Categorie archief: Concert

Een weekend cultuur

Dit weekend werden de Signatures Cultuurweken (ik blijf het een stomme naam vinden) in Leiden afgesloten, volledig conform traditie met de Museumnacht. M en ik hadden er dit jaar veel zin in, in de eerste plaats vanwege het leuke programma, en in de tweede plaats omdat we vorig jaar niet gegaan zijn (schande, ik weet het), dus we waren er wel weer eens aan toe. We hebben ontzettend veel gezien: we begonnen in Scheltema, waar Museum Corpus een gelegenheidsdependance had opgericht en Erik Scherder op het programma had gezet. M is een groot fan van zijn didactische stijl; ik voel me altijd een beetje behandeld als een kind bij Ome Willem, maar het was wel een mooie presentatie over de hersenen en hoe we ervoor kunnen zorgen door te sporten. Na Scheltema gingen we naar de Hortus, waar een optreden was van Michael Prins, die ik niet zo goed ken, maar die met zijn liedjes uitstekend paste in de sfeer van de Oranjerie tijdens de schemering. De Hortus was als locatie extra aantrekkelijk omdat ze er cocktails zouden serveren (maar die gingen op terwijl we in de rij stonden) en omdat je er Leyden Gin kon proeven (die ging ook op, maar we waren nog net op tijd voor een mini-glaasje). De volgende, en laatste locatie was het Sieboldhuis, waar ik geen sumo-pak heb aangetrokken (jammer – niemand wilde met mij worstelen), geen sushi heb gegeten (ook jammer – ik had echt geen honger), een laatste liedje van Sjoerd Raaijmakers heb gehoord (mooi) en Japanse spookverhalen verteld door Tijs van het PS|Theater heb gehoord (spannend).  Een mooie, volle culturele avond dus – ik ga volgend jaar zeker niet overslaan.

museumnacht

Zondag had de stad geluk, want de platenzaak Velvet vierde zijn 25ste verjaardag, en hoewel het een landelijke keten is, had was ervoor gekozen om het feestje in Leiden te houden, want daar was de eerste vestiging. We werden getrakteerd op allerlei live-optredens, waarbij ik de kans greep om voor de derde keer dit jaar Spinvis te zien en voor de eerste keer Douwe Bob. Ik kan altijd heel erg genieten van Spinvis – ik was dit keer iets te laat, dus ik vermoed dat ik ‘Oostende’ heb gemist, wat ik jammer vond, want dat is mijn lievelingsnummer, maar ‘Kom terug’ was het afsluitende liedje, en dat maakte veel goed. Ik heb zowaar een LP gekocht, alleen om hem door Spinvis te laten signeren. Op zich jammer dat hij mijn naam fout schreef, maar goed, ik heb een gesigneerde plaat, en dat is ook wat waard. Douwe Bob had een bizarre cowboyoutfit aan en had het erg druk met het publiek op te hitsen om in het water te springen (en vervolgens aan te bieden de boete te betalen voor die drie dwazen die het ook daadwerkelijk gedaan hebben), maar het was eigenlijk wel gewoon een goed optreden. Na het optreden schijnt zijn signeersessie op chaos te zijn uitgelopen, maar dat heb ik allemaal gemist, want ik hoefde geen gesigneerde cd van Douwe Bob. Het was een mooie muzikale middag, en een prachtige afsluiting van een cultuurrijk weekend. Zo heb ik ze graag!

verjaardagvelvet

De 10 van woensdag

Ik zou vanavond naar een concert van Elvis Costello gaan. Dat zou ik, want het gaat niet door. Elvis is ziek (ik geloof dat hij verkouden is), en hij heeft besloten dat het beter is om het concert op een ander moment te geven. Hoewel ik hier stevig van baal, want ik had me er namelijk erg op verheugd, ben ik ook wel een beetje blij, want M en ik zijn al eens naar een concert van Elvis Costello geweest toen hij ziek was, en toen liet hij het gewoon doorgaan, hoewel hij speelde als een dweil. Nu maar hopen dat wij kunnen als het de heer Costello wel schikt om op te treden. Om mezelf nu even te vermaken: 10 concerten waar ik was die wel door zijn gegaan.

