Categorie archief: Chocolade

Smaak van de maand – oktober

Het is weer het eind van elke maand, dus tijd een blog over mijn huidige obsessies, verslavingen, behoeftes, fascinaties, lievelingswinkels en wat dies meer zij. Want bij mij verandert toch alles elke maand. Althans, daar lijkt het soms wel op.

Het wordt langzaam kouder en dan merk ik bij mezelf dat er bij mij toenemende behoefte ontstaat aan warme dingen. Thee, sokken, sjaals, gewoon alles wat je associeert met het knusse van de herfst. Vorig jaar heb ik een teddyberenjas gekocht, maar die was eigenlijk niet zo mooi en is ook nog eens een stuk meer niet zo mooi geworden doordat de vacht is gaan klonteren, dus ik heb een nieuwe gekocht, dit keer langer en ook teddyberenkleurig. Heerlijk. Ik heb deze maand ook 2 paar laarzen gekocht, allebei van Shabbies. Ik wilde namelijk een paar enkellaarsjes, die ik ook heb gescoord, maar toen kreeg ik een folder mee, waarin een paar hoge blauwe laarzen stonden met dikke grijze sokken die erbovenuit kwamen en toen kon ik aan niks anders  meer denken. Bovendien had ik vrijdag een ‘ik werk me de tiefus dus ik koop wat ik wil’-bui (doorgaans het voorland voor grote financiële tekorten, maar goed), dus nu bezit ik de droomlaarzen. Maar nog niet de grijze sokken, die misschien wel beenwarmers zijn. Als iemand ze weet te vinden, houd ik me van harte aanbevolen. Ik ga in elk geval vast met mijn nieuwe laarzen op een muurtje aan het water interessant in de verte staren. En nadenken over mijn bestedingspatroon. Maar niet te lang.

95363_44015_78859_16092016_1623

Omdat ik het niet per se nodig vind dat mijn gehele collecties smaak van de maand alleen maar gaan over allerlei dingen die ik koop, wil ik ook wat aandacht besteden aan Amy Schumer. Ik vind haar dus echt fantastisch. Eerder heb ik Trainwreck gezien, een film die ik vermakelijk maar niet levensveranderend en ook niet eens zo vreselijk hilarisch vond, maar deze maand heb ik een paar keer geluisterd naar een opname van een stand-up show van haar en haar boek The Girl With The Lower Back Tattoo* gelezen, en van beiden heb ik heel erg veel plezier gehad. Ik vind haar behalve grappig ook behoorlijk slim, en dat zijn kwaliteiten die iedereen wat mij betreft nodig heeft. Wat ik heel bijzonder vond was hoe ze schrijft over hoe introvert zij en zo’n beetje haar hele team van mensen die ervoor betaald worden om altijd grappig te zijn in werkelijkheid zijn – dat ze het liefst alleen is en dat ze echt moet herstellen van een periode ‘aan’ hebben gestaan. Herkenbaar. Ook het hoofdstuk over hoe ze stand-up comedian is geworden was een eye-opener: ik had niet echt een idee van hoe dat gaat, maar mijn beeld was wel iets als ‘je schrijft een show en voert hem op en als je goed bent word je beroemd’, maar in haar praktijk was dat echt anders. Blijkt ook hier de 10.000 uren regel te gelden. Jammer eigenlijk.

tonyIn de aanloop naar de halve marathon heb ik ontzettend veel bieten gegeten. In eerste instantie heb ik bietensap gemaakt met de slowjuicer, maar op een gegeven moment ben ik alles met bietjes gaan eten. Bietensalade, bietenspread met feta, bietenburgers, bieten uit de oven. En nu de halve marathon in het verleden ligt, constateer ik dat ik er een verslaving aan bieten aan heb overgehouden. Heerlijk. En op een ander niveau vind ik ook een van de drie nieuwe Limited Edition-repen van Tony Chocolonely heerlijk: de melkchocolade met cola. Klinkt vies, maar smaakt geweldig. De andere twee (witte chocolade met wortel en puur met gember en citroen) heb ik ook getest, maar die deden mij niks. Ik zal dus met het oog op de beperktheid van de voorraad even flink moeten inslaan. Maar er zijn ergere dingen dan chocola kopen, lijkt me. Overigens moet ik per vandaag weer flink gaan lijnen, dus ik denk dat ik wel een maand of zes met een reep zal moeten doen, maar dat zien we dan wel weer. De laatste smaak van de maand is misschien een beetje raar, want dat is rode wijn – op zich natuurlijk helemaal niet zo bijzonder, maar dat drink ik gewoon niet zo vaak. M had laatst een rode merlot van de Hema en die vond ik zo lekker dat ik er zowaar 3 glazen van heb gedronken. En dat zou ik zomaar nog een keer kunnen doen.

