Categorie archief: Eten

Kerstmis

Iedereen heeft wel een vaste invulling van de Kerstdagen. Meestal bezoek je familie, en als je een relatie hebt, bezoek je ook de familie van je partner – daarom is het op zich fijn dat Kerstmis uit 2 dagen bestaat (als je ouders gescheiden zijn wordt het lastig om alles in 2 dagen te persen, maar kinderen uit een gebroken gezin zijn doorgaans zeer bedreven in schipperen, dus dat komt meestal wel goed). M en ik hebben in het eerste jaar dat wij wat met elkaar hadden, en wij zijn van 6 november, dus we zijn voortvarend te werk gegaan met het afbakenen van het territorium, aan onze ouders kenbaar gemaakt dat we slechts 1 van beide dagen beschikbaar zijn voor familie, en dat we de andere dag samen uit eten zouden gaan. Zo ging het jaren goed, maar inmiddels is daar wat verandering in gekomen, omdat mijn familie niet naar Leiden komt met Kerst (ik vermoed in verband met mijn neefje en omdat ze het gedoe vinden), dus als we hen willen zien moeten we daarheen, en de ouders van M brengen meestal de Kerstdagen door in het restaurant van het zusje van M, want zij kan altijd 2 paar extra handen gebruiken. Daarom hebben we een tijdje de Kerstdag waarop we niet samen uit eten gingen doorgebracht met onze zelfgekozen familie, een groep van onze beste vrienden, met wie we een mooi diner bereidden of in een restaurant consumeerden. Hoe dan ook, we brachten de Kerst door met mensen die veel voor ons betekenen.
Omdat ik in december al 2 weekends naar Maastricht was gegaan, had ik weinig zin om voor een turkey nog een keer die kant op te gaan, en de zelfgekozen familie had plannen waarin wij niet voorkwamen, dus M en ik zijn dit jaar de hele Kerst op elkaar aangewezen. En eigenlijk bevalt dat ook heel goed: op Kerstavond hebben we rustig boodschappen gedaan in de stad, zonder de druk van een diner dat je al gepland hebt en dus bepaalde ingrediënten zeker wel moet kopen (waardoor je 3 winkels af moet reizen voordat je een treurige zak rucola hebt weten te bemachtigen), en thuis lekker gegeten en bubbels uit mijn wijnpakket gedronken, gisteren zijn we de dag begonnen om 12.00 met het uitpakken van de cadeautjes (ik heb mooie dingen gescoord) en hadden we ons traditionele diner, dit jaar bij Wielinga, dat zeer smakelijk en gezellig was, en vandaag hebben we uitgeslapen, de Leidse Kerstmarkt bezocht, en een 4 gangen kaasproeverij  met bijpassende wijnen bij Fromagerie Bon beleefd. Alles met zijn tweeën. Misschien is dit niet de meest sociale invulling van Kerst die we ooit hebben meegemaakt, maar wel de invulling waar we dit jaar behoefte aan hebben. En vanavond eten we gewoon turkey met stuffing, want ik blijf een Engelse Kerstfreak.

Catering voor 55

Na het diner van zondag had ik nog een uitdaging in de culinaire sfeer voor de boeg: het Kerstdiner van school. Om de groepservaring en de onderlinge harmonie te verhogen, wordt dat diner al jaren door ons zelf gecaterd, en hoewel het wellicht efficiënter zou zijn als een of twee mensen gewoon alles zouden koken, worden de gerechten onder de collega’s verdeeld, en iedereen levert een bijdrage. Mijn bijdrage bestaat uit vier dingen: het coördineren van wie wat maakt of doet (er is naast een boel eten natuurlijk ook een team voor opbouw, afbraak en schoonmaak nodig), uitrekenen hoeveel we van alles nodig hebben, de gerechten maken die ik altijd maak (zalm met asperges uit de oven en gnocchi of ravioli met champignons en truffelsaus voor de vegetariërs) en op de dag zelve de gerechten maken die mensen die ziek zijn geworden en zich op het laatste moment afgemeld hebben zouden hebben gemaakt. En natuurlijk de scepter zwaaien in de keuken en het diner aan elkaar praten, want mensen moeten wel weten wat ze aan het eten zijn, en wie het voor ze gemaakt heeft. Ik heb stiekem het vermoeden dat een financiële overweging wordt verpakt als teambuilding, want deze opzet is volgens mij vele malen goedkoper dan met zijn allen uit eten of iemand anders voor ons laten koken, zelfs als iedereen netjes zijn bonnetjes declareert, maar dit is nou eenmaal onze traditie, dus we doen het voorlopig zo.

