Categorie archief: Cultuur

#selfiemuseum

Ik loop een beetje achter met de museumselfies. Of op zich niet met de museumselfies als zodanig, die maak ik vol verve als ik een museum bezoek, maar ik heb al een tijdje geen verzameling gemaakt en als blogpost gepubliceerd. Bij dezen dus. Ik ben nu bij tot voor Rome, dus begin april, wat wil zeggen dat ik ieder moment nog een keer kan toeslaan met nog 5 zalen in het Selfiemuseum. Want musea bezoeken is toch een van de mooiste dingen die er zijn, en mijn smoelwerk voor kunstwerken hangen blijf ik leuk vinden.

Zaal 51: ‘Banksy: Laugh Now’ en ‘Warhol: Royals’, Museum Moco, Amsterdam

museumselfie51

Dit was het tweede museum dat ik op een dag bezocht (de eerste staat in het vorige selfiemuseum), en deze kwam tamelijk onverwacht, want ik zag dat er in een museum dat ik niet kende (Museum Moco – zal wel aan mij liggen, maar ik had er nog nooit over gehoord), en waar mijn museumjaarkaart niet geldig was, niet een, maar twee tentoonstellingen waren, van Andy Warhol, die ik altijd leuk vind, en van Banksy, die B altijd leuk vindt, en die ik wel ok vind, dus toen ben ik naar binnen gegaan. Het waren ook twee leuke tentoonstellingen, en ik vond Banksy zelfs meer dan ok. De kans om een selfie te maken met mijn middelvinger omhoog bij deze rebelse politieagent van Banksy kon ik natuurlijk niet laten lopen.

Zaal 52: Kröller-Müller Museum, Otterlo

museumselfie52Ik was op een excursiedag met leerlingen van 5V naar de Hoge Veluwe. We begonnen met een rondleiding door het Kröller-Müller museum en de beeldentuin eromheen, daarna kregen we een wandeling door het bos onder begeleiding van een soort boswachter. Het was een prachtige dag, en behalve dat ik op mijn donder kreeg van de rondleidster omdat ik liep te kletsen, heeft iedereen zich voortreffelijk gedragen. In de beeldentuin stonden allerlei mooie beelden, waaronder de serie Hoofdstukken van Jan Fabre, zelfportretten met dierlijke elementen. En als je de kans krijgt om met de combinatie van een man en een unicorn op de foto te gaan, moet je dat altijd doen. Altijd.

Zaal 53: Norsk Hermetikkmuseum, Stavanger (Noorwegen)

Dit is de eerste van drie musea die M en ik in Noorwegen hebben bezocht: het inblikmuseum in Stavanger. Ik had niet gedacht dat ik een museum dat volledig gewijd is aan het inblikken van sardientjes zo boeiend zou kunnen vinden. En dan zijn het niet eens echte sardientjes – dat weet ik, omdat in het museum de teksten van de rechtszaken over de naam van de visjes die op het blik staan te lezen waren. Verder was er een opstelling van alle verschillende fasen van het inblikproces en een reconstructie van het originele kantoor van de baas van de inblikfabriek. Echt, meer wil een mens niet weten van hoe het is om niet-sardientjes in te blikken.

Zaal 54: Kode 3 Kunstmuseum, Bergen (Noorwegen)

In Bergen zijn meerdere Kode-musea, die ieder een ander soort collectie hebben. Kode 3 was volgens mijn reisgids de beste, want daarin hing de Noorse kunst uit de 19e en 20ste eeuw. Ik vond het een mooie collectie, met niet alleen Noorse kunst, maar ook meubels (waar ik iets minder mee heb). Normaal houd ik niet zo van portretten, maar in dit museum vond ik ze wel mooi. Ik sta hier voor het schilderij Aften på Karl Johan van Munch (dat betekent geloof ik Avond op Karl Johan, en dan is Karl Johan een straat), waarbij ik mijn best heb gedaan om zo weinig mogelijk expressie op mijn gezicht te hebben, Munch-style.

Zaal 55: Rockheim, Trondheim (Noorwegen)

Rockheim is een museum voor popmuziek. Noorse popmuziek om precies te zijn. En gek genoeg weet ik daar niet zoveel van. Na het bezoek aan dit museum weet ik daar meer van dan ik zou willen – want de jaren ’60-trends in muziek in Noorwegen zijn ongeveer zo boeiend voor mij als pak hem beet Boudewijn de Groot voor een gemiddelde Noor. Maar de jaren ’80-trends in muziek in Noorwegen bevatten a-ha, en daar ben ik al sinds de jaren ’80 fan van. Ik heb zelfs bij wijze van voorbereiding op het bezoek aan Noorwegen een a-ha-t-shirt gekocht, zodat ik op de foto kon met de a-ha-display in dit museum. En ik kreeg een compliment van de meneer bij de balie, dus ik was gelukkig.

Het museumselfie-project is nog lang niet afgerond en ik zal van alles wat ik bezoek verslag uitbrengen door een foto van mijn harses voor een kunstwerk van onschatbare waarde te plakken. Waarvoor bij voorbaat excuses.

sprs.me

Toen ik mijn sprs.me vakantie boekte, had ik vooral veel zin om een weekend in mijn eentje weg te gaan. Het was de 2016-versie van het grote masturdating-weekend van 2015, dat ik in Zwolle besteed heb, waarbij het de bedoeling was dat ik een paar dagen in een leuke stad zou zijn, met mijn laptop en ereader in een hotel, zodat ik nieuwe dingen kon zien en doen, en als ik daarmee klaar was, kon gaan lezen en schrijven. En bijslapen. En lekkere dingen kon gaan eten. Het maakte me eigenlijk niet zo heel veel uit waar ik heen zou gaan, merkte ik ook in de aanloop naar het weekend. Ik kon op de website zien hoe het weer zou worden, 14 tot 16 graden met meer dan een kans op regen, waardoor ik wist dat ik niet naar Scandinavië zou gaan en het vermoeden had dat ik ergens in Zuid-Europa zou zitten. M en ik dachten lang dat het Bratislava zou worden, mijn leerlingen dachten Mosul, maar dat bleek geen van beide waar: toen ik vrijdagochtend heel erg vroeg op Schiphol aankwam en mijn code in de site invoerde, werd mijn reisbestemming onthuld.