  1. Joe Jackson in de inmiddels gesloopte Pepsi Stage: ‘Welcome to… I don’t know where we are, but it’s NOT Amsterdam.’
  2. Boudewijn de Groot in de Leidse Schouwburg: M en ik waren nog niet zo lang bij elkaar, Boudewijn speelde Eva, en ik was verkocht.
  3. Leonard Cohen op het Westergasterrein: zo mooi dat ik niet meer naar een concert van Leonard Cohen ga. Want het is of weer zo mooi, en dat zou afdoen aan hoe uniek die avond was, of minder mooi, en dan zou ik een minder mooie avond in mijn herinnering hebben. Mooier kan niet.
  4. Elvis Costello in de Heineken Music Hall: ik heb hem vaker zien optreden, maar dit was de eerste keer dat hij in een enorme zaal totaal onversterkt I want you zong. Hij heeft het sindsdien vaker gedaan.
  5. Lou Reed in Carré: bloedchagrijning. Zoals het hoort. Maar het was een prachtig concert, met als hoogtepunt Venus in Furs, met een celliste.
  6. John Cale in het LVC: ongeveer 2 weken na eerdergenoemd concert van Lou Reed, zijn voormalige bandmaat in een donkere zaal op de Leidse Breestraat. Niet uitverkocht. Bij lange na niet. Hij zong ook Venus in Furs, met zijn elektrische viool. Net zo mooi, maar wel heel anders.
  7. R.E.M. op het Westergasterrein: het zou die dag gaan regenen. Ik kan me niet herinneren dat het dat ook daadwerkelijk gedaan heeft, maar wel dat Michael Stipe zich er zorgen over maakte. Dat had geen negatieve invloed op de kwaliteit van het concert overigens.
  8. Nick Cave in de Heineken Music Hall: ook dit is vaker voorgekomen, maar ergens tijdens zo’n concert kwam Herman Brood op, met een opgezette papegaai op zijn schouder. Niemand wist waarom, ik vermoed Herman Brood zelf ook niet, maar het is me wel bijgebleven. Nick Cave live is bijna altijd geweldig overigens.
  9. Tom Petty in de Heineken Music Hall: we gingen erheen in het kader van de gedachte dat je altijd naar helden moet gaan als ze optreden, en Petty was heel erg lang niet in Nederland geweest. Wat jammer is, want ik heb genoten van zijn concert en ik hoop dat hij snel terug komt.
  10. David Bowie in Ahoy: de enige keer dat ik hem live heb gezien. Ik vond het heel bijzonder, en nu ben ik natuurlijk heel blij dat we toen gegaan zijn. De Dandy Warhols, van wie ik ook fan was, stonden in het voorprogramma, en daar heb ik ook van genoten. Maar Bowie: legendarisch.

Drie concerten

Ik heb het voor elkaar gekregen om in 1 week (nou ja, 8 dagen) maar liefst 3 concerten te zien en daarmee een vinkje te mogen zetten op het 40 dingen-lijstje. Dat was op zich mooi meegenomen, maar het was me natuurlijk om de concerten te doen. Het eerste concert was op zondagmiddag 29 november in de Kleine Komedie, en het kaartje was een impulsaankoop. Ik wist namelijk dat ik die ochtend in Amsterdam moest zijn voor de IDFA en ’s avonds was een concert waar ik veel voorpret van had in Paradiso, dus toen bleek dat er ook nog kaartjes waren voor Spinvis (‘de eerste rang kost €19,75’ – bij Ticketservice heb je daar net de boekingskosten voor volgens mij), leek het mij wel een mooie invulling van de middag. Ik heb hem 2 keer eerder gezien en dat was prima bevallen. Bij dit concert stonden er 2 mensen op het podium, Spinvis zelve en Saartje van Camp, die heel veel instrumenten speelt, en ze hadden een apparaatje, waarmee ze steeds een laag muziek konden opnemen die dan ad infinitum (of in elk geval tot het moment dat op stop gedrukt werd) herhaald werd. Dan gingen ze naar het volgende instrument, namen weer een laag op, en zo voorts, totdat de bodem voor het nummer gelegd was, en dan ging Spinvis zingen. Een mooie manier om in je eentje een heel orkest neer te zetten, maar ik had toch het gevoel dat ik de helft van de middag naar een soundcheck had zitten luisteren. Volgende keer gewoon weer genoeg mensen meenemen om in een keer het liedje te zingen, dan ben ik er weer bij. Maar hij speelde wel ‘Oostende‘, en dat is in alle versies prachtig.

img2888_08

Het tweede concert begon al 2,5 uur nadat Spinvis zijn apparaatje had uitgezet, dus ik had ruim de tijd om collega R te vinden op het Rembrandtplein en hamburgers te eten en Bloody Mary’s te drinken, gevolgd door een wandeling naar Paradiso in de stromende regen. Maar dan hadden we ook wat: Guy Garvey, de zanger van Elbow, die zijn solo-album presenteerde. Hij had een flinke band bij zich, bestaande uit de standaardopstelling en een drietal dames die allerlei blaasinstrumenten bespeelden, en hij wist echt een show neer te zetten. Je kon wel zien dat hij behoorlijk wat podiumervaring heeft, niet alleen aan het gemak waarmee hij optrad, maar ook aan hoe hij alles aan elkaar praatte – ontspannen, vrolijk en grappig. En het was gewoon ook heel mooi; de CD Angela’s Eyes is prachtig, en live eigenlijk net zo. Hij speelde zijn hele CD en toen was hij ook klaar, dus de toegiften waren letterlijk encores, maar dat vond ik helemaal niet erg. Wat mij betreft had hij het hele concert herhaald. Hij verzekerde het publiek nog dat Elbow gewoon nog bestaat, dus ik zie uit naar een concert van de hele band. Maar dit is een heel erg fraai zoethoudertje geweest.

