Categorie archief: Bloggen

Soemeya

Ik ben niet zo snel onder de indruk. Wereldreizen doen me weinig (je koopt gewoon een ticket en je gaat op reis), sportprestaties vind ik op zich wel indrukwekkend (sinds ik zelf een marathon wil lopen weet ik hoe moeilijk het kan zijn), maar voor een deel hangen die prestaties toch af van in welk lichaam je geboren bent, en mensen die een gave baan met een dik salaris gun ik de status en de pegels van harte, maar per saldo is het toch gewoon werk. Intellectuele prestaties, zoals boeken schrijven, studies afronden of dingen uitvinden, doen me doorgaans meer. Maar er is iemand die ik echt heel stoer vind, en dat is Soemeya. Soemeya is een oud-leerling van mij, ze heeft een paar jaar geleden eindexamen gedaan, en ze heeft de laatste 2 of 3 jaar van haar schoolcarrière Grieks van mij gehad. Mijn vak heeft ze, zoals al haar andere vakken, afgerond met een mooi cijfer, iets waarvoor ik mezelf overigens geen complimenten aanmatig, want dat had ze zonder mij ook wel gedaan, en daarna is ze geneeskunde gaan studeren. Dat was haar plan, en dat heeft ze ook uitgevoerd.

Maar toen Soemeya haar bachelor op zak had, ging het mis. Ze was ingedeeld voor co-schappen en had nog wat tijd over, dus er lag een plan om een mooie reis naar Azië te maken. Die reis ging niet door, want Soemeya bleek ziek: ze had Hodgkin lymfoom. Er volgde een uitvoerig traject van chemotherapie, en ze leek weer helemaal genezen. Haar haar groeide terug, ze was alweer reizen aan het plannen en haar grootste zorg met betrekking tot haar lichaam was de vraag of ze wel op tijd een summerbody zou hebben. Helaas, het liep anders: de lymfoom is weer terug, dus Soemeya gaat haar tweede chemotherapietraject in – en dan heeft ze van de week al een eierstok laten invriezen, want van de behandeling die ze krijgt zal ze onvruchtbaar worden. Allemaal dingen waar je je helemaal geen zorgen over zou moeten maken als je zo jong bent, maar het is nou eenmaal niet anders. Maar Soemeya is een stoer wijf, dus Soemeya zet haar schouders eronder: ze gaat die behandeling gewoon doen, en ze blogt erover. Want op soemeyablog.wordpress.com schrijft ze over wat haar overkomt, vanuit haar eigen unieke perspectief: als een arts in opleiding, als een positieve vrouw, als een altijd positief ingestelde dame, maar bovenal, als het stoere wijf dat ze is. Als je de komende tijd 1 blog leest, lees dan die van Soemeya.

Nu ook op YouTube

Het is gelukt: ik heb mijn voornemen om te gaan vloggen of YouTuben waargemaakt. Inmiddels staan er 3 filmpjes op mijn YouTube kanaal, maar er volgen er meer. Dat weet ik zeker, want ik heb al materiaal voor nog een filmpje of 5 op mijn telefoon staan, en ik heb een enorme waslijst van dingen waar ik filmpjes over wil gaan maken. Op mijn kanaal zal ik soms verslag uitbrengen van mijn avonturen, soms gave spullen laten zien en daarover praten, soms gewoon een verhaal vertellen over dingen die ik belangrijk of niet belangrijk of leuk of stom vind, en soms met iemand anders praten. Oh, en misschien ook wel eens een kookfilmpje. Kortom, ideeën zat, en ik sta ook zeker open voor verzoekjes, dus als je een voorstel hebt: laat het me weten. En als je je abonneert op het kanaal, staan nieuwe filmpjes van mij gelijk hoog in je playlist. Lijkt me helemaal niet zo erg.