sprsme

Malaga dus. M en ik zijn jaren geleden al eens in Malaga geweest, maar gelukkig kon ik me er weinig van herinneren. Dat kwam doordat het toen het begin- en eindpunt van een reis door Zuid-Spanje was en al die steden in mijn herinnering een beetje zijn samengevloeid, dus het was voor mij helemaal niet erg om nog een keer die kant op te gaan. Het eerste wat ik gedaan heb, nadat ik was ingecheckt, was een emmer koffie halen bij Starbucks en eens even stevig onderzoek doen naar wat ik allemaal in Malaga zou kunnen doen. En M laten weten waar ik heenging, want dat had ik hem beloofd. De vlucht heb ik slapend doorgebracht (dat is een speciale vaardigheid van mij, ik kan tegenwoordig tijdens het opstijgen al in slaap vallen), dus toen ik rond 10.00 het vliegveld verliet kon ik redelijk fit de bus naar het centrum betreden. Met de gps op mijn telefoon vond ik gemakkelijk een prettig café vol hipsterontbijtpotentieel, en daarna ging ik even mijn koffer dumpen in het hotel. Het was een prima hotel, met een eenvoudig kamertje, waar alles instond wat ik nodig had: een fijn bed, een bureau, prima WiFi, en een badkamer. Toen ben ik de stad gaan verkennen. Er waren 2 dingen die bezwaarlijk waren: het regende en het was Black Friday, waardoor het enorm druk was met natte mensen, maar goed, ik was er ook en ik was ook nat, dus dan mag je niet klagen. Ik ben naar de overdekte markt gelopen om naar de kraampjes te kijken en visjes te eten, toen ben ik weer gaan wandelen naar de pier, waar ik het Centre Pompidou bekeken heb, toen ging ik weer terug de stad in, waar ik een glaasje Pedro Ximenez heb gedronken en churros heb gegeten, en toen was ik zozeer nat en koud en moe dat ik in het hotel ben gaan douchen en de rest van de avond heb doorgebracht in mijn pyjama.

sprsme2

Ik ben dag 2 begonnen met een rondje hardlopen. Ik heb verder geen spectaculaire tijd neergezet, maar hardlopen in het buitenland is best een handige manier om sightseeing in de regen te combineren met sporten, want je verplaatst je sneller tussen de verschillende items door. Ik ben verder langs de zee gerend dan ik op de eerste dag was geweest, vooral omdat ik me afvroeg waar M en ik destijds hadden gegeten. Malaga is sinds wij er geweest zijn namelijk zo gepimpt dat het allemaal anders is, en het soort restaurant waar wij toen aten zie je bijna niet meer. Volgens mij is er nu een hitsige boulevard waar toen shabby restaurantjes zaten. Na het rennen was ik nog net op tijd voor het ontbijt bij het café tegenover het hotel. Daarna heb ik de middag besteed aan door de stad wandelen, nog steeds in de regen, en eten: eerst paella bij El Pimpi, een prachtige ouderwets restaurant, toen thee en matcha-taart bij La Teteria. Tussendoor bezocht ik het Picasso-museum, want dat hadden M en ik destijds overgeslagen; ik vond het een mooi museum, met een prettig overzichtelijke collectie. De Romeinse muurtjes in de kelder waren een onverwachte bonus. Na een paar uurtjes op de kamer ben ik weer de stad ingegaan om te eten, dit keer bij Los Gatos, waar ik jamón, croquettas en gestoofde varkenswang bestelde. Het mooiste aan dit restaurant was hoe ongelooflijk druk het was – ik stond samengeperst tussen anderen aan de bar te eten, het leek wel of ze niemand wegstuurden, ook al was er geen plek. Ik vond het al met al wel een mooi authentieke ervaring. Na het eten was ik zo moe en vol dat ik bijna meteen ben gaan slapen. Want daar was de reis natuurlijk ook voor.

sprsme3

Op dag 3, de laatste dag, regende het ook. Desondanks ben ik na het ontbijt verder gegaan met het project ‘Malaga-bekijken’: ik bezocht het Romeinse theater, want dat was tamelijk onvermijdelijk, en de Alcazaba, een mooie oude Moorse vesting op een heuvel, zodat ik ook nog eens een mooi uitzicht over de stad bleek te hebben. Daarna bleek de cathedraal, waar op vrijdag en zaterdag nog stevig entree werd geheven, op de Dag des Heren gewoon gratis, dus die heb ik ook nog even bezichtigd en geluisterd naar de enthousiast zingende non, die de hele tijd hetzelfde vers vals herhaalde. En omdat ik voor de zoveelste keer natgeregend was, vond ik het wel weer tijd voor taart. Ik had nog nooit red velvet taart gegeten, dus dat heb ik gedaan, en ik dronk daar een cafe bombon bij, want daar had ik iemand op de eerste dag over horen praten. Het is een soort koffie verkeerd, maar dan met gecondenseerde melk, en dat is best lekker. En best zoet overigens. Ik ben nog een klein beetje verder gaan wandelen, en toen was het tijd om op zoek te gaan naar de bus naar het vliegveld. Daar was ik ruim op tijd om even rustig naar alle winkels te kijken, temeer daar de vlucht stevig vertraagd was. Uiteindelijk was ik rond 01.00 thuis, net op tijd om nog even snel met M bij te kletsen, zodat ik de week met een minimaal slaaptekort kon beginnen.

