Categorie archief: D66

Semi-vrijwilligerswerk

Zaterdag was het SummerJazz, een jaarlijks terugkerend Leids festival in de Leidse Hout. Dit is typisch een activiteit waar ik voordat ik raadslid werd niet zo veel mee deed, om de eenvoudige reden dat ik niet van jazz houd (ik beweer altijd dat ik daar te jong voor ben, maar 1. dat is al lang niet meer zo en 2. ik weet ook wel dat dat onzin is, maar je moet toch een reden geven als je een volledig muzikaal genre in een veeg afschrijft, al is 3. ik word er soms een beetje zenuwachtig van het meest in overeenstemming met de werkelijkheid), maar sinds ik de cultuurportefeuille heb vind ik dat ik min of meer verplicht ben om mijn neus ook op evenementen waar ik zelf misschien niet zoveel mee heb te laten zien. En uiteindelijk is het allemaal niet zo erg: muziek en foodtrucks in de open lucht, met een enthousiast publiek. Omdat ik best bereid ben om meer te doen dan alleen een beetje op een festival rondlopen, en omdat fractiegenoot L nu vrijwilligerscoördinator is bij SummerJazz en in die hoedanigheid de leden van D66 op zijn lijst heeft geterroriseerd, heb ik me ook dit jaar weer aangemeld om een bijdrage te leveren. Er zijn allerlei taken waar je uit kan kiezen, waarbij ik vermoed dat bardiensten het populairst zijn, maar ik zit het liefst bij de kassa om met een vrolijk t-shirt (ja, gratis dingen, daar ga ik sowieso voor) aan muntjes of kaartjes te verkopen.

summerjazzWerfPop, een ander jaarlijks terugkerend Leids festival in de Leidse Hout, biedt raadsleden elk jaar een zogeheten VIP-arrangement aan, wat neerkomt op een rondleiding en de mogelijkheid om een uur lang muntjes te verkopen. SummerJazz heeft een andere aanpak, want als je je daar aanmeldt om te helpen, ben je gewoon een vrijwilliger zoals alle andere vrijwilligers, dus niks rondleiding en niks light-programma: je krijgt gewoon een dienst van 4 uur lang. Ik had er helemaal geen zin in, want hoewel ik het leuk vind om een bijdrage te leveren, had ik me verheugd op een iets kleinere bijdrage, en het feit dat ik baalde van de lengte van de shift had een vernietigende invloed op mijn motivatie. Maar ja, ik had het nou eenmaal toegezegd, en dan moet je niet zeiken, ook als je ’s avonds 5 kilometer gaat rennen en je de eerste dienst moet nemen zodat je direct daarna weg kan gaan om je daarop voor te bereiden. Gelukkig mocht ik de hele shift in een leuke pipowagen bij de ingang doorbrengen met drie gezellige mensen, en kon ik tot twee keer toe even over het terrein wandelen en een klein glaasje wijn proeven en naar de muziek luisteren. Dus dat viel allemaal wel mee, en we kregen zowaar een BN-er aan de kassa, want zo werkt dat bij SummerJazz: niemand krijgt een VIP-arrangement, ook Jochem Myjer niet. Dat is een geruststellende gedachte.

summerjazz2

Weerstand

Vrijdag ben ik teruggekeerd uit Rome, en ik had me erg verheugd om op zondag met L naar het yoga-festival in Leiden te gaan: beetje rondlopen in een legging (‘yoga-pants are the best pants’), beetje gezonde dingen eten en drinken, beetje voor mij onbekende vormen van yoga bedrijven. Dat leek me een topdag, maar het mocht niet zo zijn, want het had D66 behaagd om een bijeenkomst voor cultuurwoordvoerders te organiseren. Op zondag in de vakantie. En als cultuurwoordvoerder van D66 Leiden was ik daar behoorlijk boos over. Maar ja, ik ben natuurlijk wel gegaan, want ik wist zeker dat het een belangrijke bijeenkomst zou zijn – waarbij ik me natuurlijk wel het recht voorbehield om van begin tot einde over te lopen van weerstand. De dag begon goed, want ik had nog een gymsessie in mijn schema weten te persen, zodat ik ondanks 8 dagen Rome toch weer op 100% trainingen zat (en dat blijft een belangrijk getal voor mij). Bovendien scheen, ondanks de ongunstige weersvoorspellingen, gewoon de zon, zowel in Leiden als in Utrecht. Eigenlijk mocht ik niet klagen. En daar baalde ik dan weer van, want ik wilde zo graag klagen. Als ik eenmaal weerstand voel, wil ik me daar wel even lekker in kunnen wentelen.