Zoals elk jaar hadden we voorgerechten, soep, hoofdgerechten en desserts, dat alles in de vorm van een buffet. Dit jaar was er wel iets anders, want het diner viel midden in een flinke griepperiode, waardoor het in de middag afmeldingen regende. Maar ik had nog tijd om een aanvullende soep te maken, en verder was er, zoals altijd, meer dan genoeg. De hoogtepunten waren in willekeurige volgorde: de garnalencocktail van I, de hazenpeper van R (die ziek was, maar zijn vrouw kwam een pan vol brengen), de concurrerende venkel-aardappelpurees van M en K, alle quiches die de collega’s hadden gemaakt omdat ik bang was dat er te weinig voor de vegetariërs zou zijn, de met pruimen gevulde kalkoenfilet van een andere R (zeker met de wijn die hij erbij had meegenomen – ik drink liever lekkere Viognier dan Sauvignon Blanc uit de aanbieding bij de Sligro), de kwarktaart met superprofessioneel glazuur van M en de oesters die weer een andere R ter plekke heeft opengemaakt. Maar alle andere dingen waren geloof ik ook heel erg lekker, dus ik geloof dat we weer van een succesvolle avond mogen spreken, zeker omdat we allemaal met een Kerstpakket naar huis mochten. Klaar voor de Kerstvakantie dus!

Catering voor 7

Mijn cateringbedrijf leidt een slapend bestaan. Ik heb bijna nooit nieuwe klanten, omdat ik eigenlijk geen tijd heb om nieuwe klanten te werven, laat staan om om te gaan met de eventuele klussen die een klantenwerving zou opleveren. En bovendien ben ik uitermate slecht in mezelf verkopen: ik vergeet vaak te vertellen aan mensen die potentiële klanten zouden kunnen worden dat ze mij zouden kunnen inhuren, en als ik het per ongeluk vertel en ze zijn geïnteresseerd, heb ik nooit een visitekaartje bij me (Michel wel overigens, dat is een betere koopman dan ik). Kortom, het lijkt er soms wel op dat ik geen klanten wil. Maar dat is dus helemaal niet zo, want als ik er een heb, ben ik er uitzonderlijk blij mee, zeker als het een klant is zoals H, die mij regelmatig inhuurt, en me altijd zo goed als de volledige vrije hand geeft bij het samenstellen van een menu, zodat ik leuke nieuwe gerechten kan proberen. Ze had me voor gisteren ingehuurd voor haar verjaardagsdiner, waarbij het ging om een diner voor 7 dames, onder wie haar dochter, een oud-leerling van mij, en ikzelf, want het was de bedoeling dat ik ook mee zou eten. Vooral dat laatste was een uitdaging, want ik wilde natuurlijk niet dat het diner vertraging zou oplopen doordat de chef aan tafel zat, maar met wat zorgvuldige planning bleek dat prima voor elkaar te krijgen.

Het leek me wel een mooi idee om me voor dit diner te laten inspireren door mijn favoriete Kerstkookboeken. Al jaren maak ik met veel genoegen gebruik van Nigella’s Christmas en Feast (allebei van Nigella Lawson), en dit jaar heb ik 2 nieuwe boeken gekocht: Jamie’s Christmas (van de eeuwig aanwezige Jamie Oliver) en Gizzi’s Season’s Eatings (van Gizzi Erskine, mijn stijl- en kookicoon). Hoewel het geen Kerstdiner was, heb ik dus gerechten gekozen die in de decembersfeer pasten, wat wat mij betreft neerkomt op veel rood, kalkoen, spruitjes en wild, maar dan met een twist. Het voorgerecht was bietensoep met cranberries, en daarna aten we een salade van rauwe geschaafde spruitjes met amandelen en geroosterde amandelen, hutspot van winterpeen met koolraap, kalkoen met appel, kastanjes en salie, pappardelle met ragù van eend en mijn lievelingsgerecht van 2016: gnocchi van pompoen met salieboter, gorgonzolasaus en spinazie. En natuurlijk was er een dessert. Een van de december-repen van Tony’s Chocolonely is witte chocola met frambozen en knettersuiker, en het leek me wel een mooi plan om die na te maken als dessert, en wel in de vorm van een panna cotta van witte chocola met frambozen erin en frambozensaus erop. De knettersuiker had ik in de panna cotta gedaan, met nog een beetje eroverheen toen ik het serveerde. Ik was zelf heel erg tevreden met dit diner, maar dat was aanzienlijk minder belangrijk dan het feit dat H en haar vriendinnen het een succes vonden. Want daar doe ik het voor – en ik had er zoveel plezier in, dat ik mijn best ga doen om vaker een klus binnen te slepen!