sprsme4

Ik heb echt een heel mooi weekend in Malaga gehad. Ik vond het een prachtige stad, en ik heb veel gezien, gedaan en lekker gegeten. Kortom, bijna geen klachten. Er waren 2 dingen waar ik iets minder gelukkig over was, namelijk de terugreis, vanwege de vertraging en het feit dat ik mijn kekke handbagagekoffertje ineens toch moest inchecken (omdat iedereen met kekke handbagagekoffertjes reisde), waardoor ik bijna de laatste reguliere trein naar Leiden heb gemist, en de regen. Het regende namelijk eigenlijk gewoon het hele weekend non-stop, maar daar kon sprs.me niks aan doen, want het enige wat zij deden was mij in een koude maand naar een potentieel warm land sturen – dat het potentieel warme land dan vooral nat is is niet te voorzien. De vertraging lag ook buiten hun macht. Ik ben eigenlijk heel erg enthousiast over sprs.me, en ik zou het iedereen aanraden.* Sterker nog, ik ben mijn volgende al aan het plannen, dit keer samen met M. Want een gedeelde ervaring is ook wel weer eens leuk om op te doen.

* Als je een sprs.me wilt boeken, mail me dan even. Als ik je een uitnodiging stuur, krijg je €20 korting, en ik overigens ook. Win-win dus.

#selfiemuseum

Het is niet zo dat ik ben gestopt met musea bezoeken. Of dat ik ben gestopt met museumselfies maken, want dat vind ik, behalve de relatieve rust en de mooie dingen die ik in een museum zo enorm waardeer, natuurlijk altijd leuk om te blijven doen. Maar ik had gewoon andere dingen om over te kletsen. Die heb ik nog steeds, maar laat ik toch maar eens een update plegen. We beginnen in Rome, dus dat was april, en eindigen in Amsterdam. Met nog wat steden ertussen.

Zaal 46: Palazzo Barberini, Rome

museumselfie46

Ik was nog nooit in het Palazzo Barberini geweest. Dat komt doordat iedere docent op onze Rome-reis vaste musea heeft, en ik heb een andere. Maar dit jaar was ik niet ingedeeld als museumdocent, dus ik kon met K mee naar Barberini. Een mooi museum, met een tamelijk overzichtelijke collectie, die nog iets overzichtelijker werd doordat een deel niet toegankelijk was. Maar het belangrijkste schilderij, Judith en Holofernes van Caravaggio, konden we wel zien. En dat kwam goed uit, want ik had nieuwe oorbellen gekocht, en dat zijn de oorbellen die Judith ook draait op dit schilderij.

Zaal 47: ‘Warhol’s World’, Museum Jan van der Togt, Amstelveen
museumselfie47Tijdens een quality time-dagje met M bezochten we dit kleine museum in Amstelveen, niet omdat het museum nou per se op een bucket list of wat voor list dan ook stond, maar omdat er een tentoonstelling over Warhol was. En wij houden allebei heel erg van Warhol. Het was een aardige tentoonstelling, met foto’s en beelden van en door Warhol, met een paar dingen die we echt nog nooit gezien hadden (als je Warhol-fan bent, moet je kunnen omgaan met veel herhaling). Ik sta hier op de foto met een foto van Warhol. Ik weet niet of dit een selfie van hem is, maar het is sowieso wel Warhol om je met Warhol te fotograferen op een tentoonstelling over Warhol.

Zaal 48: ‘De Boeddha’, Museum Volkenkunde, Leiden
museumselfie48Ik was ook al de opening van deze tentoonstelling geweest (the perks of being a bobo), maar  daar was het heel erg druk, en bovendien was ik nogal gepreoccupeerd door de boeddhistische monniken uit Waalwijk en had ik een vergadering, dus ik ben in recordtijd over de tentoonstelling heen gerend. Later ben ik nog een keer teruggegaan om rustig te kunnen kijken.  Ik vond het een prachtige tentoonstelling, heel erg informatief en interessant, en dat mag in het licht van het feit dat weinig mensen zo a-spiritueel zijn als ik een serieus compliment zijn. De tentoonstelling wordt binnenkort verplaatst naar het Tropenmuseum in Amsterdam, dus voor iedereen die wil: het kan nog. En anders is er nog altijd de Boeddha-zaal in Museum Volkenkunde, een van de mooiste plekken in Leiden.

Zaal 49: ‘Rhythm & Roots’, Tropenmuseum, Amsterdam

museumselfie49
Ik was uitgenodigd op de opening van deze tentoonstelling (met als extra lokkertje een optreden van Shirma Rouse), over muziek waarvan de oorsprong in Afrika ligt. En ja, dat geldt voor bijna alle muziek, dus er was genoeg te beleven. Daarom heb ik ook een koptelefoon  op, want je kon luisteren naar allerlei muziek – toch tamelijk onontbeerlijk in een tentoonstelling over muziek, en een mooie manier om te voorkomen dat er enorme herrie is in het museum omdat alles door elkaar gespeeld wordt. Omdat het lastig is jezelf te fotograferen met muziek, heb ik gekozen voor het leren jasje van Elvis. Want dat hing er ook.

Zaal 50: ‘Lichte zeden’, Van Gogh Museum, Amsterdam

museumselfie50Vlak voordat deze tentoonstelling over prostitutie in de schilderkunst op haar einde liep, ben ik nog even snel naar het Van Gogh-museum gegaan, want het onderwerp leek me wel wat. En  dat was het ook, want ik heb genoten van deze tentoonstelling: er waren geïdealiseerde  afbeeldingen van prostituees, maar ook hele realistische, ik zag foto’s, filmpjes, muntjes uit bordelen, en een gigantisch beschilderd bed. Van het schilderij waar ik mee op de foto sta heb ik ook een sjaal gekocht, schitterend, want wie wil er nou niet met een naakte hoer om heur hals lopen? Het schilderij heet ‘Rolla’ en is van Henri Gervex, en Rolla is niet de blote vrouw, maar de man die aan de arm (links) vastzit. Alsof het in dit schilderij ooit om hem is gegaan.