kunsthartDe bijeenkomst was veel minder erg dan ik had verwacht – ik zat bij een sessie over cultureel vastgoed, op zich een onderwerp waar je me zelfs op een goede dag niet joelend op de bank krijgt, die neerkwam op een discussie die best prettig was, waarbij me wel opviel dat in sommige gemeentes cultureel vastgoed vooral gaat over buurthuizen, terwijl het in Leiden wel een niveau of 3 hoger is. Maar een discussie met D66’ers komt in elk geval altijd van de grond, want praten is onze hobby, dus die was eigenlijk best leuk. Bij de gezamenlijke terugkoppeling was de landelijke woordvoerder cultuur (Alexander ‘koop 2 Rembrandts’ Pechtold) ook aanwezig, en ik heb twee van mijn favoriete stokpaardjes over cultuureducatie (dat we het literatuuronderwijs niet moeten vergeten, en dat we kinderen ook moeten leren om kunst te beleven, want het zijn toch de theater- en museumbezoekers van de toekomst) kunnen berijden ten overstaan van Paul Schnabel. Maar de weerstand viel eigenlijk helemaal weg toen we de voorstelling ‘Kunsthart‘ van Mugmetdegoudentand gingen kijken. Ik had niet echt een positieve verwachting van een drieluik over cultuurbeleid in Nederland, maar het was prachtig. Vooral het derde stuk, waarbij de visie op kunst en cultuur van Mark Rutte in een (fictieve) monoloog werd uiteengezet, vond ik zeer de moeite waard. Dus dat ik op weg naar huis alsnog nat ben geregend – ach, wat maakte het uit? Het was een mooie dag.

#selfiemuseum

Het project ‘Museumselfie’ gaat met onverminderd enthousiasme voort – al moet ik bekennen dat het me wel meer tijd kost om aan de foto’s te komen, omdat ik gewoon iets teveel op het programma heb staan om uitgebreid door een museum te kunnen wandelen. Jammer is dat. Maar ik heb er in elk geval weer 5, dus tijd voor een nieuwe vleugel in het selfiemuseum.

Zaal 21: ‘Een deftige parade. De selectie van Rudi Fuchs’, Lakenhal, Leiden

IMG_1795.JPG

Toen ik een officiële fullcolour uitnodiging kreeg voor de opening van de nieuwe tentoonstelling in de Lakenhal, wilde ik daar natuurlijk bij zijn, ook al betekende dat dat ik een bijeenkomst van de debatclub van D66 Leiden moest afzeggen (en als ik liever iets anders doe dan mijn mening onder woorden brengen, zegt dat heel veel). Ik heb er zelfs nieuwe schoenen voor gekocht, met geschilderde bloemen, want dat leek me wel thematisch correct. Het was een goedbestede avond: ik heb vooral genoten van de klassieke muziek-dj, de lezing van Fuchs was vol (tot grote ergernis van M, die ik al eerder een lezing in de Lakenhal door de neus had geboord omdat ik stond te kletsen), en de tentoonstelling vond ik wel aardig (portretten zijn niet helemaal mijn lievelingskunstvorm). De selfie is met twee willekeurige portretten – er hing trouwens ook een spiegel, waarop ik mijn portrettengezicht heb geoefend.