garvey

Op de dag na Sinterklaas bezocht ik met M en J het concert van Madonna in de ZiggoDome. Niet omdat we op het moment nou zulke enorme fans van Madonna zijn, maar eigenlijk gewoon omdat het kon – ik zag dat er nog kaartjes te koop waren, en deze twee mannen wilden mee. In de week voor het concert heb ik veel recent werk van Madonna geluisterd, ter voorbereiding, en in de ZiggoDome aangekomen kochten J en ik natuurlijk een t-shirt, dus we waren er helemaal klaar voor. Madonna ook, weliswaar met wat vertraging, want ze zette een spectaculaire show van ruim 2 uur neer, met alles wat je zou verwachten van een concert van deze diva: nonnen, paaldansen, veel verwijzingen naar seks en religie, liedjes uit de jaren ’80, ’90, ’00 en ’10, strakke dansers en oneindig heen en weer paraderen op hoge hakken. En dan heb ik het geeneens over de gigantische hoeveelheden son et lumière die aan ons voorbij trokken. Het was echt heel indrukwekkend; zo indrukwekkend dat ik bijna (ja, inderdaad, bijna) geen last had van het feit dat haar zang eigenlijk niet zo goed was. Of dat ze zo vaak aan haar kruis zat dat ik me afvroeg of ze misschien een gistinfectie had. Of dat ze de hele tijd wilde weten of wij haar bitches waren (het publiek schreeuwde ‘YEEEEEEES’, M, J en ik haalden onze schouders op en zeiden ‘no’ – wij zijn niemands bitches). Al die dingen waren best overkomelijk; het is namelijk wel Madonna, en die mag wel wat.

madonna

Het zou bijna onmogelijk moeten zijn om een favoriet aan te wijzen uit deze 3 concerten, omdat ze allemaal zo verschillend zijn: van een theater via Paradiso naar de ZiggoDome, van een zanger uit Schiedam via een working class hero uit Manchester naar de Grote Diva van de Pop uit New York. Maar ik kan best vertellen wat ik het fijnste vond, en dat was Guy Garvey – zo moeilijk is dat niet. Want ik blijk gewoon te houden van weinig fratsen en mooie liedjes gezongen door iemand met een mooie stem die er ontzettend veel zin in heeft om voor een zaal vol fans op te treden. Op zich natuurlijk helemaal niet zo vreemd.

Nacht van kunst en kennis

Vorig jaar hebben M en ik zo genoten van de Nacht van Kunst en Kennis in Leiden, dat het onvermijdelijk was dat we dit jaar weer zouden gaan. De combinatie cultuur en wetenschap is voor ons gewoon net zo aantrekkelijk als de combinatie gin en tonic, al laat ik even in het midden welk van beide gin is en welk van beide tonic – en dan laat ik me maar helemaal niet uit over de verhouding van het een ten opzichte van het ander. Ik vind zowel kunst als kennis fijn, en de gelegenheid om een avond uitgaan in te vullen met een cultureel programma is een kans die met beide handen aangegrepen moet worden. Voor ons werd het programma dit jaar in eerste instantie bepaald door het feit dat Anton Corbijn een keynote gaf in de Leidse schouwburg, want daar wilden we sowieso heen. M en ik zijn allebei fan van zijn werk (niet zulke grote fans dat we erin geslaagd zijn de tentoonstellingen van zijn oeuvre in Den Haag te zien overigens, maar dat het andere oorzaken), dus we wilden hem graag horen spreken. Dat wilden meer mensen, want het was een drukte van belang voor de schouwburg, maar wij stonden relatief ver vooraan en zijn gelijk naar boven gegaan, zodat we midden op de eerste rij op het balkon zaten en onbelemmerd zicht op het toneel en de spreker hadden.

NKK1De lezing was (afgezien van een klein excurs naar een beschrijving van zijn lenzen en fotopapier) meer kunst dan kennis, maar we hebben mooie foto’s gezien van veel van onze helden (zoals bijvoorbeeld Elvis Costello, Nick Cave en Tom Waits) en ik vond Corbijn een aangenaam bescheiden man, die mooi kon vertellen over hoe zijn foto’s tot stand zijn gekomen. Na Corbijn lag ons programma een beetje open; er was veel mogelijk en we hadden weinig echte voorkeuren. Uiteindelijk besloten we naar Museum Volkenkunde te gaan, voor een ‘filosofisch intermezzo’ met Bas Haring en Herman Brusselmans. Dat viel erg tegen – ik weet niet precies wat ik me ervan had voorgesteld, maar wat we kregen, een semantische discussie over de betekenis ‘contra-intuïtief’, kon me in elk geval niet boeien, dus we hebben het pand verlaten en konden zo nog een paar liedjes van Janne Schra meepikken. Haar optreden zou een uur duren, maar ze hield er alweer tamelijk snel mee op (ik denk vanwege ziekte, maar dat werd mij niet geheel duidelijk). Ik vond het in elk geval een mooi klein optreden; ik ken haar muziek eigenlijk niet, want ik luister graag naar zure oude mannen, dus ik was aangenaam verrast.

