Categorie archief: Gin

Dinner for one

Toen ik afgelopen zaterdag onverwacht de hele dag voor mezelf had, heb ik de kans gegrepen om even uitgebreid over de Leidse markt te gaan lopen. Vroeger, toen het nog niet zo druk was, deden M en ik dat altijd op zaterdag: we stonden heel laat op, klooiden wat rond in huis, en als het een uur of vier was gingen we naar de markt, kochten we groenten bij Kruts en vissen bij Klaas (Hartevelt), deden we de saaie boodschappen bij de Hoogvliet en dronken we een drankje. Soms in de zon op een terrasje, soms binnen in een café, maar we dronken in elk geval een drankje. Nu kom ik daar bijna niet aan toe, want ik heb vaak iets op zaterdag, en ik verpest het op echt vrije dagen vaak voor mezelf door opgefokt over de markt en door de Hoogvliet te lopen omdat ik zo moe ben dat ik eigenlijk het liefst gelijk in een willekeurige kroeg heilzame theetjes wil gaan drinken. Maar afgelopen zaterdag behoorde het ineens tot de mogelijkheden, en M was in Parijs, dus ik kon ook nog alles wat ik kocht exclusief door mijn eigen smaak laten bepalen. Bijkomend voordeel was dat het echt een prachtige dag was, zodat het niet alleen uit praktische overwegingen (eten moeten we toch) leuk was om over de markt te lopen, maar ook omdat iedereen vrolijk was en alles er nog mooier uitzag dan anders.

dinnerfor1Ik had trek in groene asperges, dus die kocht ik, en de blauwe bessen en frambozen waren in de aanbieding, dus die kocht ik ook, en ik zag toen dat er kersen waren, dus die kocht ik ook, om onderweg op te eten. En watermeloen, want het was warm en dat is lekker en goed voor de lijn. Bij groene asperges eet ik graag zalm, en toen ik die bij Hartevelt aan het kopen was had ik ineens trek in oesters. Na een kort twijfelmoment over de vraag of je, als je alleen bent, oesters kan eten, heb ik er drie gekocht, om na gedane arbeid met een mooie gintonix te drinken. Want ik heb in een keer doorgepakt: de Big Green Egg, die al een jaar smerig is, heb ik zodra ik thuiskwam schoongemaakt en aangestoken, en tijdens het wachten tot hij heet was had ik mooi de tijd om mijn oesters open te steken en de Leyden Gin te proeven. De asperges en de zalm waren op het grote ei in no time klaar, en ze smaakten heerlijk, en er was zowaar ruimte in mijn calorieënbudget voor de dag om een Liuk ijsje toe te eten (dat is een citroenijsje met een dropveter als stokje – wie dat niet kent moet dat echt eens proberen, want het is zalig). De dag was kansloos begonnen, maar eindigde zo op een uitzonderlijk aangename masturdating-sessie: een driegangendiner met mezelf.

Een weekend cultuur

Dit weekend werden de Signatures Cultuurweken (ik blijf het een stomme naam vinden) in Leiden afgesloten, volledig conform traditie met de Museumnacht. M en ik hadden er dit jaar veel zin in, in de eerste plaats vanwege het leuke programma, en in de tweede plaats omdat we vorig jaar niet gegaan zijn (schande, ik weet het), dus we waren er wel weer eens aan toe. We hebben ontzettend veel gezien: we begonnen in Scheltema, waar Museum Corpus een gelegenheidsdependance had opgericht en Erik Scherder op het programma had gezet. M is een groot fan van zijn didactische stijl; ik voel me altijd een beetje behandeld als een kind bij Ome Willem, maar het was wel een mooie presentatie over de hersenen en hoe we ervoor kunnen zorgen door te sporten. Na Scheltema gingen we naar de Hortus, waar een optreden was van Michael Prins, die ik niet zo goed ken, maar die met zijn liedjes uitstekend paste in de sfeer van de Oranjerie tijdens de schemering. De Hortus was als locatie extra aantrekkelijk omdat ze er cocktails zouden serveren (maar die gingen op terwijl we in de rij stonden) en omdat je er Leyden Gin kon proeven (die ging ook op, maar we waren nog net op tijd voor een mini-glaasje). De volgende, en laatste locatie was het Sieboldhuis, waar ik geen sumo-pak heb aangetrokken (jammer – niemand wilde met mij worstelen), geen sushi heb gegeten (ook jammer – ik had echt geen honger), een laatste liedje van Sjoerd Raaijmakers heb gehoord (mooi) en Japanse spookverhalen verteld door Tijs van het PS|Theater heb gehoord (spannend).  Een mooie, volle culturele avond dus – ik ga volgend jaar zeker niet overslaan.

