Categorie archief: Hardlopen

De halve marathon

Na maanden van training, boeken lezen, kleren kopen, gezond eten, klagen en over bijna niks anders praten en schrijven was het gisteren dan eindelijk zover: de halve marathon die je wist dat zou komen. Of althans, de halve marathon die ik vond dat moest komen, want laten we eerlijk zijn, er waren plenty redenen geweest om het niet te doen. Bijvoorbeeld dat ik overtraind was en iedereen tegen me zei dat ik rust moest houden. Of dat ik van de stoep viel omdat ik zo nodig in het donker moest gaan rennen omdat ik eerst nog even 3 afleveringen Luke Cage wilde kijken en mijn linkerknie onder de schaafwonden zat en mijn rechterknie helemaal dik was. Of dat het op zich helemaal niet nodig is dat ik als 41-jarige ex-dikke een halve marathon loop. Maar ja, het had zich vastgezet in mijn hoofd, en dan moest het gebeuren. Ik had geen extreme ambities met betrekking tot de tijd die ik wilde lopen, maar toen N mij zondagochtend appte met de vraag wanneer ik blij zou zijn over mijn prestatie, kon ik daar op de kennelijk voor mij gebruikelijke wijze antwoord op geven.

halvemarathon1

Ik was schunnig vroeg opgestaan, deels omdat ik zenuwachtig was, en deels omdat ik nog allerlei dingen wilde voorbereiden. Op Instagram bleek het volledig normaal om een foto te plaatsen van alles wat je in je hardlooptas ging doen, gerangschikt op een soort Piet Mondriaan-achtige wijze, en dat vond ik nog tot daar aan toe, maar die foto’s verschenen allemaal een dag van tevoren. En ik had echt werkelijk geen idee, want ik wist nog steeds niet welke van de 2 nieuwe outfits ik aan zou trekken, en ik had niet eens alles in huis. Maar met een dubbele  espresso (de Kazaar van Nespresso – je ziet je hele leven 2 keer aan je voorbijflitsen) achter de kiezen bleek niet alleen mijn stofwisseling, maar ook mijn doelgerichtheid een gigantische jumpstart te hebben ontvangen, want ineens wist ik precies wat ik aan ging trekken en wat er verder nog in mijn tas moest.  Omdat ik altijd heel erg graag op tijd ben, had ik het plan opgevat om om 11 uur van huis te vertrekken, zodat ik alle gelegenheid had om mijn startnummer op te halen en me voor te bereiden op het rennen. En om een muffin voor voor het rennen en een bakje sushi voor erna te kopen, maar dat lukte slechts ten dele, want de AH To Go op de Amsterdam Zuid is in het weekend niet open. Lekker, mensen.

halvemarathon2Gelukkig hoefde ik dit alles niet alleen mee te maken – los van de duizenden mensen die meededen aan de verschillende afstanden, had ik vrienden die mij trackten via de app van de marathon en mij opbeurende appjes stuurden (vooral vooraf en erna, terugappen tijdens het rennen was toch al lastig) en er waren 2 mensen meegekomen: mijn M, die zich had ontworsteld aan een grote hoeveelheid werk om er toch bij zou kunnen zijn, en nog een M, een vriendin van D66 die het geen enkel probleem vond om een hele zondagmiddag vrij te maken om mij een keer langs te zien rennen. Dat was voor mij behalve prettig ook heel handig, want mijn M kan geen foto’s maken, en de andere M wel, dus het probleem van de vastlegging was gelijk opgelost. Toen ik mijn startnummer had opgehaald en ongeveer 30 minuten had staan wachten in vak roze (het pussy-vak), mocht ik eindelijk gaan rennen. Ik had me voorgenomen om niet te hard van start te gaan, dus ik heb me een beetje ingehouden, maar desondanks voelde ik me een gigantische kneus toen ik doorlopend werd ingehaald door mensen die duidelijk zwaarder of ouder waren dan ik. Maar dat kwam al snel goed, want zo rond de 5km, toen ik nog steeds mijn tempo van ongeveer 7 minuten per kilometer volhield, heb ik ze allemaal weer ingehaald.

