mezelf verpest heb door een dwangmatig schema is deze blog. Ik vind het hartstikke leuk om te schrijven, maar doordat ik van mezelf op maandag en vrijdag een stukje moet schrijven, op woensdag een lijstje, op donderdag een filmpje en op zondag een zindag, zit er weinig ontspanning meer in. Bovendien schrijf ik nu met veel plezier aan mijn roman, en ik heb geen onbeperkte schrijftijd. Ik ga daarom mijn blogdruk bij mezelf weghalen, en deze blog even op een laag pitje zetten: als ik kan en wil schrijven, en als ik iets te vertellen heb, zal ik dat ook zeker doen, maar ik gun mezelf voorlopig even de rust om mijn eigen schema te laten varen. U hoort van me, maar ik weet nog niet wanneer.

Een dagje gezond leven

Ik wil zo graag gezond leven. Ik zie die fitgirls op Instagram met hun havermout en hun avocado op toast en dan denk ik ‘Hoe moeilijk kan het zijn?’ Als ik in mijn kookboeken die gezonde dames met hun mooie huid en slanke kont tevreden een stuk bananencake zie eten ben ik gewoon jaloers, want ik weet zeker dat ik, zelfs als ik voorgoed alleen bananencake zou eten, nooit die huid of die kont zou krijgen. Maar ik probeer het wel. Ik drink liters water per dag, kruidenthee, magere melk, soms zelfs sojamelk als ik een extreme hippiebui heb, ik slik visolie en multivitamine, eet alleen volkorenbrood en -crackers, drink groentesapjes en smoothies (maar niet teveel, want daar zitten behoorlijk wat calorieën in), en ik vul alles wat ik eet of drink in op MyFitnessPal, waar ik mezelf een dagrantsoen van 1800 kcal heb gegund – en ik vind het niet eens moeilijk om me eraan te houden. Althans, meestal niet, maar de laatste tijd is er een beetje de klad in gekomen. Dat komt voor een deel doordat het december is, en ik dan allerlei dingen consumeer die ik anders niet tot mij neem (Bailey’s, Gluhwein, dingen met rozijnen erin, want het is geen kerst zonder Christmas pudding), maar ook doordat ik moe ben, en als ik moe ben, heb ik de neiging om me te wentelen in een troostrijk dekentje calorieën.

Maandag leek het lange tijd goed te gaan. Ik begon met een keurig ontbijt van Skyr (dat is een soort kwartsachtige yoghurt, die veel eiwitten bevat, maar die ik vooral aantrekkelijk vind omdat hij uit IJsland komt) met muesli, mijn tussendoortje om 11.00 was een eiwitreep, als lunch at ik een kikkererwtensalade van Albert Heijn en 3 Wasa lichtgewicht crackers (dat is een eufemisme voor karton) met Huttenkäse, en mijn avondeten was een vegetarische bietenpizza met champignons en geitenkaas, die ik, omdat ik nog wat kcal overhad heb geupgrade met nog meer champignons en een sneu restje Gorgonzola (want eten weggooien is zonde). Keurig binnen mijn budget, iets eronder zelfs, en de macro’s waren ook perfect uitgebalanceerd. Na school ben ik gaan sporten en heb ik mijn administratie bijgewerkt, en ik had mezelf een uur echt vrij gegeven om te eten en te chillen. Ik was echt trots op mezelf. Zo trots dat ik, toen ik naar de fractievergadering ging, dacht dat ik best iets lekkers bij de koffie mocht. En toen ging het dus alsnog mis – ik ben in 30 seconden van volledig tevreden over de voedselconsumptie naar FUCK YEAH KERSTKRANSJES!!! gegaan. Jammer, want ik was echt zo dichtbij een volmaakte dag. Nou ja, blijven proberen dan maar.

