Categorie archief: Culinair

Catering voor 55

Na het diner van zondag had ik nog een uitdaging in de culinaire sfeer voor de boeg: het Kerstdiner van school. Om de groepservaring en de onderlinge harmonie te verhogen, wordt dat diner al jaren door ons zelf gecaterd, en hoewel het wellicht efficiënter zou zijn als een of twee mensen gewoon alles zouden koken, worden de gerechten onder de collega’s verdeeld, en iedereen levert een bijdrage. Mijn bijdrage bestaat uit vier dingen: het coördineren van wie wat maakt of doet (er is naast een boel eten natuurlijk ook een team voor opbouw, afbraak en schoonmaak nodig), uitrekenen hoeveel we van alles nodig hebben, de gerechten maken die ik altijd maak (zalm met asperges uit de oven en gnocchi of ravioli met champignons en truffelsaus voor de vegetariërs) en op de dag zelve de gerechten maken die mensen die ziek zijn geworden en zich op het laatste moment afgemeld hebben zouden hebben gemaakt. En natuurlijk de scepter zwaaien in de keuken en het diner aan elkaar praten, want mensen moeten wel weten wat ze aan het eten zijn, en wie het voor ze gemaakt heeft. Ik heb stiekem het vermoeden dat een financiële overweging wordt verpakt als teambuilding, want deze opzet is volgens mij vele malen goedkoper dan met zijn allen uit eten of iemand anders voor ons laten koken, zelfs als iedereen netjes zijn bonnetjes declareert, maar dit is nou eenmaal onze traditie, dus we doen het voorlopig zo.

Zoals elk jaar hadden we voorgerechten, soep, hoofdgerechten en desserts, dat alles in de vorm van een buffet. Dit jaar was er wel iets anders, want het diner viel midden in een flinke griepperiode, waardoor het in de middag afmeldingen regende. Maar ik had nog tijd om een aanvullende soep te maken, en verder was er, zoals altijd, meer dan genoeg. De hoogtepunten waren in willekeurige volgorde: de garnalencocktail van I, de hazenpeper van R (die ziek was, maar zijn vrouw kwam een pan vol brengen), de concurrerende venkel-aardappelpurees van M en K, alle quiches die de collega’s hadden gemaakt omdat ik bang was dat er te weinig voor de vegetariërs zou zijn, de met pruimen gevulde kalkoenfilet van een andere R (zeker met de wijn die hij erbij had meegenomen – ik drink liever lekkere Viognier dan Sauvignon Blanc uit de aanbieding bij de Sligro), de kwarktaart met superprofessioneel glazuur van M en de oesters die weer een andere R ter plekke heeft opengemaakt. Maar alle andere dingen waren geloof ik ook heel erg lekker, dus ik geloof dat we weer van een succesvolle avond mogen spreken, zeker omdat we allemaal met een Kerstpakket naar huis mochten. Klaar voor de Kerstvakantie dus!

Berichten uit de keuken

Toen M en ik vorige week in Nunspeet waren, hebben we, behalve heerlijk chillen en slapen in een B&B, ook een wandeling gemaakt over de Veluwe. Een van mijn grote frustraties van de natuur (naast dat ik me na een uur begin te vervelen) is dat ik nog nooit een stoer beest in het wild heb zien lopen. Ja, in de omgeving van Rhenen zag ik hertjes, maar daar stond een hek om, en verder heb ik bijna 3000 kilometer door Noorwegen gereden, met om de 5 kilometer een verkeersbord dat me waarschuwde voor loslopende elanden, wat natuurlijk enorm hoopwekkend is, maar in de realiteit heeft zich welgeteld 0 van de gigantische elandenpopulatie van dat land zich aan mij voorgedaan. En daar baal ik van. Ik denk dat ik de natuur een stuk leuker zou vinden als de natuur ook eens wat met mij zou delen. Het gaat beide kanten op, hoor. Om die teleurstelling te kanaliseren heb ik, toen we na de wandeling iets warms aan het drinken waren, even onderzoek gedaan naar de mogelijkheid om op de Veluwe geschoten wild te kopen om op te eten. Op die manier kon ik toch nog een soort van tastbaar bewijs van de aanwezigheid van al die dieren die zich onmiddellijk verstoppen als ik in de buurt kom krijgen, en vooruit, lekker eten is ook niet verkeerd. Bij een slager in Apeldoorn (een omrit van 20 kilometer) kochten we hertenbiefstuk, wildzwijnstoof (kant en klaar, handig voor als we een keer haast hebben) en een stuk hertenschouder.

