Categorie archief: Gezeur

Een dagje gezond leven

Ik wil zo graag gezond leven. Ik zie die fitgirls op Instagram met hun havermout en hun avocado op toast en dan denk ik ‘Hoe moeilijk kan het zijn?’ Als ik in mijn kookboeken die gezonde dames met hun mooie huid en slanke kont tevreden een stuk bananencake zie eten ben ik gewoon jaloers, want ik weet zeker dat ik, zelfs als ik voorgoed alleen bananencake zou eten, nooit die huid of die kont zou krijgen. Maar ik probeer het wel. Ik drink liters water per dag, kruidenthee, magere melk, soms zelfs sojamelk als ik een extreme hippiebui heb, ik slik visolie en multivitamine, eet alleen volkorenbrood en -crackers, drink groentesapjes en smoothies (maar niet teveel, want daar zitten behoorlijk wat calorieën in), en ik vul alles wat ik eet of drink in op MyFitnessPal, waar ik mezelf een dagrantsoen van 1800 kcal heb gegund – en ik vind het niet eens moeilijk om me eraan te houden. Althans, meestal niet, maar de laatste tijd is er een beetje de klad in gekomen. Dat komt voor een deel doordat het december is, en ik dan allerlei dingen consumeer die ik anders niet tot mij neem (Bailey’s, Gluhwein, dingen met rozijnen erin, want het is geen kerst zonder Christmas pudding), maar ook doordat ik moe ben, en als ik moe ben, heb ik de neiging om me te wentelen in een troostrijk dekentje calorieën.

Maandag leek het lange tijd goed te gaan. Ik begon met een keurig ontbijt van Skyr (dat is een soort kwartsachtige yoghurt, die veel eiwitten bevat, maar die ik vooral aantrekkelijk vind omdat hij uit IJsland komt) met muesli, mijn tussendoortje om 11.00 was een eiwitreep, als lunch at ik een kikkererwtensalade van Albert Heijn en 3 Wasa lichtgewicht crackers (dat is een eufemisme voor karton) met Huttenkäse, en mijn avondeten was een vegetarische bietenpizza met champignons en geitenkaas, die ik, omdat ik nog wat kcal overhad heb geupgrade met nog meer champignons en een sneu restje Gorgonzola (want eten weggooien is zonde). Keurig binnen mijn budget, iets eronder zelfs, en de macro’s waren ook perfect uitgebalanceerd. Na school ben ik gaan sporten en heb ik mijn administratie bijgewerkt, en ik had mezelf een uur echt vrij gegeven om te eten en te chillen. Ik was echt trots op mezelf. Zo trots dat ik, toen ik naar de fractievergadering ging, dacht dat ik best iets lekkers bij de koffie mocht. En toen ging het dus alsnog mis – ik ben in 30 seconden van volledig tevreden over de voedselconsumptie naar FUCK YEAH KERSTKRANSJES!!! gegaan. Jammer, want ik was echt zo dichtbij een volmaakte dag. Nou ja, blijven proberen dan maar.

Weer eens een dure les

In mei 2013 heb ik een fiets gekocht. Het was een Brik, een fancy fiets dus, die geen ketting had maar werd aangestuurd door middel van een cardan-as, waar ik verder ook niks van weet, maar als je dat zegt gaan mensen die verstand hebben van mechaniek begripvol knikken, en ik wil best wel respect van mensen die verstand hebben van mechaniek. Ik vond het vooral een interessante gedachte, dat je een fiets zonder ketting kon hebben, en het voordeel was gelijk dat mijn ketting er niet vanaf kon lopen (want iets dat er niet is kan er ook niet aflopen, waar ‘er’ dan ook eigenlijk is) en dat ik me geen zorgen hoefde te maken dat mijn kleding vast kon komen te zitten in mijn ketting. Het nadeel was dat er aan de fanciness van deze fiets ook een prijskaartje hing, maar dat vind ik op zich niet erg in periodes dat ik geld heb, want ik geef graag geld uit aan design, zeker als ik dat in lokale winkels kan doen. Ik heb ruim 3 jaar veel plezier van mijn Brik gehad, ook al was hij een beetje geroest en viel het eigenlijk niemand op dat hij bijzonder was omdat hij geen ketting had. In de praktijk blijken mensen namelijk helemaal niet naar de ketting van je fiets te kijken.

