Categorie archief: Foto

Throwback Thursday

throwbackthursday

Deze foto kwam ik tegen toen ik op Facebook een foto van mijn moeder zocht. Ik geloof dat hij door een nicht van mijn moeder (de ‘Madonna’ die op het stickertje onder de foto staat – ik heb verre familie die Madonna heet, dus ik ben tevreden) gepost is. Ik sta er zelf ook op: dat meisje met die scheve pony, naast die mevrouw met die mooie benen (mijn oma). Die mevrouw daarachter is mijn moeder. Grappig dat ik inmiddels meer op mijn moeder lijk dan op mezelf. Aan de andere kant: het kan erger.

Raad staat voor Leiden

Een paar maanden geleden heb ik een fotoshoot gehad met Hans van Egdom, een Leidse fotograaf, die een serie aan het maken was met gemeenteraadsleden. Vanaf vandaag (tot 30 mei) zijn foto’s uit die reeks te zien in de hal van het stadhuis, wat natuurlijk al heel erg leuk is, maar ik mocht een column voorlezen ter gelegenheid van de tentoonstelling. Dit is die column, met daarbij drie foto’s die op de tentoonstelling te zien zijn. Die zijn dus van Hans.

Ik ben echt een vrouw van woorden. Als ik iets aan iemand duidelijk moet maken, gebruik ik daar het liefste gewoon een heleboel tekst voor: ik begin te praten, of te schrijven, en ik hou pas op als ik het gevoel heb dat ik mijn punt gemaakt heb, dat alle potentiële vragen bij voorbaat beantwoord zijn, en dat mijn gesprekspartner precies doorheeft wat ik wil. En waarom. En hoe. En als dan later blijkt dat het toch niet allemaal over is gekomen, dan begin ik gewoon weer opnieuw – ik ben echt de beroerdste niet. Tijdens de campagne  voor de gemeenteraadsverkiezingen vond ik het ook bijna jammer dat ik aan de voorkant van mijn persoonlijke flyer alleen maar een plaatje en een kekke slogan kon afdrukken, want waarom zou je maar aan een kant van je flyer tekst opnemen als je twee kanten tot je beschikking hebt? Gelukkig kan ik me als D66’er ook in dit opzicht thuis voelen bij mijn partij, want daar is eigenlijk helemaal niemand vies van een praatje. Sinds ik in de gemeenteraad zit, is het me overigens duidelijk geworden dat dat niet per se iets is dat bij D66 hoort: alle politici hebben de neiging om eerder veel dan weinig te zeggen, en we grijpen vaak de kans om dat daadwerkelijk te doen.

frederik-81-EditDaarom was ik, toen ik op Facebook de foto’s zag die Hans van Egdom van Frederik Zevenbergen gemaakt had, gefascineerd door het project ‘Daar sta ik voor. Leidse politici in beeld’. Leidse politici werden uitgedaagd iets uit de stad te zoeken waarbij ze zonder woorden het belangrijkste punt dat ze willen maken letterlijk in beeld brengen, en dan ging het ook nog om iets waar je voor bent, en niet iets waar je boos over bent, of wat je wilt veranderen. Ik wilde ook wel aan dat project meedoen, maar al met al was het helemaal niet zo gemakkelijk om een beeld te vinden bij wat ik te zeggen heb: als raadslid met als enige portefeuille cultuur (en dat is ‘enig’ in iedere zin van het woord overigens) kan je wel voor een museum gaan staan, of voor een schilderij, maar ik wilde meer dan dat. Daar komt nog bij dat ik een lichte vorm van camera-angst heb, dus ik vond het allemaal extra spannend, maar toen ik de foto’s zag die Hans van mij gemaakt had, kon ik me goed vinden in het ‘politieke programma zonder woorden’.

Susannah-7Het is natuurlijk een cliché: a picture says more than a thousand words. En als je per foto die hier tentoongesteld is 1000 woorden rekent, dan kun je, als je ons raadsleden een beetje kent, misschien net het eerste half uur van een raadsvergadering dekken. Maar deze foto’s zeggen meer dan veel van die vergaderpraat. Als je de tentoonstelling overziet, dan kun je echt zien waar we voor staan: we staan voor molens, voor asfalt, voor werk, voor bomen, voor industrieel erfgoed, voor sportvelden, voor leerwerkbedrijven, voor zwembaden, voor de politie, voor de hortus, voor de werelderfgoedlijst, voor nieuwe wijken, voor kleine winkeliers, voor de Kooi en voor de groene ruimte. En ik? Ik sta voor een van de vele ‘Muurgedichten’ in de stad. Behalve breedsprakig ben ik namelijk ook behoorlijk eigenwijs, dus ik heb het voor elkaar gekregen om niet alleen voor toegankelijke cultuur voor iedereen te staan, maar ook voor woorden. Want daar sta ik ook voor.

