Categorie archief: Gemeentemuseum

#selfiemuseum

Ik loop een beetje achter met de museumselfies. Of op zich niet met de museumselfies als zodanig, die maak ik vol verve als ik een museum bezoek, maar ik heb al een tijdje geen verzameling gemaakt en als blogpost gepubliceerd. Bij dezen dus. Ik ben nu bij tot voor Rome, dus begin april, wat wil zeggen dat ik ieder moment nog een keer kan toeslaan met nog 5 zalen in het Selfiemuseum. Want musea bezoeken is toch een van de mooiste dingen die er zijn, en mijn smoelwerk voor kunstwerken hangen blijf ik leuk vinden.

Zaal 41: ‘Isa Genzken: Mach Dich Hübsch!’, Stedelijk Museum, Amsterdam

museumselfie42

Dit kunstwerk, een verzameling Nofretetes (ja, zo schrijft zij dat, ik ken de mevrouw ook onder een andere naam), was voor mij het hoogtepunt van een verder overigens teleurstellende tentoonstelling. Mevrouw Genzken was getrouwd met Gerhard Richter, wiens werk ik doorgaans zeer kan waarderen, maar wil graag om meer dan dat bekend staan. Daar heb ik begrip voor, maar de rotzooi die ze hier tentoonstelde lijkt me geen aanleiding tot grote roem. Al vond ik de grote sprietachtige objecten op de vloer wel weer mooi – en het was een heel gezellig uitje met M en F & A, en dat is ook wat waard, lijkt me.

Zaal 42: ‘David Bowie is’, Groninger Museum, Groningen

museumselfie41Voor de grote Bowie-tentoonstelling, eerder te zien in het Victoria and Albert in Londen, waren M en ik zeker bereid om naar Groningen te reizen. Dat gold ook voor heel veel andere mensen, want hoewel er van tevoren kaartjes gekocht moesten worden, vermoedelijk ook met het oog op hoeveel mensen er in het museum pasten, waren de rijen disproportioneel groot en was het gewoon veel te druk. Maar aan de andere kant: het was een schitterende tentoonstelling, waar je met een koptelefoon op doorheen moest lopen om naast alle beelden ook van het relevante geluid voorzien te worden. Op die manier werd er helemaal niets aan de verbeelding overgelaten, wat ik ergens ook wel jammer vond, want met mijn verbeelding is niets mis. Er was ook een foto-verbod, dus deze sneaky selfie van mij met het pak waarin Bowie Starman zong bij Top of the Pops was het beste dat ik eruit kon slepen.

Zaal 43: ‘Ode aan de Nederlandse mode’, Gemeentemuseum Den Haag
selfiemuseum 43Ik vind tentoonstellingen altijd leuk, maar tentoonstellingen met dingen die ik zelf ook heb vind ik nog veel leuker. Op deze tentoonstelling zag ik een outfit van Oilily, waarvan ik ooit de trui heb bezeten, en ik had voorkennis dat de Dripping-jurk van Michael Barnaart van Bergen ook op de tentoonstelling te zien was, dus ik had mijn eigen exemplaar ook aan, hetgeen tot nogal wat consternatie leidde in het museum. Deze selfie heb ik gemaakt voor de serie kleren van Viktor en Rolf. Dit was een prachtig vormgegeven tentoonstelling, met heel veel mooie kleren. Zo’n tentoonstelling waarvan ik zin krijg om te gaan winkelen.

Zaal 44: ‘Keith Haring – The political line’, Kunsthal Rotterdam

selfiemuseum44Keith Haring is zo’n kunstenaar van wie ik 1 of 2 werken in een tentoonstelling wel kan waarderen, maar van wie ik nu, door middel van deze overzichtstentoonstelling, heb ontdekt dat ik een tentoonstelling die volledig aan zijn oeuvre gewijd is gewoon te veel vind. Waar volgens de bordjes en de informatie de nadruk werd gelegd op het feit dat het allemaal erg geëngageerd is wat Haring maakte, werd ik een beetje zenuwachtig van al die kriebelpoppetjes overal. Maar als je de kans krijgt om met een gigantische roze piemel op de museumselfie te gaan, moet je die altijd met beide handen aangrijpen. De kans dus. Niet de piemel.

Zaal 45: ‘Jheronimus Bosch – Visioenen van een genie’, Noordbrabants Museum, Den Bosch.

museumselfie45

Ja, dit is echt een superslechte museumselfie. Dat zie ik ook wel. Maar ik mocht van het Noordbrabants Museum geen foto’s maken op de tentoonstelling, dus deze is stiekem gemaakt voor een beeldscherm. Aan de andere kant: ik was er toch maar wel. M en ik zijn enorme fans van Jeroen Bosch, dus het was heel mooi om een aantal werken van hem gezien die we nog niet kenden. Minder mooi vond ik de drukte – je zou denken dat een museum een beperkte hoeveelheid kaartjes verkoopt om ervoor te zorgen dat er niet te veel mensen in een zaal zijn, zodat je gewoon naar de schilderijen kan kijken, maar de zalen waren stampvol luidpratende bejaarden*.

Het museumselfie-project is nog lang niet afgerond en ik zal van alles wat ik bezoek verslag uitbrengen door een foto van mijn harses voor een kunstwerk van onschatbare waarde te plakken. Waarvoor bij voorbaat excuses.