Categorie archief: Drinken

Truffellunch

Ik was laatst een beetje aan het rondhangen in de sociale media, en toen zag ik op Facebook dat FG, het restaurant van François Geurds in Rotterdam, een truffelproeverij en -lunch had. Dat leek me wel wat en tot mijn verbazing wilde M ook mee (M houdt wel van truffels en van lekker eten, maar hij houdt helemaal niet van 010, dus ik gaf mezelf weinig kans). We hadden iets te vieren, want we hebben altijd wel iets te vieren, wat in dit geval betekende dat we elkaar de lunch hebben aangeboden. Is toch iets gezelliger dan voor jezelf betalen, ook al komt het op hetzelfde neer. We moesten ons om 10.00 ’s ochtends melden, inderdaad, best vroeg voor een lunch, maar dat kwam doordat we eerst koffie mochten drinken en daarna onder het genot van een glas champagne een uitgebreid verhaal te horen kregen over de verschillende soorten truffels die er zoal te koop zijn. Deze kennis werd aangeboden door een meneer van Vanilla Venture, het bedrijf dat de truffels levert aan zo’n beetje alle tophoreca van Nederland, dus die zal het wel weten – en dat was ook zo, want we kregen een behoorlijk gedetailleerd verhaal over de melanosporum, de witte alba, de bianchetto, de herfsttruffel en de zomertruffel. Er gingen ook enorme truffels rond en we leerden ook nog van François Geurds (die eerst op de achtergrond stond, maar al tamelijk snel een inhoudelijke bijdrage ging leveren) hoe je truffels kunt wecken.truffels1Maar hoewel het leuk is om dingen te horen over eten, waren we er natuurlijk vooral om daadwerkelijk te eten. Dat kwam helemaal goed: waar we hadden ingetekend voor een vijfgangenlunch, had Geurds ons allen een upgrade gegeven naar 7 gangen, en dan kregen we ook nog een grote hoeveelheid amuses. Onze buurman (we zaten aan lange tafels, in ons geval zeer prettig naast 2 stellen die erg gezellig waren) dacht op een gegeven moment dat we aan gang 3 toe waren, maar toen bleken we nog in de amuses te zitten; er waren er dan ook 5 (het traditionele piccalilly-ijs met knettersnoep op het hoorntje, een zoet taartje met eendenlever en truffel, een bakje met griet en Tom Kai (Thaise soep), eveneens met truffel, net als het Japanse poffertje met waterkers en buikspek en een bakje aardappelmousseline met heerlijke ham). En toen moest het echte culinaire geweld nog beginnen. We kregen een gerecht met kreeft en kabeljauw, een bakje met kweeperengelei en een blikje met een stukje truffeltoast, allebei met kippenlevermousse. Natuurlijk zat er over alles truffel, maar wel op een aangename manier: het gaf eerder een iets diepere dimensie aan het geheel dan dat je bij ieder gerecht weer met de neus op de truffel gedrukt werd. Dat is 1 gang misschien leuk, maar niet 7 keer achter elkaar.

truffels2Een bezoek aan FG is niet compleet als je geen nitro-cocktail hebt gedronken, en gelukkig zat die er ook bij deze lunch bij. Niet met truffel (er zijn grenzen), maar deze keer kregen we een deconstructie van de Bloody Mary, die door allerlei fancy bewerkingsmethodes was teruggebracht tot een fles totaal doorzichtige vloeistof, maar wel werd geserveerd met in stikstof bevroren zaadlijsten van de tomaat en een toastje met verschillende soorten tomaat en feta. Ik ben nu een paar keer bij FG geweest (wat zal ik zeggen, ik heb gewoon een heel leuk leven) en ik vind die nitrococktail elke keer een feest; de nerd in mij leeft helemaal op als de meneer met de scheikundedoos zich aandient, want dan komt er spectaculaire rookontwikkeling. En bovendien smaakt het lekker, en het is fris, zodat je mond weer helemaal klaar is voor het volgende gerecht, wat ook best handig is in het licht van het feit dat er nogal wat smaken aan je voorbijtrekken tijdens zo’n diner. Na de nitrococktail kregen we Australisch rundvlees, dat qua ras op zich Wagyu genoemd zou kunnen worden, maar volgens Geurds is het pas Wagyu als het uit Japan komt (het betekent ook ‘japans rund’ dus hij heeft een punt). Het was in elk geval erg mals, en de licht Japanse bereiding werd mooi aangevuld door de geweckte truffel die erbij zat.

truffels3

Na het rund kregen we ook nog hert, met truffel natuurlijk, en brie, die was ingelegd met truffel, en tot slot vanille-ijs met truffel en olijfolie. Nou zou je denken dat iemand die zoveel truffel binnenkrijgt er misschien wel helemaal klaar mee is, maar dat was helemaal niet zo – en dat is een compliment aan de kok, want als je al die gangen met een gemeenschappelijk en zeer dominant ingrediënt zo afwisselend weet te laten smaken als deze lunch gesmaakt heeft, dan ben je echt goed. Maar ja, dat wisten we al. Ik heb nog helemaal niets gezegd over de wijn, maar die was ook heel goed: zorgvuldig bij de gerechten uitgekozen en genereus geschonken. Bij de koffie dronk M met onze nieuwe tafelvrienden een glaasje Japanse whisky mee en ik dronk een heerlijke Finse gin. Het programma was rond 17.00 weer afgelopen, maar toen waren we ook van alle kanten verzadigd. Ik wist nog net een foldertje mee te graaien van de volgende FG-activiteit: een wijn- en kaaslunch. Want kaas, dat vind ik misschien nog wel leuker dan truffel…

truffels4

 

Hipsterfood

Ik eet inmiddels zoveel hipsterfood dat ik bijna zover ben dat ik het als normaal eten ga zien. Bijna. Tot die tijd blijf ik in de stijl van de SelfHelpHipster eens in de zoveel tijd een ‘face review’ bieden van mijn avonturen in Hipsterfoodland. Als iemand tips heeft voor een product dat hij/zij graag aan de hand van mijn charmante gelaatsuitdrukkingen gerecenseerd zou zien: ik hou me aanbevolen.