Het museumselfie-project is nog lang niet afgerond en ik zal van alles wat ik bezoek verslag uitbrengen door een foto van mijn harses voor een kunstwerk van onschatbare waarde te plakken. Waarvoor bij voorbaat excuses.

#selfiemuseum

Ik loop een beetje achter met de museumselfies. Of op zich niet met de museumselfies als zodanig, die maak ik vol verve als ik een museum bezoek, maar ik heb al een tijdje geen verzameling gemaakt en als blogpost gepubliceerd. Bij dezen dus. Ik ben nu bij tot voor Rome, dus begin april, wat wil zeggen dat ik ieder moment nog een keer kan toeslaan met nog 5 zalen in het Selfiemuseum. Want musea bezoeken is toch een van de mooiste dingen die er zijn, en mijn smoelwerk voor kunstwerken hangen blijf ik leuk vinden.

Zaal 41: ‘Isa Genzken: Mach Dich Hübsch!’, Stedelijk Museum, Amsterdam

museumselfie42

Dit kunstwerk, een verzameling Nofretetes (ja, zo schrijft zij dat, ik ken de mevrouw ook onder een andere naam), was voor mij het hoogtepunt van een verder overigens teleurstellende tentoonstelling. Mevrouw Genzken was getrouwd met Gerhard Richter, wiens werk ik doorgaans zeer kan waarderen, maar wil graag om meer dan dat bekend staan. Daar heb ik begrip voor, maar de rotzooi die ze hier tentoonstelde lijkt me geen aanleiding tot grote roem. Al vond ik de grote sprietachtige objecten op de vloer wel weer mooi – en het was een heel gezellig uitje met M en F & A, en dat is ook wat waard, lijkt me.

Zaal 42: ‘David Bowie is’, Groninger Museum, Groningen

museumselfie41Voor de grote Bowie-tentoonstelling, eerder te zien in het Victoria and Albert in Londen, waren M en ik zeker bereid om naar Groningen te reizen. Dat gold ook voor heel veel andere mensen, want hoewel er van tevoren kaartjes gekocht moesten worden, vermoedelijk ook met het oog op hoeveel mensen er in het museum pasten, waren de rijen disproportioneel groot en was het gewoon veel te druk. Maar aan de andere kant: het was een schitterende tentoonstelling, waar je met een koptelefoon op doorheen moest lopen om naast alle beelden ook van het relevante geluid voorzien te worden. Op die manier werd er helemaal niets aan de verbeelding overgelaten, wat ik ergens ook wel jammer vond, want met mijn verbeelding is niets mis. Er was ook een foto-verbod, dus deze sneaky selfie van mij met het pak waarin Bowie Starman zong bij Top of the Pops was het beste dat ik eruit kon slepen.

Zaal 43: ‘Ode aan de Nederlandse mode’, Gemeentemuseum Den Haag
selfiemuseum 43Ik vind tentoonstellingen altijd leuk, maar tentoonstellingen met dingen die ik zelf ook heb vind ik nog veel leuker. Op deze tentoonstelling zag ik een outfit van Oilily, waarvan ik ooit de trui heb bezeten, en ik had voorkennis dat de Dripping-jurk van Michael Barnaart van Bergen ook op de tentoonstelling te zien was, dus ik had mijn eigen exemplaar ook aan, hetgeen tot nogal wat consternatie leidde in het museum. Deze selfie heb ik gemaakt voor de serie kleren van Viktor en Rolf. Dit was een prachtig vormgegeven tentoonstelling, met heel veel mooie kleren. Zo’n tentoonstelling waarvan ik zin krijg om te gaan winkelen.

Zaal 44: ‘Keith Haring – The political line’, Kunsthal Rotterdam

selfiemuseum44Keith Haring is zo’n kunstenaar van wie ik 1 of 2 werken in een tentoonstelling wel kan waarderen, maar van wie ik nu, door middel van deze overzichtstentoonstelling, heb ontdekt dat ik een tentoonstelling die volledig aan zijn oeuvre gewijd is gewoon te veel vind. Waar volgens de bordjes en de informatie de nadruk werd gelegd op het feit dat het allemaal erg geëngageerd is wat Haring maakte, werd ik een beetje zenuwachtig van al die kriebelpoppetjes overal. Maar als je de kans krijgt om met een gigantische roze piemel op de museumselfie te gaan, moet je die altijd met beide handen aangrijpen. De kans dus. Niet de piemel.

Zaal 45: ‘Jheronimus Bosch – Visioenen van een genie’, Noordbrabants Museum, Den Bosch.

museumselfie45

Ja, dit is echt een superslechte museumselfie. Dat zie ik ook wel. Maar ik mocht van het Noordbrabants Museum geen foto’s maken op de tentoonstelling, dus deze is stiekem gemaakt voor een beeldscherm. Aan de andere kant: ik was er toch maar wel. M en ik zijn enorme fans van Jeroen Bosch, dus het was heel mooi om een aantal werken van hem gezien die we nog niet kenden. Minder mooi vond ik de drukte – je zou denken dat een museum een beperkte hoeveelheid kaartjes verkoopt om ervoor te zorgen dat er niet te veel mensen in een zaal zijn, zodat je gewoon naar de schilderijen kan kijken, maar de zalen waren stampvol luidpratende bejaarden*.

Het museumselfie-project is nog lang niet afgerond en ik zal van alles wat ik bezoek verslag uitbrengen door een foto van mijn harses voor een kunstwerk van onschatbare waarde te plakken. Waarvoor bij voorbaat excuses.