NKK2

Bij het verlaten van Volkenkunde, kwamen we B en M (ouders van een leerling van mij) tegen, die op weg waren naar de schouwburg. Wij wilden naar Scheltema voor de laatste 2 activiteiten die we op het programma hadden staan, dus we liepen samen op, en B en M liepen zelfs met ons mee naar binnen bij Scheltema, want bij de Schouwburg was het gigantisch druk. Ik kon nog even praten met de directeur van B Plus C, die een ‘praat mee over de toekomst van de bieb’-sessie had, en toen was het tijd voor wat uiteindelijk voor mij het absolute hoogtepunt van de Nacht van Kunst en Kennis zou zijn: Bas Heijne, die sprak over de volmaakte mens. Doordat ik zo beperkt televisie kijk (wel veel, maar meestal of Netflix, of voetbal, of nieuws, of Pauw) was de serie die hij over dit onderwerp gemaakt heeft mij volledig ontgaan, dus ik kan niet inschatten of er in de lezing veel dubbelingen zaten, maar ik vond het verhaal van Heijne over de maakbaarheid van de mens en de grenzen van de wenselijkheid van dergelijke maakbaarheid in elk geval erg interessant, en dat nog los van de geweldige presentatie: volledig uit zijn hoofd en prettig ontspannen.

NKK3

Een bijkomend voordeel van het volgen van de lezing van Heijne was dat we daarmee al binnen waren bij Scheltema. Het laatste beoogde programmaonderdeel voor ons was namelijk het optreden van Maaike Ouboter, waar nog wel meer mensen heen wilden. Sterker nog, op een gegeven moment bleek dat er 250 man in de steeg stonden die naar binnen wilden, maar daar was dus geen plaats voor, dus wij hebben optimaal geprofiteerd van onze tactische move. Als ik heel eerlijk ben hebben die mensen overigens niet echt iets gemist: bijna alle liedjes die ze zong klonken ongeveer hetzelfde, met uitzondering van ‘Dat ik je mis’, ‘Maarten’ en een liedje van Kommil Foo, en dat resulteerde in dat zowel B als mijn M hier en daar een dutje deden, en dat andere M en ik ons ook wel een beetje verveeld hebben. Ik ben geen expert, maar ik denk dat het zomaar zou kunnen blijken dat mevrouw Ouboter uiteindelijk 1 heel mooi liedje zal blijken te hebben geschreven en dat de rest van haar oeuvre vergetelijk zal blijken te zijn. Hoe dat zij, deze Nacht van Kunst en Kennis vond ik als geheel weer heel leuk, en volgend jaar ben ik er zeker bij!

NKK4

Gebr. de Nobel

Leiden is weer een spannend nieuw gebouw rijker. Of eigenlijk twee, maar het op het moment nogal controversiële, maar als je het mij vraagt (jammer genoeg vraagt niemand het mij, maar goed) spannende, ontwerp van de Lakenhal moet nog daadwerkelijk uitgevoerd worden. Donderdag ging de Gebr. de Nobel, in de volksmond ‘de Leidse poptempel’, open, zodat we nu een prachtige locatie met 2 zalen en een voor akoestische optredens geschikte trap hebben, ter vervanging van het LVC aan de Breestraat, waaraan iedereen die ooit in Leiden heeft gewoond heel warme herinneringen heeft, maar dat duidelijk wel aan vervanging toe was. Voor de zomervakantie had ik al een rondleiding gehad door het gebouw, dat toen natuurlijk nog lang niet af was, maar wel een boel potentie liet zien, en al die potentie bleek donderdag waar te zijn gemaakt: de grote zaal is indrukwekkend hoog, met twee balkons en een rooksalon die meer op een skybox lijkt, en, en dat is natuurlijk het belangrijkste, voortreffelijke akoestiek, en de kleine zaal is precies groot en klein genoeg voor intieme optredens, maar ik vermoed dat er ook heel goed gedanst kan worden – iets dat fractiegenoot L en Leidse cultuurbons B meteen aan den lijve ondervonden hebben.

