Categorie archief: Cursus

Een leven lang leren

Vorige week was nogal een week van de opleidingen. Dinsdag begon de Basiscursus Coaching in Zwolle, die ik voor school mag doen, en los van het feit dat ik om 6.30 de trein mocht nemen, had ik er veel zin in. In totaal hebben we 5 bijeenkomsten, en aan het eind ervan ben ik een echte coach. Of althans, een basis-coach. Tijdens de eerste bijeenkomst maakten we uitgebreid kennis met elkaar, keken we naar filmpjes met goede en slechte voorbeelden van coaching (Mathilde Santing is goed, Robert ten Brink minder, Sonja Barend is the queen, maar dat wist ik al van de IDFA-trainingen), voerden we in drietallen een gesprek (2 mensen praatten met elkaar en 1 observeerde) aan de hand van een persoonlijk uitgezochte kaart, en kregen we te horen wat er allemaal van ons verwacht wordt.  We worden beoordeeld op de eindpresentatie, het werkstuk en de voldoende beoordeling voor onze STAARRT. Ja, inderdaad, de STAARRT. Dat staat voor Situatie – Taak – Activiteit 1 – Activiteit 2 – Resultaat van de activiteiten – Reflectie op de activiteiten – Transfer. De activiteiten zijn geloof ik daadwerkelijke coachingsgesprekken; voor de volgende keer moeten we de ST af hebben. Met de situatie omschrijven we waarom we de opleiding volgen en de taak omhelst 2 leerdoelen – die zijn persoonlijk en moet ik zelf formuleren.

coachingIn het kader van de andere scholing heb ik het hele weekend doorgebracht op het Iyengar Yoga Instituut in Amsterdam, want het laatste jaar van de yoga-opleiding is ingegaan en ik wil ook echt het examen halen, dus ik kan niet verzaken. Of althans, niet te veel. Gevolg van dit alles is dat ik in de trein op weg naar de yoga-opleiding huiswerk zit te maken voor de coach-opleiding. Ik heb al 3 hoofdstukken gelezen uit ‘Coachen met een leeg hoofd’, en voor deze week staan nog 2 hoofdstukken uit ‘Reflecteren: de basis’ op het programma. In elk geval heb ik als plan om zo snel mogelijk een mooie stapel ansichtkaarten te verzamelen zodat ik die kan gebruiken als ingangetje tijdens een coachingsgesprek – want als een van mijn leerdoelen heb ik ‘oefenen met social talk’ gekozen. Soms lijkt het er namelijk op dat slap lullen mijn superpower is, maar in werkelijkheid vind ik het heel moeilijk om een gezellig gesprek te voeren – en als dat belangrijk is om iemand een prettig gevoel te geven aan het begin van een coachingssessie, dan zal ik dat moeten leren. Ik heb ook een statief gekocht zodat ik met mijn iPhone de 2 intake-gesprekken  met collega’s die ik voor volgende week heb afgesproken kan opnemen (en ok, misschien wil ik me ook wel tot treitervlogger ontwikkelen). Kortom, ik lig op schema met mijn huiswerk en ik ben vooralsnog erg gemotiveerd, dus dat wordt wel wat. Kom maar door met die STAARRT*.

* Ik heb me van tevoren voorgenomen om me niet te ergeren aan afkortingen. Dus toen de docent zei ‘Wees een OEN’ (open – eerlijk – nieuwsgierig), moest ik even slikken om de terminologie, maar met de inhoud ben ik het natuurlijk eens.