Een dagje gezond leven

Ik wil zo graag gezond leven. Ik zie die fitgirls op Instagram met hun havermout en hun avocado op toast en dan denk ik ‘Hoe moeilijk kan het zijn?’ Als ik in mijn kookboeken die gezonde dames met hun mooie huid en slanke kont tevreden een stuk bananencake zie eten ben ik gewoon jaloers, want ik weet zeker dat ik, zelfs als ik voorgoed alleen bananencake zou eten, nooit die huid of die kont zou krijgen. Maar ik probeer het wel. Ik drink liters water per dag, kruidenthee, magere melk, soms zelfs sojamelk als ik een extreme hippiebui heb, ik slik visolie en multivitamine, eet alleen volkorenbrood en -crackers, drink groentesapjes en smoothies (maar niet teveel, want daar zitten behoorlijk wat calorieën in), en ik vul alles wat ik eet of drink in op MyFitnessPal, waar ik mezelf een dagrantsoen van 1800 kcal heb gegund – en ik vind het niet eens moeilijk om me eraan te houden. Althans, meestal niet, maar de laatste tijd is er een beetje de klad in gekomen. Dat komt voor een deel doordat het december is, en ik dan allerlei dingen consumeer die ik anders niet tot mij neem (Bailey’s, Gluhwein, dingen met rozijnen erin, want het is geen kerst zonder Christmas pudding), maar ook doordat ik moe ben, en als ik moe ben, heb ik de neiging om me te wentelen in een troostrijk dekentje calorieën.

Maandag leek het lange tijd goed te gaan. Ik begon met een keurig ontbijt van Skyr (dat is een soort kwartsachtige yoghurt, die veel eiwitten bevat, maar die ik vooral aantrekkelijk vind omdat hij uit IJsland komt) met muesli, mijn tussendoortje om 11.00 was een eiwitreep, als lunch at ik een kikkererwtensalade van Albert Heijn en 3 Wasa lichtgewicht crackers (dat is een eufemisme voor karton) met Huttenkäse, en mijn avondeten was een vegetarische bietenpizza met champignons en geitenkaas, die ik, omdat ik nog wat kcal overhad heb geupgrade met nog meer champignons en een sneu restje Gorgonzola (want eten weggooien is zonde). Keurig binnen mijn budget, iets eronder zelfs, en de macro’s waren ook perfect uitgebalanceerd. Na school ben ik gaan sporten en heb ik mijn administratie bijgewerkt, en ik had mezelf een uur echt vrij gegeven om te eten en te chillen. Ik was echt trots op mezelf. Zo trots dat ik, toen ik naar de fractievergadering ging, dacht dat ik best iets lekkers bij de koffie mocht. En toen ging het dus alsnog mis – ik ben in 30 seconden van volledig tevreden over de voedselconsumptie naar FUCK YEAH KERSTKRANSJES!!! gegaan. Jammer, want ik was echt zo dichtbij een volmaakte dag. Nou ja, blijven proberen dan maar.

sprs.me

Toen ik mijn sprs.me vakantie boekte, had ik vooral veel zin om een weekend in mijn eentje weg te gaan. Het was de 2016-versie van het grote masturdating-weekend van 2015, dat ik in Zwolle besteed heb, waarbij het de bedoeling was dat ik een paar dagen in een leuke stad zou zijn, met mijn laptop en ereader in een hotel, zodat ik nieuwe dingen kon zien en doen, en als ik daarmee klaar was, kon gaan lezen en schrijven. En bijslapen. En lekkere dingen kon gaan eten. Het maakte me eigenlijk niet zo heel veel uit waar ik heen zou gaan, merkte ik ook in de aanloop naar het weekend. Ik kon op de website zien hoe het weer zou worden, 14 tot 16 graden met meer dan een kans op regen, waardoor ik wist dat ik niet naar Scandinavië zou gaan en het vermoeden had dat ik ergens in Zuid-Europa zou zitten. M en ik dachten lang dat het Bratislava zou worden, mijn leerlingen dachten Mosul, maar dat bleek geen van beide waar: toen ik vrijdagochtend heel erg vroeg op Schiphol aankwam en mijn code in de site invoerde, werd mijn reisbestemming onthuld.