16. Gembershot, Cold Pressed Juicery

hipsterfood16

De Cold Pressed Juicery is een sappenbar in Amsterdam, waar ze sappen maken op een andere manier dan de meeste sappenbarren, want die gebruiken centrifuges, blenders of juicers. Bij de Cold Pressed Juicery wordt het groente en fruit in een pers helemaal aan gort gedrukt, wat (in elk geval volgens hen) nog betere sappen oplevert. Ik laat me daar verder niet over uit, maar hun sappen zijn wel lekker. Ik heb eerder al een dagje gedetoxed met hun sappen, en soms neem ik voor de sport ook een gembershot. En dan kijk ik altijd precies zoals op de foto. Mijn hemel, wat is dat heftig. Lekker, maar heftig.

17. Oathie mueslibol, AH To Go

hipsterfood17

Als ik bij Bagels & Beans lunch, wat ik overigens al een tijdje niet meer heb gedaan en dus nodig weer eens moet doen, eet ik altijd de oathie bagel – aanvankelijk omdat hij prima in mijn semi-zandloperdieet paste, maar inmiddels omdat ik hem gewoon heel lekker vind. Maar die krengen kan je nergens anders kopen, althans dat kon niet, want nu heeft de AH ToGo hem in het assortiment opgenomen, maar dan zonder het onhandige gat in het midden, en hij heet ineens mueslibol. Prima, wat jullie willen: met een plak oude kaas (Milner light oude kaas, want ik lijn nog steeds) is het echt heerlijk. Ik ben tevreden.

18. Propercorn, Albert Heijn en AH ToGo

hipsterfood18

Toen M en ik aan het eind van de zomer een feestje gaven, kocht ik 2 zakken van deze fancy popcorn bij Albert Heijn, en ze waren tamelijk snel leeg. Dat kwam deels doordat ik het spul even wilde proeven en toen een halve zak heb opgekaand, maar voor de rest doordat verder iedereen het ook heel lekker vond. De AH To Go heeft kleinere zakken, met precies 1 portie van 88 kcal, dus die zijn ideaal. En heel erg lekker. Je vraagt je af of het echt nodig is dat ook popcorn gehipsterd wordt, maar goed, het levert lekkere popcorn op, dus mij hoor je niet klagen. Althans, alleen over het feit dat niet alle ToGo’s deze zakken verkopen. Daar kan ik uren over zeuren.

19. Mango Bear Pure Fruit YoYo, Juice & Salad, Amsterdam

hipsterfood19

Ik kocht dit ding omdat ik heel veel trek had in snoep, maar dat natuurlijk niet mag eten vanwege mijn dieet. Een soort drop-yoyo, maar dan van mango, leek me een mooi compromis, want zoet, maar toch min of meer gezond. Er zitten 2 yoyo’s in het zakje, ‘with no added nonsense’, waarmee ze volgens mij geen kleur- en smaakstoffen bedoelen, want er zaten kaartjes in die ik zou kunnen sparen. Als dat geen nonsense is, weet ik niet wat het wel is. Maar ik vermoed ook dat ik niet de doelgroep ben; ik denk dat ik eigenlijk 30 jaar te oud ben. Dit is voor hipsterkindjes, niet voor oude protohipsters. Ik heb geloof ik liever drop.

20. Rude Health – The Pumpkin, Marqt

hipsterfood20

De firma Rude Health maakt mooie crackers, dus ik dacht dat ik hun repen ook wel zou kunnen waarderen. Ik ben naïef genoeg om te denken dat een reep altijd een feestje is, maar deze reep was best hard werken. Ik moest er heel erg op kauwen, hij smaakte niet echt naar de pumpkin pie die me in het vooruitzicht was gesteld, en hij was eigenlijk niet zo lekker. Het leukste aan de hele ervaring was de verpakking, want er stonden allerlei grapjes op. Maar voor grapjes hoef ik geen matige repen te eten, lijkt me.

Dit project gaat nog wel even verder, denk ik, want ik vind het veel te leuk om nieuwe dingen te eten en te doen alsof het voor een heel belangrijk blogproject is. Oh wacht, dat is het ook. 

Hipsterfood

Het onderzoek naar eten dat ineens om onduidelijke redenen op de markt komt, maar vooral met het oog op hipsters, gaat onvermoeid voort. Er is overigens geen definitie van hipsterfood – in deze editie gebruik ik het alleen maar om drankjes te omschrijven, maar ja, mijn blog, mijn regels. Ik grijp iedere gelegenheid aan om rare dingen te proeven, en dan in de stijl van de SelfHelpHipster eens in de zoveel tijd een ‘face review’ bieden van mijn avonturen in Hipsterfoodland.

11. Amandelmelk, zelfgemaakt door N

hipsterfood9

N is echt een bikkel in sommige opzichten, en het belangrijkste opzicht is dat ze een hele kudde amandelen op haar balkon heeft staan, die ze regelmatig melkt. En dat is best een boel gedoe, want amandelen hebben hele kleine uiers, dus er komt nogal wat gepriegel bij kijken. Dus je kan je voorstellen dat ze, als ze eenmaal een glaasje amandelmelk bij elkaar heeft georganiseerd, daar zuinig op is. Ik was dus extra vereerd dat ik een heel glas kreeg om te drinken – maar ik vond het eigenlijk niet zo lekker. En al het gedoe niet waard. Maar een mens moet hobby’s hebben, toch?

12. BOS Lime & Ginger Ice-Tea

hipsterfood12

Over dit spul kan ik lang of kort praten, maar ik zie eigenlijk geen reden om een heel verhaal op te hangen, want ondanks de superfancy verpakking, en ondanks dat het vooral verkocht wordt in zaken waar hele mooie mensen en extreme hipsters komen, en ondanks dat de zaak waar ik het gekocht heb werd gerund door twee heel aardige jongens die heel vrolijk waren, is het gewoon ijsthee. Zonder prik en ook zonder al te veel smaak. Niets bijzonders. Dus als je geld over hebt en je wilt aardige mensen steunen door te dure ijsthee te kopen, dan is deze aan te raden. Maar je kan ook zelf ijsthee maken. Of iets anders drinken.