hert1De hertenbiefstuk hebben we gelijk vrijdag opgegeten, maar voor de hertenschouder wilde ik iets meer rust hebben. Ik had dat namelijk nog nooit bereid, en de voor de hand liggende optie (in blokjes snijden en stoven) viel wat mij betreft meteen af, want ik vind stoofvlees een beetje saai.* Gelukkig hadden we zaterdag een workshop bij Las Palmas, zodat ik aan de bron van culinaire kennis kon vragen wat ze adviseerden – zorgen voor een kerntemperatuur van rond de 60 graden, luidde het advies, en daar kon ik wel wat mee. Ik heb het stuk een beetje opengesneden, ingesmeerd met truffeltapenade, daar kleingesneden paddenstoelen op gedaan, toen de boel opgerold en opgebonden in wat ergens tussen een rollade en een SM-spelletje leek. Toen heb ik de unit aangebraden en met een flinke scheut wijn erover in de oven gedaan. Na ongeveer 50 minuten op 180 graden had ik trek, en dat kwam goed uit, want toen ik de thermometer erin prikte gaf hij een temperatuur van 58 graden aan. Wij eten ons vlees graag rosé, dus ik heb de rollade eruit gehaald en hem even laten rusten, terwijl ik wat gnocchi kookte. Toen ik de rollade in plakken sneed, zag het er precies zo uit als ik me had voorgesteld, en de rode kool die ik had gemaakt was ook heel prima,** dus het was een zeer geslaagde maaltijd. Kennelijk vind ik hert op mijn bord net zo leuk als hert in het wild.

hert2* Dat ligt er niet aan dat ik niet weet hoe ik het moet bereiden, dat weet ik wel, en het smaakt ook altijd prima, maar de gedachte dat je begint met een mooi stuk vlees in brokken snijden vind ik al demotiverend, en het eindproduct is nooit zo bijzonder als je denkt. Ja, dat geldt ook voor jouw fantastische stoofschotel. Sorry.

** Overigens was die rode kool 3 dagen later nog veel lekkerder. Dat had ik beter kunnen plannen.

Een smoothie in een kom

Een van de dingen die mij werden aangeraden toen ik om advies vroeg over mijn totale gebrek aan conditie en energie, was om mijn koolhydraten-inname te verhogen, in elk geval tot en met de halve marathon. Ik vermoed dat dat voor veel mensen die lijnen aangenaam nieuws is, maar ik kom sowieso heel moeilijk aan mijn carbs; ik hou niet zo heel erg van brood, pasta vind ik oprecht niet lekker, aardappels en reguliere rijst zijn boring, en om nou elke avond zoete aardappels of fancy risotto te gaan zitten maken gaat me ook wat ver. Om veel koolhydraten binnen te krijgen met groente is ook niet te doen, en ik mag niet onbeperkt vet, dus chips zijn jammer genoeg ook niet de weg voorwaarts. Gelukkig is er nog altijd fruit. Bij de lectuur van mijn favoriete fitgirlsblogs kwam ik de açaibowl tegen, een dikke smoothie die je in een kom serveert, met wisselende combinaties van fruit, maar in ieder met açai, een wonderlijk besje dat zo kwetsbaar is dat het alleen als poeder of ingevroren te koop is. Dat wilde ik proberen, dus ik vroor snel alle bruine bananen die ik in de fruitmand had in, kocht blauwe bessen voor in de diepvries, en alvast een pak soja-yoghurt op voorraad (het kan ook met gewone melk, of sojamelk, of andere hipstermelk, maar het recept dat ik wilde volgen is met yoghurt, dus dan doe ik yoghurt). Alleen de açai ontbrak er nog aan.

acai-1Dat bleek niet eenvoudig: online kan je açaipoeder kopen, maar daar zit vaak rotzooi door, het zou bij Albert Heijn te koop moeten zijn, maar in 3 vestigingen heb ik het niet aangetroffen, en bij de biologische winkels in Leiden zat het ook niet in het superfoodschap. Toen ik bij De Tuinen (die bezig waren met een overgang naar een nieuwe bedrijfsnaam) wilde vragen waar de açaipoeder stond, zei de mevrouw achter de kassa: ‘Ik ben even bezig, dus u mag een van mijn collega’s gaan lastig vallen’*, waarop ik prompt verbijsterd de winkel verliet. Bij de Vitaminstore hadden ze het ook niet, en net op het moment dat ik op het punt stond om midden in die winkel te gaan huilen omdat het gewoon niet eerlijk was dat ik nergens kon kopen wat ik wilde, zei een van de medewerksters: ‘Weet u dat ingevroren açai veel lekkerder is?’ Ja, dat wist ik, maar dat kon ik nergens kopen. ‘Hier wel hoor, mevrouw. 5 pakjes van 200 gr voor €10.’ Eindelijk. Met een tas vol koude blokjes açai en gelijk ook maar een smoothie met de hoopgevende naam ‘Immunity’ verliet ik heel tevreden de winkel. In mijn eerste açaibowl zaten  conform plan blauwe bessen, banaan, açai en soja-yoghurt, en ik heb er nog een dadel doorheen gepureerd; erbovenop had ik nog muesli (met rozijnen, maar verder wel lekker), frambozen en bramen. Dat waren een boel koolhydraten, maar het was vooral erg lekker. Dat ga ik vaker maken.

