Categorie archief: Frans

De waarheid over La vérité sur l’affaire Harry Quebert

Op mijn 40 dingen-lijstje had ik in een vlaag van ambitie opgenomen dat ik een boek in het Frans zou lezen. Op zich zou ik het ook als gemakzucht kunnen betitelen, want in mijn 101 dingen-lijstje (een ouder project) staat naast een Frans boek ook een boek in het Duits als ambitie geformuleerd, maar dat zie ik een stuk somberder in, deels omdat mijn Frans beter is dan mijn Duits en deels omdat ik, zo zie ik op mijn Goodreads-profiel, op 19 mei 2013 aan Nachtzug nach Lissabon van Patrick Mercier begonnen ben, en ik met geen mogelijkheid door dat klereboek heen kom. Voor mijn gevoel zou ik dus een nederlaag moeten erkennen op het ene Duitse boek om aan een ander Duits boek te kunnen beginnen, maar ja, mijn Duits is sowieso* niet zo goed, dus waarom zou ik eigenlijk? Dan lees ik dus liever Engels. Of Nederlands, of desnoods Frans. Ik lees principieel niet in vertaling (dus ik heb de Russische literatuur min of meer aan me voorbij laten gaan, met uitzondering van Anna Karenina, dat ik las toen ik minder geprincipieerd was, maar dat vond ik een soort Eline Vere in de sneeuw), dus als er een mooi boek uit komt in een taal die ik beheers, dan lees ik het in die taal, of ik lees het niet.
quebert1Het boek dat ik in het Frans heb gelezen, La vérité sur l’affaire Harry Quebert van Joël Dicker, bezit ik overigens ook in het Engels, omdat ik dacht dat het een Engels boek was – ik was in een Engels boek een mooi citaat tegengekomen dat mij inspireerde om meer te willen lezen, en noch de naam Harry Quebert (de hoofdpersoon) noch Joël Dicker deden mij vermoeden dat het in een andere taal geschreven was. Maar toen ik het begon te lezen zag ik op pagina 3 een mededeling van de vertaler, en toen hield alles op. Althans, tot ik M vroeg om het in het Frans voor me mee te nemen uit Parijs, en tot ik eind 2015 mijn 52ste boek uit had gelezen, zodat ik de rest van het jaar (en, zoals achteraf bleek, de eerste 6 weken van 2016) aan dit boek kon besteden. Dat heb ik gedaan. Het boek zat permanent in mijn tas en ging er steeds beroerder uitzien: toen ik het uit had zat het onder de ezelsoren, knakken in de rug en ontplofte rodekoolsalade. Dat ik er zo lang over gedaan heb, komt overigens niet doordat mijn Frans zo slecht is, want ik heb werkelijk voortreffelijk les gehad op school van meneer Grislo, die ons allen altijd stimuleerde om de uitdaging op te zoeken en boven ons niveau te lezen, zodat ons niveau almaar hoger kwam te liggen – het boek is 856 pagina’s lang, dus dat zou me in alle talen wel behoorlijk wat tijd gekost hebben, maar in het Frans zeker.

quebert1Het citaat dat me in eerste instantie aanzette om het boek te lezen bleek achteraf de laatste zin van het boek: ‘Un bon livre, Marcus, est un livre que l’on regrette d’avoir terminé.’ en dat is ook zo. Want ik vond het inderdaad jammer dat ik het boek uit had, na 856 pagina’s lezen over Marcus Goldman, zijn writer’s block, zijn mentor Harry Quebert en zijn liefde voor de vijftienjarige Nola, wier** lijk na 30 jaar gevonden wordt in zijn tuin. Er gebeurt van alles in het Amerikaanse stadje waar het verhaal zich afspeelt, dus er zijn veel zijsporen die worden bewandeld, sommige grappig, andere spannend, weer andere ontroerend. Het relaas van de man die zijn vrouw, die hem dag en nacht afzeikt, eens in de zoveel tijd drogeert om dan het sleuteltje van haar dagboek te pakken en te lezen hoeveel ze van hem houdt en hoe moeilijk ze het vindt om dat aan hem te vertellen vond ik echt heel mooi, en de telefoongesprekken van Marcus met zijn moeder waren grappig. Het thrilleraspect van het boek zat ook goed in elkaar (al had ik de belangrijkste onthulling, die rond pagina 830 aan de lezer werd gedaan, al vanaf bladzijde 120 zien aankomen), dus ik heb me geen moment verveeld. Al met al een erg leuk boek dus: goed voor mijn Frans, goed voor mijn brein en voor mijn 40 dingen-lijstje. Quel succès!

quebert*Ja, dat deed ik bewust. Vrij naar Herman ‘Ik spreek überhaupt maar één woord Duits’ Finkers.

**Ik heb ook heel goed Nederlands gehad. Van meneer De Jong. Daarom weet ik dat het ‘wier’ is en niet ‘wiens’.