sprsme

Malaga dus. M en ik zijn jaren geleden al eens in Malaga geweest, maar gelukkig kon ik me er weinig van herinneren. Dat kwam doordat het toen het begin- en eindpunt van een reis door Zuid-Spanje was en al die steden in mijn herinnering een beetje zijn samengevloeid, dus het was voor mij helemaal niet erg om nog een keer die kant op te gaan. Het eerste wat ik gedaan heb, nadat ik was ingecheckt, was een emmer koffie halen bij Starbucks en eens even stevig onderzoek doen naar wat ik allemaal in Malaga zou kunnen doen. En M laten weten waar ik heenging, want dat had ik hem beloofd. De vlucht heb ik slapend doorgebracht (dat is een speciale vaardigheid van mij, ik kan tegenwoordig tijdens het opstijgen al in slaap vallen), dus toen ik rond 10.00 het vliegveld verliet kon ik redelijk fit de bus naar het centrum betreden. Met de gps op mijn telefoon vond ik gemakkelijk een prettig café vol hipsterontbijtpotentieel, en daarna ging ik even mijn koffer dumpen in het hotel. Het was een prima hotel, met een eenvoudig kamertje, waar alles instond wat ik nodig had: een fijn bed, een bureau, prima WiFi, en een badkamer. Toen ben ik de stad gaan verkennen. Er waren 2 dingen die bezwaarlijk waren: het regende en het was Black Friday, waardoor het enorm druk was met natte mensen, maar goed, ik was er ook en ik was ook nat, dus dan mag je niet klagen. Ik ben naar de overdekte markt gelopen om naar de kraampjes te kijken en visjes te eten, toen ben ik weer gaan wandelen naar de pier, waar ik het Centre Pompidou bekeken heb, toen ging ik weer terug de stad in, waar ik een glaasje Pedro Ximenez heb gedronken en churros heb gegeten, en toen was ik zozeer nat en koud en moe dat ik in het hotel ben gaan douchen en de rest van de avond heb doorgebracht in mijn pyjama.

sprsme2

Ik ben dag 2 begonnen met een rondje hardlopen. Ik heb verder geen spectaculaire tijd neergezet, maar hardlopen in het buitenland is best een handige manier om sightseeing in de regen te combineren met sporten, want je verplaatst je sneller tussen de verschillende items door. Ik ben verder langs de zee gerend dan ik op de eerste dag was geweest, vooral omdat ik me afvroeg waar M en ik destijds hadden gegeten. Malaga is sinds wij er geweest zijn namelijk zo gepimpt dat het allemaal anders is, en het soort restaurant waar wij toen aten zie je bijna niet meer. Volgens mij is er nu een hitsige boulevard waar toen shabby restaurantjes zaten. Na het rennen was ik nog net op tijd voor het ontbijt bij het café tegenover het hotel. Daarna heb ik de middag besteed aan door de stad wandelen, nog steeds in de regen, en eten: eerst paella bij El Pimpi, een prachtige ouderwets restaurant, toen thee en matcha-taart bij La Teteria. Tussendoor bezocht ik het Picasso-museum, want dat hadden M en ik destijds overgeslagen; ik vond het een mooi museum, met een prettig overzichtelijke collectie. De Romeinse muurtjes in de kelder waren een onverwachte bonus. Na een paar uurtjes op de kamer ben ik weer de stad ingegaan om te eten, dit keer bij Los Gatos, waar ik jamón, croquettas en gestoofde varkenswang bestelde. Het mooiste aan dit restaurant was hoe ongelooflijk druk het was – ik stond samengeperst tussen anderen aan de bar te eten, het leek wel of ze niemand wegstuurden, ook al was er geen plek. Ik vond het al met al wel een mooi authentieke ervaring. Na het eten was ik zo moe en vol dat ik bijna meteen ben gaan slapen. Want daar was de reis natuurlijk ook voor.

sprsme3

Op dag 3, de laatste dag, regende het ook. Desondanks ben ik na het ontbijt verder gegaan met het project ‘Malaga-bekijken’: ik bezocht het Romeinse theater, want dat was tamelijk onvermijdelijk, en de Alcazaba, een mooie oude Moorse vesting op een heuvel, zodat ik ook nog eens een mooi uitzicht over de stad bleek te hebben. Daarna bleek de cathedraal, waar op vrijdag en zaterdag nog stevig entree werd geheven, op de Dag des Heren gewoon gratis, dus die heb ik ook nog even bezichtigd en geluisterd naar de enthousiast zingende non, die de hele tijd hetzelfde vers vals herhaalde. En omdat ik voor de zoveelste keer natgeregend was, vond ik het wel weer tijd voor taart. Ik had nog nooit red velvet taart gegeten, dus dat heb ik gedaan, en ik dronk daar een cafe bombon bij, want daar had ik iemand op de eerste dag over horen praten. Het is een soort koffie verkeerd, maar dan met gecondenseerde melk, en dat is best lekker. En best zoet overigens. Ik ben nog een klein beetje verder gaan wandelen, en toen was het tijd om op zoek te gaan naar de bus naar het vliegveld. Daar was ik ruim op tijd om even rustig naar alle winkels te kijken, temeer daar de vlucht stevig vertraagd was. Uiteindelijk was ik rond 01.00 thuis, net op tijd om nog even snel met M bij te kletsen, zodat ik de week met een minimaal slaaptekort kon beginnen.

