Categorie archief: Coaching

Over de helft

Het is nu 18 november, en ik merk dat ik een beetje in de problemen ga raken met alle dingen die ik in november had willen doen. Om te beginnen ben ik heel prettig aan het schrijven in het kader van Nanowrimo, maar ik lig ver achter op schema. De teller staat nu op 8108 woorden, wat volgens de prognose van de site (die uitgaat van een doel van 50.000 woorden) betekent dat ik het boek zal afronden op 14 februari 2017. Dat is op zich mooi, want dan kan ik het etentje om te vieren dat ik een roman af heb gelijk combineren met een romantisch diner ter gelegenheid van Valentijnsdag. Maar zonder gekheid: die einddatum maakt me niet zo heel veel uit. Ik ben op het moment erg trots op het feit dat ik 18 dagen lang elke dag heb geschreven. In het Engels, en dat het langzaam maar zeker vordert. En sneller kan het eigenlijk niet vorderen. De eerste week van november heb ik besteed aan achterstallig nakijkwerk, de tweede week aan werk dat achterstallig is geraakt doordat ik in de eerste week achterstallig nakijkwerk zat te doen, en deze week is het IDFA, waardoor er vanzelf weer dingen op de achterstallig-stapel raken. Ja, ik doe te veel. En nee, ik wil daar niets in schrappen.

tikkenalseenmalle

Dus ik ga gewoon nog even door met een net iets te volle agenda. Ik weet niet of alle bordjes die ik hoog probeer te houden ook daadwerkelijk niet op de grond zullen kletteren, maar ik zal mijn best doen. Volgende week heb ik weer een deadline van het huiswerk van de coach-opleiding, er moeten herkansingen gemaakt, afgenomen en nagekeken worden, de discussies die ik modereer bij IDFA bereiden zichzelf niet voor en ik ben door mijn voorraadje blogs voor als ik andere dingen aan het schrijven was heen. Dat in combinatie met het feit dat ik op het moment echt een verschrikkelijk rooster heb op school (ik heb het vermoeden dat de roostermaker een intense diepgewortelde haat voor mij heeft opgevat, maar ik heb geen idee waarom) en dat ik op school eigenlijk nergens rustig kan werken leidt tot een licht paniekerig gevoel. Maar dat wil bij mij ook weleens juist tot extreme effectiviteit leiden, dus wie weet. Mijn agenda zit voorlopig dus ramvol, en als ik dan donderdagavond terugkeer van IDFA hoef ik alleen maar even met M uit eten te gaan (want dan spreek ik die ook nog eens een keer) en dan is het sprs.me tijd: ik moet me vrijdag om 04.30 melden op Schiphol. Met een laptop in mijn tas, want het schrijven gaat door. Dat sowieso.

Een leven lang leren

Vorige week was nogal een week van de opleidingen. Dinsdag begon de Basiscursus Coaching in Zwolle, die ik voor school mag doen, en los van het feit dat ik om 6.30 de trein mocht nemen, had ik er veel zin in. In totaal hebben we 5 bijeenkomsten, en aan het eind ervan ben ik een echte coach. Of althans, een basis-coach. Tijdens de eerste bijeenkomst maakten we uitgebreid kennis met elkaar, keken we naar filmpjes met goede en slechte voorbeelden van coaching (Mathilde Santing is goed, Robert ten Brink minder, Sonja Barend is the queen, maar dat wist ik al van de IDFA-trainingen), voerden we in drietallen een gesprek (2 mensen praatten met elkaar en 1 observeerde) aan de hand van een persoonlijk uitgezochte kaart, en kregen we te horen wat er allemaal van ons verwacht wordt.  We worden beoordeeld op de eindpresentatie, het werkstuk en de voldoende beoordeling voor onze STAARRT. Ja, inderdaad, de STAARRT. Dat staat voor Situatie – Taak – Activiteit 1 – Activiteit 2 – Resultaat van de activiteiten – Reflectie op de activiteiten – Transfer. De activiteiten zijn geloof ik daadwerkelijke coachingsgesprekken; voor de volgende keer moeten we de ST af hebben. Met de situatie omschrijven we waarom we de opleiding volgen en de taak omhelst 2 leerdoelen – die zijn persoonlijk en moet ik zelf formuleren.