Aan de plezierige relatie tussen mij en mijn Brik kwam vrijdagavond een onverwacht einde, toen ik uit de kroeg kwam en ik op de plek waar ik mijn fiets had neergezet een olijvenkar trof. Op zaterdag is er namelijk markt in Leiden, zodat de kramen vaak al de avond ervoor worden neergezet. Mijn fiets was nergens te bekennen; F en ik hebben een half uur gezocht, maar dat was vruchteloos. Ook de volgende dag was de Brik niet ineens weer opgedoken. Ik heb de mannen die de markt neergezet hadden gesproken en eentje wist zich, toen ik zei ‘Een kleine zwarte, met een D66-bel’, mijn fiets nog te herinneren: ‘Had hij ook een beetje een gammele standaard?’ Hij had hem inderdaad in zijn grote handen gehad, en keurig opzij gezet. ‘Maar als hij daarna is gevallen, zou hij zomaar in de gracht gekukeld kunnen zijn, mevrouw.’ Dat zou inderdaad zomaar kunnen. Ik heb nog een tijdje aan de rand van de gracht in het donker in de regen in het water staan staren, maar ik zag hem niet, en ik werd door allerlei rare Leidenaren aangekeken alsof ik ieder moment zelfmoord wilde plegen door in de gracht te springen (dan zou ik overigens eerder aan tetanus sterven dan aan verdrinking, want die gracht is helemaal niet diep). Ik heb het opgegeven en het verlies van de fiets maar geboekt als wijze les: zet je fiets in Leiden niet op een plek waar een marktkraam komt. Tenminste, niet als je niet wilt investeren in een nieuwe.

Over de helft

Het is nu 18 november, en ik merk dat ik een beetje in de problemen ga raken met alle dingen die ik in november had willen doen. Om te beginnen ben ik heel prettig aan het schrijven in het kader van Nanowrimo, maar ik lig ver achter op schema. De teller staat nu op 8108 woorden, wat volgens de prognose van de site (die uitgaat van een doel van 50.000 woorden) betekent dat ik het boek zal afronden op 14 februari 2017. Dat is op zich mooi, want dan kan ik het etentje om te vieren dat ik een roman af heb gelijk combineren met een romantisch diner ter gelegenheid van Valentijnsdag. Maar zonder gekheid: die einddatum maakt me niet zo heel veel uit. Ik ben op het moment erg trots op het feit dat ik 18 dagen lang elke dag heb geschreven. In het Engels, en dat het langzaam maar zeker vordert. En sneller kan het eigenlijk niet vorderen. De eerste week van november heb ik besteed aan achterstallig nakijkwerk, de tweede week aan werk dat achterstallig is geraakt doordat ik in de eerste week achterstallig nakijkwerk zat te doen, en deze week is het IDFA, waardoor er vanzelf weer dingen op de achterstallig-stapel raken. Ja, ik doe te veel. En nee, ik wil daar niets in schrappen.