In bovenstaand filmpje breng ik verslag uit van een zeer geslaagde kaas- en wijnproefsessie bij Fromagerie Bon in Leiden (samen met mijn collega M.). Het was niet alleen gezellig en lekker, maar het heeft ook geleid tot een paar mooie bekentenissen. Klik maar gewoon op Play, dan kan je het zien!

Ik ben er nog

Tja. Dan kondig je begin januari aan dat je even een pauze neemt, en dan blijk je ruim 4 maanden later nog steeds een pauze te hebben. Kennelijk had ik die nodig. Maar dat betekent niet dat ik niet heel vaak aan deze blog gedacht heb – integendeel, ik heb ongeveer 2 maanden nodig gehad om af te kicken van mijn strakke blogschema. 5 posts per week was gewoon ook echt wel veel, en ik merkte dat ik er nog weinig plezier in had. Ik wilde het anders aanpakken, maar ik wist niet precies hoe, dus ik heb een tijdje helemaal niks gedaan. Nou ja, niet helemaal niks: ik heb wel aan mijn roman geschreven. De wordcount van Teenage Death Stars (want zo heet hij) is op dit moment 17643 woorden, dus dat schrijven mag ik van mezelf als progressie noteren. Ik heb ook een onverwachts optreden gehad, bij Radio 1 Vandaag, in het kader van het programma-onderdeel ‘De Optimist’. Ik was uitgenodigd om een zwaar verkorte versie te komen vertellen van mijn eerder gegeven verhaal over borsten, en die uitnodiging heb ik natuurlijk aangegrepen, want als je de kans krijgt om op de nationale radio een record ‘frequentie van het woord ‘tieten’ in 2 minuten’ te vestigen, grijp je die met beide handen aan. De opname van mijn interview en het verhaal zijn hier terug te luisteren.

Ik vond het wel moeilijk om na het Radio 1 avontuur niet meteen het bloggen weer als vanouds op te pakken, want in het interview werd er naar mijn blog verwezen, dus toen dacht ik eigenlijk dat ik als een haas voor nieuwe content zou moeten zorgen. Maar ik heb het niet gedaan. Ongetwijfeld kost deze enorme pauze me lezers, maar ik hoop dat die weer terugkomen als ik weer ga schrijven. En daar begin ik per vandaag mee. Het zal wel anders worden. Geen 5 posts per week, misschien de ene week wel, maar dan een andere week weer niks. Geen vaste lijstjes, geen verplichte nummers voor mezelf. Ik ben deze blog begonnen omdat ik het leuk vind om te schrijven, en dat vind ik nog steeds, en in dat kader wil ik ook weer wat gaan doen. Maar ik wil ook andere dingen: nog steeds de roman, en ik ga vloggen. Ik heb al een YouTube-kanaal (daar kan je je vast op abonneren, dat vind ik leuk, en dan krijg je een melding als ik eindelijk een keer over de brug kom met een filmpje) en ik heb een iPhone met een prima camera en een vastberadenheid om epic movies over lifestyle en algehele awesomeheid voor 40 plus dames te maken die alleen maar tot succes kan leiden. Vanavond zit ik op een schrijfavond in Rotterdam, zodat ik chips kan eten en ongestoord kan werken. Het is vast het begin van de voortzetting van iets moois. We gaan het meemaken.