museumnacht

Zondag had de stad geluk, want de platenzaak Velvet vierde zijn 25ste verjaardag, en hoewel het een landelijke keten is, had was ervoor gekozen om het feestje in Leiden te houden, want daar was de eerste vestiging. We werden getrakteerd op allerlei live-optredens, waarbij ik de kans greep om voor de derde keer dit jaar Spinvis te zien en voor de eerste keer Douwe Bob. Ik kan altijd heel erg genieten van Spinvis – ik was dit keer iets te laat, dus ik vermoed dat ik ‘Oostende’ heb gemist, wat ik jammer vond, want dat is mijn lievelingsnummer, maar ‘Kom terug’ was het afsluitende liedje, en dat maakte veel goed. Ik heb zowaar een LP gekocht, alleen om hem door Spinvis te laten signeren. Op zich jammer dat hij mijn naam fout schreef, maar goed, ik heb een gesigneerde plaat, en dat is ook wat waard. Douwe Bob had een bizarre cowboyoutfit aan en had het erg druk met het publiek op te hitsen om in het water te springen (en vervolgens aan te bieden de boete te betalen voor die drie dwazen die het ook daadwerkelijk gedaan hebben), maar het was eigenlijk wel gewoon een goed optreden. Na het optreden schijnt zijn signeersessie op chaos te zijn uitgelopen, maar dat heb ik allemaal gemist, want ik hoefde geen gesigneerde cd van Douwe Bob. Het was een mooie muzikale middag, en een prachtige afsluiting van een cultuurrijk weekend. Zo heb ik ze graag!

verjaardagvelvet

Truffellunch

Ik was laatst een beetje aan het rondhangen in de sociale media, en toen zag ik op Facebook dat FG, het restaurant van François Geurds in Rotterdam, een truffelproeverij en -lunch had. Dat leek me wel wat en tot mijn verbazing wilde M ook mee (M houdt wel van truffels en van lekker eten, maar hij houdt helemaal niet van 010, dus ik gaf mezelf weinig kans). We hadden iets te vieren, want we hebben altijd wel iets te vieren, wat in dit geval betekende dat we elkaar de lunch hebben aangeboden. Is toch iets gezelliger dan voor jezelf betalen, ook al komt het op hetzelfde neer. We moesten ons om 10.00 ’s ochtends melden, inderdaad, best vroeg voor een lunch, maar dat kwam doordat we eerst koffie mochten drinken en daarna onder het genot van een glas champagne een uitgebreid verhaal te horen kregen over de verschillende soorten truffels die er zoal te koop zijn. Deze kennis werd aangeboden door een meneer van Vanilla Venture, het bedrijf dat de truffels levert aan zo’n beetje alle tophoreca van Nederland, dus die zal het wel weten – en dat was ook zo, want we kregen een behoorlijk gedetailleerd verhaal over de melanosporum, de witte alba, de bianchetto, de herfsttruffel en de zomertruffel. Er gingen ook enorme truffels rond en we leerden ook nog van François Geurds (die eerst op de achtergrond stond, maar al tamelijk snel een inhoudelijke bijdrage ging leveren) hoe je truffels kunt wecken.truffels1Maar hoewel het leuk is om dingen te horen over eten, waren we er natuurlijk vooral om daadwerkelijk te eten. Dat kwam helemaal goed: waar we hadden ingetekend voor een vijfgangenlunch, had Geurds ons allen een upgrade gegeven naar 7 gangen, en dan kregen we ook nog een grote hoeveelheid amuses. Onze buurman (we zaten aan lange tafels, in ons geval zeer prettig naast 2 stellen die erg gezellig waren) dacht op een gegeven moment dat we aan gang 3 toe waren, maar toen bleken we nog in de amuses te zitten; er waren er dan ook 5 (het traditionele piccalilly-ijs met knettersnoep op het hoorntje, een zoet taartje met eendenlever en truffel, een bakje met griet en Tom Kai (Thaise soep), eveneens met truffel, net als het Japanse poffertje met waterkers en buikspek en een bakje aardappelmousseline met heerlijke ham). En toen moest het echte culinaire geweld nog beginnen. We kregen een gerecht met kreeft en kabeljauw, een bakje met kweeperengelei en een blikje met een stukje truffeltoast, allebei met kippenlevermousse. Natuurlijk zat er over alles truffel, maar wel op een aangename manier: het gaf eerder een iets diepere dimensie aan het geheel dan dat je bij ieder gerecht weer met de neus op de truffel gedrukt werd. Dat is 1 gang misschien leuk, maar niet 7 keer achter elkaar.