halvemarathon3

Ik had verwacht dat ik het heel erg moeilijk zou hebben of krijgen, maar eerlijk gezegd viel het wel mee. Het parcours was ook heel slim opgezet; de eerste 10 kilometer waren het saaist, maar dan heb je sowieso nog fut, en vanaf 15 kilometer wordt het echt leuk, want dan loop je door de binnenstad van Amsterdam. Er stonden ontzettend veel mensen langs te weg, die iedereen aanmoedigden door te juichen en te klappen, er waren kindjes die hun hand uitstaken zodat je ze een low five kon geven, op sommige punten waren mensen met borden met grappige teksten (‘Hurry! The Kenians are drinking all the beer’) en de 1600 vrijwilligers zorgden ervoor dat het aan alle kanten goed geregeld was. Een van de hoogtepunten vond ik de 2 mannen die op klapstoeltjes op een veldje onverstaanbare dingen door een megafoon zaten te roepen, onder het genot van ieder een gigantische joint. Mijn naam stond op mijn startnummer, zodat allerlei mensen mij persoonlijk toeriepen, wat ik heel erg prettig vond, en toen ik na 16 kilometer constateerde dat ik in elk geval een PR had gelopen, had ik vernieuwde energie voor het laatste stuk, en die energie werd alleen maar vergroot toen ik de M&Ms bij het Rijksmuseum zag staan. Het stuk door het Vondelpark vond ik extra leuk, want het was het Vondelpark, en toen was ik er al bijna, dus toen heb ik de halve marathon maar uitgerend.

halvemarathon4Na de finish in het Olympisch Stadion (op zich al 21 kilometer rennen waard), vond ik al gauw de M&Ms weer terug, die bloemen voor me hadden gekocht en sushi, dus ik kon toch nog mijn post-run Japanese food consumeren, en na de obligate medailleselfie kon ik constateren dat ik me eigenlijk prima voelde. Er lag een man op de grond voor het stadion, mensen liepen met plastic om om warm te blijven en een jongen in een gouden manteltje zat te kotsen, maar ik had eigenlijk nergens last van. Althans, mijn kont deed pijn en mijn knieën waren moe, dus als ik niet oplette zag ik eruit alsof ik mijn paard verloren was, maar verder was er niks aan de hand. Desondanks heb ik zodra ik thuis was eens even uitgebreid in bad gezeten, want ik had natuurlijk niet voor niets een mooie muscle soak van Molton Brown gekocht, maar ik had nog het meest zin in het etentje dat ik mezelf in het verschiet had gesteld. Oh, en om me aan te melden voor de volgende halve marathon – want zo ben ik dan ook wel weer: mijn tijd was 2.31.59, en hoewel ik daar heel tevreden over ben, zie ik nog wel wat ruimte voor verbetering. In de lente doe ik de halve marathon in Leiden!

De laatste voorbereidingen

Zondag is dus eindelijk de halve marathon. Ik heb er op zich wel zin in, in de eerste plaats natuurlijk omdat ik maanden lang, soms tegen de klippen op, heb getraind om een prestatie neer te zetten waarvan niemand (inclusief ikzelf) ooit van me heeft gevraagd of verwacht dat ik die zou leveren, maar ook, vrees ik, omdat ik er nu wel zo’n beetje klaar mee ben. Want de enige manier waarop ik lijkt te kunnen omgaan met dingen die ik spannend of eng vind, is ervoor zorgen dat mijn leven tijdelijk om niets anders draait, zodat ik in elk geval een soort van controle heb, of in elk geval het gevoel heb dat ik een soort van controle heb, omdat ik in elk geval de hele tijd bepaal wat ik aan het doen ben met betrekking tot het voorbereiden van die 21 kilometer. Zo heb ik het hoofdstuk over je voorbereiden op de wedstrijd uit ‘Live Love Run‘ inmiddels 200 keer gelezen, zodat ik nu elke dag een glaasje versgejuicete (nou ja, vers, ik juice om de 2 dagen) bietensap drink, want als Annemerel zegt dat dat helpt, omdat je dan extra zuurstof opneemt, dan geloof ik dat. Ik sta normaal uiterst cynisch ten aanzien van dit soort dingen (dan kan ik ook wel in God gaan geloven), maar ik ben inmiddels zo zenuwachtig dat ik, als Annemerel zegt dat het helpt om met je onderbroek op je hoofd te gaan slapen, zonder enig bezwaar met een Marlies Dekkers naar keuze op mijn kop in bed zou gaan liggen.

