Categorie archief: Dieet

Een dagje gezond leven

Ik wil zo graag gezond leven. Ik zie die fitgirls op Instagram met hun havermout en hun avocado op toast en dan denk ik ‘Hoe moeilijk kan het zijn?’ Als ik in mijn kookboeken die gezonde dames met hun mooie huid en slanke kont tevreden een stuk bananencake zie eten ben ik gewoon jaloers, want ik weet zeker dat ik, zelfs als ik voorgoed alleen bananencake zou eten, nooit die huid of die kont zou krijgen. Maar ik probeer het wel. Ik drink liters water per dag, kruidenthee, magere melk, soms zelfs sojamelk als ik een extreme hippiebui heb, ik slik visolie en multivitamine, eet alleen volkorenbrood en -crackers, drink groentesapjes en smoothies (maar niet teveel, want daar zitten behoorlijk wat calorieën in), en ik vul alles wat ik eet of drink in op MyFitnessPal, waar ik mezelf een dagrantsoen van 1800 kcal heb gegund – en ik vind het niet eens moeilijk om me eraan te houden. Althans, meestal niet, maar de laatste tijd is er een beetje de klad in gekomen. Dat komt voor een deel doordat het december is, en ik dan allerlei dingen consumeer die ik anders niet tot mij neem (Bailey’s, Gluhwein, dingen met rozijnen erin, want het is geen kerst zonder Christmas pudding), maar ook doordat ik moe ben, en als ik moe ben, heb ik de neiging om me te wentelen in een troostrijk dekentje calorieën.

Maandag leek het lange tijd goed te gaan. Ik begon met een keurig ontbijt van Skyr (dat is een soort kwartsachtige yoghurt, die veel eiwitten bevat, maar die ik vooral aantrekkelijk vind omdat hij uit IJsland komt) met muesli, mijn tussendoortje om 11.00 was een eiwitreep, als lunch at ik een kikkererwtensalade van Albert Heijn en 3 Wasa lichtgewicht crackers (dat is een eufemisme voor karton) met Huttenkäse, en mijn avondeten was een vegetarische bietenpizza met champignons en geitenkaas, die ik, omdat ik nog wat kcal overhad heb geupgrade met nog meer champignons en een sneu restje Gorgonzola (want eten weggooien is zonde). Keurig binnen mijn budget, iets eronder zelfs, en de macro’s waren ook perfect uitgebalanceerd. Na school ben ik gaan sporten en heb ik mijn administratie bijgewerkt, en ik had mezelf een uur echt vrij gegeven om te eten en te chillen. Ik was echt trots op mezelf. Zo trots dat ik, toen ik naar de fractievergadering ging, dacht dat ik best iets lekkers bij de koffie mocht. En toen ging het dus alsnog mis – ik ben in 30 seconden van volledig tevreden over de voedselconsumptie naar FUCK YEAH KERSTKRANSJES!!! gegaan. Jammer, want ik was echt zo dichtbij een volmaakte dag. Nou ja, blijven proberen dan maar.

Flexitariër

Ik ben een groot vleeseter. Daarmee bedoel ik niet alleen dat ik graag en veel vlees eet, maar ook dat ik het meest houd van groot vlees: een forse côte de boeuf vind ik gewoon het mooiste wat er is. De gedachte alleen al aan de gebraden kip bij Mama Kelly wekt bij mij culinaire lustgevoelens op en de traditionele kalkoen met kerst maakt me altijd blij. Oh, en spek. Dat maakt alles beter. Maar helaas ben ik niet van de straat, zodat het moeilijk is om te doen alsof het eigenlijk wel allemaal ok is om vlees te eten. Dat is het namelijk gewoon niet. Los van het feit dat het zielig is voor de diertjes, want dat is het natuurlijk wel, is een dagelijkse vleesconsumptie niet zo best voor de natuur en wellicht ook niet voor mijn lichaam. Daar staat tegenover dat M nog veel meer een vleeseter is dan ik; de enige keer dat hij vegetarisch eet is als hij een pizza quattro formaggi consumeert, en zelfs dan heeft het meer met een liefde voor kaas te maken dan met consideratie voor het leven van een dier. Dat betekent dus dat het lastig zou worden om onze gezamenlijke maaltijden vegetarisch te maken – tenzij ik de intentie heb om 2 maaltijden per avond te koken, en die intentie heb ik niet – maar omdat ik toch zo vaak buiten de deur eet (en vaak alleen), heb ik nu het plan om als ik alleen eet zo vegetarisch mogelijk te eten.