sprsme4

Ik heb echt een heel mooi weekend in Malaga gehad. Ik vond het een prachtige stad, en ik heb veel gezien, gedaan en lekker gegeten. Kortom, bijna geen klachten. Er waren 2 dingen waar ik iets minder gelukkig over was, namelijk de terugreis, vanwege de vertraging en het feit dat ik mijn kekke handbagagekoffertje ineens toch moest inchecken (omdat iedereen met kekke handbagagekoffertjes reisde), waardoor ik bijna de laatste reguliere trein naar Leiden heb gemist, en de regen. Het regende namelijk eigenlijk gewoon het hele weekend non-stop, maar daar kon sprs.me niks aan doen, want het enige wat zij deden was mij in een koude maand naar een potentieel warm land sturen – dat het potentieel warme land dan vooral nat is is niet te voorzien. De vertraging lag ook buiten hun macht. Ik ben eigenlijk heel erg enthousiast over sprs.me, en ik zou het iedereen aanraden.* Sterker nog, ik ben mijn volgende al aan het plannen, dit keer samen met M. Want een gedeelde ervaring is ook wel weer eens leuk om op te doen.

* Als je een sprs.me wilt boeken, mail me dan even. Als ik je een uitnodiging stuur, krijg je €20 korting, en ik overigens ook. Win-win dus.

Flexitariër

Ik ben een groot vleeseter. Daarmee bedoel ik niet alleen dat ik graag en veel vlees eet, maar ook dat ik het meest houd van groot vlees: een forse côte de boeuf vind ik gewoon het mooiste wat er is. De gedachte alleen al aan de gebraden kip bij Mama Kelly wekt bij mij culinaire lustgevoelens op en de traditionele kalkoen met kerst maakt me altijd blij. Oh, en spek. Dat maakt alles beter. Maar helaas ben ik niet van de straat, zodat het moeilijk is om te doen alsof het eigenlijk wel allemaal ok is om vlees te eten. Dat is het namelijk gewoon niet. Los van het feit dat het zielig is voor de diertjes, want dat is het natuurlijk wel, is een dagelijkse vleesconsumptie niet zo best voor de natuur en wellicht ook niet voor mijn lichaam. Daar staat tegenover dat M nog veel meer een vleeseter is dan ik; de enige keer dat hij vegetarisch eet is als hij een pizza quattro formaggi consumeert, en zelfs dan heeft het meer met een liefde voor kaas te maken dan met consideratie voor het leven van een dier. Dat betekent dus dat het lastig zou worden om onze gezamenlijke maaltijden vegetarisch te maken – tenzij ik de intentie heb om 2 maaltijden per avond te koken, en die intentie heb ik niet – maar omdat ik toch zo vaak buiten de deur eet (en vaak alleen), heb ik nu het plan om als ik alleen eet zo vegetarisch mogelijk te eten.

flexitarier1

Toen M een avond niet thuis was, heb ik mezelf getrakteerd op bovenstaande bietenpizza van Magioni. Getrakteerd inderdaad, want ik vond hem behoorlijk lekker. Nou komt dat voor een deel doordat ik al enthousiast raak van de gedachte dat ik een pizza met geitenkaas ga eten (ik deel ook M’s liefde voor kaas – flexiveganisme zou ik niet aankunnen), en voor een deel doordat ik zo van bietjes houd, maar deze pizza smaakte ook gewoon heel erg goed. Helaas eigenlijk weinig naar bietjes, maar goed, een kniesoor die erop let. Doordat er bietenpulp in het deeg zit, krijg ik minder calorieën binnen dan als ik een ‘echte’ pizza zou hebben gegeten, en doordat ze bietenpulp gebruiken, wordt een product dat anders als afval zou worden afgevoerd duurzaam ingezet, waardoor ik zowel de natuur als mijzelf als alle dieren die ik niet opeet help. Ik voelde me uitzonderlijk deugdzaam. Als ik op dinsdag alleen bij de Thai in Voorburg eet, bestel ik mijn schunnig hete curry met tofu, en tijdens alle snelle IDFA-maaltijden neem ik ook de vegetarische variant (liefst bij Sla, wat een topzaak is dat). En als ik ga lunchen met vrienden kan ik natuurlijk altijd de optie zonder vlees eten. Boterhammen met avocado en hummus zijn gewoon heel erg lekker, dus dat is echt geen straf. En als ik de gedachte dat het nog veel lekkerder zou zijn met spek weg kan blijven drukken, houd ik het nog wel even vol ook.