13. Fentiman’s Dandelion & Burdock

hipsterfood13

Toen ik een klein meisje was en regelmatig in Engeland kwam, want toen had ik daar nog levende opa’s en oma’s, dronk ik graag Dandelion & Burdock. Ik heb eigenlijk nooit meer nagedacht over wat dat precies was. Het is frisdrank, zeker, en dandelion is paardebloem, en burdock is een soort wortel, maar ik dronk het alleen als ik daar was, en in Nederland heb ik daar verder geen gedachten over ontwikkeld. Het blijkt een drankje met een middeleeuwse oorsprong te zijn, en nu maakt Fentiman’s het ook, en die maken allerlei hipsterdrankjes (de rose lemonade kan ik aanraden, zeker met gin), dus het kwalificeerde. En het smaakte als vanouds, wat dus betekent dat er in Nederland een zeer beperkte markt voor is: hipsterexpats with cravings.

14. Spinazie-avocadoshake van Shakies

hipsterfood14

Ik kocht deze shake op Amsterdam CS na een yoga-opleidingsdag en ik vond hem heerlijk. Na mijn ervaring met de spinazie-selderijsap van Albert Heijn (met als belangrijkste ingrediënt appel) was ik een beetje huiverig voor de charmes van de groentesap, maar ik ben weer helemaal terug, want zo zou ik het ook wel volhouden. Hij was een beetje zoetig, door de sinaasappelsap die erdoorheen zat, maar hij had genoeg groentesmaak om me toch het gevoel te geven dat ik supergoed bezig was met mijn gepureerde avocado en spinazie. En daar gaat het tenslotte uiteindelijk allemaal om. Vind ik.

15. Fritz Kola zuckerfrei

hipsterfood15

Bij Van de Leur, mijn huidige favoriete werkplek in Leiden, hebben ze drie soorten cola, en ze zijn geen van alle de traditionele soorten. Er is Fentiman’s Curiosity Cola en Fritz-Kola, in zowel de gewone als de light versie. Ik drink alleen maar cola light, dus ik had minder te kiezen, maar ik was benieuwd naar deze, want die schijn je bijna nergens te kunnen krijgen. Volgens N smaakt hij naar kinder-cola, maar dat heb ik al 30 jaar niet meer gedronken, dus daar kan ik geen uitspraak over doen – ik vond hem gewoon lekker. Hij bruiste wel heel hard, de bubbels spetterden over de rand van het glas, maar als dat nou het ergste is wat een hipster kan overkomen valt het allemaal heel erg mee. Ik ga het vaker drinken.

Dit project gaat nog wel even verder, denk ik, want ik vind het veel te leuk om nieuwe dingen te eten en te doen alsof het voor een heel belangrijk blogproject is. Oh wacht, dat is het ook. 

Parijs

Ze zeggen weleens dat een plaatje meer zegt dan 1000 woorden. Ik hoop maar dat dat zo is, want hoewel ik doorgaans graag uitgebreid gebruik maak van het medium taal, zal ik me vandaag zoveel mogelijk tot plaatjes met praatjes beperken. Dat komt doordat ik afgelopen vrijdag een yoga-blessure heb opgelopen: ik heb mijn linkerarm verdraaid en ik kan nu eigenlijk niet zo lang tikken. Maar ik ben een weekend met M in Parijs geweest, en ik heb voldoende beeldmateriaal om ermee weg te komen. Denk ik. Met bij voorbaat excuses voor degenen die niet van andermans vakantiefoto’s houden. Ik ben daar overigens een van.

Parijs 1

We begonnen met een klassieke Susannah-blunder, in die zin dat ik ons vol enthousiasme naar 41, Rue du Temple dirigeerde, om daar de boeking nog een keer te checken en te beseffen dat we naar 41, Boulevard du Temple hadden moeten gaan. Dus vanaf Gare du Nord hadden we helemaal niet dit pittoreske metrostation moeten hebben, maar een heel ander station. Gelukkig was het droog en terwijl de zon soms een poging deed om te gaan schijnen, liepen we naar het hotel.

Parijs 2

Het hotel, dat ik via booking.com had geboekt, waarschijnlijk omdat het een goeie deal was en relatief dichtbij het Centre Pompidou lag, heette 1K Hotel en had een Peruviaans/Mexicaans/nog wat meer van die landen-thema. Zo hadden ze twee mascottes in de lobby, hagedissen met de namen Machu en Picchu, die rustig lagen te tukken in hun bak, althans tot een van beide ineens het beeld van de godin met zijn tong begon te aanbidden. Het hotel had maar liefst 2 barren, een waarin ze cocktails op basis van pisco serveerden (nee, ik heb ook geen idee) en een geheime mezcaleria. Leuk voor later, leek ons.

Parijs 3

Want eerst moesten we een van de dingen doen die we altijd doen als we in Parijs zijn. Dat klinkt misschien blasé, en als dat zo is, je m’excuse, maar er was een tijd dat we 2 keer per jaar naar Parijs gingen, en dan ging ik op zaterdag altijd in de rij staan bij Pierre Hermé, de absolute macaronkoning (en nee, niet over Ladurée beginnen, die is voor toeristen), en daar dan een gebakje eten. Meestal bestel ik de Ispahan, en ook nu weer, omdat dat gewoon het mooiste taartje is dat er bestaat. Er zitten frambozen in, en rozenwater, en lychees, en dat ding is gewoon volmaakt. Alleen al daarvoor zou ik naar Parijs reizen.

Parijs 4

Overigens werd het weer steeds slechter. De gebakjes hadden we nog buiten opgegeten, maar tijdens de stadswandeling daarna begon het zachtjes te regenen. Op een gegeven moment hield het op met zachtjes regenen en ging het gewoon regulier hozen, maar dat was op zich niet zo erg, want het leverde fraaie plaatjes van Fransmannen en de Eiffeltoren op, en het was bijna tijd om naar de kroeg te gaan, en je verdient toch net iets meer je gintonix als je er een beetje moeite voor gedaan hebt.

Parijs 5

We staken de Pont des Arts over, een brug waar mensen slotjes aan de railing hangen, nadat ze er eerst hun beider namen op gezet hebben. Dan gooien ze het sleuteltje in de Seine en maken ze een selfie terwijl ze elkaar natte kussen geven. Althans, daar leek het zaterdag op. M en ik hebben geen slotje opgehangen, enerzijds omdat we geen slotje bij ons hadden, anderzijds omdat we een hypotheek hebben met een aflossingstijd van 30 jaar, en dat lijkt ons meer commitment dan een of andere symbolische handeling in Parijs. Maar goed, ik heb ook geen poëzie in mijn ziel.