flexitarier1

Toen M een avond niet thuis was, heb ik mezelf getrakteerd op bovenstaande bietenpizza van Magioni. Getrakteerd inderdaad, want ik vond hem behoorlijk lekker. Nou komt dat voor een deel doordat ik al enthousiast raak van de gedachte dat ik een pizza met geitenkaas ga eten (ik deel ook M’s liefde voor kaas – flexiveganisme zou ik niet aankunnen), en voor een deel doordat ik zo van bietjes houd, maar deze pizza smaakte ook gewoon heel erg goed. Helaas eigenlijk weinig naar bietjes, maar goed, een kniesoor die erop let. Doordat er bietenpulp in het deeg zit, krijg ik minder calorieën binnen dan als ik een ‘echte’ pizza zou hebben gegeten, en doordat ze bietenpulp gebruiken, wordt een product dat anders als afval zou worden afgevoerd duurzaam ingezet, waardoor ik zowel de natuur als mijzelf als alle dieren die ik niet opeet help. Ik voelde me uitzonderlijk deugdzaam. Als ik op dinsdag alleen bij de Thai in Voorburg eet, bestel ik mijn schunnig hete curry met tofu, en tijdens alle snelle IDFA-maaltijden neem ik ook de vegetarische variant (liefst bij Sla, wat een topzaak is dat). En als ik ga lunchen met vrienden kan ik natuurlijk altijd de optie zonder vlees eten. Boterhammen met avocado en hummus zijn gewoon heel erg lekker, dus dat is echt geen straf. En als ik de gedachte dat het nog veel lekkerder zou zijn met spek weg kan blijven drukken, houd ik het nog wel even vol ook.

flexitarier2

De zoveelste first week of the rest of my life

Op 30 oktober liep mijn derde periode Personal Body Plan af, en daarmee voor mij voorlopig het hele Personal Body Plan. De eerste periode was een gillend succes (13 kilo afgevallen – en dan zeg ik ook altijd ‘en in de maand voordat ik begon ook 5′, want die kilo’s tellen wat mij betreft mee), de tweede ook (2 kilo afgevallen, maar ik voelde me aan het eind enorm fit), maar bij de derde is het eigenlijk niet helemaal goed gegaan. Dat had een aantal redenen: ik denk dat het op zich niet gezond is om anderhalf jaar op een structureel calorieëntekort te zitten, 4 keer per week krachttraining is behoorlijk veel, zeker in combinatie met hardlopen en yoga, en mijn oplossing voor het ontbreken van het gewenste resultaat (op gewicht blijven – mijn gewicht is langzaam opgelopen , wat, ook al gaat het niet om het getalletje*, voor mij toch best wel een dingetje is) werkte niet, want hoeveel ik ook trainde, het ging er niet meer af. De daaropvolgende overtraindheid heb ik al eerder beschreven, en het is later nog iets erger geworden. De laatste 2 maanden van deze periode heb ik nog een coach gekregen van PBP, die me uiteindelijk goed geholpen heeft, vooral door heel veel te luisteren naar mijn gezeur en peptalks te geven waar nodig.

firstweek1Toen ik Bianca (de coach dus) vroeg of zij het verstandig vond dat ik zou stoppen met Personal Body Plan zei ze ja, want het leek haar ook dat ik het zo onderhand zelf kon doen. Sterker nog, op de eerste dag van mijn PBP-loze periode (als het goed gaat is dat de rest van mijn leven) kreeg ik van haar een leuk kaartje met een gelukspoppetje. Dat vind ik wel goed coach-schap: dat je ook gewoon zegt dat je vindt dat iemand inmiddels zonder kan. Ik heb een account aangemaakt in MyFitnessPal, want ik blijf het prettig vinden om mijn voeding te tracken, en ik woog op 31 oktober maar liefst 4.9 kilo meer dan aan het begin van periode 3, dus er is ook nog wel wat werk te doen. Ik heb een tijdje terug al overleg gehad met Jeffrey Visser, die vroeger mijn personal trainer was, en met wie ik nu weer een tijdje ga werken. De gedachte is dat ik een of twee keer per week ga hardlopen en twee keer per week aan krachttraining doe, en natuurlijk nog de yoga. Want als ik mijn gewicht weer heb waar ik het wil hebben hoef ik echt niet meer af te vallen, dus dan kan ik ook wel uit de afbeulmodus. Mijn trainingen zouden volgens Jeffrey energie moeten opleveren in plaats van kosten, dus ik ben benieuwd, want ik zou het best prettig vinden om niet elke keer dat ik getraind heb finaal naar de tiefus te zijn. Ik heb in elk geval vorige week al 2 keer heel prettig gesport, dus er is hoop. En er is ook motivatie, dus we zullen zien waar dit allemaal toe leidt!