Plannen voor het nieuwe jaar

Het is eindelijk 2017. Ik heb in 2016 veel meegemaakt, en misschien was het gewoon wel een goed jaar voor mij, maar ik ben blij dat het voorbij is. Ik heb grote plannen voor 2017: ik wil nog een halve marathon lopen, mijn coachingsopleiding afronden en serieus als coach aan de slag gaan op school, ik heb wat politieke plannetjes (ja, daar ben ik inderdaad expres vaag over), ik wil verder schrijven aan mijn roman en de yoga-opleiding moet af. Verder wil ik zorgen dat ik fit word – of blijf, want zo slecht gaat het nou ook al weer niet – en die hardnekkige 3 kilo moeten eraf. De belangrijkste inzet voor 2017 is dat ik geen nieuwe dingen erbij wil nemen en ervoor wil zorgen dat ik met wat meer focus aan de slag ga met de dingen die ik doe. Ik ben om dat te bereiken weer eens begonnen met meditatie (sterker nog, in januari wil ik elke dag een kwartier zitten), ik heb een nieuw soort agenda (een Volt planner, die minder specifiek is dan de Passion Planner/Bullet Journal combi die ik gemaakt had, zodat ik misschien iets minder dwangmatig aan de slag kan gaan en me ook niet zo’n faler voel als een van de kleine dingetjes niet gelukt zijn) en ik heb het plan om op schooldagen sowieso van 8.30 tot 16.00 op school te zijn, zodat ik mijn lessen voorbereid, mijn troep opruim en mijn nakijkwerk op orde kan krijgen. Het belangrijke woord voor 2017 wordt ‘focus’ – niet meer alles tegelijk, wat rust, geen nieuwe projecten.

Een week vakantie, met nog bijna een week te gaan, en uitzicht op een prachtige grote berg, die daar gewoon ligt en ook niet zijn best doet om indruk te maken op mensen, zet een mens namelijk wel aan het denken. Althans, deze mens wel. Ik moet toch eigenlijk wel toegeven dat ik mezelf in 2016, en wellicht de jaren daarvoor ook niet, geen plezier heb gedaan door zoveel dingen tegelijk te willen doen. Ik wil niks missen en ik zeg nergens nee tegen, maar dat heeft tot gevolg dat ik mezelf leegtrek. En om te voorkomen dat ik iets mis of iets laat lopen, maak ik strakke schema’s voor mezelf, waar ik me aan moet houden, anders ben ik niet tevreden. Dat doe ik niet alleen met mijn werk, maar ook met dingen die ik voor mezelf doe, waardoor ik er weinig plezier meer in heb. Dat wil ik niet meer. Een van de dingen die ik voor mezelf verpest heb door een dwangmatig schema is deze blog. Ik vind het hartstikke leuk om te schrijven, maar doordat ik van mezelf op maandag en vrijdag een stukje moet schrijven, op woensdag een lijstje, op donderdag een filmpje en op zondag een zindag, zit er weinig ontspanning meer in. Bovendien schrijf ik nu met veel plezier aan mijn roman, en ik heb geen onbeperkte schrijftijd. Ik ga daarom mijn blogdruk bij mezelf weghalen, en deze blog even op een laag pitje zetten: als ik kan en wil schrijven, en als ik iets te vertellen heb, zal ik dat ook zeker doen, maar ik gun mezelf voorlopig even de rust om mijn eigen schema te laten varen. U hoort van me, maar ik weet nog niet wanneer.

Extended workplace

Ik heb een tamelijk strakke planning. Iedereen die mij een beetje kent of leest, weet dat ik geobsedeerd ben door agenda’s, to do lists, Passion Planners, Bullet Journals, time management methodes en andere manieren om in elk geval de schijn op te wekken dat ik weet wat ik aan het doen ben, of in elk geval wanneer ik het zou moeten doen. Maar soms wil er weleens iets bij inschieten, bijvoorbeeld omdat ik het vergeet in een lijstje op te nemen, of omdat het op een lijstje staat dat ik niet synchroniseer met de moederlijst. En dan gaat het mis, want dan heb ik geen tijd om kleren te wassen, te sporten of, en dat is natuurlijk het ergste, mijn blog bij te werken. Gelukkig heb ik op maandag de eerste 2 uur vrij, dus dan kan ik, als ik het een beetje goed plan, gewoon naar Voorburg alsof ik om 8.30 moet lesgeven, en dan met mijn laptop, die ik dan niet moet vergeten, bij Coffee Works gaan zitten, waar de koffie goed is en het WiFi-signaal sterk. Er waren tijden dat ik dagenlang bij Bagels & Beans of Anne & Max in Leiden kon gaan zitten schrijven, maar dat is helaas niet meer mogelijk – dus anderhalf uur rustig werken in een prettig café op een maandagochtend, met koffie, laptop en inspiratie is een gigantische luxe. Maar dan moet je wel rustig kunnen werken. Helaas zijn er meer mensen die weten dat het bij Coffee Works goed werken is; schuin tegenover me zat een aardige jongen op zijn laptop te tikken, die ik vooral aardig vond omdat hij niet aan het praten was.

