Categorie archief: Blessure

Arm

Kennelijk ben ik gedoemd om tegen het eind van het schooljaar een blessure op te lopen, maar dit jaar ben ik iets eerder dan vorig jaar, want de hernia dateert van begin juni, en nu heb ik het voor elkaar gekregen om al in april met een fysiek probleem te komen. Ik ben namelijk vorige week vrijdag gevallen tijdens een yoga-workshop. Het was een vierdaagse intensieve workshop, die om meerdere redenen uiterst leerzaam was voor me. Ten eerste weet ik nu dat ik, hoewel ik best ver gekomen ben, fysiek helemaal niet in staat ben om een vierdaagse intensieve yogaworkshop te doen. Ik ben gewoon niet fit genoeg, en ook niet sterk genoeg, en dan kom je er al snel achter dat je, als je je buikspieren niet kan inzetten omdat ze slap zijn, in je onderrug gaat hangen, en dat doet op den duur pijn. De tweede leerervaring is mijn progressie, want waar ik sinds ik met de opleiding begonnen ben veel vooruitgang heb geboekt, heb ik nog een lange weg te gaan, en van sommige houdingen die ik vorige week door anderen heb zien uitvoeren vermoed ik dat ik die in dit leven, met dit lichaam en met deze fysieke kracht nooit zal kunnen. Maar goed, dat soort ervaringen zijn humbling, en dat schijnt goed voor een mens te zijn. Want er gingen ook dingen goed: op dag 4 kwam ik bijvoorbeeld voor het eerst dit kalenderjaar helemaal zelfstandig in handstand, en daar was ik behoorlijk trots op. Zo trots, dat ik dacht dat ik best de vervolghouding kon proberen.

yogaworkshop1

Het was de bedoeling dat we verder van de muur af in handstand gingen staan en dan via de muur naar beneden zouden lopen. Nou heb ik een tamelijk flexibele onderrug, dus die achteroverbuigingen zijn voor mij geen probleem, maar ik heb weinig kracht in mijn armen, dus ik doe een band om mijn bovenarmen, zodat mijn ellebogen niet kunnen buigen. En daar ging het dus mis, want ik werd geholpen door een uiterst ervaren docente (dus for the record: het lag niet aan haar), die mijn onderrug vasthield zodat ik niet om kon klappen. Maar zij is sterk, en het was druk, en toen ik zei dat ik niet meer op mijn handen stond hoorde zij dat niet, en toen viel ik. En als je je ellebogen niet kan buigen, draai je zo’n  beetje over je hele arm heen, en dat doet heel erg veel pijn. Ik schijn lijkbleek geweest te zijn, en ik moest flink zweten, en ik heb een tijdje gedacht dat ik ging overgeven. Maar dat viel mee, en na een halfuur ijs op mijn onderarm en met een bandage om mijn bovenarm kon ik zelfs lunchen als een normaal mens, maar dan wel een normaal mens met een geïmproviseerde mitella. Het was natuurlijk mijn linkerarm, en met rechts kan ik helemaal niets, dus ik heb de arm gelijk in moeten zetten om soep in mijn mond te kunnen krijgen, want dat leek me een belangrijke activiteit.

yogaworkshop 2Omdat ik mijn vingers gewoon kon bewegen, leek het me dat ik mijn arm niet gebroken had, en ik was erg blij met de manier waarop de opperdocente van het yoga-instituut mij geholpen had, dus ik ben ’s middags zelfs teruggegaan voor de rest van de workshop, al was het natuurlijk wel gedaan met de stunts; ik heb vooral op de grond gelegen met een kussen onder mijn arm – geen straf natuurlijk en ik vond het ook wel prettig om in de buurt te zijn van iemand die begreep wat er gebeurd was (leg dat maar eens uit aan de huisarts). Sinds vrijdag gaat het vooruit, helaas niet lineair maar met horten en stoten: ik heb een soort steunsok, die ik soms alleen om mijn bovenarm doe en soms om mijn hele arm, en de ene dag doet het meer pijn dan de andere. Ik kan alweer bijna alles, inclusief hele pagina’s flauwekulletjes genereren, maar mijn arm strekken is lastig. En ik ben nog niet naar een yoga-les geweest, want een beetje rust leek me verstandig. Morgen ga ik het weer proberen, onder begeleiding van de opperdocente, want die heeft er verstand van, en zondag ga ik naar het yoga-festival in Leiden, al heb ik mijn inschrijving voor de upside down-workshop maar even aangepast. Want ik vermoed dat ik voorlopig niet in handstand sta. Ik denk dat ik eerst even een behoorlijke tijd aan mijn armkracht moet werken – want ook uit deze blessure valt natuurlijk een les te trekken. Schade en schande.