En weer een dag verdwenen

Soms heb ik zulke mooie plannen voor vrije dagen. Ik heb namelijk niet zo heel vaak een echt vrije dag, dus als ik er een heb, kan ik daar al lang van tevoren plannen voor maken. Vandaag stond er helemaal niets op de agenda, althans, gisteravond werd daar op het laatste moment een interview bij Unity TV ingevoegd, maar dat duurde maar 15 minuten, dus behalve dat ik ineens toch moest douchen (want laten we eerlijk zijn, als je een dag zo vrij bent dat je niet hoeft te douchen, dan ben je echt vrij), mocht dat nauwelijks een inbreuk op mijn dag heten. Wat ik had willen doen: de bedrijfsadministratie, mijn pyjamala opruimen, mijn persoonlijke financiële administratie, in mijn Passion Planner de terugblik op september invullen, mijn agenda voor volgende week vast op gang krijgen, huiswerk voor de coach-opleiding, huiswerk voor de yoga-opleiding, lezen, boodschappen doen voor een legendarische maaltijd met wijn met M, want die moet echt altijd werken, 2 blogs op voorraad schrijven zodat ik in november een nieuw woest plan kan uitvoeren (voor het eerst in tijden een woest plan met mijn brein en niet met mijn lijf), ruzie maken met PostNL omdat ze beweerden dat een pakketje bezorgd was zonder dat het pakketje zich daadwerkelijk in mijn tastbare realiteit bevond en mijn nieuwe ring ophalen bij Eva Schreuder. Oh, en op de valreep bleek dat ik moest wachten op mijn vervangende iPhone. Je zou bijna stress krijgen van je vrije dag.

oplossingen-voor-de-meest-voorkomende-problemen-rondom-to-do-listsEn wat ik heb gedaan? Ik heb nog net op tijd mijn ruzie met PostNL in werking gezet, want het pakketje werd om 11 uur alsnog bezorgd, met kort daar achteraan mijn iPhone, zodat ik vervolgens bijna de hele dag hebt verkloot. Ik heb het nog voor elkaar gekregen om de ring op te halen en te douchen voor het interview, en een schitterend stuk dry-aged rundvlees gekocht voor de legendarische maaltijd, maar verder heb ik dus helemaal geen ene klap gedaan. Ja, ik heb geloof ik 6 afleveringen van Luke Cage achterelkaar door gekeken, waarbij ik tot 2 keer toe de Netflix-pop-up kreeg ‘Ben je nog aan het kijken?’ (waarbij de impliciete vraag volgens mij is ‘Of ben je inmiddels overleden en door je kat opgegeten?’ of ‘Waarom ga je niet iets doen met je leven?’ of ‘Serieus, Susannah, is dit waar je die studie voor gedaan hebt?’, maar misschien ben ik een beetje paranoïde), en koeken gegeten omdat ik zo ontzettend veel honger had doordat ik gisteren heb hardgelopen. En vanaf het moment dat M thuis kwam en ik aan de voorbereidingen voor het eten begon, ben ik weer keurig in het gareel gesprongen, want de maaltijd was inderdaad legendarisch (rib-eye, zoete aardappelfrietjes en snijbonen, met een heerlijke rode wijn, voorlopig de laatste alcoholische consumptie want ik ga een week lang graag leven vanwege de halve marathon) en het maakt hem gelukkig niet uit of ik mijn Passion Planner heb ingevuld. Maar deze dag is verdwenen, en die krijg ik nooit meer terug. Het zij zo.

Feed your head

In mijn constante queeste naar zelf-verbetering doe ik nogal wat dingen in de mild-zweverige sfeer. Om te beginnen natuurlijk yoga (al heb ik dan natuurlijk weer de OCD-versie uitgekozen, waarin het zomaar kan gebeuren dat de docent tegen me schreeuwt, met een stok tegen mijn staartbeen gaat staan duwen of hard op mijn bovenbeen slaat omdat dat ‘dood is’), maar ik heb ook een zwak voor allerlei soorten kruidenthee, self-helpboeken en -blogs, en plaatjes met inspirerende teksten, ook al houd ik me niet altijd aan de dingen die ik daarvan zou moeten leren. In dat kader vind ik eigenlijk dat ik zou moeten mediteren. Ik heb de indruk dat dat voor iemand zoals ik, altijd bezig met van alles, veel te druk en ongefocusd, met neiging tot tobben, heel gezond zou zijn, en, laten we eerlijk zijn, iedereen zou 10 minuten per dag vrij moeten kunnen maken om gewoon even te zitten met de ogen dicht en een eenvoudige oefening doen om in het moment te leven. En zo niet, dan geldt het zen-spreekwoord dat overal op internet te vinden is (dus is het waar): ‘You should sit in meditation for twenty minutes every day — unless you’re too busy. Then you should sit for an hour.’ Jaren geleden heb ik, omdat ik er echt een gewoonte van wilde maken om elke dag te mediteren, eerst het Headspace-boek gelezen en later de Headspace-app geïnstalleerd.