extended-workplaceDat alles in tegenstelling tot de man die achter me zit, die er geloof ik elke dag is, die het hier zo rustig vindt dat hij al zijn zakelijke telefoongesprekken hier doet. En omdat ik nogal snel afgeleid ben, ga ik naar die gesprekken zitten luisteren. De inhoud ervan interesseert me geen moer, maar de misdaden die deze man tegen de taal pleegt zijn wat mij betreft reden voor een melding bij de Verenigde Naties. Het begon met ‘ik zit in mijn extended workplace’, wat ik nog wel een mooie term vond, maar het escaleerde al snel. Ik heb genoteerd: ‘ik zit er ongeladen in, hoor’ (?), ‘de routing is wel belangrijk’ (??), ‘ik heb hem helemaal scherp’ (???), ‘ja, zij zit ook zo in de wedstrijd’ (?²) en ‘als zij eenmaal geframed heeft, heeft ze geframed en dan kom je er niet meer vanaf’ (√?)*. Zo kan ik dus niet werken, want ik moet luisteren naar die dwaas en dan alles opschrijven. Dossiervorming, zogezegd, want hij vervuilt mijn extended workplace met zijn gebabbel. Op een gegeven moment werd het me echt te gortig, en wel toen hij zei ‘Om in jouw metafoor te blijven: om de krenten uit de pap te halen, moet je wel pap eten. En pap kan heel lekker zijn.’ Ik heb even overwogen om met hem te gaan praten, maar het was voor iedereen goed nieuws dat ik naar school moest. Kon hij rustig doorwerken zonder een of andere crazy bitch die hem gek gaat zitten maken over zijn taalgebruik, en ach, die pubers zijn wel wat gewend van me. Volgende week zit ik daar denk ik weer. Beetje werken, beetje taalramptoerisme. Zo ben ik.

* Ja, ik weet dat √? lager is dan ?².

Daar gaan we weer

Ik kan het niet langer ontkennen: de zomervakantie is voorbij. De zomer niet, heb ik de indruk, want zoals altijd wordt er een hittegolf aangekondigd voor de eerste dag waarop ik weer aan het werk ga, maar ik zal me moeten neerleggen bij de harde realiteit dat het, in elk geval voor mij, voorlopig even gedaan is met het nietsdoen. Ik ben op 31 juli teruggekeerd uit Noorwegen, waar M en ik hebben genoten van een heerlijke vakantie, 2900 kilometer hebben gereden met een enorme Toyota Auris stationwagon (Auris betekent kennelijk ‘gigantische unit’ in het Japans), gegeten hebben van de meest uitgebreide ontbijtbuffetten, en hebben gekeken naar fjorden, watervallen en sneeuw. Oh ja, en een inblikmuseum bezocht. En een rockmuseum. Ik had de stellige intentie om zodra ik terug was weer te gaan bloggen, maar het wilde maar niet lukken. Ik had geen inspiratie, geen zin om achter de laptop te gaan zitten en geen verplichting om met allerlei teksten over de brug te komen, dus ik ben keurig 3 weken achter elkaar ingelogd om de datum in de ‘ik ben weer terug op…’-tekst nog een weekje op te schuiven. Vorige week begon het al een stuk meer op een normaal leven te lijken, omdat ik me had aangemeld voor de Zomerschool Klassieke Talen aan de VU. Drie dagen lang om half 7 op is een mooie voorbereiding op het jaar, zeker als dat betekent dat ik, naast hernieuwde wekkerdiscipline, ook al bijna alle examenteksten heb gelezen. En met mijn nieuwe pennen heb kunnen schrijven.

