Categorie archief: Film

Smaak van de maand – oktober

Het is weer het eind van elke maand, dus tijd een blog over mijn huidige obsessies, verslavingen, behoeftes, fascinaties, lievelingswinkels en wat dies meer zij. Want bij mij verandert toch alles elke maand. Althans, daar lijkt het soms wel op.

Het wordt langzaam kouder en dan merk ik bij mezelf dat er bij mij toenemende behoefte ontstaat aan warme dingen. Thee, sokken, sjaals, gewoon alles wat je associeert met het knusse van de herfst. Vorig jaar heb ik een teddyberenjas gekocht, maar die was eigenlijk niet zo mooi en is ook nog eens een stuk meer niet zo mooi geworden doordat de vacht is gaan klonteren, dus ik heb een nieuwe gekocht, dit keer langer en ook teddyberenkleurig. Heerlijk. Ik heb deze maand ook 2 paar laarzen gekocht, allebei van Shabbies. Ik wilde namelijk een paar enkellaarsjes, die ik ook heb gescoord, maar toen kreeg ik een folder mee, waarin een paar hoge blauwe laarzen stonden met dikke grijze sokken die erbovenuit kwamen en toen kon ik aan niks anders  meer denken. Bovendien had ik vrijdag een ‘ik werk me de tiefus dus ik koop wat ik wil’-bui (doorgaans het voorland voor grote financiële tekorten, maar goed), dus nu bezit ik de droomlaarzen. Maar nog niet de grijze sokken, die misschien wel beenwarmers zijn. Als iemand ze weet te vinden, houd ik me van harte aanbevolen. Ik ga in elk geval vast met mijn nieuwe laarzen op een muurtje aan het water interessant in de verte staren. En nadenken over mijn bestedingspatroon. Maar niet te lang.

95363_44015_78859_16092016_1623

Omdat ik het niet per se nodig vind dat mijn gehele collecties smaak van de maand alleen maar gaan over allerlei dingen die ik koop, wil ik ook wat aandacht besteden aan Amy Schumer. Ik vind haar dus echt fantastisch. Eerder heb ik Trainwreck gezien, een film die ik vermakelijk maar niet levensveranderend en ook niet eens zo vreselijk hilarisch vond, maar deze maand heb ik een paar keer geluisterd naar een opname van een stand-up show van haar en haar boek The Girl With The Lower Back Tattoo* gelezen, en van beiden heb ik heel erg veel plezier gehad. Ik vind haar behalve grappig ook behoorlijk slim, en dat zijn kwaliteiten die iedereen wat mij betreft nodig heeft. Wat ik heel bijzonder vond was hoe ze schrijft over hoe introvert zij en zo’n beetje haar hele team van mensen die ervoor betaald worden om altijd grappig te zijn in werkelijkheid zijn – dat ze het liefst alleen is en dat ze echt moet herstellen van een periode ‘aan’ hebben gestaan. Herkenbaar. Ook het hoofdstuk over hoe ze stand-up comedian is geworden was een eye-opener: ik had niet echt een idee van hoe dat gaat, maar mijn beeld was wel iets als ‘je schrijft een show en voert hem op en als je goed bent word je beroemd’, maar in haar praktijk was dat echt anders. Blijkt ook hier de 10.000 uren regel te gelden. Jammer eigenlijk.

tonyIn de aanloop naar de halve marathon heb ik ontzettend veel bieten gegeten. In eerste instantie heb ik bietensap gemaakt met de slowjuicer, maar op een gegeven moment ben ik alles met bietjes gaan eten. Bietensalade, bietenspread met feta, bietenburgers, bieten uit de oven. En nu de halve marathon in het verleden ligt, constateer ik dat ik er een verslaving aan bieten aan heb overgehouden. Heerlijk. En op een ander niveau vind ik ook een van de drie nieuwe Limited Edition-repen van Tony Chocolonely heerlijk: de melkchocolade met cola. Klinkt vies, maar smaakt geweldig. De andere twee (witte chocolade met wortel en puur met gember en citroen) heb ik ook getest, maar die deden mij niks. Ik zal dus met het oog op de beperktheid van de voorraad even flink moeten inslaan. Maar er zijn ergere dingen dan chocola kopen, lijkt me. Overigens moet ik per vandaag weer flink gaan lijnen, dus ik denk dat ik wel een maand of zes met een reep zal moeten doen, maar dat zien we dan wel weer. De laatste smaak van de maand is misschien een beetje raar, want dat is rode wijn – op zich natuurlijk helemaal niet zo bijzonder, maar dat drink ik gewoon niet zo vaak. M had laatst een rode merlot van de Hema en die vond ik zo lekker dat ik er zowaar 3 glazen van heb gedronken. En dat zou ik zomaar nog een keer kunnen doen.