nobel1

De openingsact van donderdag was in de eerste plaats Jan-Jaap de Haan, die zich jarenlang als raadslid en wethouder het snot voor de ogen heeft gewerkt om de Gebr. de Nobel gerealiseerd te krijgen, maar sinds de verkiezingen van maart, dus met het zicht op de finish, geen wethouder meer is. Desondanks en volkomen terecht mocht hij de boel openen, en dat deed hij met veel trots en enthousiasme. Er waren ook optredens: de verzamelde bobo’s (er stond een langere rij bij de ingang voor de guest list dan bij de ingang voor mensen die uit muzikale overwegingen een kaartje hadden gekocht) zagen Beans & Fatback en daarna Will & The People. Er was zelfs nog een optreden, maar deze bobo was toen al dronken en naar huis gegaan. Ik kende beide bands niet, van Will & The People bleek ik wel een nummer te kennen, en ik weet niet of ik een volgende keer per se naar een concert van ze zal willen gaan, maar de mogelijkheden van de locatie werden goed gedemonstreerd.

IMG_2474.JPGEn gelukkig mocht ik in dezelfde week nog een keer. Op vrijdag was er een rave-opening, maar die heb ik aan me voorbij laten gaan (want ik dans niet, en zelfs als ik zou dansen, dan is dat op jaren ’80 muziek – raven is minstens een brug, maar ik denk meerdere bruggen, te ver). Op zaterdag was Blaudzun geprogrammeerd, en daar ben ik met M en een drietal collega’s heen gegaan. Ook van Blaudzun ken ik eigenlijk niet zoveel – ik had bij wijze van voorbereiding wat op Spotify geluisterd, maar ik zal eerlijk zijn en bekennen dat ik eigenlijk vooral ging om nog een keer in De Nobel te zijn. Dat bleek voor meerdere mensen te gelden, want waar ik gewoon netjes in de zaal bier heb gedronken en ritmisch heb staan wiegen op de muziek (dansen was het bij lange na niet), stonden er opvallend veel mensen bij de bar en in de zaal keihard te praten, alsof er een cd opstond waar ze prima doorheen konden kletsen. Ik had de indruk dat het ook de artiesten irriteerde, want op een andere manier kan ik dat ‘Fuck you Leiden’ aan het eind van het concert eigenlijk niet zo goed thuisbrengen – zo maak je doorgaans geen vrienden, zeker niet als je dan ook nog, volkomen ten onrechte, grappen gaat maken over vies bier en slechte akoestiek. Ik vind dat onnodig, maar goed, ik ben ook geen rockster.

IMG_2509.JPG

De Gebr. de Nobel (zo heette de handel in allerlei spullen die ooit in het pand zaten) hebben een erg diverse programmering, waarbij er volgens mij voor iedereen wel wat te doen is. Ik sla dan misschien Hallo Venray en de dansavonden over, maar ik overweeg sterk om naar Henny Vrienten te gaan. En voor anderen is er ook voldoende te kiezen – of je nou 18 bent en naar een oudelullenband wil of 58 en helemaal los wilt op een rave-bijeenkomst. Mijn norm ‘hoe ver wil ik reizen voor een concert?’ om te bepalen of ik ergens heen ga zal in het kader van deze locatie geen factor zijn, want 8 minuten lopen kan ik meestal wel opbrengen. Kortom, een aanwinst voor de stad, en ik heb veel zin om er de komende tijd weer heen te gaan. Ik moet ook wel, want ik heb biermuntjes over!

Afscheidstournee

Voor iemand die beweert niet zo’n fan te zijn van Acda en De Munnik, kom ik tamelijk vaak op concerten van de heren. Eerder was ik al bij De Munnik plays Neil Diamond, en nog eerder zag ik Heimwee naar de hemel, een schitterende voorstelling van Maarten van Roozendaal en Paul de Munnik. Het duo heb ik een keer live gezien, tijdens de theatertournee van Het Heerst, die op zich prima was, maar ik voelde me nog steeds niet geroepen om mezelf een fan te noemen. Dat heeft ook te maken met de liedjes: de soap over Herman en zijn vlucht naar Frankrijk interesseert me geen reet, ik vind dat er een hoog cliché-gehalte in de teksten zit (‘Als je bij me weggaat, mag ik dan met je mee?’ – braak) en elke keer als ik ‘Ik ben mezelf niet en al die jaren nooit geweest’ hoor, raak ik in een soort existentiële crisis, niet omdat ik het zo’n slim gegeven vind dat me aan het denken zet, maar meer uit nijd (Wie was je dan? Moet je misschien niet gewoon accepteren dat de jezelf die je al jaren bent een beetje een eikel is, en niet doen alsof de eikel die je bent losstaat van de held die je had willen zijn? Je bent een eikel, vriend, deal with it.). Daar staat dan weer tegenover dat ik Halve zinnen echt een schitterend nummer vind – al blijkt dat, op basis van dit clipje, ook weer een nummer van De Munnik. Misschien ben ik niet voor 50% fan van Acda en De Munnik, maar fan van 50% van Acda en De Munnik.