Daar gaan we weer

Ik kan het niet langer ontkennen: de zomervakantie is voorbij. De zomer niet, heb ik de indruk, want zoals altijd wordt er een hittegolf aangekondigd voor de eerste dag waarop ik weer aan het werk ga, maar ik zal me moeten neerleggen bij de harde realiteit dat het, in elk geval voor mij, voorlopig even gedaan is met het nietsdoen. Ik ben op 31 juli teruggekeerd uit Noorwegen, waar M en ik hebben genoten van een heerlijke vakantie, 2900 kilometer hebben gereden met een enorme Toyota Auris stationwagon (Auris betekent kennelijk ‘gigantische unit’ in het Japans), gegeten hebben van de meest uitgebreide ontbijtbuffetten, en hebben gekeken naar fjorden, watervallen en sneeuw. Oh ja, en een inblikmuseum bezocht. En een rockmuseum. Ik had de stellige intentie om zodra ik terug was weer te gaan bloggen, maar het wilde maar niet lukken. Ik had geen inspiratie, geen zin om achter de laptop te gaan zitten en geen verplichting om met allerlei teksten over de brug te komen, dus ik ben keurig 3 weken achter elkaar ingelogd om de datum in de ‘ik ben weer terug op…’-tekst nog een weekje op te schuiven. Vorige week begon het al een stuk meer op een normaal leven te lijken, omdat ik me had aangemeld voor de Zomerschool Klassieke Talen aan de VU. Drie dagen lang om half 7 op is een mooie voorbereiding op het jaar, zeker als dat betekent dat ik, naast hernieuwde wekkerdiscipline, ook al bijna alle examenteksten heb gelezen. En met mijn nieuwe pennen heb kunnen schrijven.

cursusMaar vandaag begon het natuurlijk echt. De docenten in mijn regio, ik geloof dat het ‘midden’ is, mochten zich vandaag weer melden. Op sommige scholen werd ook gelijk met de leerlingen aan de slag gegaan, maar die van ons hebben nog een dagje respijt – terwijl wij achtereenvolgens mochten genieten van de programma-onderdelen koffiedrinken en bijkletsen over de vakantie (vind ik vreselijk, ik heb helemaal geen zin om over mijn vakantie te vertellen, laat staan een uitgebreid verhaal te horen over de vakantie van een ander), een Algemene PersoneelsVergadering (altijd mooi, zoals ik me weet te ergeren aan het woord ‘personeel’ als dat op mij van toepassing is), een lezing van de YoungWorks over ruimte bieden voor de talenten van leerlingen (zou ik cynisch over kunnen doen, maar ik vond het eigenlijk wel mooi), een lunch aangeboden door de school (in het kader van ‘wen er maar niet aan, de volgende keer dat je geen eigen zompig pakketje brood uit je tas hoeft te eten is de Kerstlunch’), een sectievergadering (we zijn inmiddels met 6 dames en 1 heer, die allemaal wel ergens iets van vinden, dus dat duurt even) en een vergadering voor alle tutoren (waarbij de eerste collega die boos wegliep en met deuren smeet zich alweer aandiende). Tussendoor heb ik planners gemaakt en me voorbereid op de activiteiten van dinsdag en woensdag: 2 dagen lang een workshop ‘ontspannen’ geven aan leerlingen van de 6de klas. Al met al geen rustige dag, maar ik voelde me gelijk weer aan alle kanten geïnspireerd. Ook om te bloggen. Ik ben er weer!

school

How to manage stress (ja nog een keer)

De vorige keer dat ik een blog plaatste met deze titel was het een beetje een dooie mus, omdat ik de indruk wekte dat ik wijsheid had op dit punt, maar die indruk maakte ik vervolgens niet waar, want ik deed alleen maar verslag van een cursus die ik gevolgd had. Ik heb nog steeds geen wijsheid op dit punt, maar ik heb wel ideeën. Omdat ik mezelf tamelijk vaak gestrest vind, denk ik op de momenten dat mijn geest vrij genoeg is om wat afstand te kunnen nemen graag na over het fenomeen, en in zekere zin heeft de cursus bij de School of Life me wel geholpen om wat gedachten terzake te formuleren, want ik heb er eindelijk een keer gestructureerd over nagedacht. Het zou goed kunnen dat wat voor mij geldt niet voor anderen opgaat – sterker nog, ik ben mij er terdege van bewust dat niet iedereen hetzelfde is als ik. Als dat zo was was mijn leven sowieso een stuk makkelijker, maar misschien dat iemand iets aan mijn ideeën heeft, en zo niet, dan zij dat zo. Ik heb er wat aan, en daar gaat het nu maar even om. Voor mij is stress een combinatie van een volle agenda en boosheid. Ik heb vaak zat een volle agenda en geen stress, dus de aanwezigheid van boosheid is een essentieel ingrediënt van stress.