acai2* Dit is dus waarom ik online winkel. Ik vind het oprecht jammer voor al die noodlijdende winkels in de binnenstad, maar ik pas ervoor om me zo door een of andere omhooggevallen troela te laten behandelen.

Dinner for one

Toen ik afgelopen zaterdag onverwacht de hele dag voor mezelf had, heb ik de kans gegrepen om even uitgebreid over de Leidse markt te gaan lopen. Vroeger, toen het nog niet zo druk was, deden M en ik dat altijd op zaterdag: we stonden heel laat op, klooiden wat rond in huis, en als het een uur of vier was gingen we naar de markt, kochten we groenten bij Kruts en vissen bij Klaas (Hartevelt), deden we de saaie boodschappen bij de Hoogvliet en dronken we een drankje. Soms in de zon op een terrasje, soms binnen in een café, maar we dronken in elk geval een drankje. Nu kom ik daar bijna niet aan toe, want ik heb vaak iets op zaterdag, en ik verpest het op echt vrije dagen vaak voor mezelf door opgefokt over de markt en door de Hoogvliet te lopen omdat ik zo moe ben dat ik eigenlijk het liefst gelijk in een willekeurige kroeg heilzame theetjes wil gaan drinken. Maar afgelopen zaterdag behoorde het ineens tot de mogelijkheden, en M was in Parijs, dus ik kon ook nog alles wat ik kocht exclusief door mijn eigen smaak laten bepalen. Bijkomend voordeel was dat het echt een prachtige dag was, zodat het niet alleen uit praktische overwegingen (eten moeten we toch) leuk was om over de markt te lopen, maar ook omdat iedereen vrolijk was en alles er nog mooier uitzag dan anders.

dinnerfor1Ik had trek in groene asperges, dus die kocht ik, en de blauwe bessen en frambozen waren in de aanbieding, dus die kocht ik ook, en ik zag toen dat er kersen waren, dus die kocht ik ook, om onderweg op te eten. En watermeloen, want het was warm en dat is lekker en goed voor de lijn. Bij groene asperges eet ik graag zalm, en toen ik die bij Hartevelt aan het kopen was had ik ineens trek in oesters. Na een kort twijfelmoment over de vraag of je, als je alleen bent, oesters kan eten, heb ik er drie gekocht, om na gedane arbeid met een mooie gintonix te drinken. Want ik heb in een keer doorgepakt: de Big Green Egg, die al een jaar smerig is, heb ik zodra ik thuiskwam schoongemaakt en aangestoken, en tijdens het wachten tot hij heet was had ik mooi de tijd om mijn oesters open te steken en de Leyden Gin te proeven. De asperges en de zalm waren op het grote ei in no time klaar, en ze smaakten heerlijk, en er was zowaar ruimte in mijn calorieënbudget voor de dag om een Liuk ijsje toe te eten (dat is een citroenijsje met een dropveter als stokje – wie dat niet kent moet dat echt eens proberen, want het is zalig). De dag was kansloos begonnen, maar eindigde zo op een uitzonderlijk aangename masturdating-sessie: een driegangendiner met mezelf.

Asperge-safari nieuwe stijl

Aan mijn traditionele jaarlijkse asperge-safari met B is vorig jaar een einde gekomen, omdat de firma Hof gestopt is met asperges produceren, zodat het weinig zin had om naar Ouddorp te rijden om asperges te kopen, want die worden niet meer verkocht. Bovendien heeft B zijn auto verkocht en woont hij op het moment in Zuid-Afrika, en ik heb werkelijk geen idee wanneer het aspergeseizoen in de omgeving van Kaapstad van start gaat, maar hoe dan ook zou het zelfs mij te ver gaan om 10.000 kilometer te reizen om anderhalve kilo asperges te kopen. Maar in ruil voor deze dichte deur ging er ineens een deur open, want ik las dat er in de directe omgeving van Leiden ook asperges verbouwd werden: gewoon op fietsafstand in Woubrugge, bij aspergehof Noordam. Dat is op zich al spannend nieuws, tenminste, als je mij bent, maar er bleek bij Noordam een event op de agenda te staan waar ik nog veel gelukkiger van werd: een open dag. Want asperges kopen is een ding, maar als je daarbij ook nog dingen mag proeven en dingen mag leren zit je op een heel ander niveau. En je mocht zelf asperges steken. Zo’n feest wil je delen, dus ik charterde M en onze vrienden F en A, want die lusten ook asperges.* Bovendien was A jarig, dus we hadden gelijk ook een avondinvulling (asperges eten natuurlijk), en was het weer zo gunstig dat we met de fiets konden gaan. Alle ingrediënten voor een topdag waren dus aanwezig.