flexitarier2

Berichten uit de keuken

Toen M en ik vorige week in Nunspeet waren, hebben we, behalve heerlijk chillen en slapen in een B&B, ook een wandeling gemaakt over de Veluwe. Een van mijn grote frustraties van de natuur (naast dat ik me na een uur begin te vervelen) is dat ik nog nooit een stoer beest in het wild heb zien lopen. Ja, in de omgeving van Rhenen zag ik hertjes, maar daar stond een hek om, en verder heb ik bijna 3000 kilometer door Noorwegen gereden, met om de 5 kilometer een verkeersbord dat me waarschuwde voor loslopende elanden, wat natuurlijk enorm hoopwekkend is, maar in de realiteit heeft zich welgeteld 0 van de gigantische elandenpopulatie van dat land zich aan mij voorgedaan. En daar baal ik van. Ik denk dat ik de natuur een stuk leuker zou vinden als de natuur ook eens wat met mij zou delen. Het gaat beide kanten op, hoor. Om die teleurstelling te kanaliseren heb ik, toen we na de wandeling iets warms aan het drinken waren, even onderzoek gedaan naar de mogelijkheid om op de Veluwe geschoten wild te kopen om op te eten. Op die manier kon ik toch nog een soort van tastbaar bewijs van de aanwezigheid van al die dieren die zich onmiddellijk verstoppen als ik in de buurt kom krijgen, en vooruit, lekker eten is ook niet verkeerd. Bij een slager in Apeldoorn (een omrit van 20 kilometer) kochten we hertenbiefstuk, wildzwijnstoof (kant en klaar, handig voor als we een keer haast hebben) en een stuk hertenschouder.

hert1De hertenbiefstuk hebben we gelijk vrijdag opgegeten, maar voor de hertenschouder wilde ik iets meer rust hebben. Ik had dat namelijk nog nooit bereid, en de voor de hand liggende optie (in blokjes snijden en stoven) viel wat mij betreft meteen af, want ik vind stoofvlees een beetje saai.* Gelukkig hadden we zaterdag een workshop bij Las Palmas, zodat ik aan de bron van culinaire kennis kon vragen wat ze adviseerden – zorgen voor een kerntemperatuur van rond de 60 graden, luidde het advies, en daar kon ik wel wat mee. Ik heb het stuk een beetje opengesneden, ingesmeerd met truffeltapenade, daar kleingesneden paddenstoelen op gedaan, toen de boel opgerold en opgebonden in wat ergens tussen een rollade en een SM-spelletje leek. Toen heb ik de unit aangebraden en met een flinke scheut wijn erover in de oven gedaan. Na ongeveer 50 minuten op 180 graden had ik trek, en dat kwam goed uit, want toen ik de thermometer erin prikte gaf hij een temperatuur van 58 graden aan. Wij eten ons vlees graag rosé, dus ik heb de rollade eruit gehaald en hem even laten rusten, terwijl ik wat gnocchi kookte. Toen ik de rollade in plakken sneed, zag het er precies zo uit als ik me had voorgesteld, en de rode kool die ik had gemaakt was ook heel prima,** dus het was een zeer geslaagde maaltijd. Kennelijk vind ik hert op mijn bord net zo leuk als hert in het wild.

hert2* Dat ligt er niet aan dat ik niet weet hoe ik het moet bereiden, dat weet ik wel, en het smaakt ook altijd prima, maar de gedachte dat je begint met een mooi stuk vlees in brokken snijden vind ik al demotiverend, en het eindproduct is nooit zo bijzonder als je denkt. Ja, dat geldt ook voor jouw fantastische stoofschotel. Sorry.