IMG_2284.JPGMaar dat zal vanzelf blijken, want Acda en De Munnik stoppen ermee. En al die jaren samenwerking worden afgesloten aan de hand van een reeks al snel uitverkochte concerten in grote zalen (en natuurlijk in het Vondelpark, want daar gaan zoveel liedjes over), en B, N en ik hadden kaartjes voor een van die voorstellingen, in Den Haag. Ondanks al mijn bedenkingen tegen het oeuvre had ik hier heel veel zin in, niet omdat ik, zoals een oude vriend van mij liever naar begrafenissen ga dan naar bruiloften (dan weet je tenminste zeker dat het voorgoed is), maar omdat het me hoe dan ook the end of an era was, en daar wil ik graag bij zijn. Er was een mooi decor, een podium met laagjes en lijsten die in delen naar beneden kwamen en weer omhoog werden getakeld, waarbij het de bedoeling was dat er de sfeer van een soort veranda-concert werd opgeroepen. Ze hadden er echt zin in, er werd vrolijk gekletst tussen de nummers door (het leek spontaan, maar ik vermoed dat het voor een groot deel gescript was) en ze zongen een ruime anderhalf uur hun grootste hits, nummers die minder bekend waren en zelfs wat nieuwe liedjes (er komt vermoedelijk ook nog een afscheid-cd). Halve zinnen was er helaas niet bij, maar dat had ik ook niet verwacht; ze hebben nogal wat liedjes, dus niet iedereen komt aan zijn trekken.

IMG_2279.JPG

Acda zei op een gegeven moment “Wij kunnen vanavond meer hits niet spelen dan de meeste Nederlandstalige bands wel”, en hoewel hij dat onmiddellijk een beetje terugtrok, is het natuurlijk wel zo. De zaal was ook razend enthousiast, vooral als ze de grote hits gingen spelen. En ik kon ook zien dat juist die nummers voor hen als optredend artiest het meest bevredigend zouden kunnen zijn: het publiek is blij, het loopt als een tierelier en ze zinken erin alsof het een makkelijke stoel is. Maar daarmee kon ik me ook goed voorstellen dat juist dat een reden zou zijn om ermee op te willen houden: je wil toch niet nog 30 jaar Het regent zonnestralen zingen en zien hoe elke keer de zaal op dezelfde manier enthousiast is? Er zijn bands zat die dat wel blijven doen, en om de twee jaar op Greatest Hits-tournee gaan, maar ik vind het wel mooi om er gewoon mee op te houden. Soms ben je als duo uitgewerkt, en dan kan je natuurlijk nog jaren je klassiekers blijven recyclen, maar uitstappen en iets anders gaan doen is veel beter dan uitgeblust doorgaan. Kom maar door met die nieuwe projecten!

 

 

Ome Elvis

Woensdagavond ben ik voor de tiende keer naar een concert van Elvis Costello geweest. Ik ben al fan sinds mijn vader voor mij een tweedehands cd van hem voor me kocht (Spike). Inmiddels heb ik zijn werk compleet, soms dubbel (op lp en cd), misschien hier en daar zelfs driedubbel (mp3), en als Ome Elvis ergens optreedt, dan doe ik mijn best om erbij te zijn. Gelukkig heb ik M ook weten te overtuigen van de kwaliteit van ’s mans muziek, dus ik hoef niet alleen te gaan, en of het optreden nu in Utrecht, Groningen of Amsterdam Bijlmer is, wij zijn erbij. Alleen de optredens op het North Sea Jazz Festival slaan we over, want voor jazz voelen we ons nog te jong. Dit concert was gelukkig gewoon in Amsterdam, in Carré, een locatie die Costello minstens twee keer eerder (want toen was ik erbij) wist te inspireren om extra goed zijn best te doen. En zo ook deze keer. Het publiek was razend enthousiast, maar mocht van de organisatie geen foto’s maken, wat tot gevolg had dat het personeel van Carré zich de benen uit de kont liep om tegen mensen te zeggen dat de camera’s uit moesten.

IMG_2008.JPGOp mijn lijstje van allermooiste nummers van wie dan ook staat ‘I want you’ op nummer 1, dus ik kan er altijd erg van genieten als dat live gezongen wordt. In de Heineken Music Hall heeft Costello het weleens zonder enige versterking gezongen, en dat vind ik geloof ik de mooiste versie, maar zoals hij het nu ten tonele bracht, met een gitaar met allerlei effecten, was het ook heel goed te doen. Het was sowieso een echt solo-concert: hij stond helemaal alleen op het podium, met als enige ondersteuning een man die eens in de zoveel tijd een andere gitaar voor hem neer kwam zetten. De andere Elvis zong bijna twee en een half uur lang van alles. Zijn grootste hits, zijn minder grote hits, zijn liedjes die bijna niemand kent. En ook een paar nieuwe nummers. Tot mijn spijt, maar niet die van een groot deel van het publiek, kregen we ook ‘Good year for the roses’ en, hoewel hij had gezworen het nooit meer te zingen, ‘She’. Maar ik vond het hoe dan ook weer geweldig. Ik weet dat zijn stem niet de mooiste is, maar ik geniet ervan. Niet alleen van hoe hij zingt, maar ook van wat hij zingt, en van wat hij vertelt. Het is moeilijk aan te geven welk nummer ik het mooist vond, want ik vond vooral de totaalervaring zeer de moeite waard. Volgende keer zijn we er zeker weer bij!