firstweek2

* Het gaat ook om het getalletje. Het getalletje is namelijk een relatief handige manier om op een objectieve manier te beoordelen hoe het gaat. Meten is niet altijd weten (als ik foto’s vergelijk waarop mijn metingen hetzelfde zijn, zie ik behoorlijke verschillen) en in de spiegel kijken werkt niet, want ik zie sowieso iemand die veel dikker is dan ik in werkelijkheid ben.

Een smoothie in een kom

Een van de dingen die mij werden aangeraden toen ik om advies vroeg over mijn totale gebrek aan conditie en energie, was om mijn koolhydraten-inname te verhogen, in elk geval tot en met de halve marathon. Ik vermoed dat dat voor veel mensen die lijnen aangenaam nieuws is, maar ik kom sowieso heel moeilijk aan mijn carbs; ik hou niet zo heel erg van brood, pasta vind ik oprecht niet lekker, aardappels en reguliere rijst zijn boring, en om nou elke avond zoete aardappels of fancy risotto te gaan zitten maken gaat me ook wat ver. Om veel koolhydraten binnen te krijgen met groente is ook niet te doen, en ik mag niet onbeperkt vet, dus chips zijn jammer genoeg ook niet de weg voorwaarts. Gelukkig is er nog altijd fruit. Bij de lectuur van mijn favoriete fitgirlsblogs kwam ik de açaibowl tegen, een dikke smoothie die je in een kom serveert, met wisselende combinaties van fruit, maar in ieder met açai, een wonderlijk besje dat zo kwetsbaar is dat het alleen als poeder of ingevroren te koop is. Dat wilde ik proberen, dus ik vroor snel alle bruine bananen die ik in de fruitmand had in, kocht blauwe bessen voor in de diepvries, en alvast een pak soja-yoghurt op voorraad (het kan ook met gewone melk, of sojamelk, of andere hipstermelk, maar het recept dat ik wilde volgen is met yoghurt, dus dan doe ik yoghurt). Alleen de açai ontbrak er nog aan.

acai-1Dat bleek niet eenvoudig: online kan je açaipoeder kopen, maar daar zit vaak rotzooi door, het zou bij Albert Heijn te koop moeten zijn, maar in 3 vestigingen heb ik het niet aangetroffen, en bij de biologische winkels in Leiden zat het ook niet in het superfoodschap. Toen ik bij De Tuinen (die bezig waren met een overgang naar een nieuwe bedrijfsnaam) wilde vragen waar de açaipoeder stond, zei de mevrouw achter de kassa: ‘Ik ben even bezig, dus u mag een van mijn collega’s gaan lastig vallen’*, waarop ik prompt verbijsterd de winkel verliet. Bij de Vitaminstore hadden ze het ook niet, en net op het moment dat ik op het punt stond om midden in die winkel te gaan huilen omdat het gewoon niet eerlijk was dat ik nergens kon kopen wat ik wilde, zei een van de medewerksters: ‘Weet u dat ingevroren açai veel lekkerder is?’ Ja, dat wist ik, maar dat kon ik nergens kopen. ‘Hier wel hoor, mevrouw. 5 pakjes van 200 gr voor €10.’ Eindelijk. Met een tas vol koude blokjes açai en gelijk ook maar een smoothie met de hoopgevende naam ‘Immunity’ verliet ik heel tevreden de winkel. In mijn eerste açaibowl zaten  conform plan blauwe bessen, banaan, açai en soja-yoghurt, en ik heb er nog een dadel doorheen gepureerd; erbovenop had ik nog muesli (met rozijnen, maar verder wel lekker), frambozen en bramen. Dat waren een boel koolhydraten, maar het was vooral erg lekker. Dat ga ik vaker maken.

acai2* Dit is dus waarom ik online winkel. Ik vind het oprecht jammer voor al die noodlijdende winkels in de binnenstad, maar ik pas ervoor om me zo door een of andere omhooggevallen troela te laten behandelen.