Susannah-10

De ideale spijkerbroek

Soms vind ik mezelf echt een heel erg onaardig mens. Zo ook afgelopen zaterdag. Ik zat in de trein van Amsterdam naar Leiden, na een lange dag op de yoga-opleiding, dus ik zou juist een beetje in een milde stemming moeten zijn geweest, toen bij de stop Schiphol in plaats van de gebruikelijke kuddes toeristen met veel te grote koffers een grote groep dames instapte. Met veel te grote tassen. Van de Huishoudbeurs. Het was gelijk gedaan met de rust die ik echt nodig had, want in het viertje dat ik tot dan toe heerlijk aan mezelf had mocht ik maar liefst drie dames ontvangen. Inclusief al die tassen, maar er was ook een uitgelaten stemming, want kennelijk hadden ze een topdag beleefd op de Huishoudbeurs, waardoor ze de hele tijd net iets te hard aan het praten waren, zodat de muziek op mijn koptelefoon werd overstemd. En ik zal eerlijk zijn: de dames waren ook alledrie aan de zware kant, dus ik voelde me nogal overweldigd in mijn hoekje van de trein. Dat gaat kennelijk snel in je hoofd: waar ik een jaar geleden ongeveer net zo dik was als deze dames, vond ik het nu reden om te veroordelen dat ze zomaar in een trein gingen zitten en zich gingen zitten vermaken. Op een gegeven moment waren de twee dames tegenover me met hun telefoons bezig, en toen stootte de vrouw naast me mij aan, want ze wilde me wat laten zien: een foto van zichzelf in een bevallige pose met een spijkerbroek aan, met de tekst ‘de mooiste billen van de Huishoudbeurs’ en #curvepower erboven.

MS-Mode-Billenbooth

Zij wist natuurlijk ook niet dat ik net allerlei nare gedachtes had gehad over haar en haar vriendinnen (dan had ze me denk ik met die giga-tas folders voor mijn smoel geslagen), dus ze kon zonder enige moeite haar blijdschap over het spijkerbroekenconsult dat ze had gekregen bij M&S-mode, en de egoboost die de foto haar had gegeven met mij delen. En los van het feit dat ik mezelf meteen geconfronteerd zag met mijn eigen inherente naarheid was ik oprecht blij voor haar. Want ik kan me nog heel goed herinneren dat ik geen spijkerbroeken droeg omdat ik het niet aankon om er een te moeten kopen, omdat ik om 1 spijkerbroek te kopen 100 spijkerbroeken moest passen, die me allemaal even beroerd zouden hebben gestaan, met als gevolg dat ik met het gevoel een onkleedbare freak te zijn naar huis ging. Dat ik nu door mijn PersonalBodyPlan-succes gewoon naar een winkel kan gaan en dan kan kiezen uit allerlei spijkerbroeken, die dan allemaal aan de relatief kleine maat-kant van de winkel liggen, ervaar ik als een zegening. Ik weet natuurlijk niet hoe het leven van mijn enthousiaste treinbuurvrouw eruit ziet; als zij zich goed voelt in haar lichaam heb ik het recht helemaal niet om haar te veroordelen (en als ze zich niet goed voelt overigens ook niet). Maar als zij er wel in geslaagd is om een spijkerbroek te vinden waarin ze zich geweldig voelt, dan is het op zich een eer dat ze die vreugde met een wildvreemd rotwijf dat stiekem ook heel trots is op een foto van zichzelf in een spijkerbroek wil delen.

spijkerbroek

Wandelen in het bos

Op mijn 40 dingen-lijst heb ik ‘een boswandeling maken’ opgenomen. Vooral omdat ik het ook al op de 39 dingen-lijst had staan, maar toen heb ik verzaakt, en anders dan bij het merendeel van de dingen op mijn lijsten, waarbij ik alleen mezelf dupeer als ik het niet op kan brengen om een activiteit daadwerkelijk te doen, was dit ook, of misschien wel juist, vervelend voor M. Hij is namelijk degene die graag een herfstwandeling wil maken – ik ben best bereid om er een uurtje achteraan te sjokken, maar ik heb eigenlijk geen wandelbehoefte. Ik heb niets tegen het bos, sterker nog, ik vind het prachtig, maar ik kan er gewoon niet onbeperkt zijn. Dat komt ook doordat ik, anders dan M, graag functioneel beweeg. Als ik fiets, heb ik het liefst een doel. School, de supermarkt, Zandvoort, of iets anders, maar ‘gewoon een stukje fietsen’, daar ben ik niet zo goed in. Ik ga graag van A naar B, en niet van A naar A. Dus van huis gaan, een paar uur doelloos rondwandelen, en dan weer terug naar huis gaan: niets voor mij. Bovendien verveel ik me tamelijk snel, vooral in de natuur. Er zijn mensen die duinen prachtig vinden, ik heb het na een zo’n ding al gezien, en dan moet je nog uren door een post-nucleair landschap lopen. En dat geldt, vrees ik, ook voor het bos: op een gegeven moment ben ik klaar met al die bomen, en dan moet ik gewoon weer naar huis. Om te lezen en thee te drinken, want dat verveelt mij nooit.