asperges1De ontvangst bij Noordam was een beetje onduidelijk, maar uiteindelijk kwamen we terecht in een zaaltje waar nog ongeveer 12 andere aspergeliefhebbers zaten. Hier bleek dat de dochter van F en A, die wat ik voor me zag als een bij voorbaat legendarische excursie een ‘bejaardenuitje’ noemde, gelijk had, want de gemiddelde leeftijd daalde behoorlijk toen wij binnenkwamen. We kregen koffie en hebben vervolgens een epic movie van een half uur over asperges gekeken. Daarna vertelde Guusta ons nog wat meer over het bedrijf, en toen mochten we in een van de twee aspergetenten zelf een paar asperges steken. Dat was minder makkelijk dan ik dacht: je moet een asperge uitgraven en dan met een ingenieuze tool, die vooral lijkt op een kachelpook met een scherp randje, langs de asperge naar beneden, maar niet te dicht erlangs, om hem vervolgens los te snijden. Ik vond dat ik het zelf best goed kon, maar na een paar asperges te hebben gestoken was ik er wel weer klaar mee. Weer zo’n klus waarvan ik blij ben dat anderen het voor me doen. Na het steken kregen we van Guusta nog een glaasje wijn, een aspergesoepje, een glas met aspergesalade en een wrap met zalm en natuurlijk asperges. Toen was het officiële programma afgelopen en konden we asperges kopen voor het avondprogramma. Met een forse kist vol wit goud voorop de fiets van F zijn we door de polder terug gefietst naar Leiden. De asperges waren ook echt lekker, en het gezelschap was prima, dus ik hoop op een nieuwe traditie!

asperges2* Mensen die geen asperges lusten komen sowieso niet in aanmerking voor het predicaat ‘vriend’.

Een kookcursus

Zoals bekend ben ik groot fan van de kookcursussen bij Las Palmas. Ze zijn misschien niet de goedkoopste, maar ze zijn wel heel goed: je bent van 11 tot 5 onder de pannen, je krijgt een rondleiding door de keuken, je mag met fantastische ingrediënten werken, de cursussen worden verzorgd door ontzettend goeie koks, je mag alles opeten en er worden voortreffelijke wijnen geschonken. Ik heb daarom veel van die cursussen gedaan, maar omdat je er altijd wel wat leert, ook al wordt iets voor de tweede of derde keer uitgelegd (ik heb nu op 3 cursussen op 3 manieren geleerd hoe ik Hollandaise moet maken, maar ik ervaar die variatie juist als rustgevend, want er is kennelijk niet een in beton gegoten recept dat je moet volgen omdat het anders gegarandeerd mislukt), vond ik het helemaal niet erg om een cursus nog een keer te doen. Dus toen M wel interesse leek te hebben in de cursus schaal- en schelpdieren, heb ik ons gelijk aangemeld, zeker toen bleek dat de cursus de dag na het concert van Joe Jackson werd gegeven, zodat het wel heel makkelijk was om een nacht in Hotel New York te agenderen. En daarmee hadden we gelijk een prachtweekend in de agenda staan.

kookcursus1De cursus stelde als vanouds niet teleur. Eerst kregen we een uitgebreid college van een man van Schmidt Zeevis over allerlei soorten schaal- en schelpdieren en toen mochten we aan de slag. Iedereen kreeg een eigen taak: ik claimde het schoonmaken van de King Crab, want dat vind ik lekker en daarvan wist ik niet wat ik ermee moest, M ging aan de slag met kokkels en scheermessen. King Crab bleek overigens niet zo moeilijk, want die enorme monsters worden aan boord al gekookt, dus het enige wat ik hoefde doen was ze in de lengte doorsnijden, een soort balein uit ieder stuk trekken, en daarna het vlees weer terugdoen. We serveerden de krab koud met wasabi mayonaise en later warm met Hollandaise. De kokkels van M werden geserveerd met garnalenolie, door een ander groepje gemaakt, en de scheermessen werden schoongemaakt, waarop er een mooie peterselievinaigrette overheen ging, zodat ze min of meer gemarineerd werden. Omdat ik eerder klaar was met de krab dan sommige anderen met hun klus, heb ik nog een paar dozijn oesters opengestoken (altijd handig om die skill nog even te trainen) en ik heb met de zijkant van een heel groot mes, dat ik nu op mijn verlanglijst heb staan, krabbenpoten gekraakt. Heel leerzaam dus allemaal.