IMG_1998.JPG

(De foto is stiekem gemaakt tijdens de toegift. Sorry, Carré. Het was sterker dan ik.)

Nacht van Kunst en Kennis

Het ruime cultuuraanbod in Leiden manifesteerde zich afgelopen zaterdag in de jaarlijkse Nacht van Kunst en Kennis, een evenement waarbij mijn twee lievelingsdingen (nou ja, twee van mijn lievelingsdingen, de Nacht van Yoga en Kroketten zou ook een tof plan zijn) zich in combinatie met elkaar voordeden. Er was een fantastisch programma, dat in een glossy folder met handig blokkensysteem te overzien was – maar het nadeel van zo’n blokkenschema is dat je onmiddellijk bij iedere keuze die je maakt beseft wat je allemaal niet gaat meemaken. En dat is nogal wat. Zo heb ik, om de boel even negatief te benaderen, Arnold Heertje, Paul Cliteur en Bas Haring niet gezien in Museum Volkenkunde, ik heb niet deelgenomen aan het NTR Wetenschapscircus in Boerhaave, Vincent Icke was in de Sterrenwacht en ik niet, en de Stadsgehoorzaal ben ik überhaupt niet in geweest. Bovendien hebben M en ik een aantal dingen gemist, omdat we gewoon botweg net iets te laat waren: Spinvis tussen de Rembrandts in de Lakenhal bleek een kansloze onderneming, want helemaal vol, en ook bij Daan Roosegaarde was er geen plaats meer.

IMG_1443.JPGMaar dat mocht de pret niet drukken, want we hebben ontzettend veel wel gedaan – en daar gaat het maar om. We hebben, toen we bij Spinvis niet terecht konden, eerst even rustig rondgekeken in de Lakenhal. Toen gingen we naar de Leidse Schouwburg, waar we een kort gesprek hadden met de Filosofoon, wat droedelden met wethouder F en daarna de voorstelling De hoop van Leiden hebben gezien, want die werd in reprise genomen. Dat vond ik heel goed nieuws: M had het stuk niet gezien, en ik vond het prachtig, dus ik wilde best nog een keer kijken, want dan was het nu een gedeelde ervaring. Het stuk was ingekort, maar wel zo dat er geen concessies werden gedaan aan de oorspronkelijke voorstelling, en de thematiek (pubers en hun breinen) paste wonderwel in het thema van kunst en kennis. Na de schouwburg belandden we uiteindelijk bij Joep van Lieshout, die heel enthousiast vertelde over bouwen en ontwerpen, naar aanleiding van zijn eigen oeuvre van fascinerende machines en ‘fabrieken’. Omdat M het kunstwerk dat Van Lieshout voor de tentoonstelling Zeven eeuwen Leids Laken maakte nog niet gezien had, gingen we daar even kijken, en daar zagen we een demonstratie spinnen van Janine, die ik ken van de yoga, maar die kunstenaar is.

IMG_1444.JPGEn daarna was het tijd voor muziek. In de prachtige binnentuin van Museum Boerhaave gingen we in de herkansing voor Spinvis, en deze keer lukte het wel, tenminste, als we om een parasol heen keken. Ik vond het weer prachtige muziek (vooral Oostende en Kom terug blijf ik heel graag horen), M was iets minder onder de indruk. Fractiegenoot F en haar vriendin waren het met mij eens, dus op grond van een eerlijk democratisch proces kunnen we concluderen dat het een indrukwekkend optreden was. Bij Volkenkunde trad Douwe Bob op, die na een unplugged sessie in de open lucht in de Hortus eerder op de avond nu met band optrad. Ik weet niet of ik per se een groupie zou willen worden (dat zou ook ziek zijn, hij is geloof ik 21), maar hij wist een prima, uiterst energieke show neer te zetten, en in het licht van het feit dat het inmiddels een uur of 1 was, hadden we dat allemaal hard nodig. Er scheen nog een optreden van Happy Camper met Tim Knol te zijn, in de Lakenhal, maar M en ik zijn naar huis gegaan. Weer een geweldig Leids programma – eigenlijk jammer dat er geen Weekend van Kunst en Kennis is…