coachingIn het kader van de andere scholing heb ik het hele weekend doorgebracht op het Iyengar Yoga Instituut in Amsterdam, want het laatste jaar van de yoga-opleiding is ingegaan en ik wil ook echt het examen halen, dus ik kan niet verzaken. Of althans, niet te veel. Gevolg van dit alles is dat ik in de trein op weg naar de yoga-opleiding huiswerk zit te maken voor de coach-opleiding. Ik heb al 3 hoofdstukken gelezen uit ‘Coachen met een leeg hoofd’, en voor deze week staan nog 2 hoofdstukken uit ‘Reflecteren: de basis’ op het programma. In elk geval heb ik als plan om zo snel mogelijk een mooie stapel ansichtkaarten te verzamelen zodat ik die kan gebruiken als ingangetje tijdens een coachingsgesprek – want als een van mijn leerdoelen heb ik ‘oefenen met social talk’ gekozen. Soms lijkt het er namelijk op dat slap lullen mijn superpower is, maar in werkelijkheid vind ik het heel moeilijk om een gezellig gesprek te voeren – en als dat belangrijk is om iemand een prettig gevoel te geven aan het begin van een coachingssessie, dan zal ik dat moeten leren. Ik heb ook een statief gekocht zodat ik met mijn iPhone de 2 intake-gesprekken  met collega’s die ik voor volgende week heb afgesproken kan opnemen (en ok, misschien wil ik me ook wel tot treitervlogger ontwikkelen). Kortom, ik lig op schema met mijn huiswerk en ik ben vooralsnog erg gemotiveerd, dus dat wordt wel wat. Kom maar door met die STAARRT*.

* Ik heb me van tevoren voorgenomen om me niet te ergeren aan afkortingen. Dus toen de docent zei ‘Wees een OEN’ (open – eerlijk – nieuwsgierig), moest ik even slikken om de terminologie, maar met de inhoud ben ik het natuurlijk eens.

How to manage stress (ja nog een keer)

De vorige keer dat ik een blog plaatste met deze titel was het een beetje een dooie mus, omdat ik de indruk wekte dat ik wijsheid had op dit punt, maar die indruk maakte ik vervolgens niet waar, want ik deed alleen maar verslag van een cursus die ik gevolgd had. Ik heb nog steeds geen wijsheid op dit punt, maar ik heb wel ideeën. Omdat ik mezelf tamelijk vaak gestrest vind, denk ik op de momenten dat mijn geest vrij genoeg is om wat afstand te kunnen nemen graag na over het fenomeen, en in zekere zin heeft de cursus bij de School of Life me wel geholpen om wat gedachten terzake te formuleren, want ik heb er eindelijk een keer gestructureerd over nagedacht. Het zou goed kunnen dat wat voor mij geldt niet voor anderen opgaat – sterker nog, ik ben mij er terdege van bewust dat niet iedereen hetzelfde is als ik. Als dat zo was was mijn leven sowieso een stuk makkelijker, maar misschien dat iemand iets aan mijn ideeën heeft, en zo niet, dan zij dat zo. Ik heb er wat aan, en daar gaat het nu maar even om. Voor mij is stress een combinatie van een volle agenda en boosheid. Ik heb vaak zat een volle agenda en geen stress, dus de aanwezigheid van boosheid is een essentieel ingrediënt van stress.

no-stressHoewel ik in principe zelf controle heb over de volheid van mijn agenda, overkomt het me op zich te vaak dat er dingen in komen die ik niet wil doen, of in elk geval niet op het moment dat ik die dingen zou willen doen. Dat gebrek aan controle kan ertoe leiden dat ik me overspoeld ga voelen, waarop ik apathisch word, niets doe tot de deadline nadert en uiteindelijk, als de druk lekker hoog is, boos word. Dan ben ik 2 soorten boos, namelijk boos op mijn leven en boos op mijzelf. Boos op mijn leven omdat het zo vol is en boos op mezelf omdat ik terwijl ik nog wel tijd had heb zitten niksen. En die boosheden kosten zoveel energie dat ik amper toekom aan het daadwerkelijk doen van de dingen die ik zou moeten doen, waardoor ik alleen nog maar bozer word. Dat hele gestreste gedoe zou ik dus weg kunnen nemen door die 2 soorten boosheid los te koppelen van wat ik moet doen en mijn best te doen ze te accepteren. Want mijn leven is gewoon heel erg vol, maar dat vind ik meestal leuk, en ik ben gewoon een deadline-werker. Dus als ik daar nou eens even niet mee ga zitten, hou ik sloten energie over, die ik dan uitstekend kan gebruiken om aan de slag te gaan. Want hoe eerder ik dingen die ik niet wil doen toch doe,* hoe sneller ik tijd heb om mijn agenda te vullen met de dingen die ik wel wil doen. En dat scheelt een boel stress.

* Een andere oplossing zou kunnen zijn dat ik ervoor zorg dat er geen dingen die ik niet wil doen in mijn agenda komen. Maar zo werkt het helaas niet.