* Als je het boek bestelt via deze link krijg ik geld van Bol. Make me rich, people. Please.

IFFR

Ik heb niets met het International Film Festival Rotterdam. Dat heeft vooral chauvinistische redenen: ik hou gewoon heel erg van het Leiden International Film Festival, dus als ik een dag lang in de bios wil zitten doe ik dat liever in mijn eigen stad. Bovendien ga ik ook al naar IDFA, en hoewel dat documentaires zijn en geen speelfilms, heb ik mijn filmkick dan wel zo’n beetje binnen. Maar het belangrijkste argument om niet naar het IFFR te gaan is dat ik de indruk heb dat het als festival zoveel pretentieuzer is dan ‘mijn’ festivals – als ik in 010 ben in de festivaltijd, herken ik de bezoekers al van grote afstand aan hun artistiekerige uitstraling en hun licht verveelde ‘ik sta boven al die burgers’-blik, en ik heb het gevoel dat ik een uiterst zorgvuldige keuze moet maken uit de heel ruime selectie van films die te zien zijn om te voorkomen dat ik, zoals een niet nader te specificeren Leidse bron ooit over dit festival zei, niet vier uur lang naar een dooie ezel zit te kijken. Dit jaar heb ik mezelf streng toegesproken, want ik hou van film en ik ben natuurlijk zelf ook zo pretentieus als de pest, dus ik moest me maar een keer vermannen en wat kaartjes kopen. De doorslaggevende reden om te gaan was overigens dat er dit jaar een film werd vertoond over iemand die ik ken, dus ik moest wel, en dan maak je er toch maar een dagje van – zeker toen ik L mee wist te lokken met de belofte van cocktails en film.

iffr1Vrijdag had ik een proefmiddag, want ik had wat tijd over tussen museumbezoek en de awesome avond die ik gepland had (waarover wellicht ooit meer), dus ik zocht een film uit op basis van start- en eindtijd en niet op basis van inhoud. Grote fout. Ik zag Pont de Varsòvia, een Spaanse film uit 1989, en ik begreep er de ballen van – later bleek dat dat niet aan mij lag, want op IMDB las ik in een recensie ‘Definitely not for the fan of Hollywood films, or even independent films, or actually any film with any type of structured narrative’, dus dat ik de verhaallijn niet kon volgen kwam waarschijnlijk doordat die totaal ontbrak. Maar het waren wel mooie plaatjes. Zondag had ik samen met L een dagje gepland, naar aanleiding van de film Last Man in Dhaka Central, over Peter Custers, een man die wij allebei kennen via de yoga, maar die in de jaren ’70 in een Bengaalse gevangenis heeft gezeten. We dachten allebei dat er veel meer in het verhaal zat dan er in deze documentaire uitgehaald werd, en dat het voor mensen die niet kwamen om meer te horen over Peter sowieso niet zo’n boeiende film kon zijn geweest, maar ik ben blij dat ik hem gezien heb. In Heart of a Dog vertelde Laurie Anderson (de weduwe van Lou Reed) over het verlies van haar hondje Lolabella. Tijdens het viertal korte films dat we daarna zagen ging ik op een gegeven moment zowaar naar een dooie ezel verlangen, want ik kon maar niet geboeid raken, maar gelukkig vond ik de film die we daarna zagen, A Woman, A Part, wel heel mooi, met heerlijk New Yorks geneuzel over kunst en authenticiteit. Dus misschien moet ik volgend jaar toch maar wat nauwkeuriger selecteren – dat zou me zomaar een nieuw fijn festival kunnen opleveren. En wie wil dat nou niet?

iffr2

2016

Het is zover: een glanzend nieuw jaar, dat nog overloopt van kansen en mogelijkheden. 2015 was al met al een heel goed jaar voor mij, want ik heb ontzettend veel gezien, gedaan en geleerd, en door wat ik in 2015 voor elkaar heb gekregen is 2016 het eerste jaar sinds, ik schat, 1990 dat ‘afvallen’ niet in mijn goede voornemens voorkomt, en dat vind ik een behoorlijke prestatie. Maar ik heb niet alles wat ik had willen doen gedaan (de eeuwige recepten voor de kook-app zijn bijvoorbeeld nog steeds niet geschreven), ik heb me ook een tijdje iets minder voortreffelijk gevoeld (B is in september naar Zuid-Afrika vertrokken, en ik had maandenlang veel moeite met zijn op handen zijnde vertrek) en lang niet alle veranderingen waar ik op had gehoopt heb ik daadwerkelijk weten door te voeren (ik krijg mezelf maar niet gemotiveerd om het huis netjes te houden, en dat stoort me, want ik kan ook niet zo goed tegen rotzooi). Ik zou echt een enorme vervelende zeur zijn als ik het hele jaar om dit soort dingen als minder succesvol zou evalueren, maar ik vind het ergens ook wel heel leuk dat ik nu een nieuw jaar heb, waarin ik die klote-app af kan maken, waarin ik me niet somber hoef te voelen omdat ik nu weet dat ik niet gehandicapt ben als een vriend verhuist, en waarin ik wellicht een systeem kan verzinnen om niet tussen de troep te gaan zitten.