truffels2Een bezoek aan FG is niet compleet als je geen nitro-cocktail hebt gedronken, en gelukkig zat die er ook bij deze lunch bij. Niet met truffel (er zijn grenzen), maar deze keer kregen we een deconstructie van de Bloody Mary, die door allerlei fancy bewerkingsmethodes was teruggebracht tot een fles totaal doorzichtige vloeistof, maar wel werd geserveerd met in stikstof bevroren zaadlijsten van de tomaat en een toastje met verschillende soorten tomaat en feta. Ik ben nu een paar keer bij FG geweest (wat zal ik zeggen, ik heb gewoon een heel leuk leven) en ik vind die nitrococktail elke keer een feest; de nerd in mij leeft helemaal op als de meneer met de scheikundedoos zich aandient, want dan komt er spectaculaire rookontwikkeling. En bovendien smaakt het lekker, en het is fris, zodat je mond weer helemaal klaar is voor het volgende gerecht, wat ook best handig is in het licht van het feit dat er nogal wat smaken aan je voorbijtrekken tijdens zo’n diner. Na de nitrococktail kregen we Australisch rundvlees, dat qua ras op zich Wagyu genoemd zou kunnen worden, maar volgens Geurds is het pas Wagyu als het uit Japan komt (het betekent ook ‘japans rund’ dus hij heeft een punt). Het was in elk geval erg mals, en de licht Japanse bereiding werd mooi aangevuld door de geweckte truffel die erbij zat.

truffels3

Na het rund kregen we ook nog hert, met truffel natuurlijk, en brie, die was ingelegd met truffel, en tot slot vanille-ijs met truffel en olijfolie. Nou zou je denken dat iemand die zoveel truffel binnenkrijgt er misschien wel helemaal klaar mee is, maar dat was helemaal niet zo – en dat is een compliment aan de kok, want als je al die gangen met een gemeenschappelijk en zeer dominant ingrediënt zo afwisselend weet te laten smaken als deze lunch gesmaakt heeft, dan ben je echt goed. Maar ja, dat wisten we al. Ik heb nog helemaal niets gezegd over de wijn, maar die was ook heel goed: zorgvuldig bij de gerechten uitgekozen en genereus geschonken. Bij de koffie dronk M met onze nieuwe tafelvrienden een glaasje Japanse whisky mee en ik dronk een heerlijke Finse gin. Het programma was rond 17.00 weer afgelopen, maar toen waren we ook van alle kanten verzadigd. Ik wist nog net een foldertje mee te graaien van de volgende FG-activiteit: een wijn- en kaaslunch. Want kaas, dat vind ik misschien nog wel leuker dan truffel…

truffels4

 

Valentijnsdag

Gisteren was het Valentijnsdag. Nou zou ik graag met droge ogen willen kunnen beweren dat ik zo iemand ben die niet onder de indruk is van al die zoetsappige onzin, maar dan zou ik liegen: ik vind Valentijnsdag eigenlijk stiekem gewoon wel een leuk feest. Niet omdat ik verwacht dat M met een enorme bos rozen achter zijn rug thuiskomt (dan kan ik namelijk heel lang wachten), of omdat ik allerlei romantische kaartjes van stille aanbidders op de mat vind (want als ik ooit stille aanbidders heb gehad waren die zo stil in hun aanbidding dat ik er niets van gemerkt heb), of omdat ik zo ontzettend dol ben op hartvormige chocolaatjes in roze of rode aluminiumfolie (die chocola is namelijk eigenlijk helemaal niet lekker, want vieze melkchocola), maar wel omdat het bij ons in de familie een bijzondere dag is. Daar zijn twee redenen voor: we zijn Engels, en in onze Heimat is Valentijnsdag iets dat uit overwegingen van traditie, in plaats van overwegingen van commercie, gevierd wordt, en het is voor mijn vader, broertje en mij ook een naamdag. Ja, Valentine really is my middle name, en dat schept zowel verplichtingen als verwachtingen.