How to manage stress

Ik kan me voorstellen dat iemand die de titel van deze blog leest denkt dat ik nu eindelijk ophou met slap kletsen over allerlei gave dingen die ik heb meegemaakt en overga tot het uitdelen van waardevolle informatie waar iedereen op zit te wachten, maar helaas: ik heb weer een gaaf ding meegemaakt, en wel een cursus aan The School of Life in Amsterdam. Ik mocht van school deze cursus doen in het kader van de eerder beschreven plannen om met ingang van volgend schooljaar collega’s die er behoefte aan hebben te coachen, waarbij planning enerzijds en omgaan met stress anderzijds zeker deel uit zal maken van wat ik daar ga doen. Daarom leek me een filosofische aanpak van iets als stress eigenlijk wel een mooi begin – en ik wilde sowieso heel graag een keer kijken bij The School of Life, dus er waren alleen maar winnaars bij dit plan. De cursus werd gegeven door Viktoria Susovits, die als filosoof en mindfulnesstrainer werkt en dus bij uitstek geschikt was voor dit onderwerp. We hebben gesproken over de oorzaken van stress (in het algemeen en bij ons persoonlijk) en hoe we daarop reageren (slecht slapen komt het vaakst voor), over hoe stress zich in je brein manifesteert: van de hippocampus via de amygdala naar zeeën van stresshormonen die door je lichaam gieren. Als je extra energie nodig hebt, haal je die uit die stresshormonen, en als je dan niet ontspant en slecht slaapt trek je jezelf leeg en dan stort je in.

schooloflife1Het filosofische aspect van de cursus ging in de eerste plaats over hoe we aan stress komen, waarbij wat Alain de Botton status anxiety noemt erg belangrijk was: in een maakbare samenleving ben je dus erg verantwoordelijk voor je eigen succes, en als wat je wilt niet lukt heb je niet hard genoeg gewerkt en ben je een faalhaas. Angst om zo gezien te worden zorgt voor stress. Ook de visie van Paul Verhaeghe kwam aan de orde: omdat iedereen succes wil hebben verandert de band tussen mensen, want het is altijd een concurrentie-relatie. En het heeft geen zin om de maatschappij de schuld te geven, want dat zijn we zelf.* Toen deden we een leuke oefening, want we moesten een eigenschap van onszelf benoemen die ervoor zorgt dat we stress hebben en daarna kijken naar wat de voordelen waren die we van die eigenschap hadden.** Door middel van Freud keken we naar wat de onderliggende oorzaken van stress zouden kunnen zijn, en toen gingen we over naar de oplossingen. Externe oplossingen (reizen, status, liefde) leveren uiteindelijk niks op, dus de innerlijke verandering, door middel van filosofische of oosterse meditatie (dus niet of wel spiritueel) zou dan de weg voorwaarts zijn, met als doel om het daadwerkelijke probleem an sich te bekijken, zonder je reactie daarop te laten meespelen in je oordeel erover. De volgende oefening ging over beschermheiligen, maar daar kom ik later op terug, want die vond ik zo leuk dat ik er nog even over wil nadenken, en toen mochten we na een korte mindfulnessoefening de maatschappij weer in. Ik ben benieuwd of ik al deze kennis ook in de praktijk zal kunnen toepassen – ik hoop het wel!

schooloflife2* HEAR HEAR. Dat hoor je dus te weinig.
** Dus in mijn geval: ik heb de neiging om mijn agenda helemaal vol te plannen omdat ik alles wil doen – de nadelen spreken voor zich, maar het voordeel is dat ik heel veel doe. Veel meer dan als ik lager zou inzetten.