Een weekend cultuur

Dit weekend werden de Signatures Cultuurweken (ik blijf het een stomme naam vinden) in Leiden afgesloten, volledig conform traditie met de Museumnacht. M en ik hadden er dit jaar veel zin in, in de eerste plaats vanwege het leuke programma, en in de tweede plaats omdat we vorig jaar niet gegaan zijn (schande, ik weet het), dus we waren er wel weer eens aan toe. We hebben ontzettend veel gezien: we begonnen in Scheltema, waar Museum Corpus een gelegenheidsdependance had opgericht en Erik Scherder op het programma had gezet. M is een groot fan van zijn didactische stijl; ik voel me altijd een beetje behandeld als een kind bij Ome Willem, maar het was wel een mooie presentatie over de hersenen en hoe we ervoor kunnen zorgen door te sporten. Na Scheltema gingen we naar de Hortus, waar een optreden was van Michael Prins, die ik niet zo goed ken, maar die met zijn liedjes uitstekend paste in de sfeer van de Oranjerie tijdens de schemering. De Hortus was als locatie extra aantrekkelijk omdat ze er cocktails zouden serveren (maar die gingen op terwijl we in de rij stonden) en omdat je er Leyden Gin kon proeven (die ging ook op, maar we waren nog net op tijd voor een mini-glaasje). De volgende, en laatste locatie was het Sieboldhuis, waar ik geen sumo-pak heb aangetrokken (jammer – niemand wilde met mij worstelen), geen sushi heb gegeten (ook jammer – ik had echt geen honger), een laatste liedje van Sjoerd Raaijmakers heb gehoord (mooi) en Japanse spookverhalen verteld door Tijs van het PS|Theater heb gehoord (spannend).  Een mooie, volle culturele avond dus – ik ga volgend jaar zeker niet overslaan.

museumnacht

Zondag had de stad geluk, want de platenzaak Velvet vierde zijn 25ste verjaardag, en hoewel het een landelijke keten is, had was ervoor gekozen om het feestje in Leiden te houden, want daar was de eerste vestiging. We werden getrakteerd op allerlei live-optredens, waarbij ik de kans greep om voor de derde keer dit jaar Spinvis te zien en voor de eerste keer Douwe Bob. Ik kan altijd heel erg genieten van Spinvis – ik was dit keer iets te laat, dus ik vermoed dat ik ‘Oostende’ heb gemist, wat ik jammer vond, want dat is mijn lievelingsnummer, maar ‘Kom terug’ was het afsluitende liedje, en dat maakte veel goed. Ik heb zowaar een LP gekocht, alleen om hem door Spinvis te laten signeren. Op zich jammer dat hij mijn naam fout schreef, maar goed, ik heb een gesigneerde plaat, en dat is ook wat waard. Douwe Bob had een bizarre cowboyoutfit aan en had het erg druk met het publiek op te hitsen om in het water te springen (en vervolgens aan te bieden de boete te betalen voor die drie dwazen die het ook daadwerkelijk gedaan hebben), maar het was eigenlijk wel gewoon een goed optreden. Na het optreden schijnt zijn signeersessie op chaos te zijn uitgelopen, maar dat heb ik allemaal gemist, want ik hoefde geen gesigneerde cd van Douwe Bob. Het was een mooie muzikale middag, en een prachtige afsluiting van een cultuurrijk weekend. Zo heb ik ze graag!

verjaardagvelvet

Semi-vrijwilligerswerk

Zaterdag was het SummerJazz, een jaarlijks terugkerend Leids festival in de Leidse Hout. Dit is typisch een activiteit waar ik voordat ik raadslid werd niet zo veel mee deed, om de eenvoudige reden dat ik niet van jazz houd (ik beweer altijd dat ik daar te jong voor ben, maar 1. dat is al lang niet meer zo en 2. ik weet ook wel dat dat onzin is, maar je moet toch een reden geven als je een volledig muzikaal genre in een veeg afschrijft, al is 3. ik word er soms een beetje zenuwachtig van het meest in overeenstemming met de werkelijkheid), maar sinds ik de cultuurportefeuille heb vind ik dat ik min of meer verplicht ben om mijn neus ook op evenementen waar ik zelf misschien niet zoveel mee heb te laten zien. En uiteindelijk is het allemaal niet zo erg: muziek en foodtrucks in de open lucht, met een enthousiast publiek. Omdat ik best bereid ben om meer te doen dan alleen een beetje op een festival rondlopen, en omdat fractiegenoot L nu vrijwilligerscoördinator is bij SummerJazz en in die hoedanigheid de leden van D66 op zijn lijst heeft geterroriseerd, heb ik me ook dit jaar weer aangemeld om een bijdrage te leveren. Er zijn allerlei taken waar je uit kan kiezen, waarbij ik vermoed dat bardiensten het populairst zijn, maar ik zit het liefst bij de kassa om met een vrolijk t-shirt (ja, gratis dingen, daar ga ik sowieso voor) aan muntjes of kaartjes te verkopen.

summerjazzWerfPop, een ander jaarlijks terugkerend Leids festival in de Leidse Hout, biedt raadsleden elk jaar een zogeheten VIP-arrangement aan, wat neerkomt op een rondleiding en de mogelijkheid om een uur lang muntjes te verkopen. SummerJazz heeft een andere aanpak, want als je je daar aanmeldt om te helpen, ben je gewoon een vrijwilliger zoals alle andere vrijwilligers, dus niks rondleiding en niks light-programma: je krijgt gewoon een dienst van 4 uur lang. Ik had er helemaal geen zin in, want hoewel ik het leuk vind om een bijdrage te leveren, had ik me verheugd op een iets kleinere bijdrage, en het feit dat ik baalde van de lengte van de shift had een vernietigende invloed op mijn motivatie. Maar ja, ik had het nou eenmaal toegezegd, en dan moet je niet zeiken, ook als je ’s avonds 5 kilometer gaat rennen en je de eerste dienst moet nemen zodat je direct daarna weg kan gaan om je daarop voor te bereiden. Gelukkig mocht ik de hele shift in een leuke pipowagen bij de ingang doorbrengen met drie gezellige mensen, en kon ik tot twee keer toe even over het terrein wandelen en een klein glaasje wijn proeven en naar de muziek luisteren. Dus dat viel allemaal wel mee, en we kregen zowaar een BN-er aan de kassa, want zo werkt dat bij SummerJazz: niemand krijgt een VIP-arrangement, ook Jochem Myjer niet. Dat is een geruststellende gedachte.

