Categorie archief: Den Bosch

Slapen buiten de deur – The Duke Boutique Hotel Den Bosch

Ik houd heel erg van hotels. Geen idee hoe het komt, maar het is zo: van de receptie tot het doorgaans witte beddengoed, van de mini-bar waar ik nooit iets uit neem tot het ontbijtbuffet dat ik helemaal leegeet, en van de kussens tot de kleine flesjes wasmaterialen in de badkamer. Heerlijk. En omdat ik ieder excuus aangrijp om in een hotel te gaan slapen, kan ik mijn ervaringen mooi hier kwijt. Vandaag aflevering 9: The Duke Boutique Hotel in Den Bosch. 

Waarom? Ik weet niet meer precies hoe het komt, volgens mij heeft het iets met onze gedeelde liefde voor de LP ‘Picknick’ van Boudewijn de Groot te maken, maar M en ik zijn grote fans van het oeuvre van Jeroen Bosch. Dus toen er in het Noordbrabants Museum een grote tentoonstelling over Bosch werd aangekondigd, hebben we meteen kaartjes gekocht. En daar hoort dan natuurlijk ook een overnachting bij. Ik heb een tijdje gezocht binnen het aanbod in Den Bosch, en hotel The Duke leek mij eigenlijk wel de beste keuze: mooi in het centrum, de kamers zagen er op de foto goed uit, en er was een gym, dus ik hoefde me geen zorgen te maken over mijn sportschema. Heerlijk dus. 
duke1
Eerste indrukken Het hotel ligt midden in een winkelstraat, dus het valt bijna niet op. De receptie is op de tweede verdieping, er is een lift, maar bij de trap stond op de muur geschilderd ‘burn calories, take the stairs’, en dan moet je toch van behoorlijk luien huize komen om dan in de lift te gaan staan. Bovendien bleek op de eerste verdieping met koeienletters ‘keep up the good work – you are almost there’ op de muur te staan, dus met die peptalk lukte het zeker. De ontvangst bij de receptie was precies zo hartelijk als je verwacht in het zuiden van het land en ik kreeg gelijk een voucher mee om gebruik te maken van de gym. 
duke2De kamer
 De kamer was door de layout een beetje lastig te fotograferen, maar ik vond hem prachtig. Er stond een groot bed, een tafel met een uitermate fancy koffiezetapparaat, en achter een urban ruw afgewerkt halfhoog muurtje was nog een mooi zitje. In een kast waren maar liefst 2 föhns te vinden (waarom?), de wifi was gratis, er was een prima televisie en een ruime minibar. De badkamer was min of meer in de slaapkamer, maar dat was op zich wel gezellig. Gelukkig was er geen ruimte geïnvesteerd in een broekenpers, want die blijf ik toch stom vinden.

duke3 Het bed Het bed was dit keer een tweepersoonsmatras, maar dan wel met 2 eenpersoonsdekbedden – op zich natuurlijk wel handig om als je de vrede in bed wilt bewaren, maar aan de andere kant is het ook niet bepaald romantisch, want je gaat niet met zijn tweeën onder 1 klein dekbed (althans, dat heb ik sinds mijn studententijd niet meer gedaan), dus voordat je het weet is het toch weer ieder voor zich in een groot bed. Maar hoe dan ook heb ik heerlijk geslapen, en dat is ook wat waard. Heel veel zelfs.

duke4De sanitaire voorzieningen De badkamer bestond uit een wastafel die min of meer in de kamer stond, met dan om het hoekje een douche. Het toilet was wel in een ander kamertje (sommige dingen hoef je ook niet te delen bij een romantisch nachtje in een hotel). Ik vond de zwarte tegeltjes erg mooi, en de doucheproducten waren prima: grote flessen die in de douche aan de muur zaten met fijne spullen. Er was een klein flesje met bodylotion, maar die was al aangebroken, wat ik een beetje vies vond, maar aan de andere kant gebruik ik ook helemaal geen bodylotion, dus het was niet echt een probleem.

duke5
Het ontbijt
 Het ontbijtbuffet was prima, met allerlei fruit, brood, muesli, beleg en gekookte eieren. Ik was niet enorm onder de indruk van de variatie, en er waren niet echt heel bijzondere dingen, maar ik heb lekker gegeten, dus misschien moet ik ook niet zo’n verwende ontbijtdiva zijn. Maar misschien ook wel, want ontbijtjes in hotels zijn gewoon heel belangrijk.

duke6Unique selling points Wat ik heel fijn vond aan dit hotel was de prachtige gym waar ik gratis gebruik van kon maken, en de kamer zelf vond ik eigenlijk ook wel heel mooi. De locatie midden in de stad was natuurlijk handig, en we zaten dus ook dichtbij allerlei fijne horeca, zodat we niet ver hoefden te lopen om een plek te vinden om lekker te eten. De motivational teksten aan de muren vond ik leuk en de dames van de receptie waren heel aardig. Kortom: prima hotel.