Overtraind

Toen ik terugkwam van vakantie woog ik 2 kilo meer dan de bovenkant van mijn tevredenheidsmarge (ik heb ooit besloten dat ik als ik + of – 1 kilo van mijn droomgewicht weeg, ik aan mijn eigen eisen voldoe), dus 3 kilo meer dan ik idealiter zou willen wegen. Dus ik deed wat ik altijd doe als ik zwaarder ben dan ik zou willen: meer trainen, minder eten. Want we zijn denk ik inmiddels allemaal wel zo ver dat we doorhebben dat je er gewoon voor moet zorgen dat je minder calorieën in je smoel moet steken dan je verbrandt, en als je gaat sporten verbrand je meer, dus dan zou je harder moeten afvallen. Ik trainde 4 keer per week in de sportschool en ik ging 3 keer per week hardlopen (een duurloop van ongeveer 40 minuten, een intervaltraining en een lange duurloop van 80-90 minuten). Ik hield me strak aan mijn Personal Body Plan-voedingsplannen, en dronk me helemaal gek aan water. Die 3 kilo gingen er dus van lusten. Maar ik viel niet af. Sterker nog, ik kwam een beetje aan. Bovendien was ik ontzettend moe, sliep ik heel erg slecht en had ik spierpijn die gewoon niet overging. En die dingen negeerde ik natuurlijk, want ik wilde van die kilo’s af, dus ik ging harder trainen. Zo werkt het doorgaans bij mij: als ik iets wil, werk ik hard, en dan lukt het. En als het niet lukt, werk ik harder, en dan lukt het alsnog. Maar dit keer niet. Op een gegeven moment moest ik me er toch bij neerleggen: ik had mezelf overtraind en alle dingen waar ik fysiek (en inmiddels ook mentaal) last van had waren tekens van mijn lichaam dat ik echt te ver was gegaan.

tekenIn eerste instantie was ik vooral heel pissig op mezelf. Ik hou op zich best van mijn lichaam, maar bij mij is liefde nogal prestatiegebonden (ik ben er niet trots op, het is gewoon zo) dus ik vind dat mijn lichaam moet doen wat ik wil. Dat wil zeggen: mijn hoofd vervoeren naar de plaats waar ik op intellectueel gebied mijn ding wil doen, meewerken als ik wil sporten, afvallen is ik minder eet en verder niet zo moeilijk doen. In ruil daarvoor zorg ik voor goed eten, plenty cosmetica, mooie kleren en zo nu en dan een gintonix. Dat mijn lichaam eenzijdig deze afspraak opzegde, dat zinde me niet. Maar goed, het was niet anders, dus na een week totale rust (niet sporten en afkicken van de behoefte om toch 1 rondje te rennen of 1 klein uurtje te trainen) heb ik besloten hulp te vragen. Dat is iets wat ik doorgaans heel erg moeilijk vind, maar omdat ik niet zo goed wist hoe ik alles weer moest gaan opbouwen en natuurlijk alsnog van die inmiddels 4 extra kilo’s af te komen leek het me toch wel een goed idee. Ik heb Personal Body Plan gemaild en gevraagd of ik de laatste 2 maanden van mijn lopende plan (het gaat per 6 maanden) alsnog een coach kon krijgen, en dat kon, zodat ik per 1 september weer met een coach ga proberen de hele boel weer op de rit te krijgen. Ik hoop echt dat het lukt, want het zou heel jammer zijn als al dat harde werk langzaam tussen mijn vingers door glipt. En boos zijn op je lichaam is natuurlijk ook geen duurzame oplossing.