IMG_1442.JPG

Diamond en De Munnik

Dat ik heel erg van online shoppen houd, is inmiddels wel bekend, maar het brede scala waarop zich die hobby manifesteert waarschijnlijk minder. Ik zoek niet alleen zoals normale mensen via internet schoenen, kleren, boeken en sieraden, maar ook cultuur: regelmatig maak ik een rondje langs de websites musea, theaters, bioscopen en andere instellingen om te kijken of er nog iets leuks te gebeuren staat. Zo kwam ik op de site van Lantaren Venster in Rotterdam een concert tegen van Paul de Munnik, die een ode aan Neil Diamond zou brengen, en dat leek me wel wat. Ik ben namelijk op zich geen fan van Neil Diamond, maar De Munnik kan heel mooi zingen (dat weet ik sinds ik naar een prachtig concert van hem samen met Maarten van Roozendaal ben geweest), en dit concert viel binnen de ‘maximale afstand die ik bereid ben te reizen voor deze artiest’-criteria. Oh, en anders dan de reeks afscheidsconcerten van Acda en De Munnik was het nog lang niet uitverkocht. M was niet te porren om mee te gaan, maar gelukkig kon ik B wel overhalen, dus het enige wat ik nog moest doen was, als de nerd die ik ben, op Spotify 15 keer de grootste hits van Neil ‘A Beautiful Noise’ Diamond luisteren.

IMG_0384.JPGDe Munnik had al een voorproefje gegeven van het concert bij De Wereld Draait Door, waar hij Solitary Man zong, dat ik vooral via de cover van Johnny Cash kende, en dat was op zich veelbelovend. Die beloften maakte hij vrijdag ook waar: er was een behoorlijk grote band, met flink wat blazers om de boel even lekker bombastisch kracht bij te zetten, en zijn enthousiasme voor het oeuvre van Diamond straalde ervan af. Omdat het werk van Neil Diamond inmiddels een beetje in de camp sfeer zit, is het verleidelijk het ook tongue in cheek te spelen, maar dat gebeurde niet, en juist daardoor was het eigenlijk wel een goed concert. En dat vond het publiek (aan de gemiddelde leeftijd in de uiteindelijk toch uitverkochte zaal te zien eerder fan van Diamond dan van De Munnik) ook: er werd hard geklapt, zachtjes meegezongen en aan het eind zelfs voorzichtig een beetje gedanst. Mij duurde het net iets te lang – maar ik ben ook niet 100% gewonnen voor Neil Diamond, dus dat is niet vreemd. De Munnik heeft geloof ik de stekker uit zijn samenwerking met Thomas Acda getrokken omdat hij andere muzikale projecten wil gaan doen, en dit concert maakt mij ik elk geval heel erg benieuwd naar wat komen gaat. Ik hoop op een Maarten van Roozendaal-tribute. Waar kan ik dat verzoek indienen?

IMG_0395.JPG

Quite Quiet

Een van de leukste dingen van mijn werk als raadslid is dat ik allerlei culturele events kan bezoeken. Dat kan natuurlijk altijd, maar nu is het een soort uiterst aangename morele plicht. Tijdens een gesprek met de organisatoren van het Leiden International Film Festival ging het ook even over Scheltema, een oude dekenfabriek waar nu evenementen worden georganiseerd, en dat er daar elke maand een theatercafé en een singer-songwriteravond op het programma stonden. Daar moest ik toch een keer bij geweest zijn, dus woensdagavond zijn B en ik voor het eerst naar Quite Quiet gegaan. Mooie naam voor een avond met 2 optredens in een heel kleine setting: het was erg intiem, en inderdaad, heel quiet – je hoorde alleen de muziek. Dat is wel anders dan bij sommige concerten in grote zalen waar ik ben geweest, met als dieptepunt de patjepeeërs die bij De Dijk met hun rug naar het podium anderhalf uur lang slap stonden te lullen.

20140627-152649-55609657.jpgDe avond bestond uit 20 minuten Yori Swart, 20 minuten La Corneille, een pauze, en dan nog een keer hetzelfde programma. En dat was heel prima: de liedjes van Yori waren erg prettig om naar te luisteren, en ze praatte alles op een aangename manier aan elkaar. Het liedje dat ze samen met Freebo (de bassist van Bonnie Raitt) heeft geschreven was prachtig, en het verhaal dat ze erbij vertelde ook. Aan La Corneille moest ik even wennen, maar uiteindelijk was ik wel onder de indruk van de drie heren. Eigenlijk zou je het ze allemaal gunnen dat ze in een veel vollere zaal zouden mogen spelen. Maar aan de andere kant: ik gun het mezelf ook wel om in deze rustige, kleine setting te genieten van mooie liedjes die bijna alleen voor mij gezongen worden. Ik denk dat ik in september, als het weer is, gewoon weer ga!