no-stressHoewel ik in principe zelf controle heb over de volheid van mijn agenda, overkomt het me op zich te vaak dat er dingen in komen die ik niet wil doen, of in elk geval niet op het moment dat ik die dingen zou willen doen. Dat gebrek aan controle kan ertoe leiden dat ik me overspoeld ga voelen, waarop ik apathisch word, niets doe tot de deadline nadert en uiteindelijk, als de druk lekker hoog is, boos word. Dan ben ik 2 soorten boos, namelijk boos op mijn leven en boos op mijzelf. Boos op mijn leven omdat het zo vol is en boos op mezelf omdat ik terwijl ik nog wel tijd had heb zitten niksen. En die boosheden kosten zoveel energie dat ik amper toekom aan het daadwerkelijk doen van de dingen die ik zou moeten doen, waardoor ik alleen nog maar bozer word. Dat hele gestreste gedoe zou ik dus weg kunnen nemen door die 2 soorten boosheid los te koppelen van wat ik moet doen en mijn best te doen ze te accepteren. Want mijn leven is gewoon heel erg vol, maar dat vind ik meestal leuk, en ik ben gewoon een deadline-werker. Dus als ik daar nou eens even niet mee ga zitten, hou ik sloten energie over, die ik dan uitstekend kan gebruiken om aan de slag te gaan. Want hoe eerder ik dingen die ik niet wil doen toch doe,* hoe sneller ik tijd heb om mijn agenda te vullen met de dingen die ik wel wil doen. En dat scheelt een boel stress.

* Een andere oplossing zou kunnen zijn dat ik ervoor zorg dat er geen dingen die ik niet wil doen in mijn agenda komen. Maar zo werkt het helaas niet.

How to manage stress

Ik kan me voorstellen dat iemand die de titel van deze blog leest denkt dat ik nu eindelijk ophou met slap kletsen over allerlei gave dingen die ik heb meegemaakt en overga tot het uitdelen van waardevolle informatie waar iedereen op zit te wachten, maar helaas: ik heb weer een gaaf ding meegemaakt, en wel een cursus aan The School of Life in Amsterdam. Ik mocht van school deze cursus doen in het kader van de eerder beschreven plannen om met ingang van volgend schooljaar collega’s die er behoefte aan hebben te coachen, waarbij planning enerzijds en omgaan met stress anderzijds zeker deel uit zal maken van wat ik daar ga doen. Daarom leek me een filosofische aanpak van iets als stress eigenlijk wel een mooi begin – en ik wilde sowieso heel graag een keer kijken bij The School of Life, dus er waren alleen maar winnaars bij dit plan. De cursus werd gegeven door Viktoria Susovits, die als filosoof en mindfulnesstrainer werkt en dus bij uitstek geschikt was voor dit onderwerp. We hebben gesproken over de oorzaken van stress (in het algemeen en bij ons persoonlijk) en hoe we daarop reageren (slecht slapen komt het vaakst voor), over hoe stress zich in je brein manifesteert: van de hippocampus via de amygdala naar zeeën van stresshormonen die door je lichaam gieren. Als je extra energie nodig hebt, haal je die uit die stresshormonen, en als je dan niet ontspant en slecht slaapt trek je jezelf leeg en dan stort je in.

schooloflife1Het filosofische aspect van de cursus ging in de eerste plaats over hoe we aan stress komen, waarbij wat Alain de Botton status anxiety noemt erg belangrijk was: in een maakbare samenleving ben je dus erg verantwoordelijk voor je eigen succes, en als wat je wilt niet lukt heb je niet hard genoeg gewerkt en ben je een faalhaas. Angst om zo gezien te worden zorgt voor stress. Ook de visie van Paul Verhaeghe kwam aan de orde: omdat iedereen succes wil hebben verandert de band tussen mensen, want het is altijd een concurrentie-relatie. En het heeft geen zin om de maatschappij de schuld te geven, want dat zijn we zelf.* Toen deden we een leuke oefening, want we moesten een eigenschap van onszelf benoemen die ervoor zorgt dat we stress hebben en daarna kijken naar wat de voordelen waren die we van die eigenschap hadden.** Door middel van Freud keken we naar wat de onderliggende oorzaken van stress zouden kunnen zijn, en toen gingen we over naar de oplossingen. Externe oplossingen (reizen, status, liefde) leveren uiteindelijk niks op, dus de innerlijke verandering, door middel van filosofische of oosterse meditatie (dus niet of wel spiritueel) zou dan de weg voorwaarts zijn, met als doel om het daadwerkelijke probleem an sich te bekijken, zonder je reactie daarop te laten meespelen in je oordeel erover. De volgende oefening ging over beschermheiligen, maar daar kom ik later op terug, want die vond ik zo leuk dat ik er nog even over wil nadenken, en toen mochten we na een korte mindfulnessoefening de maatschappij weer in. Ik ben benieuwd of ik al deze kennis ook in de praktijk zal kunnen toepassen – ik hoop het wel!

schooloflife2* HEAR HEAR. Dat hoor je dus te weinig.
** Dus in mijn geval: ik heb de neiging om mijn agenda helemaal vol te plannen omdat ik alles wil doen – de nadelen spreken voor zich, maar het voordeel is dat ik heel veel doe. Veel meer dan als ik lager zou inzetten.