summerjazz2

Weerstand

Vrijdag ben ik teruggekeerd uit Rome, en ik had me erg verheugd om op zondag met L naar het yoga-festival in Leiden te gaan: beetje rondlopen in een legging (‘yoga-pants are the best pants’), beetje gezonde dingen eten en drinken, beetje voor mij onbekende vormen van yoga bedrijven. Dat leek me een topdag, maar het mocht niet zo zijn, want het had D66 behaagd om een bijeenkomst voor cultuurwoordvoerders te organiseren. Op zondag in de vakantie. En als cultuurwoordvoerder van D66 Leiden was ik daar behoorlijk boos over. Maar ja, ik ben natuurlijk wel gegaan, want ik wist zeker dat het een belangrijke bijeenkomst zou zijn – waarbij ik me natuurlijk wel het recht voorbehield om van begin tot einde over te lopen van weerstand. De dag begon goed, want ik had nog een gymsessie in mijn schema weten te persen, zodat ik ondanks 8 dagen Rome toch weer op 100% trainingen zat (en dat blijft een belangrijk getal voor mij). Bovendien scheen, ondanks de ongunstige weersvoorspellingen, gewoon de zon, zowel in Leiden als in Utrecht. Eigenlijk mocht ik niet klagen. En daar baalde ik dan weer van, want ik wilde zo graag klagen. Als ik eenmaal weerstand voel, wil ik me daar wel even lekker in kunnen wentelen.

kunsthartDe bijeenkomst was veel minder erg dan ik had verwacht – ik zat bij een sessie over cultureel vastgoed, op zich een onderwerp waar je me zelfs op een goede dag niet joelend op de bank krijgt, die neerkwam op een discussie die best prettig was, waarbij me wel opviel dat in sommige gemeentes cultureel vastgoed vooral gaat over buurthuizen, terwijl het in Leiden wel een niveau of 3 hoger is. Maar een discussie met D66’ers komt in elk geval altijd van de grond, want praten is onze hobby, dus die was eigenlijk best leuk. Bij de gezamenlijke terugkoppeling was de landelijke woordvoerder cultuur (Alexander ‘koop 2 Rembrandts’ Pechtold) ook aanwezig, en ik heb twee van mijn favoriete stokpaardjes over cultuureducatie (dat we het literatuuronderwijs niet moeten vergeten, en dat we kinderen ook moeten leren om kunst te beleven, want het zijn toch de theater- en museumbezoekers van de toekomst) kunnen berijden ten overstaan van Paul Schnabel. Maar de weerstand viel eigenlijk helemaal weg toen we de voorstelling ‘Kunsthart‘ van Mugmetdegoudentand gingen kijken. Ik had niet echt een positieve verwachting van een drieluik over cultuurbeleid in Nederland, maar het was prachtig. Vooral het derde stuk, waarbij de visie op kunst en cultuur van Mark Rutte in een (fictieve) monoloog werd uiteengezet, vond ik zeer de moeite waard. Dus dat ik op weg naar huis alsnog nat ben geregend – ach, wat maakte het uit? Het was een mooie dag.

Boekenweek

Het liefst lees ik Engelstalige literatuur. Dit komt niet doordat ik een beetje een aansteller ben (ook al ben ik dat misschien wel), maar doordat ik in het Engels heb leren lezen en ik dat gewoon net iets makkelijker vind dan in het Nederlands lezen. Waarschijnlijk helpt het feit dat ik dus veel meer meters maak op het gebied van de Engelstalige literatuur dan op Nederlandstalige ook niet, want daardoor zal ik het altijd prettiger vinden om in het Engels te lezen. Met de Boekenweek heb ik doorgaans dan ook weinig, want de stichting Collectieve Propaganda voor het Nederlandse Boek, de motor achter het jaarlijkse leesfeest, heeft een andere doelgroep. Maar dit jaar was het iets anders, want ik had drie redenen om geïnteresseerd te zijn in de Boekenweek. De eerste reden had niets met Nederlandse literatuur te maken, en zelfs niets met Engelse, maar met Franse, want Joël Dicker (inderdaad, de schrijver van La verité sur l’affaire Harry Quebert, het Franstalige boek dat ik eerder dit jaar heb gelezen) was uitgenodigd voor een koffietafelgesprek op zondagochtend bij de Leidse boekhandel Kooyker. Daar moest ik natuurlijk heen, en hoewel de sessie was georganiseerd om het nieuwe boek van Dicker, Le livre des Baltimore, in het zonnetje te zetten, vond ik het vooral een uitgelezen kans om de man te ontmoeten en hem mijn volledig afgetrapte exemplaar van zijn megaseller (4 miljoen exemplaren wereldwijd) te laten signeren. Hij bleek behalve erg knap ook nog vreselijk aardig – en hij was enorm onder de indruk van het feit dat ik zijn boek in het Frans heb gelezen. Dat soort complimenten ontvang ik natuurlijk graag.