Zaal 22: International Foto Festival Leiden, Leiden dus

IMG_1818.JPG

In het kader van het fotofestival in Leiden staan er verspreid over de stad zuilen met foto’s, dus de hele binnenstad wordt een museum. In cafés, galeries en containers kunnen de gehele series van de deelnemende fotografen bekeken worden, maar het festival is onvermijdelijk. En dat is helemaal niet erg overigens, want ik heb mooie dingen gezien. De moeilijke blik op deze opluchtmuseumselfie komt door de blote tieten in de openbare ruimte, niet dat ik die een probleem vind, want tieten zijn leuk, maar omdat ik me wilde inleven in een tut die dat wel een probleem vindt. De winnaar van het festival was Renate Beense, die een mooie serie over haar ietwat vreemde vader maakte – ik vond de foto’s van Robin Vercauteren misschien nog wel mooier, maar goed, ik zat ook niet in de jury.

Zaal 23: ‘The future of fashion is now’, Boijmans van Beuningen, Rotterdam

IMG_1980.JPG

Dit vond ik echt een fascinerende tentoonstelling over allerlei moderne technieken in de mode. Ik hoop overigens oprecht dat de daadwerkelijke future of fashion er niet zo uitziet, want ik zag weinig kleding die ik aan zou willen trekken, maar als museumopstelling vond ik het prachtig. Het allermooist was wat mij betreft ‘Imagining Chanel’ van Adele Varcoe, een film van een modeshow waarbij de modellen naakt waren maar deden alsof ze Chanel aan het showen waren – en dat deed de commentator en het publiek ook. Een soort van uitgebreide nieuwe kleren van de keizer. Tot mijn vreugde was er ook een gedeelte met zwarte kleding, dus er is ook in de toekomst wel iets voor mij om aan te trekken. Fijn.

Zaal 24: ‘Carthago’, Rijksmuseum voor Oudheden, Leiden

IMG_2343.JPG

Tja, dit is dus een beetje gênant, want ik ben precies 18 minuten op deze tentoonstelling geweest. Het was de opening, en ik wilde er ontzettend graag heen, maar eerst was de presentatie van de bouwplannen van de Lakenhal, en daar moest ik ook echt bij zijn, en de raadsvergadering begon om 8 uur. Het was dus nogal een hit-and-run, waarbij ik het voor elkaar gekregen heb om de directeur en een prominent Leids archeoloog een handje te geven, over de helft van de tentoonstelling te razen en mijn relatie met een oude vriendin volledig te verzieken door haar ten onrechte te vragen of ze zwanger was. Oh, en een museumselfie te maken, met A, een duo-raadslid van Groen Links, die hetzelfde enthousiasme voor cultuur heeft als ik. Ik ga terug en dan ga ik de hele tentoonstelling bekijken. En niemand beledigen, hoop ik.

Zaal 25: ‘Geisha’, Museum Volkenkunde, Leiden

IMG_2604.JPGDe net opgerichte D66 themagroep cultuur organiseerde een Japan Experience: een bezoek aan de geisha-tentoonstelling en daarna sushi eten. Het is een ontzettend mooie, leerzame tentoonstelling, waarbij je als kijker allerlei vragen mag beantwoorden bij interactieve zuilen om een beloning te krijgen – maar iemand zoals ik doet het vooral om te laten zien hoe goed ik heb opgelet, en daardoor ga ik alleen nog maar beter opletten. A (andere A, handig systeem, met die voorletters) en ik hadden zoveel geleerd over geisha’s dat we zelfs de geisha-blik ingestudeerd hadden. Maar dat is geen selfie, dus voor de volledigheid voeg ik ook mijn kersenbloesemselfie toe. Omdat ik natuurlijk diep van binnen eigenlijk een geisha ben.

IMG_2607.JPGHet museumselfie-project is nog lang niet afgerond en ik zal van alles wat ik bezoek verslag uitbrengen door een foto van mijn harses voor een kunstwerk van onschatbare waarde te plakken. Waarvoor bij voorbaat excuses.