Another first week of the rest of my life

We zijn weer zes maanden verder. Dat betekent dat ik nu de tweede periode Personal Body Plan heb afgerond, met prima resultaat: ik ben maar liefst 2 kilo afgevallen, wat in vergelijking met de 13 uit periode 1 (en de 5 in de maand ervoor) wellicht als teleurstellend overkomt, maar dat is het niet. Ik wilde namelijk niet zo heel veel meer afvallen. Het doel van de afgelopen periode was ook vooral om wat strakker te worden, en daar ben ik in die zin in geslaagd dat ik inderdaad wat strakker ben, maar nog niet zo strak als ik zou willen. Bovendien heb ik na een jaar 100% trainingen en elke dag alles wat ik at invoeren geconstateerd dat ik nu heel erg afhankelijk ben van de PBP-app, en dat is misschien toch al met al ook niet de bedoeling. Ik heb ook niet de intentie om op mijn 80ste alle advocaatjes die ik lepel in een app in te voeren, dus ik zal er op een gegeven moment ook mee op moeten houden. Daar is het wat mij betreft nu nog even te vroeg voor overigens, dus ik heb nog zes maanden bijgetekend. Maar mijn doel is nu anders: waar het afgelopen jaar mijn doel van het volgen van Personal Body Plan was om Personal Body Plan te volgen, wil ik nu de app en het plan steeds meer op de achtergrond plaatsen, omdat mijn doelen elders liggen. Ik wil namelijk nu ook serieus gaan hardlopen, wat gevolgen heeft voor mijn trainingen, die ik dan ook een beetje ga aanpassen. Kortom, de komende 6 maanden ga ik een beetje spelen met het systeem.

trainingen1Al met al ben ik nog steeds heel tevreden over PBP, al begint er hier en daar wel wat irritatie in te sluipen. Zo personal is het body plan eigenlijk niet, en als je een jaar lang al hun teksten leest, valt het hoge copy-paste gehalte wel op. Iedereen is een topper en er zijn veel standaardantwoorden. Iemand die oprecht haar best doet om af te vallen maar geen succes boekt krijgt in plaats van een op maat gemaakte oplossing alleen maar vragen terug waaruit je zou kunnen afleiden dat het sowieso haar eigen schuld is, en hun marketing via Instagram richt zich volledig op 20ers die snel resultaat willen (getuige de spectaculaire montages van foto’s uit week 0 en week 8), terwijl die het programma volgens mij niet eens kunnen betalen – mensen van boven de 35, toch ook een substantieel deel van de doelgroep, zie je bijna nooit in het PR materiaal, en ik wacht nog steeds vol spanning op de mededeling dat wie zich nu inschrijft niet deze, maar op zijn vroegst volgende zomer #strakinzwempak loopt. Want ik mag dan wel 20 kilo lichter zijn, ik moet echt wat overwinnen voordat ik mezelf met het losse vel op mijn buik in bikini aan de wereld toon. Dat is verder niet erg, want met kleren aan zie ik er prima uit, maar om nu nog mensen te lokken met de belofte dat ze in juli superstrak over het strand gaan lopen lijkt me wat optimistisch. En ik ben echt wel klaar met de mededeling dat consistentie de sleutel tot succes is; sterker nog, het consistent doen van de mededeling dat consistentie de sleutel van succes is voor mij de sleutel tot irritatie. Maar ja, er is niets zo lekker als schoppen tegen een systeem dat effectief is, dus ik ga me voorbereiden op de komende zes maanden. Consistent en wel.

Een nieuw speeltje

Ik vind het leuk om keukenapparatuur om te hebben. Dat komt vooral doordat ik het leuk vind om te koken, en dan wil het weleens helpen om apparatuur te hebben – al is dat lichtelijk overdreven, want op zich kan je met een goed mes en een fijne pan al een heel eind komen, maar voor fancy handelingen heb je gave tools nodig. Bovendien ben ik ook een beetje een gadget-nerd; niet alleen op culinair gebied, want ik kan intens genieten van allerlei interessante machientjes. Ik heb bijvoorbeeld een super-geavanceerd vulpotlood, voor het geval ik besluit te willen tekenen. Ik kan helemaal niet tekenen, maar ik wil gewoon zeker weten dat ik, mocht zich de inspiratie en de aandrang voordoen, niet door iets banaals als het feit dat ik geen super-geavanceerd vulpotlood heb tegen worden gehouden. Maar in de keuken kan ik me pas echt uitleven. Dat komt deels doordat ik dat soort apparatuur kan rechtvaardigen met de mededeling dat ik een kookbedrijf heb (en dat is ook zo: spooons at home at your service), maar ik verzuip niet bepaald in klussen, en als ik al een klus heb, gebruik ik meestal gewoon een goed mes en een fijne pan. Desondanks bezit ik een Big Green Egg, een KitchenAid, een Magimix en een slow juicer, waarvan ik naar alle eerlijkheid kan zeggen dat in elk geval de laatste 3 vooral in de weg staan. Mijn meest recente aanschaf was een spiralizer van Helmsley & Helmsley, een kek apparaatje waarmee je van allerlei groenten interessante spiraalvormen kan snijden.