cursusMaar vandaag begon het natuurlijk echt. De docenten in mijn regio, ik geloof dat het ‘midden’ is, mochten zich vandaag weer melden. Op sommige scholen werd ook gelijk met de leerlingen aan de slag gegaan, maar die van ons hebben nog een dagje respijt – terwijl wij achtereenvolgens mochten genieten van de programma-onderdelen koffiedrinken en bijkletsen over de vakantie (vind ik vreselijk, ik heb helemaal geen zin om over mijn vakantie te vertellen, laat staan een uitgebreid verhaal te horen over de vakantie van een ander), een Algemene PersoneelsVergadering (altijd mooi, zoals ik me weet te ergeren aan het woord ‘personeel’ als dat op mij van toepassing is), een lezing van de YoungWorks over ruimte bieden voor de talenten van leerlingen (zou ik cynisch over kunnen doen, maar ik vond het eigenlijk wel mooi), een lunch aangeboden door de school (in het kader van ‘wen er maar niet aan, de volgende keer dat je geen eigen zompig pakketje brood uit je tas hoeft te eten is de Kerstlunch’), een sectievergadering (we zijn inmiddels met 6 dames en 1 heer, die allemaal wel ergens iets van vinden, dus dat duurt even) en een vergadering voor alle tutoren (waarbij de eerste collega die boos wegliep en met deuren smeet zich alweer aandiende). Tussendoor heb ik planners gemaakt en me voorbereid op de activiteiten van dinsdag en woensdag: 2 dagen lang een workshop ‘ontspannen’ geven aan leerlingen van de 6de klas. Al met al geen rustige dag, maar ik voelde me gelijk weer aan alle kanten geïnspireerd. Ook om te bloggen. Ik ben er weer!

school

Een ingewikkelde exercitie

Zoals ik woensdag al zei, is er een letter op het toetsenbord van de Apple op school overleden. Dat betekent dat het nodig is dat ik, als ik op school wil tikken, handige trucjes uithaal, want de letter in kwestie blijk ik best vaak nodig te hebben. Het is de dertiende letter van het alfabet, die op de borden van ’s werelds populairste fastfoodketen staat, en ik kan de letter dus niet gebruiken, tenzij ik er een kopieer uit een eerder gebruikt bestand en dan waar nodig in het woord waar hij ontbreekt plak. Daar word ik dus lichtelijk uitgeput van, net zozeer als van het feit dat ik niet zonder déroute het werkwoord van dwang kan gebruiken (vandaar dat ik nu zeg dat iets ‘nodig is’), dat ik geen woord heb voor de eerste of derde persoon als lijdend voorwerp (zodat ik niet in de slachtofferrol kan kruipen), dat ik geen bezit kan aangeven en dat ik geen keuze heb behalve te spreken van ‘niet zonder déroute’, want de ontbrekende letter zit zowel in het voorzetsel als in het woord dat ik zou willen inzetten.

McdsingaporecurrentEr is overigens een officieel woord voor wat ik nu aan het doen ben; ik kan dat echter niet tikken, want in dat woord zit de letter. Ik heb er onlangs ook een boek over gelezen, dus het is wellicht een beetje trendy als je je taalvaardigheid en creativiteit in kan zetten ter ontduiking van een zekere letter. Hoe dat zij, ik word er behoorlijk gestoord van: ik heb de verdwenen letter nodig als ik een toets wil opstellen, want de driepoot is onontbeerlijk als ik wil dat leerlingen aangeven wat de functie van een woord is en hoe het in de zin wordt ingezet. Dat heeft tot gevolg dat ik nu uit een aantal dingen kan kiezen: ik kan een nieuw toetsenbord kopen (geen goed plan; het apparaat is van school en daar wil ik niet in investeren), ik kan proberen het toetsenbord dat ik heb te repareren (ik ben niet onhandig, al weet ik niet of dit tot de skillset van een docent behoort) of ik kan het gedoe accepteren. Dat laatste zie ik al helegaar niet gebeuren, want na een kleine 400 woorden zonder de verdwenen letter te hebben geselecteerd zit ik wel aan het uiterste van het vocabulaire. Lastig. Ik ga de reparatieuitdaging aan – wellicht is dit het laatste dat ik ooit op dit apparaat schrijf.