** Overigens was die rode kool 3 dagen later nog veel lekkerder. Dat had ik beter kunnen plannen.

En weer een dag verdwenen

Soms heb ik zulke mooie plannen voor vrije dagen. Ik heb namelijk niet zo heel vaak een echt vrije dag, dus als ik er een heb, kan ik daar al lang van tevoren plannen voor maken. Vandaag stond er helemaal niets op de agenda, althans, gisteravond werd daar op het laatste moment een interview bij Unity TV ingevoegd, maar dat duurde maar 15 minuten, dus behalve dat ik ineens toch moest douchen (want laten we eerlijk zijn, als je een dag zo vrij bent dat je niet hoeft te douchen, dan ben je echt vrij), mocht dat nauwelijks een inbreuk op mijn dag heten. Wat ik had willen doen: de bedrijfsadministratie, mijn pyjamala opruimen, mijn persoonlijke financiële administratie, in mijn Passion Planner de terugblik op september invullen, mijn agenda voor volgende week vast op gang krijgen, huiswerk voor de coach-opleiding, huiswerk voor de yoga-opleiding, lezen, boodschappen doen voor een legendarische maaltijd met wijn met M, want die moet echt altijd werken, 2 blogs op voorraad schrijven zodat ik in november een nieuw woest plan kan uitvoeren (voor het eerst in tijden een woest plan met mijn brein en niet met mijn lijf), ruzie maken met PostNL omdat ze beweerden dat een pakketje bezorgd was zonder dat het pakketje zich daadwerkelijk in mijn tastbare realiteit bevond en mijn nieuwe ring ophalen bij Eva Schreuder. Oh, en op de valreep bleek dat ik moest wachten op mijn vervangende iPhone. Je zou bijna stress krijgen van je vrije dag.

oplossingen-voor-de-meest-voorkomende-problemen-rondom-to-do-listsEn wat ik heb gedaan? Ik heb nog net op tijd mijn ruzie met PostNL in werking gezet, want het pakketje werd om 11 uur alsnog bezorgd, met kort daar achteraan mijn iPhone, zodat ik vervolgens bijna de hele dag hebt verkloot. Ik heb het nog voor elkaar gekregen om de ring op te halen en te douchen voor het interview, en een schitterend stuk dry-aged rundvlees gekocht voor de legendarische maaltijd, maar verder heb ik dus helemaal geen ene klap gedaan. Ja, ik heb geloof ik 6 afleveringen van Luke Cage achterelkaar door gekeken, waarbij ik tot 2 keer toe de Netflix-pop-up kreeg ‘Ben je nog aan het kijken?’ (waarbij de impliciete vraag volgens mij is ‘Of ben je inmiddels overleden en door je kat opgegeten?’ of ‘Waarom ga je niet iets doen met je leven?’ of ‘Serieus, Susannah, is dit waar je die studie voor gedaan hebt?’, maar misschien ben ik een beetje paranoïde), en koeken gegeten omdat ik zo ontzettend veel honger had doordat ik gisteren heb hardgelopen. En vanaf het moment dat M thuis kwam en ik aan de voorbereidingen voor het eten begon, ben ik weer keurig in het gareel gesprongen, want de maaltijd was inderdaad legendarisch (rib-eye, zoete aardappelfrietjes en snijbonen, met een heerlijke rode wijn, voorlopig de laatste alcoholische consumptie want ik ga een week lang graag leven vanwege de halve marathon) en het maakt hem gelukkig niet uit of ik mijn Passion Planner heb ingevuld. Maar deze dag is verdwenen, en die krijg ik nooit meer terug. Het zij zo.

Een smoothie in een kom

Een van de dingen die mij werden aangeraden toen ik om advies vroeg over mijn totale gebrek aan conditie en energie, was om mijn koolhydraten-inname te verhogen, in elk geval tot en met de halve marathon. Ik vermoed dat dat voor veel mensen die lijnen aangenaam nieuws is, maar ik kom sowieso heel moeilijk aan mijn carbs; ik hou niet zo heel erg van brood, pasta vind ik oprecht niet lekker, aardappels en reguliere rijst zijn boring, en om nou elke avond zoete aardappels of fancy risotto te gaan zitten maken gaat me ook wat ver. Om veel koolhydraten binnen te krijgen met groente is ook niet te doen, en ik mag niet onbeperkt vet, dus chips zijn jammer genoeg ook niet de weg voorwaarts. Gelukkig is er nog altijd fruit. Bij de lectuur van mijn favoriete fitgirlsblogs kwam ik de açaibowl tegen, een dikke smoothie die je in een kom serveert, met wisselende combinaties van fruit, maar in ieder met açai, een wonderlijk besje dat zo kwetsbaar is dat het alleen als poeder of ingevroren te koop is. Dat wilde ik proberen, dus ik vroor snel alle bruine bananen die ik in de fruitmand had in, kocht blauwe bessen voor in de diepvries, en alvast een pak soja-yoghurt op voorraad (het kan ook met gewone melk, of sojamelk, of andere hipstermelk, maar het recept dat ik wilde volgen is met yoghurt, dus dan doe ik yoghurt). Alleen de açai ontbrak er nog aan.