spiralizer1

Ik had allerlei redenen om hem aan te schaffen: de belangrijkste was dat ik pastasaus lekkerder vind dan pasta, dus de mogelijkheid om courgetti (spaghetti van courgette) te maken leek me wel aantrekkelijk, en dat ik dan spannende slierten of linten van andere groenten kan maken was mooi meegenomen, maar ik was ook een beetje verliefd op de gezusters Helmsley (klik maar op het linkje hierboven), niet in de zin van dat ik graag gepassioneerde seks met ze zou willen bedrijven, maar meer dat ik ze wil zijn. Of in elk geval een van beiden. Ik kocht hem in oktober en ik heb hem toen 4 maanden in de doos laten zitten. Want kennelijk is in mijn geval bezit het einde van het vermaak. Maar deze week had ik tijd om er eens even met dat ding aan de slag te gaan, en ik maakte een bietensalade met feta. Supersimpel: men neme een drietal rauwe bieten, men draaie er met het lintmes door middel van de spiralizer linten van, men kruimele er 100 gr feta light (ik wist ook niet dat het bestond) over en men knippe daar dan weer wat platte peterselie op. Zout, peper, citroensap; klaar. Behalve als je minnaar niet zo’n dieter is dan jij, dan doe je er voor hem nog wat walnoten* en olijfolie op. Omdat het rauwe bieten waren die ik gespiralized had, zag mijn keuken eruit alsof ik een mini-guillotine had gebruikt, maar alles was tamelijk snel schoongemaakt. Ik vond de salade echt superlekker, dus ik zou zomaar die spiralizer niet weer 4 maanden in de doos kunnen laten zitten. Het zal mij benieuwen wat ik hierna door dat ding heen ga jassen.

spiralizer2*In het recept van Helmsley & Helmsley waren die walnoten geactiveerd, maar ik vind mezelf vooralsnog te gaaf om noten te activeren, zeker als ik ze zelf niet ga eten. En je activeert noten door ze eerst een hele tijd in een bak water te leggen, wat me verbaast, want als je pubers wilt activeren heeft nooit iemand het over het weken van die gasten. Ik zou het bijna willen testen.

Heel flauwekulletjes bakt

Het handige van een programma als Personal Body Plan doen, behalve dat het een programma is dat voor mensen als ik, die in principe heel volgzaam zijn, uitstekend werkt, is dat er een ruime community is van mensen die het ook doen. Zo ben ik lid van een heel gezellige WhatsApp-groep, die bestaat uit meer en minder ervaren deelnemers van allerlei leeftijden en sportniveaus, waarin we met elkaar overleggen over voortgang en gebrek daaraan, problemen met de schema’s, metingen en wegingen, met alle teleurstellingen en juichmomenten van dien, en waar je de beste kwark kan halen (dat is overigens bij de Numbo, zoals wij de supermarkt sinds een tikfout noemen, want die heeft het meeste eiwit). Verder is er een Facebookpagina en een gesloten Facebookgroep, en voor sommige startmaanden (maar niet de mijne) nog meer Facebook, ik vermoed dat er ook Snapchat is, maar dat heb ik niet, en natuurlijk is er Instagram. Ik was voordat ik aan PBP begon een beetje actief op Instagram, maar nu is het een van mijn grootste hobby’s. Ik vind foto’s maken gewoon heel leuk, en als ik er nog een kek filtertje overheen kan leggen ben ik helemaal tevreden. Ik maak foto’s van mijn cocktails, mijn eten, mijn schoenen en mijn katten, er zijn gymselfies, museumselfies en tanteselfies, en ik bekijk heel graag wat anderen meemaken. En bakken.