tikkenalseenmalle

Dus ik ga gewoon nog even door met een net iets te volle agenda. Ik weet niet of alle bordjes die ik hoog probeer te houden ook daadwerkelijk niet op de grond zullen kletteren, maar ik zal mijn best doen. Volgende week heb ik weer een deadline van het huiswerk van de coach-opleiding, er moeten herkansingen gemaakt, afgenomen en nagekeken worden, de discussies die ik modereer bij IDFA bereiden zichzelf niet voor en ik ben door mijn voorraadje blogs voor als ik andere dingen aan het schrijven was heen. Dat in combinatie met het feit dat ik op het moment echt een verschrikkelijk rooster heb op school (ik heb het vermoeden dat de roostermaker een intense diepgewortelde haat voor mij heeft opgevat, maar ik heb geen idee waarom) en dat ik op school eigenlijk nergens rustig kan werken leidt tot een licht paniekerig gevoel. Maar dat wil bij mij ook weleens juist tot extreme effectiviteit leiden, dus wie weet. Mijn agenda zit voorlopig dus ramvol, en als ik dan donderdagavond terugkeer van IDFA hoef ik alleen maar even met M uit eten te gaan (want dan spreek ik die ook nog eens een keer) en dan is het sprs.me tijd: ik moet me vrijdag om 04.30 melden op Schiphol. Met een laptop in mijn tas, want het schrijven gaat door. Dat sowieso.

Gaarne geen diagnose

Onlangs werd ik via Facebook geattendeerd op een artikel, waarin werd betoogd dat het maken van lijstjes niet een teken was van gewoon heel veel dingen willen doen en daarnaast je leven een beetje op orde willen houden maar van high-functioning anxiety. Sterker nog, er werden nog meer symptomen dan lijstjes maken genoemd, en ik herken mezelf in veel van die dingen: ‘It’s always looking for the next outlet, something to channel the never-ending energy. Writing. Running. List-making. Mindless tasks (whatever keeps you busy). Doing jumping jacks in the kitchen.’ Ik doe overigens geen jumping jacks in de keuken – daar is mijn keuken te klein voor en ik hou niet zo van springen, maar ik sta wel om 10 minuten voor het hele uur op en ga met mijn armen staan wapperen als mijn Apple Watch vindt dat ik bijna een uur niet bewogen heb, dus ik vermoed dat dat ook wel een beetje telt. Die constante drukte, dat doorlopend dingen willen doen, dat dingen laten opstapelen, dat zijn dus allemaal symptomen van een aandoening waarvan ik niet eens wist dat die bestond, laat staan dat ik daaraan zou lijden. En ik maar denken dat ik een heel leuk leven voor mezelf aan het maken was. Nee hoor, ik ben gewoon niet helemaal fris onder het pannetje.

tumblr_mf7p94ebdw1r1s7izo1_500Nou ben ik natuurlijk altijd trots als ik ergens het predicaat high-functioning voor kan zetten (zo ambitieus ben ik), maar ik baal van dit stukje. Tot ik het las was ik best tevreden met het lijstjesmaak- en agendabeheerdeel van mezelf, en nu heb ik toch het gevoel dat die tevredenheid wordt afgepakt en vervangen door een probleem. Dat gebeurt al gauw als je ergens een diagnose op plakt. Ik vind het fijn als dingen een beetje netjes geordend zijn en zal dingen ook netjes ordenen als ik vind dat ze slordig liggen, maar daarmee hoef ik nog niet gelabeld te worden als OCD’er. Als ik nu op de middelbare school zou zitten, zou ik ongetwijfeld getest worden op ADD en dan misschien nog wel een high score halen ook, maar dan had de rest van mijn leven er heel anders uitgezien, en ik weet niet of ik dat wel zou willen. Elke maand zijn er wel een paar dagen waarop ik me somber voel en futloos en zou willen ontsnappen aan alles, maar dat maakt me nog niet depressief. Misschien zou het het beste zijn als ik gewoon zou stoppen met het lezen van artikeltjes op blogs die zo hard werken aan de acceptatie van mental health issues dat ze er bijna iets wenselijks van maken (en even voor de duidelijkheid: ik ben helemaal voor acceptatie van mental health issues, alleen wil ik er graag zelf geen). Want als ik geen weet had van wat er allemaal niet deugt aan mij zou ik als ADD OCD’er met depressieve neigingen en hoogfunctionerende angst waarschijnlijk een stuk ontspannener leven. Laten we geen labels op mij plakken; just being me is voldoende.