headspace1En ik heb het echt geprobeerd, hoor. De eerste 10 sessies van 10 minuten (die zijn ook gratis) heb ik meerdere keren gedaan, en ook met de vervolgsessies van 10 tot 30 minuten, die je kan gebruiken als je een abonnement neemt, heb ik regelmatig een veelbelovend begin gemaakt. Maar ik hou het niet vol. Elke keer zet ik in mijn agenda ‘2x mediteren’ als doel voor een week, en het lukt niet. Ik kan geen geschikt moment vinden, want heel vroeg in de ochtend dreig ik in slaap te vallen, in het openbaar vervoer is teveel herrie, ’s middags thuis willen de katten aandacht, M ziet me aankomen als ik voorstel dat hij even 10 minuten naar boven gaat zodat ik mijn geest kan bevrijden en heel laat in de avond dreig ik in slaap te vallen. Los van de praktische bezwaren, want die los je zo op, heb ik er gewoon de rust niet voor. Dus zelfs als ik eraan slaag te beginnen, ben ik binnen no time afgedwaald en dan voel ik me vervolgens slechter dan ik me voelde voordat ik een halfslappe poging ging doen om te mediteren, terwijl het toch uiteindelijk de bedoeling is dat ik me beter ging voelen. Ik heb daarom zojuist mijn Headspace-abonnement opgezegd. Dan heb ik ruim €70 per jaar om op een andere manier te besteden aan dingen waar ik me goed van ga voelen. Kruidenthee, self-helpboeken, dat soort dingen. Of misschien gin. Voor iedere mind is er een ander soort mindfulness, lijkt me.

headspace2

Het onbekende

Ik ben geen spontaan mens. Er zijn mensen die heel spontaan zijn, die allerlei dingen ineens doen, omdat het bij ze opkomt, maar zo ben ik niet. Als ik iets doe, heb ik erover nagedacht. Als ik je bel op je verjaardag, heb ik je verjaardag in mijn agenda gezet. Als ik bij je langs kom, dan vraag ik van tevoren of dat je schikt. En ik hoop eigenlijk ook dat anderen dat bij mij doen. Als je nu bij me langs zou komen, zonder van tevoren even te vragen of ik dat ook een goed plan vind, zou je meteen antwoord krijgen op die vraag, want ik kom net uit de douche en zit heerlijk mijn lunch te eten en te bloggen. In mijn blote kont. Ik kan dat doen, want ik heb het komende uur geen afspraken. En dat wou ik graag zou houden. Als je me daarentegen nu even sms’t of ik zin heb om op heel korte termijn iets af te spreken, kan ik daar even over nadenken en besluiten of ik het op kan brengen om een broek aan te trekken. Waarschijnlijk zeg ik ja. Ik ben niet van de spontane etentjes (ik hou van voorpret, tafels reserveren in leuke restaurants, het menu uitgebreid bekijken), onverwacht bij vrienden langs gaan (want wat ik niet wil dat mij geschiedt, doe ik ook een ander niet) of lang geleden gemaakte plannen ineens wijzigen omdat er zich een alternatief heeft aangediend (dan had ik lang geleden niet een plan gemaakt). Ik vind mijzelf overigens best prima zo. Ik weet wat me te wachten staat, en dat vind ik prettig.