Een kookcursus

Zoals bekend ben ik groot fan van de kookcursussen bij Las Palmas. Ze zijn misschien niet de goedkoopste, maar ze zijn wel heel goed: je bent van 11 tot 5 onder de pannen, je krijgt een rondleiding door de keuken, je mag met fantastische ingrediënten werken, de cursussen worden verzorgd door ontzettend goeie koks, je mag alles opeten en er worden voortreffelijke wijnen geschonken. Ik heb daarom veel van die cursussen gedaan, maar omdat je er altijd wel wat leert, ook al wordt iets voor de tweede of derde keer uitgelegd (ik heb nu op 3 cursussen op 3 manieren geleerd hoe ik Hollandaise moet maken, maar ik ervaar die variatie juist als rustgevend, want er is kennelijk niet een in beton gegoten recept dat je moet volgen omdat het anders gegarandeerd mislukt), vond ik het helemaal niet erg om een cursus nog een keer te doen. Dus toen M wel interesse leek te hebben in de cursus schaal- en schelpdieren, heb ik ons gelijk aangemeld, zeker toen bleek dat de cursus de dag na het concert van Joe Jackson werd gegeven, zodat het wel heel makkelijk was om een nacht in Hotel New York te agenderen. En daarmee hadden we gelijk een prachtweekend in de agenda staan.

kookcursus1De cursus stelde als vanouds niet teleur. Eerst kregen we een uitgebreid college van een man van Schmidt Zeevis over allerlei soorten schaal- en schelpdieren en toen mochten we aan de slag. Iedereen kreeg een eigen taak: ik claimde het schoonmaken van de King Crab, want dat vind ik lekker en daarvan wist ik niet wat ik ermee moest, M ging aan de slag met kokkels en scheermessen. King Crab bleek overigens niet zo moeilijk, want die enorme monsters worden aan boord al gekookt, dus het enige wat ik hoefde doen was ze in de lengte doorsnijden, een soort balein uit ieder stuk trekken, en daarna het vlees weer terugdoen. We serveerden de krab koud met wasabi mayonaise en later warm met Hollandaise. De kokkels van M werden geserveerd met garnalenolie, door een ander groepje gemaakt, en de scheermessen werden schoongemaakt, waarop er een mooie peterselievinaigrette overheen ging, zodat ze min of meer gemarineerd werden. Omdat ik eerder klaar was met de krab dan sommige anderen met hun klus, heb ik nog een paar dozijn oesters opengestoken (altijd handig om die skill nog even te trainen) en ik heb met de zijkant van een heel groot mes, dat ik nu op mijn verlanglijst heb staan, krabbenpoten gekraakt. Heel leerzaam dus allemaal.

kookcursus2

Met alles wat iedereen geprepareerd had werden grote schalen fruits de mer gemaakt, die we onder het genot van heerlijke witte wijn gezamenlijk soldaat hebben gemaakt. Het bleek ook een heel gezellige groep, zodat we tijdens het eten genoeg te bespreken hadden. Een extra bonus van deze cursus was dat Herman den Blijker er ook was – vaak is hij er niet bij, want hij is niet altijd in het land, maar dit keer had hij alle tijd om in het begin van de cursus mooie verhalen te vertellen over de opnametijd van een nieuw televisieprogramma, en aan het eind om met de mensen die het wilden een selfie te maken. Ik heb even in mijn aantekeningenboekjes alle cursussen die ik bij Las Palmas gevolgd heb geteld, maar kennelijk had ik tot de 15de cursus nodig om een selfie met Herman zelf te maken. Maar dat werd dan wel een heel mooie. En ook al was ik er voor de 15de keer, en ook al had ik de cursus al eens gevolgd: ik heb weer ontzettend veel geleerd. Ik zou bijna zin krijgen om me meteen weer aan te melden voor nog een cursus…