Nog een week

Ik weet niet hoe ik het voor elkaar krijg, maar iedere onderwijsperiode lijkt wel net een week te lang voor mij. Als vandaag de herfstvakantie zou zijn begonnen, was er niks aan de hand geweest: dan had ik gevonden dat ik de afgelopen weken best hard gewerkt had, maar dat dat nu was afgelopen en dat ik een weekje kon uitrusten voordat ik weer aan de slag zou gaan.  Want daar zijn volgens mij vakanties in het onderwijs voor – je werkt eigenlijk structureel net iets teveel, en die overuren neem je in een keer op, op een moment dat de schoolleiding, de regio, het Ministerie van Onderwijs of een andere duistere kracht besluit dat het tijd is om ervoor te zorgen dat de docenten pas op de plaats maken en weer normaal worden. En dan kan je na een week uitrusten (thuis of in het buitenland), je achterstallige klussen doen (hallo BTW-aangifte en rommelig bureau), de contacten met je vrienden weer aantrekken (voorzover die vrienden niet inmiddels al zijn afgehaakt omdat ze geen zin hebben hun relatie met jou te laten bepalen door de schoolvakanties) en plannen maken voor de komende periode (plannen maken houdt nooit op natuurlijk). Dat doe ik dan ook, niet eens met frisse tegenzin, maar met het gevoel dat ik de batterij had opgeladen voordat het Duracell-konijntje (ik ben in deze vergelijking zowel de batterij-oplader als het konijn, excuses daarvoor) niet zozeer was gestopt met trommelen, als wel gewoon omgelazerd.

duracell1

Maar doordat ik deze week nog helemaal geen vakantie heb, voel ik me heel anders. De periode van de zomervakantie tot de herfstvakantie valt me overigens altijd al het zwaarst, volgens mij omdat de zomervakantie zo lang was, zodat ik minder makkelijk in het gareel val, maar het maakt niet zoveel uit waar het door komt; het is zo. En dan komt er nog bij dat ik mezelf overtraind had, met alle gevolgen van dien. Ik heb nu meer tijd voor andere dingen omdat ik op het moment geen krachttraining doe, maar ik heb geen zak energie, dus aan die tijd heb ik niet zo veel. In de gemeenteraad staat voor deze week een voor mijn portefeuille extreem belangrijk punt op de agenda, en daarmee ook een gigantisch lange vergadering, het heeft school behaagd een voor alle docenten verplichte studiemiddag op donderdag in te plannen, waardoor ik een bonusdag naar school mag (om te vergaderen, joechei), en aan het eind van deze week loop ik dus eindelijk die halve marathon waar ik al tijden voor train. Enerzijds schikt dat helemaal niet, omdat ik zo weinig fut heb, anderzijds dwingt het me om juist deze week extra goed voor mezelf te zorgen, zodat ik er zondag misschien niet klaar voor ben, maar wel zo klaar mogelijk. Dus op mijn to do-list voor deze week staat ‘Op tijd naar bed, elke dag een smoothie, geen rotzooi eten, GEEN ALCOHOL’, en dat alles is sowieso wel verstandig, want ik vermoed dat ik het anders helemaal niet zou redden. Ik mag nog 2 keer een klein beetje rennen, en verder moet ik me rustig houden. Op zich een mooie voorbereiding voor de vakantie. Ik kan niet wachten!