valentijn1

Een vaste traditie is het Valentijnsbelletje van mijn vader – ik heb niet zo heel veel contact met mijn vader, want hij woont in Frankrijk in een soort zelfopgelegde armoede, dus hij belt niet zo vaak, en ik zie hem ongeveer 1 keer per jaar. Dat vinden we geloof ik allebei prima, maar als we elkaar dan spreken met verjaardagen, Kerst en dus Valentijnsdag (onze dag, want zijn voornaam is Valentine) is het op de kop af 4 minuten erg leuk om weer eens contact te hebben. Sinds ik actief ben op Instagram leek het me ook wel een mooi moment om een plaatje van een hart te posten, maar dan een hart dat ik ooit gefotografeerd heb tijdens een cursus orgaanvlees bij Las Palmas. Zo’n runderhart ziet er toch aanzienlijk anders uit dan die chocolaatjes van de Hema, maar ergens is het ook wel mooi. Een andere standaardactiviteit is een etentje met M. Ik ben niet zo’n dame die vindt dat de man het restaurant moet kiezen en regelen (daar lijken er veel van te zijn), maar ik vind uit eten gaan gewoon altijd leuk, en op 14 februari heb ik weer een smoesje om een restaurant dat ik op de wish list had staan te bezoeken. En M gaat graag mee, dus iedereen is blij, en daar gaat het tenslotte om op de Dag der Liefde.

valentijn2

We hebben dit jaar gegeten bij The Bishop, een nieuw restaurant in Leiden. Het ligt op een prachtlocatie, het oude café De Branderij, en ze hebben het volledig gepimpt, in een stijl die mij erg aanstaat: vermenging van oud en nieuw, met comfortabele stoeltjes en banken om op te zitten en mooi servies om van te eten. Ze hebben een ruime selectie gins voor mijn gin-tonic (ik dronk Hermit’s Gin), en plenty wijn per glas voor M, en een leuke kaart. Het restaurant zat bomvol, want M en ik zijn natuurlijk niet de enige Leidenaren die uit eten gaan op 14 februari, en dat leken ze niet helemaal aan te kunnen. Hoewel we om 19.35 binnen waren, hebben we om 20.05 zelf maar een mevrouw gewenkt om te vragen of we een drankje mochten bestellen, en tussen voorgerecht en hoofdgerecht hebben we ruim een uur moeten wachten. Maar iedereen die daar werkte was heel aardig, en mijn eten was erg lekker: kalfstartaar met bietjes vooraf en diamanthaas met merg en aardappelsalade als hoofdgerecht. M had vooraf buikspek, waar hij heel tevreden over was, en daarna een kotelet van Livar, waar hij heel ontevreden over was, want die was veel te gaar en droog. We hebben besloten over een maand of zes nog een keer terug te gaan, op een woensdagavond als het niet zo druk is, en eens te kijken hoe het er is als de kinderziektes uit de lucht zijn. Bij het afscheid kreeg M een roos, die hij dan weer aan mij moest geven – had ik zowaar toch nog een rode roos op Valentijnsdag. Superromantisch!

valentijn3

De 10 van woensdag

Het is alweer bijna zover: het nieuwe schooljaar. Ik heb natuurlijk lang niet alles gedaan wat ik had willen, laat staan moeten, doen, maar ik zal er maar weer op gokken dat ik zo’n goede deadlinewerker ben. Dat zal ook wel moeten, want de deadlines komen almaar dichterbij, en vooralsnog word ik er niet productiever op. Maar goed – ik heb in elk geval wel vast tijd besteed aan de dingen die ik echt absoluut zonder twijfel nodig heb voor het nieuwe schooljaar. Want schrijfwaar en docentenaccessoires zijn veel belangrijker dan een goede voorbereiding. Hoop ik.