Parijs 7Voor het diner hadden we een reservering bij Les Climats, waar ik nog nooit had gegeten, maar M wel, en die was er heel enthousiast over. Terecht, vond ik, want ik heb zalig gedineerd, van de amuse (een tartaar van garnalen), via het voorgerecht (morilles in roomsaus met hele mooie ham), naar het hoofdgerecht (een schunnig groot stuk zwezerik), en eindigend bij de kazen, die ik niet eens meer op kreeg. Trouwens, ik weet dat ik in dezelfde week een sapkuur doe en zeur over hoe ik wil afvallen en dan in Parijs allemaal lekkere dingen in mijn hoofd ga zitten steken, maar het is Parijs, en ik heb een hartslag. Ik ben nu alweer aan het lijnen hoor.

Parijs 6

Na het diner moest ik natuurlijk naar de geheime cocktailbar. Ik hou al heel erg van cocktails, en nog meer van cocktailbars, en geheime cocktailbars zijn fascinerend. Zeker als je er geen weet van hebt en je boekt een kamer in een hotel met zo’n bar – dan is het toch voorbestemd? Ik nam La Calavera, met gebrande tijm, grapefruit en nog wat dingen waardoor hij heerlijk muffig smaakte, en M had La Muerte, met thee en citroensap. In beide cocktails zat een grote hoeveelheid mezcal, dus na 1 cocktail zijn we lekker gaan slapen in onze uiterst fraaie hotelkamer.

Parijs 8Omdat we ons programma niet hadden overladen konden we rustig in het hotel ontbijten en een beetje aanfriemelen tot de check-out tijd van 12 uur. Het belangrijkste wat voor zondag op het programma stond, was een bezoek aan de Jeff Koons-tentoonstelling in het Centre Pompidou. Dit was voor mij overigens een van de hoofddoelen van het hele weekend; ik had gelezen dat deze tentoonstelling er was, en ik wilde daar zo graag heen dat ik M heb voorgesteld om elkaar een weekendje Parijs te geven als kerstcadeau. Ik vond het zeer de moeite waard. De enorme metalen opblaashond stond op alle posters, maar live vond ik hem toch heel erg geweldig.

Parijs 10Dat gold ook voor de Antiquity-reeks, die bestond uit grote glanzende kopieën van antieke beelden, of beelden met blauwe glazen ballen erop, of schilderijen met allerlei klassieke thema’s door elkaar. Erg mooi om te zien, maar dat gold eigenlijk voor bijna alles in de tentoonstelling. Vaak word ik van overzichtstentoonstellingen de betreffende artiest een beetje moe (ja, Francis Bacon, ik heb het inderdaad tegen jou), maar in dit geval werd ik juist enthousiaster voor het oeuvre van Jeff Koons, en niet alleen als excuus om een weekend met mijn minnaar in Parijs door te brengen.

Parijs 9En toen zat het programma er een beetje op. Dat was helemaal niet zo erg, want de zon scheen inmiddels als een dolle, en M en ik zijn heel rustig naar het hotel gewandeld, waarbij we meerdere keren even zijn gaan uitrusten op een bankje. Net als een boel inboorlingen overigens – in Parijs zijn op zondag minder winkels open dan in Leiden, de mensen daar kunnen heel goed hun rust pakken, en dat is besmettelijk. We hebben nog een tijdje in het park waar ooit de Temple van zowel de Rue als de Boulevard was, maar die is al eeuwen niet meer te zien. Maar daar konden we niet echt mee zitten.

Parijs 11

De laatste halte (nadat we de treinkaartjes in het hotel nog een keer hebben uitgeprint, want die had ik ergens in de loop van het weekend verspeeld) was restaurant Terminus Nord, vlakbij Gare du Nord, waar het goed gebruik is voor vertrek naar Nederland nog even oesters te eten. Dat doen eminente oude mannen als Adriaan van Dis en Albert Rijksbaron (emeritus-hoogleraar Grieks aan de UVA), en als zij dat doen, dan hoort dat. Het waren mooie oesters: 6 Gillardeau en 6 Fine de Claire, met een glaasje witte wijn en een portie spinazie. En met die smaak in je mond is de terugreis een fluitje van een cent. We zijn twee dagen van huis geweest, maar het voelde als een hele vakantie. Heerlijk!

Een dagje detoxen

Voordat ik overging tot de aanschaf van mijn eigen juicer, ben ik in intensief overleg getreden met de dames van de Cold Pressed Juicery in Amsterdam, omdat het me wel een mooi plan leek om een dagje alleen maar sappen te drinken. Ze bieden daar pakketten aan voor 1, 3 of 5 dagen juice detox, maar ik houd eigenlijk gewoon teveel van vast voedsel om meer dan 24 uur niet te hoeven kauwen, en bovendien is M een man van bier, biefstuk en voetbal, en ik vind het toch wel gezellig om samen te eten. Maar gisteren hadden we ’s avonds ieder ons eigen plan, inclusief zelf voor je eigen eten zorgen, dus ik zag mogelijkheden. Ik haalde 6 flessen sap op, en kocht daar nog 4 shotjes en een zakje thee (waar ik dan de hele dag heet water op kon blijven schenken) voor de stofwisseling bij. Het advies was om de dag te beginnen met een glas warm water met daarin het sap van een hele citroen; klinkt woest, maar was voor mij geen punt, want dat doe ik al, waarna de shotjes geconsumeerd konden worden. Dat was niet eenvoudig. Ik begon met tarwegras (dat zou gelijk staan aan 1 kilo groente – in dat geval eet ik liever 1 kilo groente, ik ben geen koe), toen kwam de E3Live (een superpowermix met vooral algen, die smaakte alsof ik een orka aan zijn kont likte), daarna de gember (heb ik al meer ervaring mee, effectiever dan Red Bull) en tot slot de aloë vera (lief, zoet, rustig, fijn). De stofwisselingsthee bleek een beetje naar stal te smaken, maar goed, daar kon ik mee leven.