duracell 2

En weer een dag verdwenen

Soms heb ik zulke mooie plannen voor vrije dagen. Ik heb namelijk niet zo heel vaak een echt vrije dag, dus als ik er een heb, kan ik daar al lang van tevoren plannen voor maken. Vandaag stond er helemaal niets op de agenda, althans, gisteravond werd daar op het laatste moment een interview bij Unity TV ingevoegd, maar dat duurde maar 15 minuten, dus behalve dat ik ineens toch moest douchen (want laten we eerlijk zijn, als je een dag zo vrij bent dat je niet hoeft te douchen, dan ben je echt vrij), mocht dat nauwelijks een inbreuk op mijn dag heten. Wat ik had willen doen: de bedrijfsadministratie, mijn pyjamala opruimen, mijn persoonlijke financiële administratie, in mijn Passion Planner de terugblik op september invullen, mijn agenda voor volgende week vast op gang krijgen, huiswerk voor de coach-opleiding, huiswerk voor de yoga-opleiding, lezen, boodschappen doen voor een legendarische maaltijd met wijn met M, want die moet echt altijd werken, 2 blogs op voorraad schrijven zodat ik in november een nieuw woest plan kan uitvoeren (voor het eerst in tijden een woest plan met mijn brein en niet met mijn lijf), ruzie maken met PostNL omdat ze beweerden dat een pakketje bezorgd was zonder dat het pakketje zich daadwerkelijk in mijn tastbare realiteit bevond en mijn nieuwe ring ophalen bij Eva Schreuder. Oh, en op de valreep bleek dat ik moest wachten op mijn vervangende iPhone. Je zou bijna stress krijgen van je vrije dag.

oplossingen-voor-de-meest-voorkomende-problemen-rondom-to-do-listsEn wat ik heb gedaan? Ik heb nog net op tijd mijn ruzie met PostNL in werking gezet, want het pakketje werd om 11 uur alsnog bezorgd, met kort daar achteraan mijn iPhone, zodat ik vervolgens bijna de hele dag hebt verkloot. Ik heb het nog voor elkaar gekregen om de ring op te halen en te douchen voor het interview, en een schitterend stuk dry-aged rundvlees gekocht voor de legendarische maaltijd, maar verder heb ik dus helemaal geen ene klap gedaan. Ja, ik heb geloof ik 6 afleveringen van Luke Cage achterelkaar door gekeken, waarbij ik tot 2 keer toe de Netflix-pop-up kreeg ‘Ben je nog aan het kijken?’ (waarbij de impliciete vraag volgens mij is ‘Of ben je inmiddels overleden en door je kat opgegeten?’ of ‘Waarom ga je niet iets doen met je leven?’ of ‘Serieus, Susannah, is dit waar je die studie voor gedaan hebt?’, maar misschien ben ik een beetje paranoïde), en koeken gegeten omdat ik zo ontzettend veel honger had doordat ik gisteren heb hardgelopen. En vanaf het moment dat M thuis kwam en ik aan de voorbereidingen voor het eten begon, ben ik weer keurig in het gareel gesprongen, want de maaltijd was inderdaad legendarisch (rib-eye, zoete aardappelfrietjes en snijbonen, met een heerlijke rode wijn, voorlopig de laatste alcoholische consumptie want ik ga een week lang graag leven vanwege de halve marathon) en het maakt hem gelukkig niet uit of ik mijn Passion Planner heb ingevuld. Maar deze dag is verdwenen, en die krijg ik nooit meer terug. Het zij zo.