bos1Ik heb wel een manier gevonden om het onvermijdelijke ‘ik verveel me’-moment uit te stellen, en dat is een missie voor mezelf bepalen. Er waren tijden dat ik 2 keer per jaar een hele zaterdag in Parijs aan mezelf had, en die vulde ik dan in door bijvoorbeeld alle vestigingen van Kusmi tea te bezoeken, of vergelijkend waren-onderzoek te doen bij de macaron-winkels, en dan vermaakte ik me prima. Voor de boswandeling van het Veluwe-weekend had ik ook een missie bedacht: foto’s maken van paddestoelen. Ik ben niet per se een goede fotograaf, maar wel een enthousiaste. Ik heb ooit een project 365 gedaan, waarbij je elke dag een foto moet maken, en dat vond ik echt heel leuk: ik kijk anders als ik op zoek ben naar dingen om foto’s van te maken. Dus als ik me wil vermaken, bedenk ik wat ik zou kunnen fotograferen. Tijdens de boswandeling waren dat dus paddestoelen. Omdat M tijdens 3 dagen in het bos meer dan 1 wandeling wil maken (hij is 3 keer gaan wandelen en 1 keer gaan fietsen, terwijl ik 1 keer heb gewandeld en een half uur heb gerend), had hij het paddestoelen-parcours al uitgezet. Hij kent me namelijk al best wel lang, dus hij weet dat ik, als ik gefnuikt word in mijn missie, de neiging heb om me extra hard te gaan vervelen, zodat het al snel gedaan is met de wandelpret. Ik wilde dus minstens 1 paddestoel zien die eruit ziet zoals een echte paddestoel eruit ziet: rood met witte stippen.

bos2

Die hebben we dus gevonden. En nog een heleboel andere paddestoelen: clusterpaddestoelen die tegen bomen aangroeiden, een paar hele lieve knalpaarse jongens, paddestoelen die als een soort van bakje voor regenwater fungeerden en rare keiharde dingen die eruit zagen als vliegende schotels die in een dooie boom waren gevlogen en vervolgens samen met de boom versteend waren. Ik weet helemaal niets van paddestoelen (alsof dat uit de vorige zin nog niet pijnlijk duidelijk is geworden), dus ik ben niet op zoek naar eetbare exemplaren, want die zoek ik wel in de supermarkt, maar de zoektocht naar fotogenieke paddestoelen heeft me maar liefst anderhalf uur vriendelijk vermaakt. Ik denk dat het erg hielp dat ik lekker uitgeslapen was, dat ik wist dat in het huisje ’s avonds de houtkachel weer aan zou gaan, dat mijn goedkope kaplaarzen verrassend lekker zaten en dat ik een geweldig ontbijt achter de kiezen had. En dat het een ideale herfstdag was: koud, maar droog, zodat ik een beetje een strak gevoel op mijn wangen kreeg, maar niet zeiknat regende. Zo hou ik het dus prima vol in de natuur. Sterker nog, misschien ga ik volgend jaar wel twee keer wandelen.

bos3

Hoepelen

hoepelen

Dinsdag mochten we tijdens de lunchpauze op de Kennisdag van de gemeente Leiden hoepelen. Dat had ik denk ik meer dan 30 jaar niet gedaan, en ik vond het verrassend leuk – waarschijnlijk ook omdat ik het nog best goed bleek te kunnen. Dus nu wil ik een hoepel, maar dan schijn je weer een professionele grotemensenhoepel te moeten kopen, wat ik best wil doen, maar het volgende probleem is dan dat ik nergens kan hoepelen. Er zijn ook hoepellessen; ik voorspel dat ik die op mijn 40-dingenlijst ga zetten. Want die komt er zeker.

IJdelheid der ijdelheden

wijn bij ps

Hoewel ik nogal een enthousiast selfie-maakster ben, heb ik eigenlijk veel moeite met gefotografeerd worden, omdat ik er altijd een beetje raar op sta. Of in elk geval niet zo dat ik mezelf herken als degene die afgebeeld is. Maar deze foto vind ik mooi, dus die mag wel een beetje verspreid worden. Ook al is dat ijdel.