* Als je het boek bestelt via deze link krijg ik geld van Bol. Make me rich, people. Please.

Leuke post

Ik ontvang graag post. In de praktijk is mijn post vaak een beetje teleurstellend: Sligro-folders, blauwe enveloppen van de vrienden van de Belastingdienst, reclame van een of ander onduidelijk bedrijf (ik kan me niet herinneren dat ik me hiervoor heb aangemeld, maar het is makkelijker om het gewoon rechtstreeks in de oudpapierbak te lazeren dan te achterhalen hoe ik me voor die mailing kan afmelden) en heel soms een kaart van mijn vader, die in Frankrijk woont en zo old school mogelijk pleegt te communiceren. Maar verder valt er niet zoveel op de mat, waarschijnlijk ook omdat ik zelf nooit iets stuur, ondanks allerlei mooie plannen in die richting. Ik kreeg een keer een kaart van S, die in het kader van haar Happiness-project mensen post wilde sturen, en daar was ik als een kind zo blij mee. Gelukkig zijn er ook manieren om te zorgen dat ik post krijg: me aanmelden voor abonnementen of gewoon dingen bestellen, en dan bedoel ik niet schoenen bij Zalando (dat doe ik ook, maar dat voelt niet als post), maar pakketten van de een of andere soort. Er is tegenwoordig nogal wat mogelijk aan abonnementen op lekkere dingen. Ik dacht dat voor mij beter zou werken dan een abonnement op een tijdschrift (ik heb nog anderhalve jaargang Flow ongelezen hier liggen – ik ben kennelijk nog minder een Flow-meisje dan ik dacht), dus ik heb me eens even verdiept in de mogelijkheden.

post1Het begon met een aanmelding voor een wekelijkse zending bij Bites we love, en in eerste instantie beviel dat ook goed. Je krijgt een doosje met 4 kleine zakjes met nootjes, of gedroogd fruit, of dingen met chocola erop, allemaal rond de 50 gram en ergens tussen de 170 en de 300 calorieën. Via de website kan je aangeven of er dingen zijn die je niet wilt (dus ik kon een dikke vette NEE op rozijnen plakken), en die krijg je dan ook niet. Sommige zakjes vond ik lekkerder dan andere, maar dat was juist handig, want dan kan je weer op de site door middel van een sterrensysteem aangeven of je die vaker zou willen krijgen. Een mooie opzet, en de mensen die bij Bites we love werken communiceren ook heel prettig. Volgens mij is Bites we love een zusje van Food we love, maar daar heb ik nooit iets besteld. Kan nog. In elk geval vond ik het altijd leuk om de bites te ontvangen, en ik vond het ook leuk om ze op te eten, tot ik serieus calorieën ging tellen. Toen kwam de klad erin, niet in het ontvangen, want de leuke zakjes bleven maar komen, maar in het opeten. En dat vond ik jammer, dus ik heb het abonnement stopgezet. Ik vind het echter wel een aanrader, en als ik ooit weer tussen de 170 en 300 calorieën beschikbaar heb, ga ik me gelijk weer aanmelden. Voor wie het wil proberen heb ik een kortingscode*: BWL-cc969c6e1.

post2Omdat ik niet alleen calorieën tel, maar ook macro’s (superprofi van me, al zeg ik het zelf), weet ik dat er soms dagen zijn waarop ik calorieën over heb, en die moet ik dan uit koolhydraten en vetten halen. En nou weet ik heel goed waar die inzitten: chocola. Dus toen ik op Facebook een advertentie zag van Chocotasting was ik gelijk verkocht: voor een bescheiden bedrag ontvang je een keer per maand 3 repen chocolade in de bus, met daarbij een begeleidend schrijven over wat je allemaal mag gaan proeven. Ik heb inmiddels 2 zendingen mogen ontvangen; een die bestond uit pure chocolade met rozemarijn, witte met klaproos en melk met jellied strawberry, en een die bestond uit 3 repen uit Madagaskar. Het probleem dat ik met Bites we love had begint zich nu ook hier aan te dienen, want ik had de chocolade van de eerste zending nog niet allemaal geproefd, of de tweede was er al, maar gelukkig blijft het nog wel even goed, en in het ergste geval geef ik het gewoon weg – je maakt altijd wel iemand blij met goeie chocola. Ik denk dat ik dit abonnement nog even aanhoud, want ook ik word best blij van de wetenschap dat ik een mooie stash achter de hand heb.