kookcursus2

Met alles wat iedereen geprepareerd had werden grote schalen fruits de mer gemaakt, die we onder het genot van heerlijke witte wijn gezamenlijk soldaat hebben gemaakt. Het bleek ook een heel gezellige groep, zodat we tijdens het eten genoeg te bespreken hadden. Een extra bonus van deze cursus was dat Herman den Blijker er ook was – vaak is hij er niet bij, want hij is niet altijd in het land, maar dit keer had hij alle tijd om in het begin van de cursus mooie verhalen te vertellen over de opnametijd van een nieuw televisieprogramma, en aan het eind om met de mensen die het wilden een selfie te maken. Ik heb even in mijn aantekeningenboekjes alle cursussen die ik bij Las Palmas gevolgd heb geteld, maar kennelijk had ik tot de 15de cursus nodig om een selfie met Herman zelf te maken. Maar dat werd dan wel een heel mooie. En ook al was ik er voor de 15de keer, en ook al had ik de cursus al eens gevolgd: ik heb weer ontzettend veel geleerd. Ik zou bijna zin krijgen om me meteen weer aan te melden voor nog een cursus…

kookcursus3

Truffellunch

Ik was laatst een beetje aan het rondhangen in de sociale media, en toen zag ik op Facebook dat FG, het restaurant van François Geurds in Rotterdam, een truffelproeverij en -lunch had. Dat leek me wel wat en tot mijn verbazing wilde M ook mee (M houdt wel van truffels en van lekker eten, maar hij houdt helemaal niet van 010, dus ik gaf mezelf weinig kans). We hadden iets te vieren, want we hebben altijd wel iets te vieren, wat in dit geval betekende dat we elkaar de lunch hebben aangeboden. Is toch iets gezelliger dan voor jezelf betalen, ook al komt het op hetzelfde neer. We moesten ons om 10.00 ’s ochtends melden, inderdaad, best vroeg voor een lunch, maar dat kwam doordat we eerst koffie mochten drinken en daarna onder het genot van een glas champagne een uitgebreid verhaal te horen kregen over de verschillende soorten truffels die er zoal te koop zijn. Deze kennis werd aangeboden door een meneer van Vanilla Venture, het bedrijf dat de truffels levert aan zo’n beetje alle tophoreca van Nederland, dus die zal het wel weten – en dat was ook zo, want we kregen een behoorlijk gedetailleerd verhaal over de melanosporum, de witte alba, de bianchetto, de herfsttruffel en de zomertruffel. Er gingen ook enorme truffels rond en we leerden ook nog van François Geurds (die eerst op de achtergrond stond, maar al tamelijk snel een inhoudelijke bijdrage ging leveren) hoe je truffels kunt wecken.truffels1Maar hoewel het leuk is om dingen te horen over eten, waren we er natuurlijk vooral om daadwerkelijk te eten. Dat kwam helemaal goed: waar we hadden ingetekend voor een vijfgangenlunch, had Geurds ons allen een upgrade gegeven naar 7 gangen, en dan kregen we ook nog een grote hoeveelheid amuses. Onze buurman (we zaten aan lange tafels, in ons geval zeer prettig naast 2 stellen die erg gezellig waren) dacht op een gegeven moment dat we aan gang 3 toe waren, maar toen bleken we nog in de amuses te zitten; er waren er dan ook 5 (het traditionele piccalilly-ijs met knettersnoep op het hoorntje, een zoet taartje met eendenlever en truffel, een bakje met griet en Tom Kai (Thaise soep), eveneens met truffel, net als het Japanse poffertje met waterkers en buikspek en een bakje aardappelmousseline met heerlijke ham). En toen moest het echte culinaire geweld nog beginnen. We kregen een gerecht met kreeft en kabeljauw, een bakje met kweeperengelei en een blikje met een stukje truffeltoast, allebei met kippenlevermousse. Natuurlijk zat er over alles truffel, maar wel op een aangename manier: het gaf eerder een iets diepere dimensie aan het geheel dan dat je bij ieder gerecht weer met de neus op de truffel gedrukt werd. Dat is 1 gang misschien leuk, maar niet 7 keer achter elkaar.