  1. Een nieuwe etui. Ik heb er zelfs 2: deze en deze. De ene is stijlvol design, de ander ziet eruit als een pita-broodje. Daarmee heb ik mijn hele smaakpalet in een keer in beeld gebracht.
  2. Nieuwe potloden. Ik gebruik op zich geen potloden, maar ik kon deze niet aan me voorbij laten gaan. Dus nu ga ik potloden gebruiken.
  3. Een mooi nieuw notitieboek. Ik vind deze echt heel mooi, maar ik kan me ergens wel voorstellen dat die door sommige mensen in mijn omgeving, ik vermoed die van de leidinggevende soort, als aanstootgevend zou worden ervaren. En om het nieuwe jaar gelijk met ruzie te beginnen is misschien niet zo handig. Dus ik zoek nog even verder. Of ik pak er een uit de la met notitieboeken die ik te mooi vind om in gebruik te nemen.
  4. Deze tut-schoenen. Na een boel gedoe met Zalando heb ik ze, uiteindelijk nog met korting ook. Ik vind dat ze prima passen bij mijn nieuwe nog niet gespecificeerde docenten-look.
  5. Dit sharpie-pretpakket. Wat een mooie stiften zijn dat. Daar kan ik alles mee: nakijken, onderstrepen, cirkels om taalfouten zetten en waar nodig met vrolijke kleuren ‘WTF’ in de kantlijn schrijven. Die zitten dus in het Amazon-mandje.
  6. Een nieuwe lunchbox. Ik heb er een, nou ok, ik heb er 4, maar deze heb ik nog niet, en dat zijn wel heel mooie bakjes. En ze lekken niet – dus superhandig.
  7. Een nieuwe fles gin. Voor de moeilijke momenten, en voor de minder moeilijke momenten. Ik opteer voor Hermit Gin, een Nederlandse gin waar oosterscheldewater. Klinkt fascinerend.
  8. Ik heb geen nieuwe agenda dit jaar, want mijn Passion Planner doet het nog uitstekend, zeker nu ik hem met allerlei leuke kleurtjes invul. Dus dat laat ik even zo.
  9. Nieuwe nagellak. Voor alles wat ik doe heb ik nieuwe nagellak nodig, tenslotte. Ik heb deze al gekocht, maar bij het zoeken naar een goed linkje kwam ik ook deze tegen. Die gaat er ook nog komen.
  10. Dit t-shirt. Dat heb ik ook al, is prachtig. En niet helemaal waar, want er is niets silents aan hoe ik andermans grammatica verbeter.

Foodhallen

Voor mijn verjaardag heeft N mij een macaronworkshop aangeboden, bij Le Petit Gateau in Amsterdam, maar omdat ik eigenlijk nooit kan, duurde het even voordat we daadwerkelijk aan de slag konden gaan. Gisteren was het eindelijk zover en hebben we macarons gemaakt, waarover binnenkort meer, want ik wil eerst vertellen over het middagprogramma; omdat ik ’s ochtends naar yoga ging, in Amsterdam, en de workshop ’s avonds in Amsterdam was, leek het ons wel een mooie gelegenheid om op ontdekkingsreis te gaan, en wel naar de recentelijk geopende Foodhallen. In een voormalige tramloods zijn verscheidene horeca-aangelegenheden geopend, waar je allerlei lekkere dingen kan kopen en vervolgens aan tafeltjes midden in de hallen kan opeten. En er is heel erg veel heel erg lekker eten te kopen. Toen ik binnenkwam (N was later, dus ik kon het terrein verkennen) werd het me gelijk duidelijk dat ik afscheid moest nemen van het low-carb dieet, want zo’n beetje alles bevatte het verboden ingrediënt. Maar daar kreeg ik een boel voor terug: er was een schitterende tosti, waar ik onmiddellijk verliefd op werd – met een mix van wilde weide kaas en Zwitserse bergkaas, met uitjes en prei. Dus zodra N kwam opdagen heb ik er een besteld.