Maiden speech

Gisteren heb ik mijn maiden speech gehouden. Het is mogelijk om via de website van de gemeente Leiden de hele raadsvergadering ook na afloop te kijken, maar het is misschien makkelijker om de tekst van mijn eerste optreden in de raad te lezen. Tijdens je maiden speech mag je zeggen wat je wilt en word je in principe niet geïnterrumpeerd. Voor mij een mooie gelegenheid om eens even uitgebreid mijn visie op cultuur in het algemeen en in Leiden in het bijzonder te presenteren. 

maiden speech

Leiden is een ambitieuze stad en in die ambitie claimen we regelmatig een cultuurstad te zijn. Met dergelijke claims komt natuurlijk wel de verplichting om de daad bij het woord te voegen en ervoor te zorgen dat het culturele leven in de stad goed geregeld is. Want laten we eerlijk zijn: er is nog genoeg te doen. Dat onze musea ontzettend veel bezoekers trekken is prachtig, maar daarmee zijn we er nog lang niet. We willen een cultuurstad zijn, en niet alleen maar een museumstad.

Er worden mooie plannen gemaakt om het bioscoopaanbod te moderniseren en ervoor te zorgen dat we niet alleen tijdens het Leiden International Film Festival een belangrijke filmstad zijn. De theaters zijn nog lang niet af: niet alleen de Leidse Schouwburg, ook Ins Blau dreigt uit zijn fysieke jasje te groeien en kan niet iedereen die een voorstelling bezoekt de gastvrijheid bieden waaraan behoefte is. Met het verlies van het LAK-theater zijn we een belangrijk vlakke-vloertheater kwijt, en hoewel het mooi is dat Ins Blau de programmering heeft overgenomen, missen we ongeveer de helft van de voorstellingen die in het LAK werden opgevoerd. De Stadsgehoorzaal biedt een breed scala aan klassieke muziek en met de bouw van De Nobel krijgt Leiden een mooie ruimte voor popmuziek. Beelden in Leiden en het International Foto Festival zijn in de openbare ruimte voor iedereen zichtbare culturele manifestaties en dragen bij aan de allure van de stad.

De gemeente is al lang niet meer in het bezit van een grote emmer cultuurgeld waarop iedereen met creatieve behoeftes aanspraak kan maken. Cultureel ondernemerschap is de weg voorwaarts en de cultuurmakelaar levert hier een zeer belangrijke bijdrage aan. Dat wil niet zeggen dat individuele projecten vanzelfsprekend niet gehonoreerd moeten worden, maar eenmalige investeringen leveren vaak eenmalig werk op – het is aanzienlijk duurzamer om culturele initiatieven te ondersteunen bij het op de lange termijn zoeken, en vooral vinden, van financiële ondersteuning.

Het mooiste wat uit de westerse cultuur is voortgekomen is niet vreemdelingenhaat en angst voor nieuwe invloeden. Het is het vermogen om met een open blik naar de steeds veranderende wereld om ons heen te kijken, nieuwe impulsen op hun merites te beoordelen en daar vervolgens creatief mee aan de slag te gaan. En daar komt al eeuwen veel prachtigs uit voort: dat moeten we koesteren, stimuleren en een plaats geven. Niet alleen in ons verstand, ook in onze omgeving.

In tijden van crisis, en helaas niet alleen in tijden van crisis, is het aantrekkelijk om te zeggen dat er uitgaven zijn die urgenter zijn dan uitgaven aan cultuur. Dat kan zo zijn, maar laten we niet onderschatten hoeveel mensen in Leiden direct of indirect door cultuur in hun levensonderhoud kunnen voorzien. Cultuur verbindt en cultuureducatie zorgt ervoor dat alle kinderen, ook de kinderen die van thuis weinig meekrijgen, toch leren genieten van het brede cultuuraanbod.

We zijn als raad sterk geneigd om ons in onze dagelijkse activiteiten te richten op praktische zaken, die gaan over wat we kunnen en moeten doen, maar we moeten niet uit het oog verliezen dat we aan de hand van hoe we omgaan met cultuur laten zien wie we zijn.