shotjes

Het was de bedoeling dat ik om de 2 uur een sapje zou drinken, want dan zou ik er keurig de hele dag mee kunnen doen, maar dat was eigenlijk niet haalbaar. Toen ik besloot dat deze dag de beste dag voor een detox zou zijn, had ik er geen rekening mee gehouden dat het dag 3 van een tamelijk intensieve yoga-workshop was, en dat ik daarna raadsvergadering had. Vermoedelijk is het handiger om dit soort fratsen uit te halen op dagen dat je verder niets anders hoeft te doen dan chillen in de zon en je laten masseren, want op een dag als deze kan ik helemaal niet om de 2 uur sap drinken. Het schema werd dus uiteindelijk: 8.00 sap 1, 9.30 de helft van sap 2, yoga van 10.00-13.00, 13.00 de rest van sap 2, 13.30 sap 3 (maar die kreeg ik niet op), 14.30-16.30 yoga, 16.31 sap 4, 19.00 sap 5 en de rest van sap 3, en 21.00 (dus tijdens de raadsvergadering) sap 6. En dan maar hopen dat ik niet enorm hangry (het snijvlak van hungry en angry) zou worden, want dat is niet yoga en al helemaal niet politiek. Het viel allemaal erg mee. De ochtendsessie van de yoga viel me erg zwaar, maar dat kon niet door de sappen komen, want ik had de twee dagen daarvoor ook ontbeten met sappen. Dat lag dus gewoon aan mij. En hangry ben ik niet geweest, al had ik wel de hele dag een beetje hoofdpijn – maar ook dat heb ik wel vaker, dus dat hoeft ook niet per se aan de sappen te liggen.

sappen

Het waren ook wel lekkere sappen. Sappen 1 en 3, The Pro en The Pick Me Up, waar nogal veel appel in zat, deden me weinig, maar The Iron Man, sap 2, die ik al eerder gedronken had, met biet, wortel, kurkuma en citroen vond ik heerlijk. The Reset, sap nummer 5 (sinaasappel, grapefruit, komkommer, citroen, gember en cayenne), was zalig en The Pret A Protein (palmkool, komkommer, peer, appel, limoen en spirulina) ook heel goed te doen. Van tevoren dacht ik eigenlijk dat ik de hele dag honger zou hebben, maar het bleek uiteindelijk vooral moeilijk om de sappen weg te krijgen. Ik zat gewoon de hele dag vol, gek genoeg wel zonder het gevoel dat ik daadwerkelijk gegeten had. Sterker nog, ik kreeg de laatste fles sap met moeite weg – ik geloof dat hij uiteindelijk pas rond 22 uur leeg was. Met het energieniveau viel het ook alleszins mee, en ik heb op de raadsvergadering niemand uitgescholden. Op de spijsverteringsbevorderingsthee heb ik 4 keer kokend water geschonken, en hij bleef de stalsmaak afleveren, dus dat zal wel een succes geweest zijn. En ja, de stofwisseling leek gestimuleerd, maar ik kan niet garanderen dat dat door de thee kwam. Het moeilijkste vond ik nog nee zeggen tegen de grote hoeveelheid chocola die fractiegenoot L bij zich bleek te hebben voor tijdens de vergadering; niet omdat ik er trek in had, maar omdat ik me verveelde en dan is chocola vaak een goed idee. Ik zou dit zomaar vaker kunnen doen, al denk ik wel dat ik de sappen dan zelf maak, want dat lijkt me best een mooi project. Het enige echte nadeel was dat ik na afloop van deze dag geen borrel kon drinken, want dan was ik natuurlijk gelijk apelazarus van mijn fiets gevallen. Dus nog maar een kopje thee…

thee

PS Was er resultaat, Susannah? Ja, 8 ons afgevallen. Maar ik moet nog even zien hoe duurzaam dat gewichtsverlies zal blijken.

Juicen

Toen ik laatst een beetje kansloos op Netflix in het assortiment zat te bladeren, kwam ik de documentaire ‘Fat, sick and nearly dead’ tegen, en dat leek me wel een inspirerende titel. Veel inspirerender dan de titel werd het overigens niet, want de hele doc ging over een Australiër die een rondreis door de VS maakt en dan aan iedereen vertelt dat hij overgewicht had en heel veel groentesappen dronk en daarom goed aan het afvallen was – prima natuurlijk, maar dat is niet echt journalistiek op het scherp van de snede, en ik had het zo ook wel geloofd. En toen gebeurde wat er dan altijd gebeurt bij mij: dingen waar ik me niet of nauwelijks van bewust was beginnen ineens overal op te duiken. In dit geval dus het mirakel van de slow juicer. N heeft er een, een handmatig te bedienen exemplaar, en die had ze al voordat ik de doc zag, maar toen had ik er geen interesse in, dus hij drong niet tot mijn realiteit door (zo’n struisvogelfilter op de werkelijkheid kan ik iedereen aanraden). Maar toen ik er mentaal klaar voor was, begon ik me eens in de materie te verdiepen en allerlei sites te onderzoeken van mensen en bedrijven die zich met het slow juicen bezig houden. Kennelijk is deze manier van sappen maken beter dan met een sapcentrifuge (wat jammer is, want die heb ik), en dat wil ik best voor lief nemen, zeker als het betekent dat er resultaat zal optreden. Want resultaat heb ik nodig: mijn derrière dijt uit als het universum en ik kan ook wel wat vitamines gebruiken.

cpj sapIk begon vorige week vrijdag, de dag van de stroomstoring, toen ik was gestrand in Amsterdam en dus plenty time had om de Cold Pressed Juicery te bezoeken. Ik werd geholpen door een heel aardige jongedame, die me van alles uitlegde, en met een tas vol sappen verliet ik het pand. Die sappen bevielen me zo goed dat ik maandag nog een voorraadje heb gehaald, zodat ik voor dinsdag en woensdag ontbijt en lunch in de vorm van een fles groente- en fruitsap heb gehaald. Ik had rode en groene sapjes, en mijn voorkeur bleek uit te gaan naar het sapje waar ik bij voorbaat het minste trek in had: The Fix, met boerenkool, komkommer, romaine, selderij, gember, spinazie, peterselie en citroen. Waar ik had verwacht dat ik de hele dag in een permanente staat van hangry (hungry/angry) zou doorbrengen, voelde ik me eigenlijk wel goed – maar dan wel met een raar gevoel, want ik had tegelijkertijd geen honger en het gevoel dat ik niks gegeten had. ’s Avonds heb ik gewoon normaal vast voedsel gegeten, want om totaal aan de sappen te gaan is nog even een brug te ver. Omdat mijn sappen op waren heb ik woensdag bij Sajoer in Rotterdam (want toen was ik daar) nog twee sappen gehaald: de Bikkel (bietjes, spinazie, appel en gember) en de Groene Monster (die erg leek op The Fix, maar dan zonder romaine en met appel, en die daardoor eigenlijk nog lekkerder was), en die waren ook erg lekker.