Nog iets te zeuren? Dat aangebroken flesje bodylotion was geloof ik het grootste probleem dat ik had, en ik vond de heel open badkamer wel heel erg open, maar badkamergebruik is op zich niets om je voor te schamen, dus het valt alleszins mee met de klaagonderwerpen.

Wil je terug? Als ik ooit nog in Den Bosch zou moeten slapen zou ik denk ik wel weer naar dit hotel gaan, maar ik heb niet zo heel veel met Den Bosch, waardoor ik denk dat het nog wel even zal duren. Ik zou anderen zeker wel aanraden om naar The Duke te gaan!

#selfiemuseum

Ik loop een beetje achter met de museumselfies. Of op zich niet met de museumselfies als zodanig, die maak ik vol verve als ik een museum bezoek, maar ik heb al een tijdje geen verzameling gemaakt en als blogpost gepubliceerd. Bij dezen dus. Ik ben nu bij tot voor Rome, dus begin april, wat wil zeggen dat ik ieder moment nog een keer kan toeslaan met nog 5 zalen in het Selfiemuseum. Want musea bezoeken is toch een van de mooiste dingen die er zijn, en mijn smoelwerk voor kunstwerken hangen blijf ik leuk vinden.

Zaal 41: ‘Isa Genzken: Mach Dich Hübsch!’, Stedelijk Museum, Amsterdam

museumselfie42

Dit kunstwerk, een verzameling Nofretetes (ja, zo schrijft zij dat, ik ken de mevrouw ook onder een andere naam), was voor mij het hoogtepunt van een verder overigens teleurstellende tentoonstelling. Mevrouw Genzken was getrouwd met Gerhard Richter, wiens werk ik doorgaans zeer kan waarderen, maar wil graag om meer dan dat bekend staan. Daar heb ik begrip voor, maar de rotzooi die ze hier tentoonstelde lijkt me geen aanleiding tot grote roem. Al vond ik de grote sprietachtige objecten op de vloer wel weer mooi – en het was een heel gezellig uitje met M en F & A, en dat is ook wat waard, lijkt me.

Zaal 42: ‘David Bowie is’, Groninger Museum, Groningen

museumselfie41Voor de grote Bowie-tentoonstelling, eerder te zien in het Victoria and Albert in Londen, waren M en ik zeker bereid om naar Groningen te reizen. Dat gold ook voor heel veel andere mensen, want hoewel er van tevoren kaartjes gekocht moesten worden, vermoedelijk ook met het oog op hoeveel mensen er in het museum pasten, waren de rijen disproportioneel groot en was het gewoon veel te druk. Maar aan de andere kant: het was een schitterende tentoonstelling, waar je met een koptelefoon op doorheen moest lopen om naast alle beelden ook van het relevante geluid voorzien te worden. Op die manier werd er helemaal niets aan de verbeelding overgelaten, wat ik ergens ook wel jammer vond, want met mijn verbeelding is niets mis. Er was ook een foto-verbod, dus deze sneaky selfie van mij met het pak waarin Bowie Starman zong bij Top of the Pops was het beste dat ik eruit kon slepen.

Zaal 43: ‘Ode aan de Nederlandse mode’, Gemeentemuseum Den Haag
selfiemuseum 43Ik vind tentoonstellingen altijd leuk, maar tentoonstellingen met dingen die ik zelf ook heb vind ik nog veel leuker. Op deze tentoonstelling zag ik een outfit van Oilily, waarvan ik ooit de trui heb bezeten, en ik had voorkennis dat de Dripping-jurk van Michael Barnaart van Bergen ook op de tentoonstelling te zien was, dus ik had mijn eigen exemplaar ook aan, hetgeen tot nogal wat consternatie leidde in het museum. Deze selfie heb ik gemaakt voor de serie kleren van Viktor en Rolf. Dit was een prachtig vormgegeven tentoonstelling, met heel veel mooie kleren. Zo’n tentoonstelling waarvan ik zin krijg om te gaan winkelen.

Zaal 44: ‘Keith Haring – The political line’, Kunsthal Rotterdam

selfiemuseum44Keith Haring is zo’n kunstenaar van wie ik 1 of 2 werken in een tentoonstelling wel kan waarderen, maar van wie ik nu, door middel van deze overzichtstentoonstelling, heb ontdekt dat ik een tentoonstelling die volledig aan zijn oeuvre gewijd is gewoon te veel vind. Waar volgens de bordjes en de informatie de nadruk werd gelegd op het feit dat het allemaal erg geëngageerd is wat Haring maakte, werd ik een beetje zenuwachtig van al die kriebelpoppetjes overal. Maar als je de kans krijgt om met een gigantische roze piemel op de museumselfie te gaan, moet je die altijd met beide handen aangrijpen. De kans dus. Niet de piemel.

