Categorie archief: Cultuurweken

Een weekend cultuur

Dit weekend werden de Signatures Cultuurweken (ik blijf het een stomme naam vinden) in Leiden afgesloten, volledig conform traditie met de Museumnacht. M en ik hadden er dit jaar veel zin in, in de eerste plaats vanwege het leuke programma, en in de tweede plaats omdat we vorig jaar niet gegaan zijn (schande, ik weet het), dus we waren er wel weer eens aan toe. We hebben ontzettend veel gezien: we begonnen in Scheltema, waar Museum Corpus een gelegenheidsdependance had opgericht en Erik Scherder op het programma had gezet. M is een groot fan van zijn didactische stijl; ik voel me altijd een beetje behandeld als een kind bij Ome Willem, maar het was wel een mooie presentatie over de hersenen en hoe we ervoor kunnen zorgen door te sporten. Na Scheltema gingen we naar de Hortus, waar een optreden was van Michael Prins, die ik niet zo goed ken, maar die met zijn liedjes uitstekend paste in de sfeer van de Oranjerie tijdens de schemering. De Hortus was als locatie extra aantrekkelijk omdat ze er cocktails zouden serveren (maar die gingen op terwijl we in de rij stonden) en omdat je er Leyden Gin kon proeven (die ging ook op, maar we waren nog net op tijd voor een mini-glaasje). De volgende, en laatste locatie was het Sieboldhuis, waar ik geen sumo-pak heb aangetrokken (jammer – niemand wilde met mij worstelen), geen sushi heb gegeten (ook jammer – ik had echt geen honger), een laatste liedje van Sjoerd Raaijmakers heb gehoord (mooi) en Japanse spookverhalen verteld door Tijs van het PS|Theater heb gehoord (spannend).  Een mooie, volle culturele avond dus – ik ga volgend jaar zeker niet overslaan.

museumnacht

Zondag had de stad geluk, want de platenzaak Velvet vierde zijn 25ste verjaardag, en hoewel het een landelijke keten is, had was ervoor gekozen om het feestje in Leiden te houden, want daar was de eerste vestiging. We werden getrakteerd op allerlei live-optredens, waarbij ik de kans greep om voor de derde keer dit jaar Spinvis te zien en voor de eerste keer Douwe Bob. Ik kan altijd heel erg genieten van Spinvis – ik was dit keer iets te laat, dus ik vermoed dat ik ‘Oostende’ heb gemist, wat ik jammer vond, want dat is mijn lievelingsnummer, maar ‘Kom terug’ was het afsluitende liedje, en dat maakte veel goed. Ik heb zowaar een LP gekocht, alleen om hem door Spinvis te laten signeren. Op zich jammer dat hij mijn naam fout schreef, maar goed, ik heb een gesigneerde plaat, en dat is ook wat waard. Douwe Bob had een bizarre cowboyoutfit aan en had het erg druk met het publiek op te hitsen om in het water te springen (en vervolgens aan te bieden de boete te betalen voor die drie dwazen die het ook daadwerkelijk gedaan hebben), maar het was eigenlijk wel gewoon een goed optreden. Na het optreden schijnt zijn signeersessie op chaos te zijn uitgelopen, maar dat heb ik allemaal gemist, want ik hoefde geen gesigneerde cd van Douwe Bob. Het was een mooie muzikale middag, en een prachtige afsluiting van een cultuurrijk weekend. Zo heb ik ze graag!

verjaardagvelvet

Summer special

Het einde van de Signatures, Cultuurweken (ik snap die naam echt niet, maar dat zal wel aan mij liggen) werd groots gevierd, door de Leiden International Film Festival Summer Special. Het ‘echte’ LIFF is dit jaar van 31 oktober tot 9 november in de Leidse bioscopen, maar om te vieren dat het zomer is werden aan de bewoners van de stad maar liefst 3 films in de open lucht aangeboden. Dit is geloof ik al het zesde jaar dat ze het doen, maar ik was nog nooit geweest. Een uitnodiging voor de partnerborrel, de programmering (ik had 2 van de 3 films nog nooit gezien, waarvan in elk geval 1 tot mijn eigen schande) en mijn drang naar volledigheid zorgde ervoor dat ik me er dit jaar voor ingespannen heb om het complete zomerfestival bij te wonen.