kookcursus3

Een voldoende

Begin januari had ik een vervelende deadline, die vooral vervelend was omdat ik zelf veel te lang had gewacht met het überhaupt beginnen aan de online cursus yoga filosofie aan de Universiteit van Oxford, waardoor ik ook enorm had verzaakt bij het inplannen van de afrondende essay-opdracht. Het gevolg was dat ik in een kleine 12 uur een tekst van 2000 woorden eruit gestampt heb, zodat ik toch nog op tijd was, maar voor de kwaliteit van het eindproduct kon ik eigenlijk niet instaan. Even voor de duidelijkheid: ik was hier 100% dader en helemaal geen slachtoffer, want ik had het beroerd gepland, en doordat ik als ik mij geconfronteerd zie met de gevolgen van mijn slechte planning de neiging heb om lamgeslagen te raken en helemaal niks te doen totdat ik echt geen keuze heb en wel aan de slag moet gaan, heb ik mezelf dus een heel vervelende dag opgeleverd. Maar goed, ik had het af. Ik vermoed dat er genoeg mensen zijn die niet in staat zijn om in veel te weinig tijd toch nog een boel hoorcolleges te luisteren, de reader te lezen en een min of meer coherente tekst over de al dan niet gebrekkige authenticiteit van het moderne yoga te genereren – ik kan dat dus kennelijk wel, en dat is best wel iets om blij mee te zijn, lijkt me.

thanks brain

Deze week kreeg ik het cijfer voor mijn essay. Ik heb een 5.8 gehaald, en ik merkte dat ik onmiddellijk in leerling-modus schoot, want ik dacht meteen: ‘Mooi, dat is een voldoende, weer een dingetje af.’ Er waren tijden dat ik het heel jammer zou hebben gevolgen om relatief laag te scoren, want ik ben op zich best ambitieus, maar laten we eerlijk zijn, voor een dag werk is een 5.8 van Oxford University niet eens zo slecht. Er zat ook feedback bij: de bibliografie ontbrak (nee hoor, ik had alleen geen boeken gebruikt), ik had het essay beter moeten proofreaden (dat doet pijn, want ik ben doorgaans nogal een taalnazi, maar ik had dus echt haast), maar mijn mededeling dat ik denk dat de dogmatische flexibiliteit van yoga juist de kracht van yoga was en niet iets dat afdoet aan de authenticiteit werd geëvalueerd als een ‘good point’. Ik ben wel tevreden eigenlijk. Ja, ik had een beter essay kunnen schrijven, ik had zeker ook wat aan de taalverzorging kunnen doen, en ik had vast een hoger cijfer gehaald als ik daadwerkelijk boeken zou hebben geraadpleegd in plaats van gewoon dingen beweren op grond van wat ik tijdens de hoorcolleges heb gehoord. Aan de andere kant: de buit is binnen. Ik heb aan de universiteit van Oxford gestudeerd. Ik ga denk ik gelijk mijn LinkedIn updaten. En me aanmelden voor de alumni-vereniging.

2016

Het is zover: een glanzend nieuw jaar, dat nog overloopt van kansen en mogelijkheden. 2015 was al met al een heel goed jaar voor mij, want ik heb ontzettend veel gezien, gedaan en geleerd, en door wat ik in 2015 voor elkaar heb gekregen is 2016 het eerste jaar sinds, ik schat, 1990 dat ‘afvallen’ niet in mijn goede voornemens voorkomt, en dat vind ik een behoorlijke prestatie. Maar ik heb niet alles wat ik had willen doen gedaan (de eeuwige recepten voor de kook-app zijn bijvoorbeeld nog steeds niet geschreven), ik heb me ook een tijdje iets minder voortreffelijk gevoeld (B is in september naar Zuid-Afrika vertrokken, en ik had maandenlang veel moeite met zijn op handen zijnde vertrek) en lang niet alle veranderingen waar ik op had gehoopt heb ik daadwerkelijk weten door te voeren (ik krijg mezelf maar niet gemotiveerd om het huis netjes te houden, en dat stoort me, want ik kan ook niet zo goed tegen rotzooi). Ik zou echt een enorme vervelende zeur zijn als ik het hele jaar om dit soort dingen als minder succesvol zou evalueren, maar ik vind het ergens ook wel heel leuk dat ik nu een nieuw jaar heb, waarin ik die klote-app af kan maken, waarin ik me niet somber hoef te voelen omdat ik nu weet dat ik niet gehandicapt ben als een vriend verhuist, en waarin ik wellicht een systeem kan verzinnen om niet tussen de troep te gaan zitten.