sajoer sapDeze juice business bevalt me dus wel. Ik voel me goed, heb geen honger (in elk geval minder dan als ik ‘gewoon’ eet), en ik krijg wel voldoende verschillende smaken binnen om me niet te vervelen. Er zitten vooralsnog ook wel wat nadelen aan. Om te beginnen kost het ontzettend veel tijd, want ik heb zelf geen juicer en ik moet dus naar een locatie waar ze op de juiste manier geperste sappen verkopen, en er is geen slow juice bar in Leiden, zodat ik mijn aanschaffen zorgvuldig moet plannen, want die krengen zijn niet onbeperkt houdbaar. Bovendien is het op deze manier behoorlijk begrotelijk: als ik geen rekening houd met reiskosten en doe alsof mijn tijd niks waard is, kost een halve liter sap bij de Cold Pressed Juicery €6,75 en 330 ml bij Sajoer €5 (even voor de duidelijkheid: ik vind de sappen zeker het geld waard, maar zelf maken is goedkoper, lijkt me), en als ik twee maaltijden wil vervangen heb ik eigenlijk wel een liter sap nodig. Liefst nog een klein beetje meer, dus dan gaat het hard. Op zich zou ik dit allemaal kunnen oplossen als ik een juicer tot mijn beschikking zou hebben, maar dat heb ik niet. N heeft er dus wel een, maar dan moet ik weer verzinnen wanneer ik het ga doen en dan moet zij ook maar net kunnen. Juicers zijn duur, en het duurt ook even voordat ik de investering eruit zou hebben, maar het lijkt me wel de moeite waard. Op het moment is er op alles 20% korting bij Oldenhof, dus het zou er zomaar eens van kunnen komen. En dan is er denk ik geen houden aan en maal ik alles wat lang genoeg stil staat tot sap. Omdat ik het waard ben – toch?

Hipsterfood

Ik heb een zwak voor raar eten. Ik vind bijzondere smaken gewoon leuk, ook al vind ik het eten in eerste instantie niet per se lekker. Dus ik blijf rare dingen proeven, en dan in de stijl van de SelfHelpHipster eens in de zoveel tijd een ‘face review’ bieden van mijn avonturen in Hipsterfoodland.

6. Albert Heijn Super Juice Spinazie Selderij

hipsterfood6Tja, wat zal ik zeggen? Groentesap is superhip, overal in de Grote Stad duiken juice bars op, maar in Leiden hebben we nog een lange weg te gaan en zijn we dus aangewezen op Albert Heijn, of we moeten afreizen naar 020 om sappen te kopen. Of het zelf maken, maar ik heb een prehistorische sapcentrifuge, en die is natuurlijk totaal verkeerd, want je moet een slow juicer hebben. N heeft er een, maar ik niet. En als ik zo dit sap proef, dat eigenlijk nog het meest naar koude groentesoep met appelsap (volgens het ingrediëntenlijstje: 50% ap­pel, 31% spi­na­zie, 12% kom­kom­mer, 5% selderij, 2% limoen) erdoorheen smaakt, dan ben ik er ook echt niet klaar voor. Dubieuze smaken.

7. Rice Dream Original + Calcium

hipsterfood 7

Dit was ook nog binnen het bonnenboekje voor sloeberhipsters van Albert Heijn, en ik vond dit spul echt intens naar smaken. En ik ben best wel wat gewend hoor, ik drink liever geen melk, want ten eerste ben ik geen kalfje dat moet groeien, en ten tweede kan ik het niet zo goed verteren, dus ik heb het hele assortiment aan soya-, haver-, rijst- en amandelmelk al een keer geprobeerd. Maar dit was gewoon vies: ik kon er sowieso geen cappuccino mee maken, want mijn Nespresso zei dus gelijk nee, en ik heb er nog wat andere dingen mee geprobeerd, maar het smaakt naar niks en die toegevoegde kalk geeft een mondgevoel alsof ik krijtjes heb gegeten.

8. Coca Cola Life

hipsterfood10

Ik heb jaren geen cola gedronken, of zelfs geen frisdrank, met uitzondering van tonic, omdat die onmisbaar schijnt te zijn in een G&T. Maar er was een moment dat ze op Den Haag CS mini-blikjes Cola Life stonden uit te delen, en ik was vatbaar, en ik ben met open ogen in de fuik gestapt. Wat kan dat lekker zijn als je er zin in hebt. En wat is het makkelijk om jezelf ervan te overtuigen dat je er zin in hebt. Hij is gezoet met Stevia, en het blikje is groen, dus hij komt in aanmerking voor het predicaat ‘hipsterfood’, maar ik weet dat het nog steeds eigenlijk gewoon vieze zooi is. Maar soms…

9. Obscure Chili Liquorice Chocolade-ballen van de Sligro

hipsterfood8

Tijdens een bezoek aan de Sligro met N kwam ik deze units tegen, en N, die beter in de materie zit dan ik, vond dat ze ook hipsterfood waren, dus niets belette ons nog om ze te kopen en reeds 2 meter na de kassa al te proeven. N spuugde die van haar gelijk weer uit, want ze bleek niet van spicy en eigenlijk ook niet van drop te houden, en dan houdt het al snel op, maar ik hou daar wel van, en ook van chocola, en ik vond het al met al een verrassende combinatie. Ik heb het potje leeggegeten (niet meteen, in de loop van de week), en ik vond ze prima. Maar ik heb ze sindsdien niet meer gekocht, en dat zegt vast ook wat.

10. Albert Heijn Gerstsalade met sojabonen en oosterse vinaigrette

hipsterfood11Deze heb ik op Amsterdam CS gekocht, en ik heb bij wijze van variatie op mijn gebruikelijke AH quinoa salade geopteerd voor gerst. Interessant. Er zat ook allemaal kool doorheen, en ik lust graag sojabonen, en de dressing was prima. Aan gerst zit een goeie bite, dus al met al was ik eigenlijk wel tevreden. Niet laaiend enthousiast, en als ik eerlijk ben is mijn leven ook verder ongewijzigd gebleven, maar tevreden. Dat is ook weleens een mooie staat om te bereiken.