voorbereidingMaar de voorbereiding gaat verder dan een lichte vorm van voedselbijgeloof: zo heb ik inmiddels al 2 nieuwe outfits aangeschaft, want ik kan niet kiezen, ben ik er na een zoektocht van uren in geslaagd om gelsnoepjes te kopen voor onderweg (want zo’n gelletje leegknijpen in mijn mond lijkt me eerder aanleiding om een half uur lang te gaan staan braken in de berm dan om met vernieuwde energie verder te lopen), besloot ik gisteren dat ik er natuurlijk wel fabulous uit wil zien, zodat ik nog even waterproof mascara heb aangeschaft om niet als een zweterige panda de finish over te gaan, en heb ik mezelf getrakteerd op maar liefst 3 nieuwe gadgets voor onderweg. Ik heb een batterypack gekocht voor mijn iPhone, want ik wil natuurlijk niet dat ik halverwege even een stopcontact moet zoeken, en een iPod shuffle en een fancy set oortjes van  Dr. Dre, want dan trek ik geen batterij van mijn iPhone doordat ik naar muziek wil luisteren. Onzin natuurlijk, want met die batterypack red ik volgens mij een ultramarathon (althans, redt mijn iPhone een ultramarathon, ik niet), maar daar gaat het niet om. Ik heb de iPod-shuffle een mooie inscriptie meegegeven, At least she never walked, vrij naar Murakami, die een mooi boek over hardlopen heeft geschreven – mijn laatste voorbereiding voor zondag. Als ik 3 uur voor de start op advies van Annemerel nog even wat volkorenpannenkoeken eet, klamp ik me vast aan zijn Pain is inevitable, suffering is optional, en dan moet het toch lukken, lijkt me.

Nog een week

Ik weet niet hoe ik het voor elkaar krijg, maar iedere onderwijsperiode lijkt wel net een week te lang voor mij. Als vandaag de herfstvakantie zou zijn begonnen, was er niks aan de hand geweest: dan had ik gevonden dat ik de afgelopen weken best hard gewerkt had, maar dat dat nu was afgelopen en dat ik een weekje kon uitrusten voordat ik weer aan de slag zou gaan.  Want daar zijn volgens mij vakanties in het onderwijs voor – je werkt eigenlijk structureel net iets teveel, en die overuren neem je in een keer op, op een moment dat de schoolleiding, de regio, het Ministerie van Onderwijs of een andere duistere kracht besluit dat het tijd is om ervoor te zorgen dat de docenten pas op de plaats maken en weer normaal worden. En dan kan je na een week uitrusten (thuis of in het buitenland), je achterstallige klussen doen (hallo BTW-aangifte en rommelig bureau), de contacten met je vrienden weer aantrekken (voorzover die vrienden niet inmiddels al zijn afgehaakt omdat ze geen zin hebben hun relatie met jou te laten bepalen door de schoolvakanties) en plannen maken voor de komende periode (plannen maken houdt nooit op natuurlijk). Dat doe ik dan ook, niet eens met frisse tegenzin, maar met het gevoel dat ik de batterij had opgeladen voordat het Duracell-konijntje (ik ben in deze vergelijking zowel de batterij-oplader als het konijn, excuses daarvoor) niet zozeer was gestopt met trommelen, als wel gewoon omgelazerd.