kwarkbollenWant heel Instagram staat vol met handige gerechten die je als PBP-er kan maken zonder er enorm van aan te komen. Die recepten zijn vast elders ook wel te vinden, maar dan staan er niet gelijk van die mooie plaatjes bij. Een van de populairste gerechten zijn de hemelse kwarkbollen, die volgens mij ontworpen zijn door Rosa van Rensch en zelfs een eigen hashtag hebben, dus die heb ik vorige week ook een keer gemaakt. Natuurlijk met wat aanpassingen, want ik hou niet zo heel erg van aardbeienkwark en ik heb een intense HAAT aan rozijnen, maar in principe heb ik me aan het recept gehouden – maar dan met citroenkwark, 150 gram verse frambozen in plaats van de rozijnen en een theelepel gemalen roze peperbolletjes voor de bite. Ik vond ze erg lekker, al moet ik bekennen dat ze misschien niet helemaal gaar waren toen ik ze uit de oven haalde, dus ze waren een beetje zompig, maar dat krijg ik de volgende keer wel goed. En maandag bakte ik bananenbrood van ene Emily, die volgens haar Insta-biografie 65 kilo is afgevallen en die alleen al daarom mijn held is, ook al gebruikt ook zij rozijnen. Maar die heb ik gewoon vervangen door dadels (want die had ik toch nog in huis). Uit een zo’n brood haal ik 12 punten, en die passen per punt perfect in mijn PBP. En de rest vries ik in losse stukken in, zodat ik er altijd over kan beschikken. Zalig – echt een aanrader: niet te zoet, niet te vet, en je hebt het gevoel dat je voor jezelf zorgt als je zo’n punt in je kanaal schuift. Ik denk dat ik vaker ga bakken!

bananenbrood

De beste versie van mezelf

Ik doe nu ruim 8 maanden Personal Body Plan en ik heb voor mijn gevoel wel zo’n beetje het doel met betrekking tot gewichtsverlies bereikt. Overigens is dat niet alleen voor mijn gevoel: ik moet geregeld aan mensen toezeggen dat ik niet meer zal afvallen dan ik tot nu toe ben afgevallen, en waar ik dat voor een deel gezeik vind (want waar baseren ze op dat dit het beste gewicht voor me is?), ben ik het er ook wel mee eens, want ik vind mezelf, zeker met kleren aan, er beter uitzien dan ik had verwacht toen ik aan het Personal Body Plan avontuur begon. Ik ben nu 18 kilo lichter, 180% fitter en flink wat zekerder van mijzelf, dus ik klaag nergens over. Als ik op Instagram kijk naar al die mensen die ook het programma volgen denk ik weleens dat mijn rechterfoto (de resultatenfoto waar ik zo trots op ben) voor het merendeel van die skinny dames met zichtbare buikspieren de linkerfoto (de ‘wat was ik een aangespoelde potvis’-foto van voordat ze begonnen) zou zijn, maar goed, ik ben ook geen 22 meer, dus dat zij dan zo. Ik stop overigens voorlopig niet met Personal Body Plan, want ik vertrouw mezelf nog niet om het helemaal zelf te doen en ik wil nog graag iets strakker worden (en nee, dat is niet stiekem nog een paar kilo gewichtsverlies erin smokkelen, dat is proberen bijvoorbeeld de hangpens die voorkomt dat ik ooit ergens in bikini te zien wil zijn weg te krijgen). De hashtag #amIskinnyyet, die ik sinds ik begonnen ben enthousiast bezig, blijf ik lekker gebruiken, want die was altijd al ironisch bedoeld. Ik ben misschien niet skinny, maar wel tevreden met mezelf, en ik had eigenlijk niet verwacht dat ik dat ooit zou bereiken.