truffels2Een bezoek aan FG is niet compleet als je geen nitro-cocktail hebt gedronken, en gelukkig zat die er ook bij deze lunch bij. Niet met truffel (er zijn grenzen), maar deze keer kregen we een deconstructie van de Bloody Mary, die door allerlei fancy bewerkingsmethodes was teruggebracht tot een fles totaal doorzichtige vloeistof, maar wel werd geserveerd met in stikstof bevroren zaadlijsten van de tomaat en een toastje met verschillende soorten tomaat en feta. Ik ben nu een paar keer bij FG geweest (wat zal ik zeggen, ik heb gewoon een heel leuk leven) en ik vind die nitrococktail elke keer een feest; de nerd in mij leeft helemaal op als de meneer met de scheikundedoos zich aandient, want dan komt er spectaculaire rookontwikkeling. En bovendien smaakt het lekker, en het is fris, zodat je mond weer helemaal klaar is voor het volgende gerecht, wat ook best handig is in het licht van het feit dat er nogal wat smaken aan je voorbijtrekken tijdens zo’n diner. Na de nitrococktail kregen we Australisch rundvlees, dat qua ras op zich Wagyu genoemd zou kunnen worden, maar volgens Geurds is het pas Wagyu als het uit Japan komt (het betekent ook ‘japans rund’ dus hij heeft een punt). Het was in elk geval erg mals, en de licht Japanse bereiding werd mooi aangevuld door de geweckte truffel die erbij zat.

truffels3

Na het rund kregen we ook nog hert, met truffel natuurlijk, en brie, die was ingelegd met truffel, en tot slot vanille-ijs met truffel en olijfolie. Nou zou je denken dat iemand die zoveel truffel binnenkrijgt er misschien wel helemaal klaar mee is, maar dat was helemaal niet zo – en dat is een compliment aan de kok, want als je al die gangen met een gemeenschappelijk en zeer dominant ingrediënt zo afwisselend weet te laten smaken als deze lunch gesmaakt heeft, dan ben je echt goed. Maar ja, dat wisten we al. Ik heb nog helemaal niets gezegd over de wijn, maar die was ook heel goed: zorgvuldig bij de gerechten uitgekozen en genereus geschonken. Bij de koffie dronk M met onze nieuwe tafelvrienden een glaasje Japanse whisky mee en ik dronk een heerlijke Finse gin. Het programma was rond 17.00 weer afgelopen, maar toen waren we ook van alle kanten verzadigd. Ik wist nog net een foldertje mee te graaien van de volgende FG-activiteit: een wijn- en kaaslunch. Want kaas, dat vind ik misschien nog wel leuker dan truffel…

truffels4

 

Een nieuw speeltje

Ik vind het leuk om keukenapparatuur om te hebben. Dat komt vooral doordat ik het leuk vind om te koken, en dan wil het weleens helpen om apparatuur te hebben – al is dat lichtelijk overdreven, want op zich kan je met een goed mes en een fijne pan al een heel eind komen, maar voor fancy handelingen heb je gave tools nodig. Bovendien ben ik ook een beetje een gadget-nerd; niet alleen op culinair gebied, want ik kan intens genieten van allerlei interessante machientjes. Ik heb bijvoorbeeld een super-geavanceerd vulpotlood, voor het geval ik besluit te willen tekenen. Ik kan helemaal niet tekenen, maar ik wil gewoon zeker weten dat ik, mocht zich de inspiratie en de aandrang voordoen, niet door iets banaals als het feit dat ik geen super-geavanceerd vulpotlood heb tegen worden gehouden. Maar in de keuken kan ik me pas echt uitleven. Dat komt deels doordat ik dat soort apparatuur kan rechtvaardigen met de mededeling dat ik een kookbedrijf heb (en dat is ook zo: spooons at home at your service), maar ik verzuip niet bepaald in klussen, en als ik al een klus heb, gebruik ik meestal gewoon een goed mes en een fijne pan. Desondanks bezit ik een Big Green Egg, een KitchenAid, een Magimix en een slow juicer, waarvan ik naar alle eerlijkheid kan zeggen dat in elk geval de laatste 3 vooral in de weg staan. Mijn meest recente aanschaf was een spiralizer van Helmsley & Helmsley, een kek apparaatje waarmee je van allerlei groenten interessante spiraalvormen kan snijden.