Dit project gaat nog wel even verder, denk ik, want ik vind het veel te leuk om nieuwe dingen te eten en te doen alsof het voor een heel belangrijk blogproject is. Oh wacht, dat is het ook. 

Foodhallen

Voor mijn verjaardag heeft N mij een macaronworkshop aangeboden, bij Le Petit Gateau in Amsterdam, maar omdat ik eigenlijk nooit kan, duurde het even voordat we daadwerkelijk aan de slag konden gaan. Gisteren was het eindelijk zover en hebben we macarons gemaakt, waarover binnenkort meer, want ik wil eerst vertellen over het middagprogramma; omdat ik ’s ochtends naar yoga ging, in Amsterdam, en de workshop ’s avonds in Amsterdam was, leek het ons wel een mooie gelegenheid om op ontdekkingsreis te gaan, en wel naar de recentelijk geopende Foodhallen. In een voormalige tramloods zijn verscheidene horeca-aangelegenheden geopend, waar je allerlei lekkere dingen kan kopen en vervolgens aan tafeltjes midden in de hallen kan opeten. En er is heel erg veel heel erg lekker eten te kopen. Toen ik binnenkwam (N was later, dus ik kon het terrein verkennen) werd het me gelijk duidelijk dat ik afscheid moest nemen van het low-carb dieet, want zo’n beetje alles bevatte het verboden ingrediënt. Maar daar kreeg ik een boel voor terug: er was een schitterende tosti, waar ik onmiddellijk verliefd op werd – met een mix van wilde weide kaas en Zwitserse bergkaas, met uitjes en prei. Dus zodra N kwam opdagen heb ik er een besteld.

tostisN had een steak sandwich die er ook heel indrukwekkend uit zag. We zaten zo dicht bij de Gin & Tonic bar (serieus, hebben ze die hallen alleen voor mij ingericht?) dat we niet anders konden dan daar een ISH-gin met Fever Tree en Grapefruit bestellen, voor bij de bitterballen van de Balllenbar (ik koos twee soorten: truffel en chorizo, allebei prachtig). Daarna hebben we het terrein nogmaals verkend, en veel aan ons voorbij laten gaan, want er was gewoon teveel keuze. Zo hebben we geen taartjes gekocht bij Le Petit Gateau, die daar ook een vestiging bleek te hebben, geen Iberico-ham bij Jabugo, geen Australische pie bij Wild Moa Pies, we hebben de Turkse specialiteiten van de dames van Filiz Manti niet geproefd, en ook voor de diverse bereidingen van varken bij The Rough Kitchen zullen we een keer terug moeten gaan. Overigens was niet alles onmiddellijk culinaire lustopwekkend, want ik hou gewoon niet zo van pasta, of frozen yoghurt, en quinoa-sushi gaat zelfs deze hipster te ver. Als laatste snack koos ik de Luxurious Dog bij Bulls and Dogs, een fancy hotdogstand, met truffel, champignons en hazelnoot. En een worstje natuurlijk. Ik kan me niet herinneren wanneer ik ooit zoveel gegeten heb in een middag – ik eet voorlopig niet meer, maar dit was in elk geval een geweldig uitje!

hotdog

Hipsterfood

Ik heb een zwak voor raar eten. Ik vind bijzondere smaken gewoon leuk, ook al vind ik het eten in eerste instantie niet per se lekker. Dit is begonnen met cheese onion-chips, want laten we eerlijk zijn, die zijn ook niet lekker, maar sindsdien heb ik me flink ontwikkeld, zodat ik nu een voorloper lijk te zijn op het gebied van hipsterfood. Quinoa eet ik al een tijdje, in mijn cappuccino zit soya-melk en door mijn low-carbdieet neig ik toch al naar het vreemde. In de stijl van de SelfHelpHipster zal ik eens in de zoveel tijd een ‘face review’ bieden van mijn avonturen in Hipsterfoodland.

1. Little Miracles Green Tea natural energy drink 

hipsterfood3

Aangeschaft met het Albert Heijn kortingsbonnenboekje voor heel duur eten en drinken (15% – bijna alles in deze editie heb ik aan dat boekje te danken). Behalve groene thee zit er ook ginseng, granaatappel, açai en agave in dit flesje, dat belooft niet alleen de dorst te lessen, maar mij ook te vullen met energie. Alsof ik Red Bull drink, zeg maar. Nou lust ik geen Red Bull (dat stinkt namelijk, dus dan drink ik het niet), dus de werking kan ik niet vergelijken, maar dit drankje heeft helemaal niets toegevoegd aan mijn energieniveau. Ik heb het wel opgedronken, hoor, maar je ziet aan mijn gezicht dat ik het niet zo lekker vind. Voor een flesje vocht vond ik het vooral droog smaken. Koop ik niet meer.

2. The Rawlicious Food Co. Boerenkool Chips (Thai Chili)

hipsterfood2

Boerenkoolchips zijn supertrendy. Er zijn zelfs recepten voor hoe je ze zelf moet maken, maar dat is mij vooralsnog een brug te ver, zeker als ik ze gewoon kan kopen. Dan ga ik voor mijn gemak wel even voorbij aan het feit dat ze echt schreeuwend duur zijn (€3,49 per zak – dan verwacht ik eigenlijk minstens een orgasme, maar goed) en dat ik ervoor naar Albert Heijn moet in het schap waar ook de maden liggen (ik meen dit), maar ik vind ze ontzettend lekker. Bijkomend voordeel is dat M ze smerig vindt, dus als de zak open gaat, is de inhoud helemaal voor mij.

3. Vita Coco Natural Coconut Water

hipsterfood1

Op het gebied van het kokoswater ben ik echt een late adapter, want iedereen die ik ken die ook maar een keer op een yogamat heeft gelegen drinkt dit spul alsof het ranja is. Het was er bij mij nooit van gekomen, dus ik nam een pakje mee naar een surveillance van 1,5 uur. Dat had ik niet moeten doen: na 5 minuten nam ik mijn eerste slok, en ik vond het zo smerig dat ik die hele slok niet wegkreeg. Althans, ik heb er 10 minuten over gedaan. Het pakje is leeg gegaan, maar wel met heel veel moeite, en het voornemen het NOOIT MEER te drinken. Behalve dan dat ik nog een pakje had – en dat heb ik twee dagen later na het hardlopen in een keer weggetankt. Dat was op zich wel te doen, maar voor zonder ook maar te proeven in je kanaal gieten kan ik ook water nemen.

