Categorie archief: Den Haag

#selfiemuseum

Ik loop een beetje achter met de museumselfies. Of op zich niet met de museumselfies als zodanig, die maak ik vol verve als ik een museum bezoek, maar ik heb al een tijdje geen verzameling gemaakt en als blogpost gepubliceerd. Bij dezen dus. Ik ben nu bij tot voor Rome, dus begin april, wat wil zeggen dat ik ieder moment nog een keer kan toeslaan met nog 5 zalen in het Selfiemuseum. Want musea bezoeken is toch een van de mooiste dingen die er zijn, en mijn smoelwerk voor kunstwerken hangen blijf ik leuk vinden.

Zaal 41: ‘Isa Genzken: Mach Dich Hübsch!’, Stedelijk Museum, Amsterdam

museumselfie42

Dit kunstwerk, een verzameling Nofretetes (ja, zo schrijft zij dat, ik ken de mevrouw ook onder een andere naam), was voor mij het hoogtepunt van een verder overigens teleurstellende tentoonstelling. Mevrouw Genzken was getrouwd met Gerhard Richter, wiens werk ik doorgaans zeer kan waarderen, maar wil graag om meer dan dat bekend staan. Daar heb ik begrip voor, maar de rotzooi die ze hier tentoonstelde lijkt me geen aanleiding tot grote roem. Al vond ik de grote sprietachtige objecten op de vloer wel weer mooi – en het was een heel gezellig uitje met M en F & A, en dat is ook wat waard, lijkt me.

Zaal 42: ‘David Bowie is’, Groninger Museum, Groningen

museumselfie41Voor de grote Bowie-tentoonstelling, eerder te zien in het Victoria and Albert in Londen, waren M en ik zeker bereid om naar Groningen te reizen. Dat gold ook voor heel veel andere mensen, want hoewel er van tevoren kaartjes gekocht moesten worden, vermoedelijk ook met het oog op hoeveel mensen er in het museum pasten, waren de rijen disproportioneel groot en was het gewoon veel te druk. Maar aan de andere kant: het was een schitterende tentoonstelling, waar je met een koptelefoon op doorheen moest lopen om naast alle beelden ook van het relevante geluid voorzien te worden. Op die manier werd er helemaal niets aan de verbeelding overgelaten, wat ik ergens ook wel jammer vond, want met mijn verbeelding is niets mis. Er was ook een foto-verbod, dus deze sneaky selfie van mij met het pak waarin Bowie Starman zong bij Top of the Pops was het beste dat ik eruit kon slepen.

Zaal 43: ‘Ode aan de Nederlandse mode’, Gemeentemuseum Den Haag
selfiemuseum 43Ik vind tentoonstellingen altijd leuk, maar tentoonstellingen met dingen die ik zelf ook heb vind ik nog veel leuker. Op deze tentoonstelling zag ik een outfit van Oilily, waarvan ik ooit de trui heb bezeten, en ik had voorkennis dat de Dripping-jurk van Michael Barnaart van Bergen ook op de tentoonstelling te zien was, dus ik had mijn eigen exemplaar ook aan, hetgeen tot nogal wat consternatie leidde in het museum. Deze selfie heb ik gemaakt voor de serie kleren van Viktor en Rolf. Dit was een prachtig vormgegeven tentoonstelling, met heel veel mooie kleren. Zo’n tentoonstelling waarvan ik zin krijg om te gaan winkelen.

Zaal 44: ‘Keith Haring – The political line’, Kunsthal Rotterdam

selfiemuseum44Keith Haring is zo’n kunstenaar van wie ik 1 of 2 werken in een tentoonstelling wel kan waarderen, maar van wie ik nu, door middel van deze overzichtstentoonstelling, heb ontdekt dat ik een tentoonstelling die volledig aan zijn oeuvre gewijd is gewoon te veel vind. Waar volgens de bordjes en de informatie de nadruk werd gelegd op het feit dat het allemaal erg geëngageerd is wat Haring maakte, werd ik een beetje zenuwachtig van al die kriebelpoppetjes overal. Maar als je de kans krijgt om met een gigantische roze piemel op de museumselfie te gaan, moet je die altijd met beide handen aangrijpen. De kans dus. Niet de piemel.

Zaal 45: ‘Jheronimus Bosch – Visioenen van een genie’, Noordbrabants Museum, Den Bosch.

museumselfie45

Ja, dit is echt een superslechte museumselfie. Dat zie ik ook wel. Maar ik mocht van het Noordbrabants Museum geen foto’s maken op de tentoonstelling, dus deze is stiekem gemaakt voor een beeldscherm. Aan de andere kant: ik was er toch maar wel. M en ik zijn enorme fans van Jeroen Bosch, dus het was heel mooi om een aantal werken van hem gezien die we nog niet kenden. Minder mooi vond ik de drukte – je zou denken dat een museum een beperkte hoeveelheid kaartjes verkoopt om ervoor te zorgen dat er niet te veel mensen in een zaal zijn, zodat je gewoon naar de schilderijen kan kijken, maar de zalen waren stampvol luidpratende bejaarden*.

Het museumselfie-project is nog lang niet afgerond en ik zal van alles wat ik bezoek verslag uitbrengen door een foto van mijn harses voor een kunstwerk van onschatbare waarde te plakken. Waarvoor bij voorbaat excuses.