Overtraind

Toen ik terugkwam van vakantie woog ik 2 kilo meer dan de bovenkant van mijn tevredenheidsmarge (ik heb ooit besloten dat ik als ik + of – 1 kilo van mijn droomgewicht weeg, ik aan mijn eigen eisen voldoe), dus 3 kilo meer dan ik idealiter zou willen wegen. Dus ik deed wat ik altijd doe als ik zwaarder ben dan ik zou willen: meer trainen, minder eten. Want we zijn denk ik inmiddels allemaal wel zo ver dat we doorhebben dat je er gewoon voor moet zorgen dat je minder calorieën in je smoel moet steken dan je verbrandt, en als je gaat sporten verbrand je meer, dus dan zou je harder moeten afvallen. Ik trainde 4 keer per week in de sportschool en ik ging 3 keer per week hardlopen (een duurloop van ongeveer 40 minuten, een intervaltraining en een lange duurloop van 80-90 minuten). Ik hield me strak aan mijn Personal Body Plan-voedingsplannen, en dronk me helemaal gek aan water. Die 3 kilo gingen er dus van lusten. Maar ik viel niet af. Sterker nog, ik kwam een beetje aan. Bovendien was ik ontzettend moe, sliep ik heel erg slecht en had ik spierpijn die gewoon niet overging. En die dingen negeerde ik natuurlijk, want ik wilde van die kilo’s af, dus ik ging harder trainen. Zo werkt het doorgaans bij mij: als ik iets wil, werk ik hard, en dan lukt het. En als het niet lukt, werk ik harder, en dan lukt het alsnog. Maar dit keer niet. Op een gegeven moment moest ik me er toch bij neerleggen: ik had mezelf overtraind en alle dingen waar ik fysiek (en inmiddels ook mentaal) last van had waren tekens van mijn lichaam dat ik echt te ver was gegaan.

tekenIn eerste instantie was ik vooral heel pissig op mezelf. Ik hou op zich best van mijn lichaam, maar bij mij is liefde nogal prestatiegebonden (ik ben er niet trots op, het is gewoon zo) dus ik vind dat mijn lichaam moet doen wat ik wil. Dat wil zeggen: mijn hoofd vervoeren naar de plaats waar ik op intellectueel gebied mijn ding wil doen, meewerken als ik wil sporten, afvallen is ik minder eet en verder niet zo moeilijk doen. In ruil daarvoor zorg ik voor goed eten, plenty cosmetica, mooie kleren en zo nu en dan een gintonix. Dat mijn lichaam eenzijdig deze afspraak opzegde, dat zinde me niet. Maar goed, het was niet anders, dus na een week totale rust (niet sporten en afkicken van de behoefte om toch 1 rondje te rennen of 1 klein uurtje te trainen) heb ik besloten hulp te vragen. Dat is iets wat ik doorgaans heel erg moeilijk vind, maar omdat ik niet zo goed wist hoe ik alles weer moest gaan opbouwen en natuurlijk alsnog van die inmiddels 4 extra kilo’s af te komen leek het me toch wel een goed idee. Ik heb Personal Body Plan gemaild en gevraagd of ik de laatste 2 maanden van mijn lopende plan (het gaat per 6 maanden) alsnog een coach kon krijgen, en dat kon, zodat ik per 1 september weer met een coach ga proberen de hele boel weer op de rit te krijgen. Ik hoop echt dat het lukt, want het zou heel jammer zijn als al dat harde werk langzaam tussen mijn vingers door glipt. En boos zijn op je lichaam is natuurlijk ook geen duurzame oplossing.

Achterlijk vroeg

Ik weet niet hoe ik het voor elkaar krijg, maar soms weet ik verschrikkelijk moe zijn te combineren met verschrikkelijk slecht slapen. Zo ook vannacht: het zou makkelijk zijn om te beweren dat het allemaal komt doordat M lag te snurken (wat op zich ook zo is), maar dat is niet zo, want met een eenvoudige por heb ik hem zo op zijn zij en dan zou er niets aan de hand moeten zijn. Maar dat is er wel, want ik heb vanaf 4.23, ik weet het nog precies, tot 5.45 naar het plafond liggen staren en toen was ik er wel zo’n beetje klaar mee. Want in slaap vallen ging toch niet meer gebeuren en het enige wat in bed blijven liggen me op leek te gaan leveren was een gigantische pestbui over hoe moe ik was en hoe slecht ik sliep en dat alles terwijl ik toch zo graag gewoon nog even verder zou willen slapen – kortom, de ‘Susannah is een slachtoffer van een kwalijk complot van het universum’-fabriek draaide op volle toeren, maar die heeft me in het algemeen nooit iets anders opgeleverd dan chagrijn en zelfmedelijden, dus op een gegeven moment leek het me beter om gewoon op te staan. Een deel van de gedachten die tijdens het naar het plafond staren door mijn hoofd gingen was namelijk de gigantische lijst dingen die nog moeten gebeuren, waardoor opstaan en aan de slag eigenlijk ook wel op me overkwamen als een goed idee.

