Categorie archief: Cabaret

2016

Het is zover: een glanzend nieuw jaar, dat nog overloopt van kansen en mogelijkheden. 2015 was al met al een heel goed jaar voor mij, want ik heb ontzettend veel gezien, gedaan en geleerd, en door wat ik in 2015 voor elkaar heb gekregen is 2016 het eerste jaar sinds, ik schat, 1990 dat ‘afvallen’ niet in mijn goede voornemens voorkomt, en dat vind ik een behoorlijke prestatie. Maar ik heb niet alles wat ik had willen doen gedaan (de eeuwige recepten voor de kook-app zijn bijvoorbeeld nog steeds niet geschreven), ik heb me ook een tijdje iets minder voortreffelijk gevoeld (B is in september naar Zuid-Afrika vertrokken, en ik had maandenlang veel moeite met zijn op handen zijnde vertrek) en lang niet alle veranderingen waar ik op had gehoopt heb ik daadwerkelijk weten door te voeren (ik krijg mezelf maar niet gemotiveerd om het huis netjes te houden, en dat stoort me, want ik kan ook niet zo goed tegen rotzooi). Ik zou echt een enorme vervelende zeur zijn als ik het hele jaar om dit soort dingen als minder succesvol zou evalueren, maar ik vind het ergens ook wel heel leuk dat ik nu een nieuw jaar heb, waarin ik die klote-app af kan maken, waarin ik me niet somber hoef te voelen omdat ik nu weet dat ik niet gehandicapt ben als een vriend verhuist, en waarin ik wellicht een systeem kan verzinnen om niet tussen de troep te gaan zitten.

Gaiman

Maar ik heb grote, creatieve, plannen met dit jaar. Ik wil januari en februari even gebruiken om dingen af te ronden (mijn essay voor de cursus Philosophy of Yoga die ik online bij Oxford University volg heeft een deadline van 4 januari, en die app gaat ook afkomen), en daarna wil ik meer. Ik heb een opleiding gevonden die ik wil volgen, als school voor me betaalt, want ik heb daar zelf niet het geld voor, en als dat doorgaat, verandert er wat in mijn werk en kan ik me in een iets andere richting ontwikkelen binnen mijn baan op school. En als ik er met school niet uitkom, dan weet ik in elk geval weer wat nieuws: ik wil niet tot mijn pensioen hetzelfde blijven doen op school. Ik ben ongeveer op de helft van mijn termijn als raadslid, en als ik herkozen wil worden (ik weet dat overigens nog niet zeker), dan wil ik me op dat vlak ook ontwikkelen, dus ik wil werk maken van een thema-commissie Cultuur, en ik wil mijn lokaal en landelijk netwerk beter gaan onderhouden. Ik wil blijven lezen, schrijven en musea, bioscopen en theaters bezoeken, maar ik wil ook dingen gaan maken. Ik blijf bloggen, maar ik heb nu ook serieuze plannen voor een roman. Laatst zei iemand tegen mij dat ik in vervolg op mijn optredens bij Toomler misschien ook mee zou kunnen doen aan de voorrondes van het Leids Cabaret Festival, en hoewel ik niet weet of ik daar wel goed genoeg voor ben, heb ik heel veel zin om te kijken of het erin zit. Het wordt een creatief jaar, dat weet ik zeker. En ach, dan kan ik misschien het huis ook wel opruimen.

Teerling

Vorige week vrijdag ging ik met B naar Teerling, de nieuwe voorstelling van Claudia de Breij. We hebben ooit met veel plezier Hete Vrede gezien (voor de Netflix-abonnees: je kan hem daar integraal kijken, en het is absoluut de moeite waard), en ook Alleen, een kleinere liedjesvoorstelling in DeLaMar, vonden we goed. Er waren lovende recensies van Teerling: vier sterren in de NRC en zelfs vijf in de Volkskrant, iets wat bij de azijnbode doorgaans alleen weggelegd is voor geniale producties. Daar moesten we bij zijn, leek ons.

claudia-de-breij_2

Het overkoepelende thema van de voorstelling was de gedachte dat Claudia de eerste vrouw op de maan wilde zijn, en daaraan werden allerlei ideeën gekoppeld, over ambitie (zoals JFK al zei ‘we choose to go to the moon in this decade, and do the other things, not because they are easy, but because they are hard’), Mark Rutte en de ‘vernichting’ van de maatschappij. Er waren liedjes, er was een mooie jurk en het mooiste toneelbeeld dat ik in tijden heb gezien. In het begin stonden er een paar dobbelstenen op het podium, maar al gauw kwamen er meer aan touwtjes naar beneden, en uiteindelijk hing Claudia in een maanpak tussen honderden kleine teerlinkjes. Echt schitterend. Maar het enthousiasme voor de vorm werd wat mij betreft niet helemaal ondersteund door een enorm enthousiasme voor de inhoud. Het verhaal over Claudia’s conflict met Kees van der Staaij had ik al eens gehoord (ik denk bij Pauw en Witteman, want M bleek het ook te kennen). Het was zeker een goed verhaal over de gevolgen van een door primaire emoties ingegeven tweet, maar als je het al over de nationale televisie hebt geplamuurd, is het misschien gewoon al verteld. En bovendien speelde deze kwestie in 2012. Maar dat gold voor meer onderdelen van de voorstelling: er werden nogal wat oude koeien uit de sloot gehaald en als kalfjes gepresenteerd. Naast wat liedjes uit Alleen ook Gordon die een Chinees beledigt, de Zwarte Pieten-discussie en Onno Hoes – allemaal onderwerpen die ooit actueel waren, maar waarvoor inmiddels geldt dat het eigenlijk bijna niemand meer iets kan schelen. Het hoeft van mij geen hyperactueel politiek realiteitscabaret te zijn, sterker nog, liever niet, maar nu had ik de indruk dat sommige dingen er in zaten omdat ze er ooit enthousiaste reacties op gekregen heeft. Jammer.

Claudia de Breij klein

Heb ik een leuke avond gehad? Ja hoor. Heb ik gelachen? Oh ja, zeker. Niet zo hard als het stel naast me, ze bleven er bijna in, maar ik heb me best vermaakt. Was het net zo goed als Hete Vrede? Nee, bij lange na niet. Zou ik mensen aanraden om erheen te gaan? Moeilijke vraag: ik zie in de speellijst dat ze hem nog een tijdje speelt, maar ik mag toch hopen dat er hier en daar wel een update plaatsvindt. Maar aan de andere kant: helemaal aan het eind zong Claudia als toegift Mag ik dan bij jou?, en dat blijft een prachtig nummer. Treurig op zich, dat het meest authentieke en ontroerende moment uit een andere voorstelling kwam, maar dat zij dan zo. Zo mooi hoor je ze zelden, en toen ik dat lied weer hoorde, dacht ik meteen dat er zoveel meer in had gezeten. En dan is het teleurstellend dat je dat niet te zien krijgt.