20140609-172022-62422291.jpg

Dat ga ik volgend jaar zeker weer doen, want alle ingrediënten voor een zeer geslaagd festival waren aanwezig: een prachtige locatie (het Pieterskerkplein), een geweldig scherm met voortreffelijke geluidsvoorzieningen, een knappe popcornmaker, lekkere wijn en mede dankzij het goede weer veel mensen met een uitstekend humeur op de door de organisatie neergezette stoelen of zelf meegenomen Fatboys. Ik bevond me ook in goed gezelschap: 2 dagen met N, en op vrijdag had ik B meegenomen naar de partnerborrel, alwaar we ook L en A (D66-vrienden) hebben opgepikt. Heel gezellig. En natuurlijk gewoon een fantastisch programma: op donderdag de klassieker Breakfast at Tiffany’s, op vrijdag The Lunchbox en op zaterdag The Way, Way Back. 20140609-172022-62422486.jpgBreakfast at Tiffany’s (die trailer moet iedereen sowieso kijken) had ik nog nooit gezien, en dat is voor iemand die beweert veel films te kennen een beetje een blamage. Maar ik heb heel goed opgelet, en ik vond het prachtig. Grappig en verdrietig, en eigenlijk best wel een heftige film. Toen Holly Golightly en Paul elkaar eindelijk zoenden (dat ging in 1961 iets langzamer dan nu – als deze film nu werd opgenomen lagen ze waarschijnlijk al na 5 minuten te ketsen, maar dit heeft eigenlijk wel iets) ging er een luid gejuich op over het Pieterskerkplein, iets wat toch niet zo vaak gebeurt in de bioscoop. The Lunchbox was een groot succes op LIFF 2013, en ik begrijp wel waarom: het is een mooi verhaal, over gewone mensen in Mumbai, een wereld die ik verder niet ken, met een eenvoudig doch zeer effectief dramatisch gegeven: wat er kan gebeuren als het lunchpakket dat je liefdevol maakt om je ongeïnteresseerde echtgenoot weer aan te trekken bij de verkeerde, of misschien wel de goeie, man terecht komt. Tot slot zag ik The Way, Way Back, die ik op het festival ook al gezien had, en toen veel minder leuk vond dan deze keer. Dat is kennelijk het nadeel van 5 films op een dag – dan ben je bij film 4 een beetje murw. Als je deze film op een mooie zomeravond in de open lucht kan kijken is hij zo goed als perfect. Het einde van de Cultuurweken viel op deze manier prima samen met het begin van de vakantie, en gaf me gelijk iets om naar uit te kijken in de herfst. Want ik zal ook het Film Festival weer enthousiast bezoeken!

De bovenste foto (zeg maar de mooie) is van Coen Bastiaanssen. Met complimenten voor de foto en dank voor de toestemming om hem te gebruiken.

Verrassend weekend

Het was weer een goed weekend om in Leiden te wonen. Of in elk geval om in Leiden te zijn, want al het moois dat de stad te bieden heeft is natuurlijk niet voorbehouden aan de inboorling. Sterker nog, de Cultuurweken bieden voldoende reden om naar 071 af te reizen, en dan was het ook nog Verrassend Winkelweekend. Nou winkel ik zelf eigenlijk alleen maar online, dus met het winkelaspect van het weekend heb ik weinig gedaan, maar het overige aanbod was al verrassend genoeg.

20140525-125543-46543727.jpg

Zo bezochten M en ik de eerste editie van Rrrollend Leiden, een voedselfestival waarbij al het eten dat geserveerd werd uit iets op wielen moest komen. Het aanbod was heel divers, en ik heb de voedselzandloper maar even gelaten voor wat hij was. We begonnen met oesters en scheermessen van Vers uit blik, daarna heb ik mijn krokettencollectie uitgebreid met garnalen-, serranoham- en rucolakaaskroketjes bij de Haute Friture van Fritez (waar M later ook een patatje haalde), we aten Argentijnse worst, Mac & Cheese met een topping met nog meer kaas, en tot slot haalde ik nog wat uiterst bijzondere bonbons voor later. En er was ook lekkere witte wijn in leuke statiegeldglazen uit de kar van Vive Le Vin. De zon scheen, het was gezellig druk met bekenden en onbekenden, en de sfeer was prima. Een aanwinst voor de stad, en ik heb nu al zin in de volgende keer (in september).

20140525-125543-46543508.jpg

Toen we klaar waren met ons helemaal ongans eten konden we gelijk door naar het volgende programma-onderdeel: het bezoek aan Schemerstad, een echt theaterevenement. We werden in een grote boot (wij waren ingedeeld op de Watdanjûh) rondgevaren door de Leidse grachten en zagen op 5 locaties kleine theatervoorstellingen. lk vond het een prachtig avontuur – de stad is vanaf het water al prachtig, en ’s avonds nog net iets mooier, en als ik dan ook nog toneel te zien krijg, ben ik helemaal gelukkig. Vooral ‘In ons: Oorlog’ op de Oude Rijn was erg indrukwekkend, en de door de stomme film geïnspireerde slapstickvoorstelling op een terras van de oude haven vond ik leuk. De sfeer aan boord was zeer gemoedelijk en het bleef gelukkig droog. Om kwart voor 12 gingen we weer aan wal, met een heel tevreden gevoel over wat we allemaal gezien hadden.

20140526-073859-27539451.jpgZondag was er Japanmarkt bij het Sieboldhuis, een jaarlijks event, waar ik veel enthousiaste verhalen over gehoord heb, maar waar ik nooit eerder heen was gegaan. Er was ontzettend veel te zien. Om te beginnen natuurlijk de kraampjes met zo’n beetje alles wat je aan Japanse producten zou kunnen verwachten: saké, Ikebana, bonsai, prenten en allerlei eten. En dan nog een heleboel dingen waar ik geen weet van had: de knuffelalpaca’s, kennelijk heel trendy, Pokemon-pakken en Japanse poffertjes (met inktvis). Het publiek vond ik even fascinerend als wat er te koop was, want veel mensen hadden erg hun best gedaan om zich mooi aan te kleden. Ik zag meisjes (en jongens) verkleed in een soort Lolita-stijl, met pruiken, grote rokken en spannende kousen, er waren Samurai en mensen in kimono. Als ik volgend jaar terugga, en dat ga ik zeker, zorg ik dat ik niet van tevoren heb gegeten, want dan kan ik echt optimaal genieten van alles wat er werd aangeboden!