post3In februari heb ik een pakket rundvlees besteld bij Koop een koe. Hierbij is de opzet iets anders dan bij de nootjes- en chocoladeabonnementen, want het is geen abonnement: je tekent in op een pakket dat uit een bepaalde koe komt, en als er voldoende pakketten verkocht zijn, wordt de koe geslacht en krijg je je pakket. En daarbij wordt heel prettig gecommuniceerd: je krijgt te horen wanneer je koe bijna verkocht is, wanneer ze volledig verkocht is, dat ze op weg is naar de slachter, dat ze daar aangekomen is, dat ze geslacht is en dat ze weer op weg is naar de slager. Als je pakket verzonden is krijg je een tamelijk specifieke aanduiding van hoe laat het bezorgd gaat worden (in mijn geval 17.04, met een marge van 30 minuten – daar zou PostNL nog wat van kunnen leren**), en dan komt er een grote doos met allerlei verschillende stukken vlees: rosbief, biefstuk, worst, gehakt, côte de boeuf, hamburgers, noem maar op. Alles is apart verpakt, dus je kan gemakkelijk invriezen en ontdooien. Er zit voor 2 personen voor 28 maaltijden vlees in het pakket, en dat is ook zo, maar niet als je echt een flinke vleeseter bent (zoals M, maar omdat ik toch maar 130 gram vlees eet, komt het toch goed uit) – dan is het misschien een beetje krap. Aan de andere kant: het is wel heel goed vlees, met een behoorlijk krachtige smaak, dus in dat opzicht kom je zeker wel aan je trekken. Het enige probleem is dat we vaak vergeten om vlees uit de diepvries te leggen, en dan hebben we dus geen stukje koe, maar onze gebrekkige planning is natuurlijk niet de schuld van Koop een koe. Ze hebben ook varkens (dat heet dan Koop een varken), en dat zal ons volgende bestelproject worden. Want er moet post blijven komen, zeker lekkere post!

post4* Ik krijg niks voor deze reclame. Althans, als iemand bestelt krijg ik geloof ik ook korting, maar ik heb mijn abonnement stopgezet, dus ik zal er geen gebruik van maken. Laat je daar vooral niet door weerhouden, want nootjes op de mat zijn superfijn.

** ‘Uw pakket wordt bezorgd tussen 08.00 en 18.00’ – mensen, dat is toch niet van deze tijd? Als ik de hele dag thuis kon zitten om een pakket in ontvangst te nemen, kon ik ook wel naar de stad om die dingen te kopen in plaats van ze via internet te bestellen. Ik ben zo blij dat ik het tegenwoordig gewoon bij de Jumbo kan laten bezorgen en dan op een moment dat het mij schikt kan ophalen.

Vakantie

M en ik zijn geen van beiden van die reizers. Als we willen, gaan we op vakantie, maar we willen eigenlijk niet zo vaak. Vorig jaar zijn we in IJsland geweest, het jaar ervoor in New York, maar de drie jaren daarvoor zijn we volgens mij de grens niet over geweest. We hoeven gewoon niet zo nodig. Ook dit jaar hadden we niet echt een doel voor ogen, en dan blijven we lekker thuis: de schuur doen, wat dingen schrijven, een heleboel opruimen en ontzettend veel lezen. Maar we vinden het dan wel weer heel leuk om een flink deel van het vakantiegeld te investeren in een paar dagen luxe op mini-vakantie, liefst in combinatie met een diner in een restaurant dat op onze verlanglijst stond. Zo kozen we voor deze zomer voor een driedaags verblijf in Antwerpen, op relatief korte reisafstand vanaf Leiden, met plenty culturele, culinaire en commerciële mogelijkheden.

20140801-171133-61893252.jpgDe eerste dag besteedden we aan winkelen. Althans, we begonnen natuurlijk met inchecken in ons fancy hotel, dat mij met nog 24 uur te gaan ook nog een mooie upgrade had aangesmeerd, zodat we een business class-kamer hadden, en dus naast een mega-ontbijt, een sauna en een zwembad ook nog konden genieten van een ligbad, een bed met schunnig veel kussens en onbeperkt WiFi. De winkels waren prima: ik had een lijstje gemaakt met adresjes die ik wilde bezoeken, en al met al kwam het erop neer dat we een stevige stadswandeling maakten. Dat de Haute Frituur dicht was, was een teleurstelling, die gelukkig al snel werd goedgemaakt door de kaas- en garnalenkroketjes die ik ergens anders op een ‘binnenkoer’ alsnog heb genuttigd. Ook ’s avonds aten we op een mooie binnenplaats, die van De groote witte arend (een restaurant met een eigen kapel), heerlijk, maar het was het voorprogramma voor het hoofditem van de dag: het bezoek aan SIPS cocktailbar, waar ik het hele scala aan Spring Gins in cocktailvorm heb getest (en een fles gekocht heb natuurlijk) – en dat brengt een boel gelukzaligheid met zich mee, kan ik wel zeggen.