boekenweek1Toen ik na afloop van de Dicker-sessie het nieuwe boek in het Frans wilde bestellen (Nederlands was op voorraad, Engels nog niet verschenen), kreeg ik de tweede reden om de Boekenweek mee te maken op een presenteerblaadje aangereikt: Jan Siebelink, die ik zelf 2 keer eerder heb mogen interviewen, zou op woensdagavond in dezelfde boekhandel geïnterviewd worden over zijn nieuwste boek, Margje, het verhaal van de moeder – dat wil zeggen, de vrouw achter de man van Knielen op een bed violen. Win-win, leek me: ik kon Jan weer eens spreken (ik zeg inderdaad geen meneer meer tegen hem) en wellicht kon ik me laten enthousiasmeren voor een Nederlands boek. Beide zijn gelukt, want we hebben voor aanvang van de sessie kort bijgepraat en het voornemen geuit een keer rustig af te spreken en na afloop ben ik in de signeer-rij gaan staan en heeft hij met zijn turquoise vulpen zijn boek voor me gesigneerd. Tijdens het interview, dat overigens erg interessant was, want Jan kan goed vertellen en Onno Blom, de interviewer, stelt meestal goede vragen, had ik aanzienlijk meer plezier dan Blom toen Jan ineens zei ‘Volgens mij heeft Susannah wel een vraag.’ Natuurlijk had ik wel een vraag, want ik heb altijd wel een vraag, maar het publiek keek me gelijk aan alsof ik een soort filmster was, en dat is ook wel eens een keertje leuk. Ik heb het boek nog niet gelezen, want ik wil er wel voor in de stemming zijn, en dat gevoel heb ik vooralsnog niet, maar ik zal het zeker gaan doen.

boekenweek 2

Als cadeau bij reden 2 om de Boekenweek mee te maken kreeg ik reden 3 aangereikt: het Boekenweekgeschenk. Dit jaar is het geschreven door Esther Gerritsen, en ging het gelukkig niet over het thema van de Boekenweek (Duitsland? Kom op zeg, zijn de thema’s op?), maar over een carrièredame die ineens haar broer, met wie ze een bijna nietsbetekenende relatie had, in huis moet nemen omdat zijn been geamputeerd wordt. Ik had nog nooit iets van Gerritsen gelezen, en ik weet ook niet of ik daar door dit boekje nu per se veel meer behoefte aan heb, maar ik vond het zeer vermakelijk. Ik heb het helemaal gelezen in de trein van en naar Amsterdam, want het was weer yoga-opleiding, dus ik moest toch reizen, en dat kon met dit boekje in de hand zelfs gratis. Dat vind ik wel een mooie actie van de NS, dat je op de laatste zondag van de Boekenweek de achterkaft van je boek kan scannen en dan voor helemaal niets kan reizen waar je maar heen wilt. Ik heb er maar liefst €10,80 mee uitgespaard, ongeveer 25% van het bedrag dat ik in de Boekenweek aan boeken heb uitgegeven, dus dat is wat mij betreft net leuk. En de kleine 100 pagina’s die Broer besloeg passen dus precies in de 2 maal 30 minuten die ik toch al in de trein zou zitten. Zo krijgen we de mensen wel aan het lezen natuurlijk, en daar gaat het maar om. Ik heb mezelf meteen op de mailinglist van Kooyker laten zetten, dus ik hoop ook buiten de Boekenweek mooie literaire activiteiten te kunnen ondernemen. Want lezen is toch een van de leukste dingen die er zijn. En schrijven natuurlijk, maar voordat ik zover ben dat ik op die manier de Boekenweek mee kan maken zijn we wel een paar utopieën verder, vrees ik. boekenweek 3

2016

Het is zover: een glanzend nieuw jaar, dat nog overloopt van kansen en mogelijkheden. 2015 was al met al een heel goed jaar voor mij, want ik heb ontzettend veel gezien, gedaan en geleerd, en door wat ik in 2015 voor elkaar heb gekregen is 2016 het eerste jaar sinds, ik schat, 1990 dat ‘afvallen’ niet in mijn goede voornemens voorkomt, en dat vind ik een behoorlijke prestatie. Maar ik heb niet alles wat ik had willen doen gedaan (de eeuwige recepten voor de kook-app zijn bijvoorbeeld nog steeds niet geschreven), ik heb me ook een tijdje iets minder voortreffelijk gevoeld (B is in september naar Zuid-Afrika vertrokken, en ik had maandenlang veel moeite met zijn op handen zijnde vertrek) en lang niet alle veranderingen waar ik op had gehoopt heb ik daadwerkelijk weten door te voeren (ik krijg mezelf maar niet gemotiveerd om het huis netjes te houden, en dat stoort me, want ik kan ook niet zo goed tegen rotzooi). Ik zou echt een enorme vervelende zeur zijn als ik het hele jaar om dit soort dingen als minder succesvol zou evalueren, maar ik vind het ergens ook wel heel leuk dat ik nu een nieuw jaar heb, waarin ik die klote-app af kan maken, waarin ik me niet somber hoef te voelen omdat ik nu weet dat ik niet gehandicapt ben als een vriend verhuist, en waarin ik wellicht een systeem kan verzinnen om niet tussen de troep te gaan zitten.

Gaiman

Maar ik heb grote, creatieve, plannen met dit jaar. Ik wil januari en februari even gebruiken om dingen af te ronden (mijn essay voor de cursus Philosophy of Yoga die ik online bij Oxford University volg heeft een deadline van 4 januari, en die app gaat ook afkomen), en daarna wil ik meer. Ik heb een opleiding gevonden die ik wil volgen, als school voor me betaalt, want ik heb daar zelf niet het geld voor, en als dat doorgaat, verandert er wat in mijn werk en kan ik me in een iets andere richting ontwikkelen binnen mijn baan op school. En als ik er met school niet uitkom, dan weet ik in elk geval weer wat nieuws: ik wil niet tot mijn pensioen hetzelfde blijven doen op school. Ik ben ongeveer op de helft van mijn termijn als raadslid, en als ik herkozen wil worden (ik weet dat overigens nog niet zeker), dan wil ik me op dat vlak ook ontwikkelen, dus ik wil werk maken van een thema-commissie Cultuur, en ik wil mijn lokaal en landelijk netwerk beter gaan onderhouden. Ik wil blijven lezen, schrijven en musea, bioscopen en theaters bezoeken, maar ik wil ook dingen gaan maken. Ik blijf bloggen, maar ik heb nu ook serieuze plannen voor een roman. Laatst zei iemand tegen mij dat ik in vervolg op mijn optredens bij Toomler misschien ook mee zou kunnen doen aan de voorrondes van het Leids Cabaret Festival, en hoewel ik niet weet of ik daar wel goed genoeg voor ben, heb ik heel veel zin om te kijken of het erin zit. Het wordt een creatief jaar, dat weet ik zeker. En ach, dan kan ik misschien het huis ook wel opruimen.