spiralizer1

Ik had allerlei redenen om hem aan te schaffen: de belangrijkste was dat ik pastasaus lekkerder vind dan pasta, dus de mogelijkheid om courgetti (spaghetti van courgette) te maken leek me wel aantrekkelijk, en dat ik dan spannende slierten of linten van andere groenten kan maken was mooi meegenomen, maar ik was ook een beetje verliefd op de gezusters Helmsley (klik maar op het linkje hierboven), niet in de zin van dat ik graag gepassioneerde seks met ze zou willen bedrijven, maar meer dat ik ze wil zijn. Of in elk geval een van beiden. Ik kocht hem in oktober en ik heb hem toen 4 maanden in de doos laten zitten. Want kennelijk is in mijn geval bezit het einde van het vermaak. Maar deze week had ik tijd om er eens even met dat ding aan de slag te gaan, en ik maakte een bietensalade met feta. Supersimpel: men neme een drietal rauwe bieten, men draaie er met het lintmes door middel van de spiralizer linten van, men kruimele er 100 gr feta light (ik wist ook niet dat het bestond) over en men knippe daar dan weer wat platte peterselie op. Zout, peper, citroensap; klaar. Behalve als je minnaar niet zo’n dieter is dan jij, dan doe je er voor hem nog wat walnoten* en olijfolie op. Omdat het rauwe bieten waren die ik gespiralized had, zag mijn keuken eruit alsof ik een mini-guillotine had gebruikt, maar alles was tamelijk snel schoongemaakt. Ik vond de salade echt superlekker, dus ik zou zomaar die spiralizer niet weer 4 maanden in de doos kunnen laten zitten. Het zal mij benieuwen wat ik hierna door dat ding heen ga jassen.

spiralizer2*In het recept van Helmsley & Helmsley waren die walnoten geactiveerd, maar ik vind mezelf vooralsnog te gaaf om noten te activeren, zeker als ik ze zelf niet ga eten. En je activeert noten door ze eerst een hele tijd in een bak water te leggen, wat me verbaast, want als je pubers wilt activeren heeft nooit iemand het over het weken van die gasten. Ik zou het bijna willen testen.

Valentijnsdag

Gisteren was het Valentijnsdag. Nou zou ik graag met droge ogen willen kunnen beweren dat ik zo iemand ben die niet onder de indruk is van al die zoetsappige onzin, maar dan zou ik liegen: ik vind Valentijnsdag eigenlijk stiekem gewoon wel een leuk feest. Niet omdat ik verwacht dat M met een enorme bos rozen achter zijn rug thuiskomt (dan kan ik namelijk heel lang wachten), of omdat ik allerlei romantische kaartjes van stille aanbidders op de mat vind (want als ik ooit stille aanbidders heb gehad waren die zo stil in hun aanbidding dat ik er niets van gemerkt heb), of omdat ik zo ontzettend dol ben op hartvormige chocolaatjes in roze of rode aluminiumfolie (die chocola is namelijk eigenlijk helemaal niet lekker, want vieze melkchocola), maar wel omdat het bij ons in de familie een bijzondere dag is. Daar zijn twee redenen voor: we zijn Engels, en in onze Heimat is Valentijnsdag iets dat uit overwegingen van traditie, in plaats van overwegingen van commercie, gevierd wordt, en het is voor mijn vader, broertje en mij ook een naamdag. Ja, Valentine really is my middle name, en dat schept zowel verplichtingen als verwachtingen.

valentijn1

Een vaste traditie is het Valentijnsbelletje van mijn vader – ik heb niet zo heel veel contact met mijn vader, want hij woont in Frankrijk in een soort zelfopgelegde armoede, dus hij belt niet zo vaak, en ik zie hem ongeveer 1 keer per jaar. Dat vinden we geloof ik allebei prima, maar als we elkaar dan spreken met verjaardagen, Kerst en dus Valentijnsdag (onze dag, want zijn voornaam is Valentine) is het op de kop af 4 minuten erg leuk om weer eens contact te hebben. Sinds ik actief ben op Instagram leek het me ook wel een mooi moment om een plaatje van een hart te posten, maar dan een hart dat ik ooit gefotografeerd heb tijdens een cursus orgaanvlees bij Las Palmas. Zo’n runderhart ziet er toch aanzienlijk anders uit dan die chocolaatjes van de Hema, maar ergens is het ook wel mooi. Een andere standaardactiviteit is een etentje met M. Ik ben niet zo’n dame die vindt dat de man het restaurant moet kiezen en regelen (daar lijken er veel van te zijn), maar ik vind uit eten gaan gewoon altijd leuk, en op 14 februari heb ik weer een smoesje om een restaurant dat ik op de wish list had staan te bezoeken. En M gaat graag mee, dus iedereen is blij, en daar gaat het tenslotte om op de Dag der Liefde.