sprsmeBehalve dat ik afgelopen zondag ineens iets spontaans heb gepland. Ja, ik weet dat je iets spontaans niet kan plannen, maar ik kan dat wel: ik heb een driedaagse citytrip bij sprs.me geboekt. Eind november, in mijn eentje, want Michel is dan in Parijs. Waar ik vorig jaar nog flink in de bus geblazen heb door het masturdating-weekend in Zwolle, ga ik nu een niveau hoger: 3 dagen, inclusief vliegreis, naar een locatie die ik niet ken. Een week van tevoren laten ze me weten hoe het weer is waar ik heen ga, en hoe laat ik op het vliegveld moet zijn, en ik krijg een kaart met een krascode, die ik op het vliegveld pas eraf mag krassen, en dan weet ik mijn bestemming. Doodeng. Niet dat ik niet in mijn eentje in een grote boze stad durf te zijn, dat maakt me niet uit, maar het totale gebrek aan controle dat me de komende tijd te wachten staat, daarvoor loopt het me eerlijk gezegd dun door de broek. Op de speciale persoonlijke sprs.me-pagina staat nu ’70 dagen tot Susannah embraces the unknown’, maar dat is niet waar, want dat doe ik nu de hele tijd. Als ik op het vliegveld sta en kijk wat de bestemming is, dan zijn de mogelijkheden prima te overzien: of het is een leuke stad – dan ga ik de stad verkennen, of het is een stomme stad – dan ga ik lekker 3 dagen in het hotel in mijn pyjama boekjes zitten lezen. Maar de komende 70 dagen, die zijn pas eng. En wat mij betreft voorlopig wel weer genoeg spontaniteit…

Handige nieuwe tool

Ik heb weer een nieuwe tool om mezelf te stimuleren om dingen te doen. Want naast Personal Body Plan, dat me naar de gym trapt en me vertelt wat ik allemaal nog mag eten op een dag, mijn Passion Planner, waarin ik mijn afspraken, dromen, ambities en to do-lists bijhoud, het megaranzige notitieboekje dat in al mijn tassen woont en dient als receptakel voor random en minder random ideeën en de agenda op mijn telefoon (die synchroniseert met mijn laptop en iPad) is er natuurlijk altijd ruimte voor nog meer structuurtjes. Ik ben namelijk eigenlijk niet in staat om gewoon dingen te doen: er moet altijd een soort projectje van gemaakt worden. Soms vind ik dat belachelijk en erger ik me aan mezelf omdat ik niet normaal kan doen, maar aan de andere kant krijg ik wel veel dingen voor elkaar, en daar helpen al die malle structuurtjes me bij. Mijn nieuwe beste vriend op dit gebied is de Better Habits app voor op mijn iPhone. Ik werd hierop geattendeerd door de blog van The Self Help Hipster (ja ik weet het, ik ben een fangirl, maar ze is gaaf en ze heeft me leren Snapchatten dus ik ben haar veel verschuldigd), en ik was zeer geporteerd voor de gedachte dat ik daarmee weer wat aspecten van mijn leven op orde zou kunnen krijgen.

habits1Want waar ik vind dat het op zich prima gaat met mijn leven, blijft mijn huis een twijfelgeval. Ik weet het namelijk voor elkaar te krijgen dat ik last heb van rotzooi en heel veel rotzooi maak; je zou verwachten dat de natuur het voor elkaar weet te krijgen dat je of rommelig bent en immuun voor troep of van nature heel netjes, zodat je je niet aan troep hoeft te ergeren, maar in mijn geval is dat dus misgegaan. Ik heb altijd rotzooi om me heen. Twee weken geleden heb ik 4 uur van mijn leven geïnvesteerd in het opruimen van het huis, maar toen viel me op dat mijn troep zich eigenlijk concentreert op 3 punten: de tafel waar ik werk, de bank waar ik chill en de vloer boven waar ik al mijn kleren neerpleur als ik ze uit heb getrokken. Dus ik heb de Better Habits-app ingezet om daar wat aan te doen. Voordat ik ga slapen moet ik mijn kleren opruimen (en mijn make-up afhalen – heeft met rotzooi niks te maken, maar is broodnodige bijvangst van de app), vandaar code blauw, en als ik het pand verlaat moet ik de tafel en de bank leeg achterlaten. Als ik het doe, mag ik het aanvinken en krijg ik een bolletje, en als ik alle bolletjes vol heb (voor de beide opruim-habits heb ik 21 dagen nodig, voor de make-up van mijn smoel verwijder-habit 48, want dat is moeilijker), komt een nieuwe habit uit de wachtlijst, want je mag er van de app maximaal 3. Ik heb nog geen dag gemist en mijn huis is keurig opgeruimd, dus het werkt. Althans, voor mij. Maar ja, ik ben de enige die ik in het gareel hoef te krijgen.