Na de verkiezingen

De verkiezingsuitslag in Leiden: 12 zetels voor D66, een geweldig resultaat waar we allemaal heel trots op zijn. We hadden niet verwacht dat er nog zoveel groei mogelijk was. Van 10 naar 12 van de 39 zetels – Leiden is echt een D66-stad! Ik had 310 stemmen, wat ontzettend veel is (ik was in dat opzicht nummer 6 van D66), maar niet genoeg voor een voorkeurszetel. Het komt waarschijnlijk ook voor mij wel goed, want als onze lijsttrekker wethouder wordt (en daar is goede hoop op), schuif ik door. Vooralsnog word ik op 10 april geïnstalleerd als duo-raadslid. Ik ben heel tevreden en dankbaar voor al die mensen die op mij gestemd hebben.

En dan kan een mens over tot de orde van de dag. Woensdag heb ik een lijstje gemaakt van dingen die ik ging doen na de verkiezingen. Tot mijn grote trots kan ik vertellen dat ik nummer 3, het opruimen van de walk-in closet gestyled door Osama Bin Laden, heb voltooid. Hierbij twee foto’s van voor en na de behandeling.

20140321-120835.jpg20140321-120858.jpg

Je kan je afvragen waarom een mens zou willen coquetteren met haar eigen slordigheid, maar wat zal ik zeggen? Zo ben ik.

Ik heb van de weeromstuit ook mijn werktafel opgeruimd:

20140321-120908.jpgEn ja, ik heb ook het plantje water gegeven!

 

De 10 van woensdag

Vandaag is het verkiezingsdag. En ik zou allerlei lijstjes kunnen maken: 10 redenen om op D66 te stemmen, 10 redenen om op #lijst1nummer13 te stemmen, 10 redenen om niet op Leefbaar Leiden te stemmen, noem maar op. Maar ik kies iets anders: 10 dingen die ik ga doen als de verkiezingen voorbij zijn.

  1. Uitslapen. Dat kan ik sowieso al niet zo goed (ik heb bijvoorbeeld niks aan een schoolvakantie van een week, omdat ik pas na 6 dagen langer door kan slapen dan tot half negen ’s ochtends).
  2. Naar de Marcel Wanders-tentoonstelling in het Stedelijk Museum. Begonnen op 1 februari, al sinds januari in de ‘wil ik zien’-lijst, niets aan gedaan.
  3. Het tussenkamertje boven opruimen. Het is een kamertje waar mijn klerenkast in staat, maar nu is het een walk-in closet; overal kleren.
  4. Naar de pedicure. Ik heb nog nooit zo lang gestaan en gelopen als tijdens deze campagne, en mijn voeten waren al niet heel indrukwekkend. Die hebben dus een beetje zorg nodig.
  5. American Hustle zien in de bioscoop. Het lukt me maar niet en nu draait hij bijna nergens meer. Maar het gaat lukken, al moet ik ervoor naar Den Bosch. Of dan eigenlijk niet, maar ik ga mijn uiterste best doen.
  6. Bloed geven. Ik heb nu alle fut die ik heb (en nog wat extra overigens) nodig, maar ik vind het nu toch echt wel tijd om de A+ die ik heb te delen.
  7. De badkamer schoonmaken met de nog aan te schaffen stoomreiniger (die waar ik vorige week ook al over zeurde). Dat lijkt me ineens een uitermate bevredigende klus.
  8. Acquisitie plegen voor spooons at home. Ik heb wel weer eens zin in een leuke catering-klus. Lekker koken en mensen blij maken met fijn eten.
  9. Meer dan het absolute minimum aan yoga-lessen volgen. Ik moet verplicht twee keer per week naar yoga, maar voordat ik aan de opleiding begon ging ik drie keer per week. Nu haal ik er net aan twee, en ik merk gewoon achteruitgang. En dat vind ik jammer.
  10. Een borrel geven voor iedereen die op een of andere manier heeft bijgedragen aan de #lijst1nummer13-campagne. Of ik nu in de raad kom of niet: de steun, de energie, de stemmen en het enthousiasme waarmee ik me de afgelopen weken omringd heb gezien is wel een flinke schaal bitterballen waard.