duracell1

Maar doordat ik deze week nog helemaal geen vakantie heb, voel ik me heel anders. De periode van de zomervakantie tot de herfstvakantie valt me overigens altijd al het zwaarst, volgens mij omdat de zomervakantie zo lang was, zodat ik minder makkelijk in het gareel val, maar het maakt niet zoveel uit waar het door komt; het is zo. En dan komt er nog bij dat ik mezelf overtraind had, met alle gevolgen van dien. Ik heb nu meer tijd voor andere dingen omdat ik op het moment geen krachttraining doe, maar ik heb geen zak energie, dus aan die tijd heb ik niet zo veel. In de gemeenteraad staat voor deze week een voor mijn portefeuille extreem belangrijk punt op de agenda, en daarmee ook een gigantisch lange vergadering, het heeft school behaagd een voor alle docenten verplichte studiemiddag op donderdag in te plannen, waardoor ik een bonusdag naar school mag (om te vergaderen, joechei), en aan het eind van deze week loop ik dus eindelijk die halve marathon waar ik al tijden voor train. Enerzijds schikt dat helemaal niet, omdat ik zo weinig fut heb, anderzijds dwingt het me om juist deze week extra goed voor mezelf te zorgen, zodat ik er zondag misschien niet klaar voor ben, maar wel zo klaar mogelijk. Dus op mijn to do-list voor deze week staat ‘Op tijd naar bed, elke dag een smoothie, geen rotzooi eten, GEEN ALCOHOL’, en dat alles is sowieso wel verstandig, want ik vermoed dat ik het anders helemaal niet zou redden. Ik mag nog 2 keer een klein beetje rennen, en verder moet ik me rustig houden. Op zich een mooie voorbereiding voor de vakantie. Ik kan niet wachten!

duracell 2

Ladies Run

Ruim voordat ik mezelf overtraind had, toen ik nog dacht dat ik onkwetsbaar was en gemakkelijk zonder enig probleem op de halve marathon af aan het stevenen was, heb ik me aangemeld voor de Leiden Ladies Run. Een 10km rennen op een warme nazomeravond, dat leek me wel wat. Ik hoorde ook goede verhalen over Ladies Runs, want die zijn altijd goed georganiseerd, je wordt niet omver gelopen door alfa-mannetjes op zoek naar een PR en alle dames steunen elkaar tijdens zo’n loop. Dat laatste verbaasde me een beetje, want het is op zich in het dagelijks leven naar mijn perceptie niet zo dat vrouwen onder elkaar een heel knusse samenleving vormen, maar ach, ik wilde het wel proberen. De opbrengsten gingen naar een heel goed doel, Stichting Roos, de start was 10 minuten fietsen van mijn huis en ik kon een roze shirt bestellen, zodat ik er niet alleen qua geslacht, maar ook qua outfit echt bij zou horen. Al met al zou het een gemakkelijke aangelegenheid worden – maar zoals dat dan gaat in mijn leven, liep het anders. Niet alleen was ik totaal niet fit, maar ik heb afgelopen vrijdag, de dag van de Run, een lunch voor 36 man gecaterd, en voor de dag erna een lunch voor 32 en een barbecue voor 40. En het regende. Ideale omstandigheden dus.

Maar ik heb hem uitgelopen. Voor de start kregen we een aantal warming-up oefeningen van een superenthousiaste jongedame, die ik op zich heel leuk vond, maar waardoor ik eigenlijk voor de start al hartstikke moe was. Iedereen zag er gezellig uit in de roze shirts, wat natuurlijk wel bijdroeg aan de algehele sfeer. Het lopen ging op zich ook wel naar wens: ik begon best snel, en  hoewel er een beetje verval was, kwam het uiteindelijk allemaal weer helemaal goed. Ik had welgeteld 1 moeilijk moment, toen een van aardige meneren in de lichtgevende vestjes langs de kant zei ‘5km rechtdoor, 10km rechtsaf’, en ik alleen maar dacht ‘WAT? Is er een 5km?’, want toen ik me aanmeldde had ik helemaal geen interesse in eventuele kortere afstanden, maar mijn brakke lijf was er inmiddels op zich wel weer klaar mee. Ik heb toch maar de afslag genomen, en uiteindelijk, aangemoedigd door allerlei inwoners van Leiden, de finish van de 10km bereikt. Ik bleek zelfs een personal best te hebben gelopen (1.04.08 volgens mijn telefoon op 10km, de Run zelf was iets langer), dus ik was eigenlijk nog best wel trots op mezelf. Het kan natuurlijk altijd sneller, en ik zal pas echt tevreden zijn als ik deze afstand in minder dan een  uur ren, maar in het licht van het feit dat ik matig getraind had en sowieso niet fit was, mag ik mezelf best een complimentje geven. Dus dat doe ik bij dezen! ladies run 2