Gaiman

Maar ik heb grote, creatieve, plannen met dit jaar. Ik wil januari en februari even gebruiken om dingen af te ronden (mijn essay voor de cursus Philosophy of Yoga die ik online bij Oxford University volg heeft een deadline van 4 januari, en die app gaat ook afkomen), en daarna wil ik meer. Ik heb een opleiding gevonden die ik wil volgen, als school voor me betaalt, want ik heb daar zelf niet het geld voor, en als dat doorgaat, verandert er wat in mijn werk en kan ik me in een iets andere richting ontwikkelen binnen mijn baan op school. En als ik er met school niet uitkom, dan weet ik in elk geval weer wat nieuws: ik wil niet tot mijn pensioen hetzelfde blijven doen op school. Ik ben ongeveer op de helft van mijn termijn als raadslid, en als ik herkozen wil worden (ik weet dat overigens nog niet zeker), dan wil ik me op dat vlak ook ontwikkelen, dus ik wil werk maken van een thema-commissie Cultuur, en ik wil mijn lokaal en landelijk netwerk beter gaan onderhouden. Ik wil blijven lezen, schrijven en musea, bioscopen en theaters bezoeken, maar ik wil ook dingen gaan maken. Ik blijf bloggen, maar ik heb nu ook serieuze plannen voor een roman. Laatst zei iemand tegen mij dat ik in vervolg op mijn optredens bij Toomler misschien ook mee zou kunnen doen aan de voorrondes van het Leids Cabaret Festival, en hoewel ik niet weet of ik daar wel goed genoeg voor ben, heb ik heel veel zin om te kijken of het erin zit. Het wordt een creatief jaar, dat weet ik zeker. En ach, dan kan ik misschien het huis ook wel opruimen.

Deadlines

Hoewel ik een dwangmatig planner ben en zo’n beetje alles in minstens drie agenda’s noteer, moet ik tot mijn eigen schande bekennen dat ik ondanks alle structuren nog steeds niet in staat ben om werk waar ik niet heel veel zin in heb ook maar een seconde voor de deadline af te krijgen. Ik weet al weken dat ik dit weekend op de yoga-opleiding een presentatie moet houden bij filosofie en een flinke portie voorbereiding voor anatomie moest doen, maar omdat ik eigenlijk helemaal geen zak gemotiveerd was, heb ik het gewoon niet gedaan. Natuurlijk waren er heel geldige redenen: ik moest een miljard proefwerken nakijken, een oudercursus over de Peloponnesische oorlog voorbereiden, er waren verkiezingen waarvoor campagne gevoerd moest worden, twee lieve vrienden hadden mij gevraagd om hun extreem ambitieuze diner voor 28 man te verzorgen, en ik heb ook een huis, een partner, vrienden en 2 katten waar ik graag aandacht aan besteed. En dan is de yoga-opleiding al gauw de sluitpost op de begroting, want om mezelf dan in de schaarse tijd die ik aan Netflix zou kunnen besteden aan de Yoga Sutra’s te zetten, daar is mijn geest gewoon niet sterk genoeg voor.

huiswerkMaar goed, zo ben ik, en dat heb ik wel een beetje geaccepteerd, net zoals ik ook geaccepteerd heb dat ik vervolgens 24 uur voor de deadline in paniek raak, en alsnog als een bezetene aan de slag ga. Dus vanmorgen ben ik om 6.45 opgestaan, en nadat M met door mij gezette koffie in zijn mik het pand verlaten heeft, ging ik aan de slag. De presentatie voorbereiden bleek een klus van anderhalf uur te zijn, en het merendeel van wat ik voor anatomie moest doen bevond zich in mijn nieuwe speeltje, het anatomie-kleurboek uit te voeren. Met mijn uitgebreide set kleurpotloden kon ik aan de slag met de longen en de ademhaling, en voor de vragen die ik nog niet beantwoord had bleken er allebei vrolijke You Tube-filmpjes, dus zo erg was het allemaal niet. Sterker nog, ik heb de indruk dat ik meer tijd heb besteed met het elke week weer plannen dat ik het huiswerk ging doen en uitstelgedrag, dan aan het daadwerkelijke huiswerk. En dan zal ik ook moeten bekennen dat ik kilo’s boter op mijn hoofd heb, want ik ben doorlopend leerlingen op hun lazer aan het geven voor het niet doen van hun huiswerk, terwijl ik zelf dus verzaak. Of eigenlijk niet, want het is nu af. Ruim op tijd zelfs, dus ze maken me niks.