En misschien ook wel dit:

drinking

Scènes uit de campagne

“Ik wilde toch al op D66 stemmen, dus geef maar een foldertje. Oh wacht, geef er maar 2, ook een voor mijn vrouw. Die heeft een eigen mening tegenwoordig en die luistert toch niet.”

“Goedemiddag, wij zijn hier in het kader van de actie ‘Stem op je buurvrouw’ en…” “Ik woon hier niet, dus je bent mijn buurvrouw niet. Maar ik wil best op je stemmen, hoor.”

20140317-145713.jpg

We maken kennis met Jacky Jacoba, de Nederlandse homerunking, die gewoon in Transvaal 1 blijkt te wonen. Hij toont ons zijn trofeeën en een ingelijste opsomming van al zijn honkbalprestaties. Na 10 minuten zegt hij “Ik heb nu bezoek, maar kom morgen terug, dan gaan we witte wijn drinken, of Cuba Libres.”

Ik geef mijn persoonlijke folder. “Waar heb ik die poster eerder gezien? Oh wacht, ik weet het weer – jij bent de juf van Bob!” Zeker ben ik dat.

stemopdejufvanbob

“Ik mag niet op D66 stemmen.” “Waarom niet?” “Ik heb lang haar en mannen met lang haar mogen niet op D66 stemmen.” Ik laat hem een foto van M zien. Met lang haar en een D66-jas. “OK, dan zal ik er nog even over nadenken.”

“Sorry, ik heb mijn gebit niet in.” En dan wel een heel verhaal over Daan Sloos en de moskee vertellen – is best lastig zonder tanden.

20140317-145757.jpg

“Ik stem pas op jullie als Pechtold van de lijst gaat.” “Dit zijn gemeenteraadsverkiezingen, meneer, Pechtold staat niet op de lijst.” “Oh.”

Tegen N, mijn hoogblonde campagnemanager: “Ik ben getraumatiseerd en daarom was ik lang bang voor blonde vrouwen, maar ik denk dat ik nu wel weer een vanilletoetje aandurf.” (zwaait met daadwerkelijk vanilletoetje) “Uuhhhhmmm.” “Dan wil ik ook wel op D66 stemmen.” “Fijn, meneer.”

banaan

“Ik stem op jullie, want ik ken Pechtold nog.” “Waarvan, als ik dat mag vragen?” “Hij heeft een keer een Weight Watchers-sessie van zijn moeder overgenomen, die gaf die lessen maar kon een keer niet. Hij deed het heel goed. Sindsdien stem ik D66.”

Endorsement van een oud-collega op Facebook: “aan mijn oud-leerlingen, die in Leiden wonen en mijn Leidse vrienden en vriendinnen: Ga donderdag de 15e maart stemmen en het liefst op D66 en dan ook nog op nummer !3: Susannah Herman Leiden gaat dan vooruit samen met D66″ Inderdaad. Maar dan dus woensdag de 19de maart. En niet op nummer !3, maar op nummer 13…

 

Campagne

Op het moment is er niets anders dan D66 in mijn leven. Andere dingen doen verwoede pogingen om hoog op te mentale agenda te komen (de belastingaangifte, bergen nakijkwerk, de stapels kleren waar ik overheen moet klimmen om bij mijn föhn te komen), maar twee laatste weken van een verkiezingscampagne weten zich wel als het meest urgent te manifesteren. Zo heb ik als toeschouwer drie debatten bijgewoond, in de demokraam gestaan, samen met M de wijk in de meest ruime zin van het woord (en postcodegebied) geflyered en een expatontbijt bijgewoond. Het hoogtepunt voor mij was dat ik maandag in de Lakenhal in het grote Leidse cultuurdebat D66 mocht vertegenwoordigen. Ik hou erg van debatteren, nou ja, in elk geval hou ik erg van discussiëren, en dit was heel leuk om te doen. Ik vond het al met al best spannend en dat was geloof ik ook wel een beetje te zien, maar het smaakte naar meer.