klokZo zit ik ineens om achterlijk vroeg achter de laptop met mijn glas warm water met citroen. Aan thee zetten was ik nog niet toe, en koffie is niet nodig, want ik ben dus klaarwakker. Het is al licht en de poezen vinden het wel gezellig, zodat ik allerlei knuffels en kopjes van ze krijg. En ik heb al een flinke slag geslagen in de achterstand met bloggen, het verjaardagsetentje met de ouders van M gereserveerd, een beetje gelezen op internet onder het mom van belangrijk onderzoek en mijn financiën bijgewerkt. Ik had op zich kunnen gaan hardlopen, maar daar vind ik het dan nog weer te vroeg voor: als ik nog 3 uur wacht is het 3 graden warmer (als ik 4 uur wacht regent het overigens). Maar er is nog genoeg te doen voordat ik M ga wekken. Ik kan nog ontbijten, zeker als ik toch 3 uur moet wachten om te gaan rennen, nog meer aan de blog werken, mijn agenda voor komende week invullen, een start maken met het legen van de inboxen van school en D66 (huidige stand 882 en 971 berichten), mijn speech voor de diplomauitreiking en het afscheid van een collega schrijven, lezen in mijn ereader en me uitgebreid wentelen in mijn favoriete productivity-killer: Instagram. Als ik het zo zie ga ik tijd tekort komen en had ik nog veel eerder moeten opstaan. Hoe dan ook ga ik vanavond vroeg naar bed!

How to manage stress (ja nog een keer)

De vorige keer dat ik een blog plaatste met deze titel was het een beetje een dooie mus, omdat ik de indruk wekte dat ik wijsheid had op dit punt, maar die indruk maakte ik vervolgens niet waar, want ik deed alleen maar verslag van een cursus die ik gevolgd had. Ik heb nog steeds geen wijsheid op dit punt, maar ik heb wel ideeën. Omdat ik mezelf tamelijk vaak gestrest vind, denk ik op de momenten dat mijn geest vrij genoeg is om wat afstand te kunnen nemen graag na over het fenomeen, en in zekere zin heeft de cursus bij de School of Life me wel geholpen om wat gedachten terzake te formuleren, want ik heb er eindelijk een keer gestructureerd over nagedacht. Het zou goed kunnen dat wat voor mij geldt niet voor anderen opgaat – sterker nog, ik ben mij er terdege van bewust dat niet iedereen hetzelfde is als ik. Als dat zo was was mijn leven sowieso een stuk makkelijker, maar misschien dat iemand iets aan mijn ideeën heeft, en zo niet, dan zij dat zo. Ik heb er wat aan, en daar gaat het nu maar even om. Voor mij is stress een combinatie van een volle agenda en boosheid. Ik heb vaak zat een volle agenda en geen stress, dus de aanwezigheid van boosheid is een essentieel ingrediënt van stress.

no-stressHoewel ik in principe zelf controle heb over de volheid van mijn agenda, overkomt het me op zich te vaak dat er dingen in komen die ik niet wil doen, of in elk geval niet op het moment dat ik die dingen zou willen doen. Dat gebrek aan controle kan ertoe leiden dat ik me overspoeld ga voelen, waarop ik apathisch word, niets doe tot de deadline nadert en uiteindelijk, als de druk lekker hoog is, boos word. Dan ben ik 2 soorten boos, namelijk boos op mijn leven en boos op mijzelf. Boos op mijn leven omdat het zo vol is en boos op mezelf omdat ik terwijl ik nog wel tijd had heb zitten niksen. En die boosheden kosten zoveel energie dat ik amper toekom aan het daadwerkelijk doen van de dingen die ik zou moeten doen, waardoor ik alleen nog maar bozer word. Dat hele gestreste gedoe zou ik dus weg kunnen nemen door die 2 soorten boosheid los te koppelen van wat ik moet doen en mijn best te doen ze te accepteren. Want mijn leven is gewoon heel erg vol, maar dat vind ik meestal leuk, en ik ben gewoon een deadline-werker. Dus als ik daar nou eens even niet mee ga zitten, hou ik sloten energie over, die ik dan uitstekend kan gebruiken om aan de slag te gaan. Want hoe eerder ik dingen die ik niet wil doen toch doe,* hoe sneller ik tijd heb om mijn agenda te vullen met de dingen die ik wel wil doen. En dat scheelt een boel stress.