valentijn2

We hebben dit jaar gegeten bij The Bishop, een nieuw restaurant in Leiden. Het ligt op een prachtlocatie, het oude café De Branderij, en ze hebben het volledig gepimpt, in een stijl die mij erg aanstaat: vermenging van oud en nieuw, met comfortabele stoeltjes en banken om op te zitten en mooi servies om van te eten. Ze hebben een ruime selectie gins voor mijn gin-tonic (ik dronk Hermit’s Gin), en plenty wijn per glas voor M, en een leuke kaart. Het restaurant zat bomvol, want M en ik zijn natuurlijk niet de enige Leidenaren die uit eten gaan op 14 februari, en dat leken ze niet helemaal aan te kunnen. Hoewel we om 19.35 binnen waren, hebben we om 20.05 zelf maar een mevrouw gewenkt om te vragen of we een drankje mochten bestellen, en tussen voorgerecht en hoofdgerecht hebben we ruim een uur moeten wachten. Maar iedereen die daar werkte was heel aardig, en mijn eten was erg lekker: kalfstartaar met bietjes vooraf en diamanthaas met merg en aardappelsalade als hoofdgerecht. M had vooraf buikspek, waar hij heel tevreden over was, en daarna een kotelet van Livar, waar hij heel ontevreden over was, want die was veel te gaar en droog. We hebben besloten over een maand of zes nog een keer terug te gaan, op een woensdagavond als het niet zo druk is, en eens te kijken hoe het er is als de kinderziektes uit de lucht zijn. Bij het afscheid kreeg M een roos, die hij dan weer aan mij moest geven – had ik zowaar toch nog een rode roos op Valentijnsdag. Superromantisch!

valentijn3

Heel flauwekulletjes bakt

Het handige van een programma als Personal Body Plan doen, behalve dat het een programma is dat voor mensen als ik, die in principe heel volgzaam zijn, uitstekend werkt, is dat er een ruime community is van mensen die het ook doen. Zo ben ik lid van een heel gezellige WhatsApp-groep, die bestaat uit meer en minder ervaren deelnemers van allerlei leeftijden en sportniveaus, waarin we met elkaar overleggen over voortgang en gebrek daaraan, problemen met de schema’s, metingen en wegingen, met alle teleurstellingen en juichmomenten van dien, en waar je de beste kwark kan halen (dat is overigens bij de Numbo, zoals wij de supermarkt sinds een tikfout noemen, want die heeft het meeste eiwit). Verder is er een Facebookpagina en een gesloten Facebookgroep, en voor sommige startmaanden (maar niet de mijne) nog meer Facebook, ik vermoed dat er ook Snapchat is, maar dat heb ik niet, en natuurlijk is er Instagram. Ik was voordat ik aan PBP begon een beetje actief op Instagram, maar nu is het een van mijn grootste hobby’s. Ik vind foto’s maken gewoon heel leuk, en als ik er nog een kek filtertje overheen kan leggen ben ik helemaal tevreden. Ik maak foto’s van mijn cocktails, mijn eten, mijn schoenen en mijn katten, er zijn gymselfies, museumselfies en tanteselfies, en ik bekijk heel graag wat anderen meemaken. En bakken.

kwarkbollenWant heel Instagram staat vol met handige gerechten die je als PBP-er kan maken zonder er enorm van aan te komen. Die recepten zijn vast elders ook wel te vinden, maar dan staan er niet gelijk van die mooie plaatjes bij. Een van de populairste gerechten zijn de hemelse kwarkbollen, die volgens mij ontworpen zijn door Rosa van Rensch en zelfs een eigen hashtag hebben, dus die heb ik vorige week ook een keer gemaakt. Natuurlijk met wat aanpassingen, want ik hou niet zo heel erg van aardbeienkwark en ik heb een intense HAAT aan rozijnen, maar in principe heb ik me aan het recept gehouden – maar dan met citroenkwark, 150 gram verse frambozen in plaats van de rozijnen en een theelepel gemalen roze peperbolletjes voor de bite. Ik vond ze erg lekker, al moet ik bekennen dat ze misschien niet helemaal gaar waren toen ik ze uit de oven haalde, dus ze waren een beetje zompig, maar dat krijg ik de volgende keer wel goed. En maandag bakte ik bananenbrood van ene Emily, die volgens haar Insta-biografie 65 kilo is afgevallen en die alleen al daarom mijn held is, ook al gebruikt ook zij rozijnen. Maar die heb ik gewoon vervangen door dadels (want die had ik toch nog in huis). Uit een zo’n brood haal ik 12 punten, en die passen per punt perfect in mijn PBP. En de rest vries ik in losse stukken in, zodat ik er altijd over kan beschikken. Zalig – echt een aanrader: niet te zoet, niet te vet, en je hebt het gevoel dat je voor jezelf zorgt als je zo’n punt in je kanaal schuift. Ik denk dat ik vaker ga bakken!

bananenbrood