4. Albert Heijn Boerenkool Quinoasalade met kaneel-citrusdressing

hipsterfood4

 

Dit had zo mooi kunnen zijn. Ik lust quinoa, ik heb niets tegen boerenkool, ik vind kaneel ok en citrus lekker, en het ingrediënt waarover op de verpakking stelselmatig gezwegen wordt, grote hompen pompoen, maakt me meestal heel erg blij. Ik kocht dit om in de trein te eten, en ik moet zeggen dat ik me niet kan herinneren wanneer ik voor het laatst zoiets smerigs heb gegeten. Het was zoet en wee en het smaakte naar kots. Of niet echt naar kots, maar naar het gevoel dat je hebt als je quinoa, bloemkool, pompoen, kaneel en citrus eet, en dan kotst. Wat een ongelooflijke afknapper was dat zeg. Volgende keer neem ik weer de fijne quinoa-salade van Appie (die met broccoli en bonen).

5. Bio Today Seaweed Tapenade

hipsterfood5Ik weet eigenlijk niet waarom ik dit gekocht heb, want als je geen brood eet is tapenade kopen op zich best een kansloze actie, maar ik ben blij dat ik het gedaan heb, want ik vond het verrassend lekker. Ik heb het op boekweitwafels gesmeerd (I know) en het smaakte een beetje muffig, maar niet op de verkeerde manier – een beetje zoals echte tapenade, maar dan meer naar zee. Ik denk niet dat ik ervoor zou omrijden, maar ik ben al met al best tevreden over dit spul. Ik zal eens kijken of ik het iemand op brood kan aansmeren, en dan kijken hoe de reacties zijn.

Dit project gaat nog wel even verder, denk ik, want ik vind het veel te leuk om nieuwe dingen te eten en te doen alsof het voor een heel belangrijk blogproject is. Oh wacht, dat is het ook. 

 

De 10 van woensdag

In april plaatste ik een lijstje van de 10 gins die ik op dat moment in huis had. Inmiddels heb ik er 25, of 30, afhankelijk van of ik een geweldige mix-je-eigen-gin-set die ik van N heb gekregen tel als 1 of als 6 flessen. Een deel van dat indrukwekkende aantal is nog steeds het oorspronkelijke lijstje, maar ik heb een paar mooie nieuwe die makkelijk een nieuw lijstje kunnen vormen.

  1. Zuidam Dutch Courage – wat een prachtige naam voor een gin. Hij is een beetje scherp, maar niet op een onaangename manier. Meer dat je weet dat je gin aan het drinken bent.
  2. Spring Gin – gekocht in Antwerpen, bij de SIPPS Cocktail Bar, die wordt gerund door Manuel Wouters (de schrijver van mijn nieuwe standaardwerk ‘It’s gin o’clock’) en die deze gin zelf ontwikkeld heeft. Het is een ontzettend lekkere gin: heel fris en met een lichte dennensmaak. Het enige nadeel is dat ik hem alleen in Antwerpen kan krijgen, omdat de fancy apothekersfles niet lekproof is. Ik ben er dus heel zuinig mee.
  3. Filliers Tangerine Seasonal Edition – volgens mijn andere standaarwerk ‘Gin & Tonic’ is dit een heel beperkte limited edition, maar bij een van mijn leveranciers, Wines & More, stonden gewoon twee flessen. Je proeft de sinaasappel en mandarijn, maar wel zonder dat je het gevoel krijgt dat je een Breezer aan het drinken bent. Ik heb ook de gewone Filliers staan, trouwens, die is ook lekker, en qua zijspoor schijnt Filliers een indrukwekkende advocaat te verkopen.
  4. Tanqueray Rangpur Gin – de rangpur is de liefdesbaby van een mandarijn en een citroen, en die smaakt erg goed in een gin, kan ik vertellen. Dit is een aangenaam zachte en een beetje een bloemige gin, en daar word ik best blij van.
  5. Professor Cornelius Ampleforth’s Bathtub Gin – een verjaardagscadeau van B, en heel bijzonder: het is een gin die wordt gemaakt in de stijl van de gin die tijdens de drooglegging werd gemaakt, en hij heeft een heel aparte, licht medicinale smaak, die wordt versterkt door de verpakking van de fles (bruin papier).
  6. Nordés Gin – nog een Spaanse. Net als de Gin Mare een gin die totaal anders smaakt dan de Engels-achtige. Deze smaakt, gek genoeg, een beetje naar zonnebrandcrème, maar dan op een goede manier. Ik heb er niet altijd trek in, maar als ik er wel trek in heb, is er geen andere die zou kunnen voldoen. Een verjaardagscadeau van M. Dank u zeer.
  7. Warner Edwards Harrington Dry Gin – ook in Antwerpen gekocht, een prijswinnende gin op de San Francisco World Spirits Competition (waarom ben ik daar niet geweest?). Lekker bloemig, maar niet te. Ik zou hem zeker ook een prijs geven.
  8. Mombasa Club Gin – een echte koloniale gin, nagemaakt volgens het recept voor de Britse kolonisten in Kenia. Nu is hij gelukkig voor iedereen weggelegd. Hij is erg kruidig en een beetje bitter, maar dat mag de pret niet drukken. Ook deze komt uit Antwerpen overigens.
  9. Tarquin’s Handcrafted Cornish Dry Gin – een cadeau van G, dat hij persoonlijk voor me heeft meegenomen uit Cornwall. En ik durf hem niet open te maken, dus ik kan niet vertellen hoe hij smaakt. Straks valt ineens de bom en dan weet ik het nog niet. Hoogste tijd om de dag te plukken, lijkt me.
  10. Ferdinand’s Saar Dry Gin – ook een verjaardagscadeau (van J & P – ik heb echt heel fijne vrienden, die precies weten wat ik wil hebben). En ook hier geldt: ik heb hem nog niet geproefd. Er zit namelijk een kurk in die ik er met de kurkentrekker uit moet halen, en dat durf ik niet, want straks breekt hij en dan heb ik niks. Of moet ik de hele fles leegdrinken. Dat zou wel een mooie avond opleveren. Hmm.