#selfiemuseum

Het wordt weer eens tijd voor 5 nieuwe zalen van het selfiemuseum. In een stukje in de Volkskrant las ik dat er musea zijn die het maar irritant vinden dat mensen daar de hele tijd foto’s van zichzelf maken met kunst op de achtergrond, en hoewel ik daar op zich wel begrip voor op kan brengen, is dit gewoon een hobby van me. Dus met excuses aan de hele sector: de volgende portie museumselfies.

Zaal 11: Beelden in Leiden, Leiden (waar anders?)
selfiemuseum1

Elke zomer wordt de Hooglandsekerkgracht in Leiden omgetoverd tot openluchtmuseum, als de tentoonstelling Beelden in Leiden daar neerstrijkt. Dit jaar hadden veelbelovende jonge kunstenaars de gelegenheid gekregen een werk te maken van beton, en die beloftes hebben ze ruimschoots waargemaakt: ik zag een prachtig bed, dat er zacht uitzag, maar natuurlijk hard was, en waarin de afdruk van een slaapster te zien was, en een ontzettend mooie combinatie van een boom met beton. De selfie maakte ik met het werk van Jimi Kleinbruinink, dat ‘Aan de andere kant van de nullijn’, omdat ik het mooi vind en omdat de kunstenaar zelf zo trots op zijn werk was dat ik er zelf blij van werd. Ik krijg niet zo vaak de kans om een kunstenaar in het wild te zien, dus dit was heel bijzonder.

Zaal 12: ‘Leve de mens’, Rijksmuseum Volkenkunde, Leiden

selfiemuseum2

Tijdens de Museumnacht hebben M en ik een deel van deze prachtige fototentoonstelling van Jimmy Nelson gekeken, en toen hebben we ook een lezing van hem gehoord over de totstandkoming van de foto’s en het hele project dat erachter ligt. Het leek me wel een tentoonstelling om een keer met B heen te gaan, want hoewel hij niet van musea houdt, houdt hij wel van fotografie. Ook de tweede keer was dit heel mooi om te zien; ik ben zelf helemaal niet zo’n reizer, maar op deze manier kan ik moeiteloos de hele wereld rond gaan. Er waren foto’s van allerlei mensen, die allemaal op een prettig afstandelijke manier zijn gefotografeerd, waardoor ze voor mijn gevoel heel trots en zelfbewust op de foto stonden. De selfie maakte ik met een paar ontzettend koude Russen, want die vond ik het mooist.

Zaal 13: de Lakenhal, Leiden

selfiemuseum3

Voor de leden van de commissie Werk en Middelen, waar ook ‘mijn’ cultuur onder valt, was een uitgebreid inwerkprogramma cultuur op touw gezet: we begonnen met een rondleiding door de Lakenhal, vervolgens waren we allerlei presentaties over wie precies wat betekent voor cultureel Leiden, en tot slot mochten we rondkijken in het nog lang niet voltooide popcentrum Gebr. De Nobel. Een mooie manier om ons op het deels nieuwe, deels al lang bestaande cultuurkwartier van de stad te oriënteren. De collectie van de Lakenhal had ik onlangs nog bekeken, maar er was een nieuw schilderij, een echte selfie van Jan van Mieris. En ja, daar wil je dan als verstokt museumselfie-maker natuurlijk mee op de foto…

Zaal 14: het Mauritshuis, Den Haag

selfiemuseum4

Ter gelegenheid van mijn verjaardag had ik een rondleiding door het vers geopende Mauritshuis geboekt – dat leek me weer eens wat anders dan een etentje aanbieden en het was ook wel handig, want op het moment dat het tijd was om de uitnodigingen te versturen, had ik nog behoorlijk last van de hernia, en waar ik niet zeker wist of ik voor 15 man zou kunnen koken, dacht ik hoe dan ook mijn karkas wel door een museum te kunnen slepen. We hebben alle hoogtepunten gezien: Gezicht op Delft, het Meisje met de parel, het Puttertje, de fantastische lift, de Anatomieles van professor Tulp en het jongetje met de vieze gele tanden (dat is een schilderij van Frans Hals en dat heet helemaal niet zo). Ik vond het erg fijn weer eens in het Mauritshuis te zijn, en het is prachtig verbouwd. En de selfie? Die heb ik gemaakt voor Suzanna van Rembrandt. Want ik heet ook Susannah. En ik ben op dezelfde dag jarig als Rembrandt, dus eigenlijk is dit een driedubbele selfie.

Zaal 15: het Mauritshuis, Den Haag

selfiemuseum5Een week na het bezoek met de vrienden, heb ik ook met mijn moeder in het Mauritshuis afgesproken. Dat stelde zij voor, en het leek me wel een mooi plan om alles wat ik tijdens de rondleiding had geleerd in te zetten om indruk te maken op mijn moeder met allerlei interessante weetjes over de kunst. Ik was even vergeten dat mijn moeders aanpak van musea anders is dan die van anderen (en dan vooral anderen die geen familie van ons zijn, want ik neig ook die kant op): voordat we naar binnen gingen liet ze me weten welke schilderijen ze wilde zien, en ik kon mijn verse kennis van het Mauritshuis vooral inzetten om ons in een zo efficiënt mogelijke route langs haar keuzes te manoeuvreren. Gelukkig kon ik haar nog wel tot een selfie verleiden bij het Meisje bij een kinderstoel van Govert Flink – en ze wilde zelfs meedoen met de dikke wangen-show. Want in dat opzicht zijn we ook familie.

 Het museumselfie-project is nog lang niet afgerond en ik zal van alles wat ik bezoek verslag uitbrengen door een foto van mijn harses voor een kunstwerk van onschatbare waarde te plakken. Waarvoor bij voorbaat excuses.