Gaiman

Maar ik heb grote, creatieve, plannen met dit jaar. Ik wil januari en februari even gebruiken om dingen af te ronden (mijn essay voor de cursus Philosophy of Yoga die ik online bij Oxford University volg heeft een deadline van 4 januari, en die app gaat ook afkomen), en daarna wil ik meer. Ik heb een opleiding gevonden die ik wil volgen, als school voor me betaalt, want ik heb daar zelf niet het geld voor, en als dat doorgaat, verandert er wat in mijn werk en kan ik me in een iets andere richting ontwikkelen binnen mijn baan op school. En als ik er met school niet uitkom, dan weet ik in elk geval weer wat nieuws: ik wil niet tot mijn pensioen hetzelfde blijven doen op school. Ik ben ongeveer op de helft van mijn termijn als raadslid, en als ik herkozen wil worden (ik weet dat overigens nog niet zeker), dan wil ik me op dat vlak ook ontwikkelen, dus ik wil werk maken van een thema-commissie Cultuur, en ik wil mijn lokaal en landelijk netwerk beter gaan onderhouden. Ik wil blijven lezen, schrijven en musea, bioscopen en theaters bezoeken, maar ik wil ook dingen gaan maken. Ik blijf bloggen, maar ik heb nu ook serieuze plannen voor een roman. Laatst zei iemand tegen mij dat ik in vervolg op mijn optredens bij Toomler misschien ook mee zou kunnen doen aan de voorrondes van het Leids Cabaret Festival, en hoewel ik niet weet of ik daar wel goed genoeg voor ben, heb ik heel veel zin om te kijken of het erin zit. Het wordt een creatief jaar, dat weet ik zeker. En ach, dan kan ik misschien het huis ook wel opruimen.

De 10 van woensdag

Ik ben nog niet helemaal klaar met het LIFF, want waar ik 14 films wel heb gezien, heb ik ook een boel films niet gezien, en zoals meestal als ik naar een festival ga, heb ik vooral de winnende films niet gezien. In dat opzicht lijkt het LIFF wel een beetje op mijn verjaardag: de dag erna weet ik pas echt wat ik had willen hebben. Maar goed, dan kan ik wel een lijstje maken van de 10 films die ik nu heel graag zou willen zien.

  1. Me and Earl and the dying girl
  2. Le tout nouveau testament
  3. Rosewater
  4. Youth
  5. Justus
  6. Rams
  7. Black Mass
  8. Go away, Mr. Tumor
  9. London road
  10. Tale of tales

LIFF

Ik heb er weer een ruime week filmfestivalplezier opzitten. Zo’n filmfestival vind ik echt heerlijk: waar ik het al heel leuk vind om een film in de bioscoop te zien, vind ik het eigenlijk nog prachtiger om in een dag zo veel mogelijk films te bekijken. Deze editie van het Leiden International Film Festival ben ik erin geslaagd om maar liefst 14 films aan het ‘gezien’-lijstje toe te voegen. En dat is 2 meer dan vorig jaar, terwijl ik het nu voor mijn gevoel veel drukker heb – maar wellicht heeft dat juist bijgedragen aan het aantal; het zou goed kunnen dat het vluchtgedrag was. Maar wat een mooie vlucht was dat, want ik heb veel mooie en indrukwekkende films gezien. Het langst zal mij, denk ik, Son of Saul bijblijven: ik kan me niet herinneren dat ik ooit een film heb gezien die ik zo intens deprimerend vond. Maar dat is, gezien het onderwerp van de film (een Jood die in het concentratiekamp werkt en zijn best doet om een jongen, waarvan hij vermoedt dat het zijn zoon is, te begraven), niet zo verrassend – wat ik wel echt verrassend vond was de manier waarop het verhaal in beeld werd gebracht. Ik kan de film van harte aanraden, maar misschien is hij minder geschikt voor op een romantische date… Als ik de films probeer te categoriseren, kan ik een aantal films indelen in de categorie ‘films over mensen’. Het onderwerp van de openingsfilm Steve Jobs is duidelijk, en waar veel mensen de film teleurstellend vonden (M sprak van een ‘melodramatische draak’), vond ik de manier van het verhaal vertellen wel interessant. In plaats van de legendarische keynotes van Jobs werd het half uur voor de presentaties getoond, waarbij het wel zo was dat kennelijk steeds dezelfde 4 mensen langskwamen om de arme man gek te maken. The end of the tour ging over een interviewer die vijf dagen doorbracht met de eigenzinnige schrijver David Foster Wallace, van wie ik ook weleens iets gelezen heb; zoals je zou kunnen verwachten van een film over een interview werd er vooral veel gepraat, maar ik vond het wel een mooie film. Bobby Fischer was het onderwerp van Pawn Sacrifice – ik ben geen schaker (daar ben ik veel te ongeduldig voor), maar dit vond ik wel heel boeiend, zeker omdat er niet echt werd geprobeerd om de raarheid en paranoia van Fischer te minimaliseren.