20140801-171133-61893614.jpgM begon dag 2 met uitgebreid gebruik maken van de faciliteiten van het hotel, en ik ging nog even de stad in om de ring waarover ik op dag 1 nog twijfelde daadwerkelijk te kopen. Daarna bezochten we een tentoonstelling over de magisch realisten in de Koningin Fabiolazaal, die net groot genoeg was om het gevoel te hebben dat we echt wat gezien hadden, maar niet zo groot dat we voortaan met een enorme boog om schilderijen van Pyke Koch of Carel Willink heen zouden lopen. Daarna hebben we heerlijk zitten lezen op het terras van M zijn stamcafé (hij heeft in iedere stad een stamcafé, vraag niet hoe het kan, maar profiteer ervan). Op de terugweg naar het hotel haalden we nog even de drie flessen gin die ik eerder op de dag gekocht had op bij een voortreffelijke drankhandel, waarna we ons in het hotel gingen klaarmaken voor het bezoek aan The Jane, een redelijk nieuw project van Sergio Herman. En dat was een prachtige avond, waarbij we van gin-tonic tot macarons bij de koffie allerlei heerlijke dingen hebben gegeten en gedronken.

20140801-171133-61893435.jpgDe laatste dag begon een beetje zoals de tweede: uitgebreid ontbijten, waarna ik ging chillen op de hotelkamer en M in de sauna en het zwembad, maar daarna was het programma wel zo’n beetje op. We gingen nog even koffie drinken en chocolade kopen in de stad, en toen wilden we allebei eigenlijk wel naar huis. Dus we zijn niet naar de dierentuin gegaan, niet naar het modemuseum en niet naar het museum van de stad Antwerpen; daar hadden we geen zin in, en het Rubenshuis kenden we al. We zijn gewoon lekker naar het station gelopen met de koffer en de extra stevige tas met al mijn flessen gin, zodat we in alle rust thuis de koffer konden uitpakken en uitrusten van onze enorme vakantie. Want dat hakt erin hoor, zoveel rust, luxe en culinaire hoogtepunten.

Build your own bar

Ik ben aan de lijn. Nou is dat niet heel raar, want ik ben een beetje dik, en dikke mensen zijn altijd aan de lijn (zo zie je eigenlijk ook zelden dunne mensen Cola Light drinken, dat zou op zich toch een teken moeten zijn). Het dieet dat ik kies wisselt sterk: ik heb ooit goede resultaten geboekt met Weight Watchers, maar daar kreeg ik een totaal neurotische obsessie met eten van (ik was alleen maar aan het bedenken wat ik wanneer ging eten en hoeveel punten het was), toen ben ik dezelfde kilo’s nog een keer afgevallen door geen koolhydraten meer te eten en een personal trainer te nemen (de theorette achter het effect was dat ik door te stoppen met koolhydraten genoeg energie had om me door Jeffrey door de sportschool te laten rammen), en op het moment target ik die eeuwige 10 kilo door te voedselzandloperen (alweer een mooi nieuw woord voor de 21ste eeuw).

voedselzandloper

Dat betekent concreet dat er weinig is veranderd in mijn dieet, behalve dat ik nu ontbijt met havermout met fruit, geen melk, slagroom of boter meer mag en minder rood vlees eet. Op zich allemaal overkomelijk, en het wordt ruimschoots gecompenseerd door het feit dat ik donkere chocolade mag eten. Dat alles werd nog veel mooier toen ik zoveel bleek te hebben gebeld bij T-Mobile dat ik genoeg telefoonmiles had gespaard om gratis een reep te maken bij de firma Chocstar. Je kan kiezen uit welke chocolade je wilt, en daar dan allerlei zelfgeselecteerde ingrediënten aan toevoegen. Ik bouwde de ‘Susannah 1’ (inderdaad, ik anticipeer op meer repen): hele donkere chocolade met pistache noten, superfruit mix, goji bessen, amandelen en cacao nibs. Kortom, helemaal vol met superfoods en 100% voedselzandloper-proof.

chocstar

Hij kwam binnen 48 uur en het is de mooiste reep chocolade die ik ooit heb bezeten – hij is echt heel rijk gevuld en ontzettend lekker. Ik mag van mezelf 2 blokjes per dag, dus ik doe er ook nog wel even mee, en dan denk ik dat ik de ‘Susannah 2′ ga concipiëren. Zoals het er nu naar uitziet wordt dat weer een heel donkere met frambozen, goji bessen en cacao nibs. Maar het hoeft allemaal niet zo serieus en gezond, hoor: je kan ook melkchocola nemen en die helemaal aftoppen met marshmallows, smarties en gummibeertjes. Als ik mezelf ooit ontzandloper, kan ik de ideale reep voor moeilijke momenten, een limited edition van Tony’s Chocolonely van 2012, witte chocolade met frambozen en knettersuiker nabouwen. Voor elk meerdere soorten wils dus – heerlijk!