Zaal 45: ‘Jheronimus Bosch – Visioenen van een genie’, Noordbrabants Museum, Den Bosch.

museumselfie45

Ja, dit is echt een superslechte museumselfie. Dat zie ik ook wel. Maar ik mocht van het Noordbrabants Museum geen foto’s maken op de tentoonstelling, dus deze is stiekem gemaakt voor een beeldscherm. Aan de andere kant: ik was er toch maar wel. M en ik zijn enorme fans van Jeroen Bosch, dus het was heel mooi om een aantal werken van hem gezien die we nog niet kenden. Minder mooi vond ik de drukte – je zou denken dat een museum een beperkte hoeveelheid kaartjes verkoopt om ervoor te zorgen dat er niet te veel mensen in een zaal zijn, zodat je gewoon naar de schilderijen kan kijken, maar de zalen waren stampvol luidpratende bejaarden*.

Het museumselfie-project is nog lang niet afgerond en ik zal van alles wat ik bezoek verslag uitbrengen door een foto van mijn harses voor een kunstwerk van onschatbare waarde te plakken. Waarvoor bij voorbaat excuses.

Sporten buiten de deur

Er was een tijd dat ik lid was van 4 sportscholen: de gym waar ik train (Fitland Leiden), de sportschool waar ik weleens yogales geef en dus een tijdje geen contributie hoefde betalen (Vlietlijn Leiden), de Changing Life Hub in Amsterdam, waar ik een keer per week probeer heen te gaan, en het Iyengar Yoga Institute in Amsterdam, de school waar ik lessen volg ten behoeve van de lerarenopleiding. Inmiddels ben ik geen lid meer van de Vlietlijn, maar het schamele aantal van 3 sportscholen gaat binnenkort veranderen, want ik overweeg om op kosten van de baas, althans, de contributie wordt van mijn brutosalaris afgetrokken, lid te worden van Sport City (waar inmiddels eerdergenoemde Vlietlijn onder valt), zodat ik de variatie in mijn wekelijkse sportpraktijk is gegarandeerd. Ik heb namelijk ontdekt dat ik het leuk vind om eens in de zoveel tijd ergens anders te trainen. Op het moment vind ik het niet heel gemakkelijk om mezelf te motiveren om weer naar dezelfde gym te gaan, en ik wil wel gemotiveerd blijven om te trainen, want anders heb ik binnen no time weer een gigantische reet. En dat moet natuurlijk vermeden worden, dus als ik mezelf een oppepper kan geven door wat extra sportscholen (Sport City heeft maar liefst 3 vestigingen in Leiden) aan het assortiment kan toevoegen, dan doe ik dat.

gymdenboschOok als ik op reis ben ga ik tegenwoordig op zoek naar een gym. Dat is voor een deel ingegeven door het feit dat ik in de laatste 3 weken van periode 2 van mijn Personal Body Plan zit, wat tot gevolg heeft dat ik 5 keer per week moet trainen, net in een periode waarin ik 2 dagen naar Den Bosch en 8 dagen naar Rome zou gaan. Dus toen bleek dat het hotel dat we in Den Bosch hadden gereserveerd (waarover later meer) een gym had, leek het me een goed plan om mijn sportspullen mee te nemen. De City Gym had alles wat ik nodig had, en een heleboel dingen die ik niet nodig had, in het bijzonder een of andere Milon Circle, waarvan de jongen die in de gym werkte vond dat ik daar maar gewoon vanaf moest blijven. Prima hoor, maar de helft van je gym niet openstellen voor mensen van het hotel vind ik ergens ook een beetje curieus. Desondanks heb ik heerlijk getraind, dus ik heb verder geen klachten. Health City Rome is gevestigd onder station Roma Termini, een van de bouwwerken van Mussolini, dus de hoeveelheid afgetrainde zweterige Italianen die ik daar zag verbaasde me op zich niet, maar ik vond de gym erg duur (€30 per dag of €90 voor een week), temeer daar de helft van de vloerruimte was gevuld met cardioapparaten, en dan vooral loopbanden. Op een van die banden liep 45 minuten lang een Italiaan met een bandplooibroek en een V-halstrui. Uiteindelijk ben ik twee keer geweest, waarvan ik een keer een dubbele training heb gedaan. Ik vond het fijn om te kunnen gaan, want ik begon het sporten een beetje te missen, maar aan de andere kant ben ik blij dat dat niet mijn vaste gym was: veel te vol, en ik snap niet dat er geen losse stangen lagen. Dus voor mijn variatie houd ik het voorlopig lekker bij mijn collectie Nederlandse gyms!

healthcityrome