liff1

Jammer genoeg zitten er elk jaar ook wel een paar films bij die ik teleurstellend heb gevonden. Dit jaar waren dat Louder Than Bombs (om onduidelijke redenen is er alleen een Noorse trailer te vinden – een film waarbij vooral heel weinig werd gepraat met een nukkige tiener, buitengewoon onbevredigend), Mistress America (volgens sommigen zo goed als een film van Woody Allen, maar ik vond hem vooral saai), The Gift (op zich een spannende thriller, maar niet echt bijzonder – het huis waarin zich alles afspeelde was het meest overtuigend) en Results (over een fitnesscoach; veel matig acteerwerk). Er was ook wat historisch drama: Suffragette, over vrouwen die vechten voor het stemrecht, en Carol, de lesbische Brokeback Mountain van de jaren ’50. Bij beide films vermoed ik overigens wel dat er Oscar-nominaties aan de orde zullen zijn, want zowel Carey Mulligan (in de eerste film) als Cate Blanchett en Rooney Mara (in de tweede) acteerden voor alles wat ze waard zijn, en dat is nogal wat. Voor 2 films heb ik geen categorie: in  Cop Car speelde Kevin Bacon een foute sheriff wiens auto gejat wordt door 2 jongetjes die zijn weggelopen en vervolgens verwoede pogingen doet hem terug te krijgen. Best leuk, maar hij heeft niet echt mijn visie op het leven of zelfs op de film veranderd. In Z for Zachariah zijn er nog 3 mensen over na een atoomramp. Ik vond het een mooie, kleine, film, en het is ook een geruststellende gedachte dat juist zulke mooie mensen dit soort ellende overleeft. De laatste categorie is die van de rare films. Prettig raar was Zoom, waarin allerlei verhalen, deels getekend, door elkaar liepen. Bizar raar was The Lobster – ik ging met een licht verstoord gevoel uit de bioscoop weg, en elke keer als ik aan deze film denk, merk ik dat ik mijn wenkbrauwen frons. Maar ik kan met zekerheid zeggen dat ik me de afgelopen 8 dagen prima vermaakt heb – en de slogan van het festival ‘Find out what you are missing’ is in die zin toepasselijk dat ik nu echt weet dat ik in al mijn behoeftes voorzien ben. Volgend jaar ben ik er weer bij.

Trainwreck

Ik ben hier eindelijk heen geweest. Ik wilde al een tijdje, maar het kwam er niet van, en ik heb er echt van begin tot eind van genoten. Misschien dat het einde een beetje corny was, en dat hij misschien iets te lang duurde, maar dit is dus een echt leuke film. Ik ga hem denk ik op dvd kopen en dan kijken zodra ik een dipje heb. Dan is het bijna leuk om een dipje te hebben.

Pixels 1.0

Ik ben gisteren naar Pixels geweest, in Rotterdam, met zoveel mogelijk IMAX en 3D en surround sound en herrie. En er waren ook M&M’s, maar die heeft B opgegeten. Ik snap best dat dit in essentie een heel slechte film is, en intens seksistisch overigens ook, maar in dat genre vond ik hem eigenlijk gewoon heel leuk. Helemaal aan het einde van de aftiteling bleek dat hij gebaseerd is op dit heel korte filmpje – en dat is ook prachtig. Die Tetris-blokjes die in gebouwen vallen, wat een mooi beeld is dat. Maar ik blijf natuurlijk ook een Tetris-nerd.