pbp2

Deze fase van het Project Afvallen is ook een moment om eens na te denken over een andere hashtag, namelijk #debesteversievanjezelf, die veelvuldig gebruikt wordt door mensen die Personal Body Plan doen. Ik vind hem namelijk enerzijds heel erg motiverend, zeker als ik al die foto’s van mensen en hun ontwikkeling zie, maar anderzijds ervaar ik hem ook als nogal oppervlakkig: ik vind dat de beste versie van mezelf meer is dan een lichtere, fittere versie van mezelf. Als ik eens uitgebreid ga nadenken over hoe ik me die versie voorstel dan is die inderdaad niet 18 kilo zwaarder dan ik nu ben, maar die heeft misschien ook wel een roman geschreven, of een spannende carrière, of een rijk cultureel leven. Allemaal dingen die niet zo heel veel te maken hebben met de omvang van mijn reet. Denk ik. Maar als ik kijk naar de mensen die de hashtag gebruiken die ik echt inspirerend vind, en constateer ik dat dat allemaal mensen zijn die behalve strak ook op een andere manier hebben bereikt wat ze willen: mensen als Tom Barten, die Personal Body Plan heeft opgericht en die nu de baas is van een supermooie gym, Hannah Vreugdenhil, die DoorMeal is gestart, en Sven Borst, die een eigen dojo heeft. Misschien is het zo dat de beste versie van jezelf begint bij fase 1, de beste versie van je lichaam, zodat je vervolgens fase 2, de beste versie van je leven, in werking kan stellen. Dus daar ga ik voorlopig aan werken – maar over fase 1 ben ik in elk geval best tevreden.

pbp resultaten

2016

Het is zover: een glanzend nieuw jaar, dat nog overloopt van kansen en mogelijkheden. 2015 was al met al een heel goed jaar voor mij, want ik heb ontzettend veel gezien, gedaan en geleerd, en door wat ik in 2015 voor elkaar heb gekregen is 2016 het eerste jaar sinds, ik schat, 1990 dat ‘afvallen’ niet in mijn goede voornemens voorkomt, en dat vind ik een behoorlijke prestatie. Maar ik heb niet alles wat ik had willen doen gedaan (de eeuwige recepten voor de kook-app zijn bijvoorbeeld nog steeds niet geschreven), ik heb me ook een tijdje iets minder voortreffelijk gevoeld (B is in september naar Zuid-Afrika vertrokken, en ik had maandenlang veel moeite met zijn op handen zijnde vertrek) en lang niet alle veranderingen waar ik op had gehoopt heb ik daadwerkelijk weten door te voeren (ik krijg mezelf maar niet gemotiveerd om het huis netjes te houden, en dat stoort me, want ik kan ook niet zo goed tegen rotzooi). Ik zou echt een enorme vervelende zeur zijn als ik het hele jaar om dit soort dingen als minder succesvol zou evalueren, maar ik vind het ergens ook wel heel leuk dat ik nu een nieuw jaar heb, waarin ik die klote-app af kan maken, waarin ik me niet somber hoef te voelen omdat ik nu weet dat ik niet gehandicapt ben als een vriend verhuist, en waarin ik wellicht een systeem kan verzinnen om niet tussen de troep te gaan zitten.

Gaiman

Maar ik heb grote, creatieve, plannen met dit jaar. Ik wil januari en februari even gebruiken om dingen af te ronden (mijn essay voor de cursus Philosophy of Yoga die ik online bij Oxford University volg heeft een deadline van 4 januari, en die app gaat ook afkomen), en daarna wil ik meer. Ik heb een opleiding gevonden die ik wil volgen, als school voor me betaalt, want ik heb daar zelf niet het geld voor, en als dat doorgaat, verandert er wat in mijn werk en kan ik me in een iets andere richting ontwikkelen binnen mijn baan op school. En als ik er met school niet uitkom, dan weet ik in elk geval weer wat nieuws: ik wil niet tot mijn pensioen hetzelfde blijven doen op school. Ik ben ongeveer op de helft van mijn termijn als raadslid, en als ik herkozen wil worden (ik weet dat overigens nog niet zeker), dan wil ik me op dat vlak ook ontwikkelen, dus ik wil werk maken van een thema-commissie Cultuur, en ik wil mijn lokaal en landelijk netwerk beter gaan onderhouden. Ik wil blijven lezen, schrijven en musea, bioscopen en theaters bezoeken, maar ik wil ook dingen gaan maken. Ik blijf bloggen, maar ik heb nu ook serieuze plannen voor een roman. Laatst zei iemand tegen mij dat ik in vervolg op mijn optredens bij Toomler misschien ook mee zou kunnen doen aan de voorrondes van het Leids Cabaret Festival, en hoewel ik niet weet of ik daar wel goed genoeg voor ben, heb ik heel veel zin om te kijken of het erin zit. Het wordt een creatief jaar, dat weet ik zeker. En ach, dan kan ik misschien het huis ook wel opruimen.