Macarons maken

Het schijnt dat het moeilijk is om voor mij cadeaus te kopen. Ik ben het daar niet mee eens – ik kan zo 30 dingen noemen die ik wil hebben (variërend van een grijze vilten hoes voor mijn laptop via sieraden van Eva Schreuder tot een werk van Casper Faassen), er zijn dingen waarmee ik altijd blij ben (bijvoorbeeld deze mokken, liefst met zo beledigend mogelijke opdruk, en je kan ze gewoon bij de Bijenkorf kan halen) en voor wie het echt niet weet is er nog altijd de massage-cadeaubon (liefst van Spring Wellness, want die massages zijn het fijnst). Bovendien heb ik een blog waarop ik niet anders doe dan vertellen wat ik leuk vind en wat ik nodig heb. Dus als mijn vrienden met mijn verjaardag of met de Kerst gaan zitten zeuren over hoe lastig het is, ben ik daar niet echt ontvankelijk voor. Maar N heeft het door, want het plan om macarons te maken staat al heel erg lang op allerlei to do lists van mij, maar dat heeft vooralsnog niet tot gevolg gehad dat ik het daadwerkelijk ging doen – dus als je mij dan voor mijn verjaardag een workshop bij Le Petit Gateau, een fancy patisserie in de hoofdstad, cadeau doet, heb je het helemaal begrepen. En als je dan ook nog zelf meegaat, is het extra feestelijk.

macarons1Hoewel ik in juli jarig was, duurde het even voordat N en ik daadwerkelijk een datum hebben kunnen vinden, maar vorige week was het eindelijk zover. Nadat we onszelf helemaal volgegeten hadden bij de Foodhallen, gingen we naar de taartenshop, waar we onthaald werden door een lichtelijk vermoeide en flink zwangere patissière. De groep cursisten bestond, naast N en mij, uit twee dames van middelbare leeftijd en een vrouw met 5 kinderen (niet allemaal van haar, denk ik). We werden in groepjes verdeeld en toen mochten we aan de slag – althans, degenen die aan de beurt waren bij de apparatuur mochten aan de slag, want er waren maar 2 mixers op 4 groepjes, dus voor een groot deel van de tijd stonden we te niksen. Dat werd in het geval van N en mij nog versterkt doordat de ganache, waarmee onze chocolademacarons gevuld werden, de dag daarvoor gemaakt was (omdat hij moest opstijven). Didactisch allemaal niet heel erg verantwoord dus – ze hadden ons ook ganache kunnen laten maken voor de voorraad, en ons dan de voorgemaakte in de macarons laten spuiten. Maar we hebben ons toch prima vermaakt.

macarons2Het is namelijk nogal een boel gedoe, macarons maken. Je moet suiker verwarmen in een pannetje met een thermometer erin, en dan moet je simultaan eiwit kloppen in je Kitchenaid en dan moeten er nog allerlei andere dingen gebeuren voordat je een hoop spul in een spuitzak hebt. En dat moet dan weer met een speciale beweging op de bakplaat, en dan is er ook nog de vulling. Meestal is een kookcursus voor mij reden om nieuwe tools te willen kopen (‘If you’ve got the tools, you’ve got the talent’ tenslotte), maar ik heb alles al: de mixer, de siliconenmat, de wegwerpspuitzakken, de suikerthermometer. Alleen de handige spatel en de spuitmondjes had ik nog niet, maar dat komt wel goed, denk ik. De andere groepjes maakten macarons met frambozen, vanille en pistache, en daarna moesten we de macarons verdelen over 9 doosjes, wat nog niet eenvoudig bleek. Maar gelukkig ben ik docent, dus ik had binnen no time de kinderen voor mijn karretje gespannen, zodat zij het uittellen deden en N en ik alleen maar hoefden toekijken hoe ze constant over de macarons heen hoestten. Maar al met al gingen we toch allebei met een flinke doos snoepgoed naar huis, en ik heb het stellige voornemen om op korte termijn weer aan het bakken te slaan. En het mooiste van alles is dat ik ruim 7 maanden na mijn verjaardag toch weer een beetje jarig was.