#selfiemuseum

Het project ‘Museumselfie’ is een van mijn favoriete projecten, omdat ik het leuk vind om musea te bezoeken en omdat ik selfies maken best grappig vind, want dan kijk je altijd een beetje raar en denkt niemand ‘wat een raar hoofd heeft die vrouw’. Of misschien denken mensen dat wel, maar dan kijken ze maar gewoon lekker naar de kunst. Want die is toch belangrijker dan mijn smoelwerk.

Zaal 36: ‘Hendrik Valk: Tussen Abstractie en Figuratie’, Museum De Lakenhal, Leiden

selfiemuseum36Op de opening van deze tentoonstelling, die ik overigens erg mooi vond, ben ik op de foto gegaan met een selfie van Hendrik Valk. Want dat vind ik toch eigenlijk gewoon het leukste: selfies maken met zelfportretten. Verder was op de tentoonstelling de volledige ontwikkeling van het werk van Valk te zien, inclusief een prachtig drieluik over Adam en Eva. De dochter van Valk heeft een genereuze schenking van werken aan de Lakenhal gedaan, dus ik hoop dat we na de verbouwing niet op tentoonstellingen aangewezen zijn om zijn schilderijen te bekijken.

Zaal 37: ‘Van Bosch tot Bruegel’, Museum Boijmans Van Beuningen, Rotterdam

selfiemuseum37

Ik ben een gigantische fan van het werk van Jeroen Bosch, omdat ik al die monstertjes die op veel van zijn schilderijen superleuk vind – ook al zitten ze in de hel, en is de hel op zich natuurlijk niet zo heel grappig. Ik had ook graag een selfie gemaakt met een van zijn schilderijen, maar toen ik als opwarmertje deze foto had gemaakt, met ‘De huilende bruid’ van Jan Sanders van Hemessen, bleek dat ik helemaal niet mocht fotograferen. Er was veel moois te zien; waar ik had verwacht dat ik al gauw genoeg zou hebben van het banale aspect van de tentoonstelling (subtitel ‘De ontdekking van het dagelijks leven’) vond ik het eigenlijk gewoon erg leuk om gezien te hebben.

Zaal 38: Heropening Rijksmuseum voor Oudheden, Leiden

selfiemuseum38Het RMO in Leiden werd voor zover ik het kon overzien 3 keer in een week heropend, maar dat zou zomaar eens het topje van de ijsberg kunnen zijn geweest. Naast de Grote Bobo-opening (met de minister) en de Kleine Bobo-opening (voor gemeenteraadsleden bijvoorbeeld) was er ook een docentenopening, en daar was ik, met bijna de volledige sectie Klassieke Talen van school. Het was een gezellig uitje, de collectie Griekse spullen had een mooie nieuwe opstelling ontvangen, en de gigantische grafvaas was er gelukkig nog om mee op een selfie te gaan. Gelukkig verandert niet altijd alles. Dat hoeft ook niet.

Zaal 39: ‘Nick en Simon – Open’, Museum De Fundatie, Zwolle

selfiemuseum39Even voor de duidelijkheid: ik was in De Fundatie om twee redenen: omdat ik daar nog nooit geweest was en de tentoonstelling ‘Gevaar en schoonheid: Turner en de traditie van het sublieme’, niet voor Nick en Simon. Maar hoewel de Turner-tentoonstelling op zich heel mooi was, zag ik daar weinig selfie-mogelijkheden. Voor dit schilderij van Ans Markus dan weer wel; het heeft geen titel, maar hoort bij het nummer ‘Ik weet dat je sterker bent’, dat ik verder niet ken, maar wel door een speaker bij het schilderij mocht aanhoren. Het zal allemaal wel, ik vond het een mooi schilderij.

Zaal 40: ‘Ceramix’, Bonnefantenmuseum Maastricht

selfiemuseum40

Omdat M en ik in Maastricht waren en omdat het Bonnefantenmuseum gewoon een heel mooi museum is, besloten we de ‘Ceramix’-tentoonstelling te bezoeken. En dat terwijl we helemaal niet van keramiek houden. Deze tentoonstelling deed overigens zeer haar best om ons ervan te overtuigen dat er toch wel veel kunstwerken van keramiek zijn die wel de moeite waard zijn – iets te veel, wat ons betreft, want na anderhalf uur waren we er echt wel klaar mee. Maar deze kakkerlakken van Bita Fayyazi vond ik eigenlijk wel stoer. En  ‘Soul Archive’ van Halim Al-Karim (een boekje van heel dunne blaadjes porselein) was ook mooi, en de ‘Painted Ladies’, tuttige poppetjes met tattoos en afgehakte hoofden van Jessica Harrison, waren gewoon heel goeie kunstwerken. Maar Ai WeiWei een vaas kapot zien gooien gaf ook wel wat bevrediging na zoveel keramiek.

Het museumselfie-project is nog lang niet afgerond en ik zal van alles wat ik bezoek verslag uitbrengen door een foto van mijn harses voor een kunstwerk van onschatbare waarde te plakken. Waarvoor bij voorbaat excuses.