debat

Om ervoor te zorgen dat ik de komende 4 jaar actief aan het gemeentelijk debat kan blijven deelnemen, heb ik ook een persoonlijke campagne. Die voer ik onder de hashtag #lijst1nummer13. Er zijn flyers, een persoonlijke en een voor de internationals (zo noemen we expats tegenwoordig), boekenleggers, fruitstickers en visitekaartjes. Vandaag (de 13de) ben ik begonnen met mensen persoonlijk vragen of ze op me willen stemmen en mensen op mijn kandidatuur willen attenderen. Zondag ga ik de wijk waarin ik woon canvassen. Maar zoals meestal is juist datgene wat je niet voorbereidt het meest succesvol: een oud-leerling vroeg mij of ik een persoonlijke poster had voor in zijn studentenhuis, en die had ik niet, dus toen heb ik er een ontworpen. ‘Stem op de juf van Bob’ is een in 30 seconden tot stand gekomen slogan, en iedereen is razend enthousiast. Inmiddels hebben Gijs, Renate, Meindert en Jasper ook een eigen poster. Ik ben benieuwd of het nog wat oplevert…

stemopdejufvanbob

Controle

Ik ben een controlfreak. Ik maak heel graag lijstjes en ik bevind me op het moment in een afkickproces van mijn eigen dwangmatige time management-systeem. Ik heb ook allerlei regels met betrekking tot kleding, waaraan ik me altijd houd (nooit meer dan 3 kleuren dragen, maximaal 1 apart dingetje (dus of gekke nagellak, of een bijzonder accessoire, of speciale schoenen) per outfit en tussen 1 april en 3 oktober draag ik geen panty’s of maillots tenzij er een academische plechtigheid of een begrafenis is). Sommige mensen beweren dat ik OCD heb, maar dat gaat me te ver: ik wil dingen gewoon zo netjes mogelijk hebben. Dat zie je overigens niet aan mijn huis, maar als je random een paar tientjes op tafel legt, heb ik ze binnen no time keurig gerangschikt.

Spannende dingen uiten zich bij mij in een obsessie met details. Zo mag ik vanavond D66 vertegenwoordigen op het Cultuurdebat in de Lakenhal, en ik betrap mijzelf erop dat ik, naast een zeer gedegen inhoudelijke voorbereiding, me nu disproportioneel bezighoud met welk ondergoed ik ga dragen. Alsof het ondergoed dat ik draag ook maar iets te maken heeft met het succes van het debat. Sterker nog, als de zaal op enig moment tijdens het Cultuurdebat mijn Marlies Dekkers te zien krijgt, kunnen we denk ik wel met zekerheid concluderen dat de vertegenwoordigster van D66 er een potje van gemaakt heeft. Een heel aantrekkelijk potje, met allerlei interessante bandjes, dat wel, maar desondanks: een potje.

Je hoeft echt niet heel DSM-V te hebben gelezen om te doorgronden dat het me hier om controle te doen is. Ik kan stukken lezen tot ik een ons weeg en ik kan met alle experts  in de stad praten, maar ik heb niet in de hand dat er tijdens dat debat iets gebeurt of dat iemand iets zegt waar ik me niet op heb voorbereid. Dat vind ik gewoon een heel erg enge gedachte. Dus dan ga ik voor de schijnzekerheid van voortreffelijke lingerie. En een nieuw jurkje, want zo ben ik dan ook wel weer. Aan de andere kant doe ik er helemaal niemand verdriet mee, met zo’n voorbereiding. Sterker nog, vanavond zit er een inhoudelijk goed voorbereide D66-chick (#lijst1nummer13) in mooi aansluitende clubkleuren op het podium. En als het begint, dan ga ik vanzelf wel aan, dat is het voordeel van met pubers werken – ik heb altijd wel een antwoord. Eigenlijk heb ik er best wel veel zin in!