Blogdag

Nummer 15 op het 40 dingen-lijstje is ‘Elke maand een schrijfdag inplannen en dan de hele dag aan mijn blog werken’. Dat lijkt me wel wat: dat ik met mijn laptop in een café ga zitten, de inspiratiekraan vol open zet en dan lekker aan de slag ga. Ik heb een laptop waar ik heel gelukkig mee ben (al heb ik even een korte flirtage gehad met de nieuwe MacBooks, want een gouden laptop is natuurlijk prachtig – maar de MacBook die ik heb is eigenlijk beter dan die nieuwe, dus dat feest gaat voorlopig niet door), er zijn plenty fijne werkcafés in Leiden (ik kom graag bij Van de Leur en Anne & Max, maar sinds kort zit ik het liefst bij De Waag) en op het schrijf- en yogaweekend heb ik geleerd dat inspiratie niet nodig is om te schrijven, want je moet gewoon beginnen. En dat zou ik dan ook wel willen doen, maar ja: het leven zit me soms in de weg, want in augustus ben ik er überhaupt niet in geslaagd een blogdag in te plannen, dus dat moest nog in september, en in september had ik weinig dagen over om een september-blogdag te hebben. Kortom, ik loop nu al een blogdag achter op mijn eigen schema, maar gelukkig komt er een herfstvakantie aan.

blogdagIn de praktijk blijkt het bovendien voor mij lastig om een hele dag vrij te maken – het zijn uiteindelijk 2 halve dagen geworden (24 en 25 september), want ik moest natuurlijk ook nog sporten (zwemmen op donderdag en op vrijdag naar de gym), de koffie-afspraak met een fractiegenoot was al ingepland en een persoon die ik zelfs niet met een voorletter zal aanduiden wilde met mij praten over de liefde, en zoiets kan ik natuurlijk nooit weigeren. Maar goed, in 2 halve dagen bij de Waag heb ik de achterstand die ik eerder die week had opgelopen ingehaald en een paar blogjes vooruit geschreven, zodat ik niet weer stijf van de stress rondloop omdat ik weer niet mijn blogtarget gehaald heb. En met een laptop in een café zitten is gewoon een heel prettige manier om te werken: er is bijna geen afleiding (behalve aardige mensen die me eten of drinken willen brengen), als je een goed café uitzoekt is de muziek ook goed (bij De Waag hoorde ik R.E.M., Nick Cave en Elvis Costello, dus dat mag een goeie klik heten) en het ziet er uit alsof je echt aan het werk bent. Zo stel ik me namelijk voor dat succesvolle bloggers dat doen, dus dan wil ik dat ook. Ik heb al behoorlijk zin in de volgende blogdag – en ik denk dat ik dan die missing blog van ergens in juli ga schrijven, want als er ooit iemand mijn hele blog gaat lezen, moet het natuurlijk wel volledig zijn…

De 10 van woensdag

Vorige week had ik al aangekondigd dat ik een volledige blog-gerelateerde to do-list had, en dat is ook zo. Het project heet ‘Pimp my blog’, waarbij ik zowel wat esthetische klusjes voor ogen heb, als het ervoor zorgen dat ik meer lezers krijg. Want hoewel ik best goed gelezen word, kan het altijd beter, toch? Vandaar een hele waslijst met activiteiten die ik deze vakantie aan flauwekulletjes wil uitvoeren.