Pixels

Ik heb uit de recensies beschreven dat dit een ontzettend slechte film is, maar ik wil hem geloof ik toch heel erg graag zien. In een enorme bioscoop met zoveel mogelijk IMAX en 3D. Volgens mij is dat gewoon heel erg de moeite waard. Eind augustus. Dan wordt het allemaal echt.

Een zondagje cultuur

Hoewel ik het de laatste tijd voor mijn gevoel heel erg druk heb, wil het soms gebeuren dat ik ineens een dag heb die ik helemaal zelf kan invullen. Tot mijn verbazing was gisteren zo’n dag; dat kwam vooral doordat ik met de beslissing volgend jaar de yoga-opleiding deeltijd te gaan volgen gelijk geen verplichting meer had om workshops bij te wonen, en daarmee kreeg ik een zondag terug. De invulling van die dag diende zich al snel als vanzelf aan: er draaide een film die ik eigenlijk al lang geleden had moeten zien, de Leidse toneelgroep PS Theater had een nieuwe voorstelling, en M was ’s avonds weg, dus ik kon tot laat mijn tijd helemaal zelf invullen. Heerlijk. In het Kijkhuis draaide ’s middags La Dolce Vita, een film die aan mij alleen bekend was door de wereldberoemde scène van Anita Ekberg in de Trevi-Fontein, maar ik had verder werkelijk geen idee waar de film over ging. Datzelfde gold voor S, met wie ik al heel vaak in Rome ben geweest, en die het ook wel een mooie invulling van de zondagmiddag leek om een tijdloze klassieker te zien. Anita was al na 30 minuten in de fontein geweest, en toen moesten we nog 2,5 uur. En dat viel ons beiden zwaar – het blijkt dat je nog zoveel van Rome kan houden, maar een film van 176 minuten in het Italiaans aan het eind van het schooljaar maakt het kennelijk onvermijdelijk dat 2 docenten hier en daar even een klein tukje doen. Ik vermoed dat ik de hele film nog een keer zal moeten zien, maar dan als ik iets fitter ben, want het was volgens mij wel prachtig.

dolcevita

Mijn avondprogramma was uiterst Leids: de nieuwe voorstelling van het PS Theater, Het geloof van Leiden, in de Pieterskerk. Aan deze voorstelling werden bijdragen geleverd door Theatergroep Domino, Dansorkest Date 7-2-7 en een groep jongeren (volgens mij voor een groot deel de leerlingen van het Da Vinci College die vorig jaar meededen aan De hoop van Leiden) – en van de acteurs van het PS Theater natuurlijk. Het was een dynamische, interactieve voorstelling over twee mensen die een pop-up utopie beginnen, waarbij allerlei belangrijke vragen werden gesteld over participatie, de uitvoerbaarheid van sommige plannen en of iedereens bijdrage even wenselijk is, vermengd met een verhaal over nieuwe Adams en Evas (gespeeld door tieners). En er was een kip. De Pieterskerk is natuurlijk een prachtlocatie, maar los daarvan heb ik een aantal indrukwekkende beelden gezien: de pubers die in witte kleren heen en weer renden, het jongetje op de scooter en de outfit van Jonah. Ik vond het een interessant stuk, en ik vind eigenlijk dat iedereen die een mening heeft over politiek en de participatiemaatschappij deze voorstelling zou moeten zien.

ps theaterToen ik thuiskwam, was M er nog niet, dus toen had ik alle tijd om een langlopend project af te ronden. In het kader van het 101 dingen-project wilde ik 26 films zien, die met alle letters van het alfabet beginnen. Het ging in het begin tamelijk snel, en ik was heel blij toen er een nieuwe film over de X-Men uitkwam, maar op een gegeven moment had ik 3 letters die ik maar niet gevuld kreeg: de F, de Q en de U. Dat heb ik me voor dit levensjaar als doel gesteld, en het is gelukt. Ik heb Frozen gezien, the Fault in our stars, en via Netflix vond ik de laatste 2 ontbrekende letters. Vorige week zag ik The Usual suspects (zo’n film die iedereen al heeft gezien, behalve ik), en een handige zoektocht op de Q leverde de film Quartet op, een lieve, gezellige film over een bejaardenhuis voor musici, met alle onderlinge spanningen en toestanden. Quartet zal me niet bijblijven als een van de hoogtepunten van de filmgeschiedenis (het is geen La Dolce Vita), maar aan de andere kant, ik bleef wel wakker. En ik heb een vinkje kunnen zetten, en dat is me ook wat waard. Dat lijstje staat nu op 76 van de 101 voltooid – eens even kijken hoe veel verder ik kan komen.

De foto van het PS Theater komt van de site van de toneelgroep.