macarons3

Uit de rijpkast

Zaterdag heb ik een kookcursus gevolgd. Nou kan ik op zich prima koken, maar ik ben ervan overtuigd dat er altijd wel iets te leren valt, zeker als zich de mogelijkheid aandient om een cursus te volgen bij Las Palmas in Rotterdam, want daar leer ik altijd ontzettend veel. De cursussen hebben een heel goede prijs-kwaliteitverhouding: je bent van 11 tot 5 onder de pannen, krijgt ontzettend veel informatie, een mooi opschrijfboekje en meer dan genoeg te eten en te drinken, compleet met toelichting op de gekozen wijnen. Ik heb ook al zo goed als alle cursussen gevolgd die ze op het repertoire hebben of hadden staan: asperges, pluimwild, schaal- en schelpdieren, Big Green Egg, bouillabaisse, paté en terrine, oesters, orgaanvlees, lamsvlees, jus en sauzen, paddestoelen en patisserie. Inmiddels worden er cursussen herhaald, volkomen terecht, want het zijn goede cursussen, maar dat betekent voor mij dat er niet veel nieuws meer op het programma staat. Gelukkig wel wat, want ‘uit de rijpkast’ was voor mij een nieuwe. Bij Las Palmas staan nogal wat rijpkasten, zodat je als je binnenkomt al met allerlei uithangend dood beest wordt geconfronteerd (althans, ik zie het gewoon, er zijn mensen die het confronterend vinden). Vlees braden doe ik op zich natuurlijk best vaak, maar de mogelijkheid om te leren van de meesters, in dit geval Rob en Jesse, is natuurlijk een gouden kans die gegrepen moet worden.

laspalmas1En dat heb ik met beide handen gedaan. Er was voldoende ‘hands-on’-activiteit: we kregen een prachtige Poulet Noir, compleet met kop en poten, die we zelf in delen moesten snijden. Ik ben niet zo’n bioloog, maar eens even persoonlijk bekijken hoe een beest in elkaar zit en wat je met al die onderdelen moet doen als je een kip niet gewoon heel in de oven slingert (ook lekker, maar het kan veel beter) is zeer leerzaam. Gelukkig vind ik weinig dingen vies, want van binnenuit de strot uit een kip trekken is niet voor iedereen een aantrekkelijke gedachte. Van de stukken die we niet gebruikten werd saus gemaakt, en die werd geserveerd met een risotto van parelgort – dat had ik nog nooit gegeten, maar dat blijk ik wel in hoge mate te lusten. We hebben ook met de hand een steak tartaar gesneden. Ik wist wel dat gesneden tartaar lekkerder is dan die uit een vleesmolen, maar dat het verschil zo groot was, wist ik niet. Er zijn weinig mensen van wie ik zo veel houd dat ik al dat omslachtige snijwerk voor ze zou willen uitvoeren, maar dat is iets anders: het was echt zalig.

laspalmas2Er zijn mensen die vinden dat je op de cursussen bij Las Palmas te weinig zelf mag doen, maar dat ben ik niet met ze eens: ik vind dat er een prima balans is tussen zelfstandig een beetje aanklooien en demonstraties van vakmensen. Naar mijn eigen gefriemel kan ik altijd kijken, maar een chef aan de slag zien gaan met een groot stuk dier en daar verschillende gerechten mee maken, die kans krijg ik niet zo vaak. Rob liet zien hoe je een kalfslende en kalfsrib snijdt uit een enorm stuk kalf, en later hoe je een stuk sukade zo kan snijden dat je het rood kunt eten. En dat hebben we zeker gedaan: met béarnaise, en dat was mijn lievelingsgerecht van de dag. Al was het kalfsvlees met rodewijnsaus ook heel goed te doen, net als de bavette met paddestoelen. Tot slot (alsof we nog niet genoeg hadden gegeten of gedronken) kregen we nog crème brulée en kwam Jean-Luc zijn onvolprezen koffiecocktail, een soort deconstructie van Irish Coffee, voor ons bereiden. En dan gaat een mens toch zeer tevreden naar huis. Deze mens in elk geval wel.

laspalmas3