  1. Achterhalen hoe ik flauwekulletjes kan linken aan mijn account op Facebook, Instagram en Twitter
  2. Achterhalen hoe ik deel-knoppen kan installeren zodat mensen mijn prachtige proza via Facebook en Twitter kunnen delen
  3. De pagina’s (bovenaan) bijwerken
  4. De categorieën van de blogs fixen, zodat alle vergelijkbare blogs vergelijkbare linkjes hebben
  5. Die ene blog die ik nog moet schrijven een keer schrijven
  6. Updates schrijven van mijn to do-lijsten
  7. Uitzoeken hoe ik flauwekulletjes kan aanmelden bij Bloglovin
  8. Leuke mensen vragen om een gast-blog te schrijven
  9. Een paar nieuwe categorieën verzinnen (ik heb al ‘het nachtje buiten de deur’)
  10. Een aantal uitjes organiseren ter blog-inspiratie

Bloggen en de kunst van het antedateren

Deze blog heeft een tamelijk strakke opzet. Op maandag een stukje, op woensdag een lijstje, op donderdag een plaatje of een filmpje, op vrijdag een stukje en op zondag is het zindag. Zo heb ik het vanaf dag 1 gedaan, al is het wel zo dat ik in eerste instantie ook weleens op donderdag een stukje deed en op vrijdag een plaatje, maar over die discrepantie heeft nooit iemand een boze brief geschreven. Evenmin overigens over het feit dat ik sinds vorige week donderdag tot dinsdagavond niets meer geschreven heb, maar dat heb ik gemaskeerd door het vrijdagstukje en de zindag te antedateren. Niet-dagelijkse lezers, en laten we eerlijk zijn, zo gaaf ben ik niet, dat ik hele hordes dagelijkse lezers zou hebben, is waarschijnlijk niets opgevallen. En kennelijk is dit iets dat ik vaker doen, want op een heel oude blog kwam ik een blog tegen met dezelfde titel, maar toen had ik een achterstand van 8 weken, en vergeleken daarmee is een achterstand van een paar stukjes ook niet echt een probleem. Ik kan allerlei redenen geven: druk, moe, andere dingen, nakijkstress, lekker weer, maar veel van die dingen gelden op andere momenten ook, en dan slaag ik er wel in om bij te blijven, dus misschien is het wel gewoon ouderwets gebrek aan discipline.

laptopaanMaar dat mag, want misschien is dit wel een goed moment om mezelf eraan te herinneren dat dit een hobby van me is, en als ik er wakker van ga liggen dat ik er niet in slaag mijn hobby op gedisciplineerde wijze te vervullen dan ben ik mijn doel een beetje voorbijgestreefd. Ik heb het plan om in mijn 40 dingen-lijstje (het vervolg op het 39 dingen-lijstje, gaat in op mijn 40ste verjaardag) op te nemen dat ik elke maand een blog-dag neem, zodat ik een voorraad kan aanleggen van posts die ik kan plaatsen als ik even geen actualiteit voor ogen heb. Maar ja, dat is dus pas later, vooralsnog is het plan om verder te gaan alsof er niets aan de hand is, maar het gat dat ontstaan is alsnog te vullen. Dat wil zeggen dat jullie nog het volgende van me tegoed hebben: een maandagstukje (een nieuwe vleugel in het selfiemuseum), een lijstje* (10 dingen die ik kwijt wil over het warme weer) en een plaatje** (ananassen in alle talen). Het vrijdagstukje is bij dezen geregeld, dus ik zou nu tijd kunnen hebben om aan de andere dingen te werken, maar ja, druk, moe, andere dingen**, lekker weer. En ik ga ze antedateren, dus het zal toch lijken alsof ik superpunctueel was. Naar buiten dus.

laptopuit

*Die is in elk geval reeds geplaatst.

**Die ook. Ik ga als een trein.

**Inderdaad, geen nakijkstress. Ik ben namelijk klaar. Althans, maandag nog wat herkansingen nakijken en dan is het over!