tostisN had een steak sandwich die er ook heel indrukwekkend uit zag. We zaten zo dicht bij de Gin & Tonic bar (serieus, hebben ze die hallen alleen voor mij ingericht?) dat we niet anders konden dan daar een ISH-gin met Fever Tree en Grapefruit bestellen, voor bij de bitterballen van de Balllenbar (ik koos twee soorten: truffel en chorizo, allebei prachtig). Daarna hebben we het terrein nogmaals verkend, en veel aan ons voorbij laten gaan, want er was gewoon teveel keuze. Zo hebben we geen taartjes gekocht bij Le Petit Gateau, die daar ook een vestiging bleek te hebben, geen Iberico-ham bij Jabugo, geen Australische pie bij Wild Moa Pies, we hebben de Turkse specialiteiten van de dames van Filiz Manti niet geproefd, en ook voor de diverse bereidingen van varken bij The Rough Kitchen zullen we een keer terug moeten gaan. Overigens was niet alles onmiddellijk culinaire lustopwekkend, want ik hou gewoon niet zo van pasta, of frozen yoghurt, en quinoa-sushi gaat zelfs deze hipster te ver. Als laatste snack koos ik de Luxurious Dog bij Bulls and Dogs, een fancy hotdogstand, met truffel, champignons en hazelnoot. En een worstje natuurlijk. Ik kan me niet herinneren wanneer ik ooit zoveel gegeten heb in een middag – ik eet voorlopig niet meer, maar dit was in elk geval een geweldig uitje!

hotdog

De 10 van woensdag

In april plaatste ik een lijstje van de 10 gins die ik op dat moment in huis had. Inmiddels heb ik er 25, of 30, afhankelijk van of ik een geweldige mix-je-eigen-gin-set die ik van N heb gekregen tel als 1 of als 6 flessen. Een deel van dat indrukwekkende aantal is nog steeds het oorspronkelijke lijstje, maar ik heb een paar mooie nieuwe die makkelijk een nieuw lijstje kunnen vormen.

  1. Zuidam Dutch Courage – wat een prachtige naam voor een gin. Hij is een beetje scherp, maar niet op een onaangename manier. Meer dat je weet dat je gin aan het drinken bent.
  2. Spring Gin – gekocht in Antwerpen, bij de SIPPS Cocktail Bar, die wordt gerund door Manuel Wouters (de schrijver van mijn nieuwe standaardwerk ‘It’s gin o’clock’) en die deze gin zelf ontwikkeld heeft. Het is een ontzettend lekkere gin: heel fris en met een lichte dennensmaak. Het enige nadeel is dat ik hem alleen in Antwerpen kan krijgen, omdat de fancy apothekersfles niet lekproof is. Ik ben er dus heel zuinig mee.
  3. Filliers Tangerine Seasonal Edition – volgens mijn andere standaarwerk ‘Gin & Tonic’ is dit een heel beperkte limited edition, maar bij een van mijn leveranciers, Wines & More, stonden gewoon twee flessen. Je proeft de sinaasappel en mandarijn, maar wel zonder dat je het gevoel krijgt dat je een Breezer aan het drinken bent. Ik heb ook de gewone Filliers staan, trouwens, die is ook lekker, en qua zijspoor schijnt Filliers een indrukwekkende advocaat te verkopen.
  4. Tanqueray Rangpur Gin – de rangpur is de liefdesbaby van een mandarijn en een citroen, en die smaakt erg goed in een gin, kan ik vertellen. Dit is een aangenaam zachte en een beetje een bloemige gin, en daar word ik best blij van.
  5. Professor Cornelius Ampleforth’s Bathtub Gin – een verjaardagscadeau van B, en heel bijzonder: het is een gin die wordt gemaakt in de stijl van de gin die tijdens de drooglegging werd gemaakt, en hij heeft een heel aparte, licht medicinale smaak, die wordt versterkt door de verpakking van de fles (bruin papier).
  6. Nordés Gin – nog een Spaanse. Net als de Gin Mare een gin die totaal anders smaakt dan de Engels-achtige. Deze smaakt, gek genoeg, een beetje naar zonnebrandcrème, maar dan op een goede manier. Ik heb er niet altijd trek in, maar als ik er wel trek in heb, is er geen andere die zou kunnen voldoen. Een verjaardagscadeau van M. Dank u zeer.
  7. Warner Edwards Harrington Dry Gin – ook in Antwerpen gekocht, een prijswinnende gin op de San Francisco World Spirits Competition (waarom ben ik daar niet geweest?). Lekker bloemig, maar niet te. Ik zou hem zeker ook een prijs geven.
  8. Mombasa Club Gin – een echte koloniale gin, nagemaakt volgens het recept voor de Britse kolonisten in Kenia. Nu is hij gelukkig voor iedereen weggelegd. Hij is erg kruidig en een beetje bitter, maar dat mag de pret niet drukken. Ook deze komt uit Antwerpen overigens.
  9. Tarquin’s Handcrafted Cornish Dry Gin – een cadeau van G, dat hij persoonlijk voor me heeft meegenomen uit Cornwall. En ik durf hem niet open te maken, dus ik kan niet vertellen hoe hij smaakt. Straks valt ineens de bom en dan weet ik het nog niet. Hoogste tijd om de dag te plukken, lijkt me.
  10. Ferdinand’s Saar Dry Gin – ook een verjaardagscadeau (van J & P – ik heb echt heel fijne vrienden, die precies weten wat ik wil hebben). En ook hier geldt: ik heb hem nog niet geproefd. Er zit namelijk een kurk in die ik er met de kurkentrekker uit moet halen, en dat durf ik niet, want straks breekt hij en dan heb ik niks. Of moet ik de hele fles leegdrinken. Dat zou wel een mooie avond opleveren. Hmm.