* Een andere oplossing zou kunnen zijn dat ik ervoor zorg dat er geen dingen die ik niet wil doen in mijn agenda komen. Maar zo werkt het helaas niet.

Pas op de plaats

Zaterdag gebeurde wat me uiteindelijk altijd overkomt in tijden van stress: ik ga fouten maken. Zo heb ik een Rome-reis voor school geboekt in de verkeerde maand (laten we het niet hebben over wat dat gekost heeft, dat hebben de financiële administratie en ik verdrongen), heb ik M heel erg boos gemaakt door in 1 week 3 keer de sleutel in de voordeur te laten zitten en ben ik van mijn fiets gevallen op weg naar de UB omdat ik op het laatste moment iets op wilde zoeken en een bocht verkeerd nam. Allemaal in zekere zin heel pijnlijk, maar ook omdat dat soort momenten me dwingen om even pas op de plaats te zetten en te overzien hoe druk ik het nou eigenlijk heb. Het ene moment vertel ik vol trots dat ik 100 ballen tegelijk in de lucht kan houden, het volgende moment zit ik jankend op de grond, omringd door zoveel ballen dat het lijkt alsof ik volledig tegen mijn zin door mijn ouders bij Ikea in het ballenbad ben neergepleurd. Dat hoort ook allemaal bij me, weet ik inmiddels, en ik heb gewoon zo’n wake-up call nodig om te beseffen dat het tijd wordt om even alle ballen te bekijken en te kijken welke nou eigenlijk weer de lucht in moet, welke even op de grond kan blijven liggen en welke ik gewoon een rotschop moet geven en moet vergeten.

tas

Zo werd ik zaterdagochtend wakker, vol goede moed om naar de yoga-opleiding te gaan, heb ik keurig ontbeten en mijn laptop en de andere dingen die ik nodig had om de dag optimaal in te vullen (agenda, kleurpotloden, meerdere opschrijfboekjes, een eiwitreep, een banaan, een vulpen – van die dingen) in mijn supermooie nieuwe tas gedaan en ben ik vrolijk op weg naar het station gegaan om de laatst mogelijke trein te halen naar Amsterdam. Vlak voor de incheckpoortjes besefte ik dat ik mijn yogakleren was vergeten, en toen zat er nog maar 1 ding op: uithuilen en de rust pakken die ik kennelijk nodig had. Of rust, dat viel wel mee, want ik heb de dag uitermate nuttig besteed. Het correctiewerk dat nog af moest is afgekomen, ik heb kleren bij iemand langs gebracht, de StarWars BlueRays terugbezorgd bij de rechtmatige eigenaar, het hele huis opgeruimd, mijn agenda is eindelijk op orde, inclusief planning van de hele maand juni, de financiën zijn bijgewerkt en ik heb mij over mijn weerstand met betrekking tot het opruimen van de Big Green Egg heengezet. Dus ik heb ook nog heerlijk gegeten, waarover later deze week meer, en daarna ben ik gewoon op tijd naar bed gegaan. En sinds ik een dag heb geïnvesteerd in het uitzoeken van mijn leven ben ik van dat constante overspoelde gevoel af. Jammer dat ik dat niet ik eerder heb gedaan dus.