acai-1Dat bleek niet eenvoudig: online kan je açaipoeder kopen, maar daar zit vaak rotzooi door, het zou bij Albert Heijn te koop moeten zijn, maar in 3 vestigingen heb ik het niet aangetroffen, en bij de biologische winkels in Leiden zat het ook niet in het superfoodschap. Toen ik bij De Tuinen (die bezig waren met een overgang naar een nieuwe bedrijfsnaam) wilde vragen waar de açaipoeder stond, zei de mevrouw achter de kassa: ‘Ik ben even bezig, dus u mag een van mijn collega’s gaan lastig vallen’*, waarop ik prompt verbijsterd de winkel verliet. Bij de Vitaminstore hadden ze het ook niet, en net op het moment dat ik op het punt stond om midden in die winkel te gaan huilen omdat het gewoon niet eerlijk was dat ik nergens kon kopen wat ik wilde, zei een van de medewerksters: ‘Weet u dat ingevroren açai veel lekkerder is?’ Ja, dat wist ik, maar dat kon ik nergens kopen. ‘Hier wel hoor, mevrouw. 5 pakjes van 200 gr voor €10.’ Eindelijk. Met een tas vol koude blokjes açai en gelijk ook maar een smoothie met de hoopgevende naam ‘Immunity’ verliet ik heel tevreden de winkel. In mijn eerste açaibowl zaten  conform plan blauwe bessen, banaan, açai en soja-yoghurt, en ik heb er nog een dadel doorheen gepureerd; erbovenop had ik nog muesli (met rozijnen, maar verder wel lekker), frambozen en bramen. Dat waren een boel koolhydraten, maar het was vooral erg lekker. Dat ga ik vaker maken.

acai2* Dit is dus waarom ik online winkel. Ik vind het oprecht jammer voor al die noodlijdende winkels in de binnenstad, maar ik pas ervoor om me zo door een of andere omhooggevallen troela te laten behandelen.

Dinner for one

Toen ik afgelopen zaterdag onverwacht de hele dag voor mezelf had, heb ik de kans gegrepen om even uitgebreid over de Leidse markt te gaan lopen. Vroeger, toen het nog niet zo druk was, deden M en ik dat altijd op zaterdag: we stonden heel laat op, klooiden wat rond in huis, en als het een uur of vier was gingen we naar de markt, kochten we groenten bij Kruts en vissen bij Klaas (Hartevelt), deden we de saaie boodschappen bij de Hoogvliet en dronken we een drankje. Soms in de zon op een terrasje, soms binnen in een café, maar we dronken in elk geval een drankje. Nu kom ik daar bijna niet aan toe, want ik heb vaak iets op zaterdag, en ik verpest het op echt vrije dagen vaak voor mezelf door opgefokt over de markt en door de Hoogvliet te lopen omdat ik zo moe ben dat ik eigenlijk het liefst gelijk in een willekeurige kroeg heilzame theetjes wil gaan drinken. Maar afgelopen zaterdag behoorde het ineens tot de mogelijkheden, en M was in Parijs, dus ik kon ook nog alles wat ik kocht exclusief door mijn eigen smaak laten bepalen. Bijkomend voordeel was dat het echt een prachtige dag was, zodat het niet alleen uit praktische overwegingen (eten moeten we toch) leuk was om over de markt te lopen, maar ook omdat iedereen vrolijk was en alles er nog mooier uitzag dan anders.

dinnerfor1Ik had trek in groene asperges, dus die kocht ik, en de blauwe bessen en frambozen waren in de aanbieding, dus die kocht ik ook, en ik zag toen dat er kersen waren, dus die kocht ik ook, om onderweg op te eten. En watermeloen, want het was warm en dat is lekker en goed voor de lijn. Bij groene asperges eet ik graag zalm, en toen ik die bij Hartevelt aan het kopen was had ik ineens trek in oesters. Na een kort twijfelmoment over de vraag of je, als je alleen bent, oesters kan eten, heb ik er drie gekocht, om na gedane arbeid met een mooie gintonix te drinken. Want ik heb in een keer doorgepakt: de Big Green Egg, die al een jaar smerig is, heb ik zodra ik thuiskwam schoongemaakt en aangestoken, en tijdens het wachten tot hij heet was had ik mooi de tijd om mijn oesters open te steken en de Leyden Gin te proeven. De asperges en de zalm waren op het grote ei in no time klaar, en ze smaakten heerlijk, en er was zowaar ruimte in mijn calorieënbudget voor de dag om een Liuk ijsje toe te eten (dat is een citroenijsje met een dropveter als stokje – wie dat niet kent moet dat echt eens proberen, want het is zalig). De dag was kansloos begonnen, maar eindigde zo op een uitzonderlijk aangename masturdating-sessie: een driegangendiner met mezelf.