habits2

De ideale spijkerbroek

Soms vind ik mezelf echt een heel erg onaardig mens. Zo ook afgelopen zaterdag. Ik zat in de trein van Amsterdam naar Leiden, na een lange dag op de yoga-opleiding, dus ik zou juist een beetje in een milde stemming moeten zijn geweest, toen bij de stop Schiphol in plaats van de gebruikelijke kuddes toeristen met veel te grote koffers een grote groep dames instapte. Met veel te grote tassen. Van de Huishoudbeurs. Het was gelijk gedaan met de rust die ik echt nodig had, want in het viertje dat ik tot dan toe heerlijk aan mezelf had mocht ik maar liefst drie dames ontvangen. Inclusief al die tassen, maar er was ook een uitgelaten stemming, want kennelijk hadden ze een topdag beleefd op de Huishoudbeurs, waardoor ze de hele tijd net iets te hard aan het praten waren, zodat de muziek op mijn koptelefoon werd overstemd. En ik zal eerlijk zijn: de dames waren ook alledrie aan de zware kant, dus ik voelde me nogal overweldigd in mijn hoekje van de trein. Dat gaat kennelijk snel in je hoofd: waar ik een jaar geleden ongeveer net zo dik was als deze dames, vond ik het nu reden om te veroordelen dat ze zomaar in een trein gingen zitten en zich gingen zitten vermaken. Op een gegeven moment waren de twee dames tegenover me met hun telefoons bezig, en toen stootte de vrouw naast me mij aan, want ze wilde me wat laten zien: een foto van zichzelf in een bevallige pose met een spijkerbroek aan, met de tekst ‘de mooiste billen van de Huishoudbeurs’ en #curvepower erboven.

MS-Mode-Billenbooth

Zij wist natuurlijk ook niet dat ik net allerlei nare gedachtes had gehad over haar en haar vriendinnen (dan had ze me denk ik met die giga-tas folders voor mijn smoel geslagen), dus ze kon zonder enige moeite haar blijdschap over het spijkerbroekenconsult dat ze had gekregen bij M&S-mode, en de egoboost die de foto haar had gegeven met mij delen. En los van het feit dat ik mezelf meteen geconfronteerd zag met mijn eigen inherente naarheid was ik oprecht blij voor haar. Want ik kan me nog heel goed herinneren dat ik geen spijkerbroeken droeg omdat ik het niet aankon om er een te moeten kopen, omdat ik om 1 spijkerbroek te kopen 100 spijkerbroeken moest passen, die me allemaal even beroerd zouden hebben gestaan, met als gevolg dat ik met het gevoel een onkleedbare freak te zijn naar huis ging. Dat ik nu door mijn PersonalBodyPlan-succes gewoon naar een winkel kan gaan en dan kan kiezen uit allerlei spijkerbroeken, die dan allemaal aan de relatief kleine maat-kant van de winkel liggen, ervaar ik als een zegening. Ik weet natuurlijk niet hoe het leven van mijn enthousiaste treinbuurvrouw eruit ziet; als zij zich goed voelt in haar lichaam heb ik het recht helemaal niet om haar te veroordelen (en als ze zich niet goed voelt overigens ook niet). Maar als zij er wel in geslaagd is om een spijkerbroek te vinden waarin ze zich geweldig voelt, dan is het op zich een eer dat ze die vreugde met een wildvreemd rotwijf dat stiekem ook heel trots is op een foto van zichzelf in een spijkerbroek wil delen.

spijkerbroek