Nieuwe dingen

Een tijdje geleden had ik een mooi plan bedacht. De mensen die mij gecoacht hebben toen ik een burn-out had, gingen beginnen met een opleiding voor mensen die ook coach willen worden, en dat leek me wel wat. Ik zag namelijk wel een rol voor mezelf weggelegd binnen de grote onderwijsstichting waar mijn school toe behoort om mensen te coachen voordat ze in een reïntegratietraject terecht komen. Want als je al zo ver heen bent, dan is er meer schade aangericht dan als er eerder iemand ondersteuning biedt. Ik denk namelijk dat er veel mensen zijn die er wat aan zouden hebben om als ze het gevoel hebben dat een en ander, of misschien zelf wel alles, door hun vingers glipt, wat hulp te krijgen, en in het licht van de grote hoeveelheid geld die tegenwoordig wordt uitgegeven aan docenten die het allemaal teveel is geworden en na een periode thuis weer aan het werk willen, vond ik het een strak plan om binnen schoolorganisaties een aantal opgeleide coaches aan te stellen, die laagdrempelig zijn, want het zijn maar collega’s, maar die ook ingewerkt zijn in de specifieke problemen van de school. De voorzitter van het College van Bestuur van de onderwijsstichting dacht er helaas anders over, dus ik heb het plan moeten afblazen.151022113541-johan-cruyff-2-super-169Van K, die in de schoolleiding zit, kreeg ik een lief mailtje, waarin ze zei dat ze had begrepen dat ik een dikke nee had gekregen op mijn plan en dat ze zich kon voorstellen dat ik daardoor gedemotiveerd geraakt was. Dat viel op zich wel mee (al moest ik door die mail wel even slikken), maar ik bleef het wel jammer vinden. Want ik zie mezelf eerlijk gezegd ook niet de komende 30 jaar grammatica onderwijzen, en managementfuncties zijn niets voor mij. Tenminste, die zijn voor mij het voorgeborchte van een reïntegratietraject, dus dat lijkt me geen goed idee. Mijn idee was om me in elk geval voor de korte termijn neer te leggen bij het feit dat ik voorlopig geen coach zou worden en me te beraden op de vraag wat ik dan zou gaan doen. Maar dat hoefde niet, want ik heb onlangs een gesprek met dezelfde K gehad, die mij vertelde dat de school, dus niet de onderwijsstichting, wel behoefte had om mij als coach in te zetten, en dat ik zelfs met een genereus budget een opleiding mocht kiezen om te gaan volgen. Dus nu ben ik me vol enthousiasme aan het oriënteren op opleidingen, want ik wil natuurlijk wel een goeie. En ik ben nu al, met nog ruim 2 maanden van het huidige schooljaar te gaan, enorm gemotiveerd voor het nieuwe schooljaar. Mooi toch?

Compelling future

Soms neem ik me voor om even uit mijn comfort zone te gaan. Dat zijn dan de momenten waarop ik bijvoorbeeld een nieuwe gym ga testen, of een nieuw gerecht kook, of me kwetsbaar opstel ten aanzien van mensen bij wie ik dat niet gewend ben te doen. Want hoewel ik mijn emoties door middel van deze blog nogal vaak over het internet heen hoereer, offline ben ik best gesloten. Althans, alles wat ik laat zien is door mijn eigen interne PR-bureau gecensureerd en goedgekeurd voor de openbare ruimte. Maar toen T, die sinds kort een fractiegenoot is, op Facebook een oproep deed voor mensen om als proefkonijnen op te treden voor zijn coachingsopleiding, leek me dat wel een goed moment om weer eens iets te doen dat ik nieuw en eng vind, en waarbij ik niet 100% de controle heb over wat er ging gebeuren. Een heel end uit de comfort zone dus. En laten we eerlijk zijn: gratis coaching is altijd mooi meegenomen. Ik meldde me dus aan en vandaag was het gesprek. T zijn opleiding is op het gebied van NLP (Neuro Linguïstisch Programmeren), waar ik verder niets vanaf weet, maar in het geval van ons coachingsgesprek mocht ik een doel benoemen en gingen we een oefening doen zodat ik dichter bij dat doel kon komen. Het doel dat ik voor mezelf had geformuleerd was ‘een roman schrijven’. Dat is een oprecht doel; ik wil dat echt heel graag, ik heb ook al veel ideeën, maar van het daadwerkelijke schrijven wil het maar niet komen.

nlpNa een inleidend gesprek besloot T tot de oefening die achteraf ‘Compelling Future’ bleek te heten. Ik moest mijn doel op een papiertje schrijven, en toen kwamen er nog meer papiertjes: die met het effect (dat mijn roman af was en dat ik veel nieuwe dingen geleerd zou hebben), de belemmeringen (de onrust die ik voel, dat ik geen tijd heb, geen rustige locatie, dat de inspiratie, techniek en discipline waarvan ik weet dat die er is er maar niet uitkomt), wat ik nodig heb (rust, locatie, tijd, me kunnen afsluiten voor alle andere impulsen en dat ik er echt voor moet kiezen om het te doen) en hoe ik me nu voel ten aanzien van mijn doel (stuurloos). Vervolgens legde T de blaadjes op de grond en moest ik ‘in het nu’ gaan staan, dus op het blaadje van nu. Er volgde een soort heen en weer gestap over al die blaadjes heen, met de dingen die ik nodig had in mijn hand. En hoewel ik nogal wat moest overwinnen, vooral de gedachte dat het nogal simpel is om me op een blad met mijn eigen doel te zetten, en me vervolgens een blad met de hulpmiddelen die ik zelf geformuleerd had te geven, en dan te constateren dat dat een opluchting was, heb ik er wel wat aan gehad, denk ik. Want ik weet nu dat ik echt wel graag aan die roman wil schrijven, en dat ik er last van heb dat ik constant door allerlei dingen word afgeleid. Dus dat ik ervoor zal moeten zorgen dat ik afleidingsvrije tijd en plaats voor mezelf creëer, want dat het er anders niet van zal komen. En nu maar hopen dat die future zo compelling is als hij tijdens het uitvoeren van de oefening leek.