De 10 van woensdag

Ik hou heel erg van gin. Ik denk dat het mijn Engelse bloed is, de queen mother had tenslotte altijd een fles Bombay Sapphire in haar handtasje, maar het maakt me eigenlijk niet uit waar het vandaan komt. Gin is het enige drankje waar ik altijd trek in heb (nou ja, op reguliere tijden dan, gewoon als er een 5 in de klok zit). Ik drink gin overigens het liefst puur, ik ben niet zo’n fan van gin & tonic, dat vind ik doorgaans zonde van de gin. Behalve in het geval van Gordon’s, dan is het zonde van de tonic. Aan de andere kant, de g&t bij restaurant Ivy, thans FG, is een belevenis op zich.

Dit zijn de gins die ik nu in huis heb:

  1. Hendrick’s – de eerste lekkere gin die ik proefde, op advies van een oud-collega. Smaakt een beetje naar rozen en komkommer. En als je dan ook een schijfje komkommer in de gintonix doet, heb je daarna de beste groente ooit.
  2. Bombay Sapphire – dit zijn er 2, ik heb een klein flesje normale en een fles ‘East’, met citroengras en zwarte peper. Als ik in een café ben hoop ik altijd dat ze Bombay Sapphire hebben en geen Gordon’s, maar verder vind ik hem niet heel bijzonder, ook de speciale niet.
  3. Edinburgh gin – ietsje kruidiger, volgens hun eigen site doordat er mariadistel en heide in zit. Ik geloof het zo, maar ik heb met beide verder weinig ervaring.
  4. Zuidam – gekocht bij een drankhandel waar ik heen ging om hele bijzondere gins te kopen, maar die bleken alleen via hun webshop verkrijgbaar, en ik wilde natuurlijk niet met een leeg handtasje naar huis. Vooral uitgezocht op betaalbaarheid, en hij is in elk geval lekkerder dan Bombay Sapphire. Vanille en citrus.
  5. Dry gin van A. van Wees – een Nederlandse. Heel klassiek, op het saaie af. Smaakt gewoon naar gin.
  6. The London No. 1 Original Blue Gin – beetje kaneel, beetje citrus (het is bergamot in plaats van citroen of sinaasappel), smaakt ook meer naar plantjes dan andere gins. Hij is dus blauw, had van mij niet gehoeven.
  7. Geranium Gin – smaakt inderdaad naar geranium. En dat is verrassend lekker – sterker nog, ik denk dat ik die vanavond even ga drinken.
  8. Monkey 47 – heet zo omdat er 47 ingrediënten in zitten, en omdat hij 47% is. Het bijzonderste ingrediënt is cranberry, je proeft dat echt erin. Het beste dat in tijden uit Duitsland is voortgekomen. Ik heb hem gekregen van B, omdat ik op slinkse wijze een weddenschap heb gewonnen.
  9. Sylvius Gin – ook een Nederlandse, sterker nog, van oorsprong Leids. Ik heb een fles gekregen van M (zelfde weddenschap), en ik vind hem heerlijk. Er zit lavendel in, iets waarmee je Engelse mensen altijd blij maakt, en steranijs. B en ik hebben de stokerij bezocht, in Schiedam.
  10. Gin Mare – voor het eerst geproefd bij Ivy, smaakt als geen andere gin. Komt uit Spanje en smaakt sterk naar rozemarijn. En olijven. Heel bijzonder.