Mijn eerste hardloopevent

Ik begin best leuk progressie te boeken met hardlopen. Ik lees vol enthousiasme het boek en de blog van Annemerel de Jongh, mijn verlanglijst van hardloopkleding is langer dan die van yogakleding en ik word best chagrijnig als ik er niet in slaag om drie keer per week rennen in mijn agenda te krijgen. Het schema van Run2Day (dat ook in eerdergenoemd boek staat), zou mij moeten helpen om in 8 weken van 5 tot 10 km te komen, maar dan moet ik natuurlijk wel alle trainingen doen. Gelukkig zit ik op het moment op 100%, zodat ik daadwerkelijk fit genoeg ben om aanstaande zaterdag met M de 5km in het kader van de Leiden Marathon te rennen – wij met zijn tweeën en een heleboel kinderen, bejaarden en andere enthousiaste amateurs die het leuk vinden om mail te krijgen van Leiden Marathon, alsof dat er ook echt in zou zitten. Ik ben me nu al aan het ergeren, want M is een tevreden roker en een nog veel tevredener drinker, maar ik voorspel dat hij mij, 2 gintonix per week en zo gezond mogelijk leven, er keihard af loopt zaterdag. Maar ja, het enige dat ik er aan kan doen is trainen, zodat ik hem ooit flink in de pan kan hakken. En die training begon vandaag officieel, want ik heb voor het eerst in mijn leven aan een hardloopevent meegedaan.

PPCloopIk noem het een event en geen race, want ik heb niet de indruk dat de PPC-loop (ook wel bekend als de NL…ML-loop), winnaars kent. Je hoeft je niet aan te melden; als je maar voor 10.30 €2 (of €3 met een lot) betaald hebt, kun je in Park Cronesteyn gaan rennen. Dat kan natuurlijk sowieso, want het is een openbaar park, maar dat leek me minder leuk dan een keer met andere mensen samen starten en dan met zijn allen te gaan hardlopen. Binnen mijn schema kwam het ook goed uit, want ik moest een duurloop van 45 minuten doen, en ik wilde het rondje van 7km lopen. Ik had mezelf 2 doelen gesteld: de hele weg niet stoppen om te wandelen en een tijd op of rond de 45 minuten. En tot mijn vreugde heb ik beide doelen gehaald, want ik ben alleen maar gestopt om mijn veter te strikken en mijn tijd was 45.12 voor 7.19km. Er waren meer mensen die mij inhaalden dan ik mensen heb ingehaald, en ik ben gepasseerd door behoorlijk wat bejaarden en dat klerewijf dat mij bij de start opzij duwde heb ik niet meer kunnen terugvinden, maar ik was al heel tevreden,  omdat ik door mijn eigen doelen te stellen niet zo hoefde te zitten met mijn positie in het klassement. Het werd nog veel mooier, want in ruil voor mijn rode startersbriefje mocht ik een mooie medaille uitzoeken en er bleek zowaar een prijs te zijn gevallen op mijn lotnummer, zodat ik een mok met bonbons mee naar huis mocht nemen. Om te vieren heb ik heerlijke eiwitpannenkoeken voor mezelf gebakken. Kijk, zo zou je sporten nog echt leuk kunnen gaan vinden.

pannenkoeken

Another first week of the rest of my life

We zijn weer zes maanden verder. Dat betekent dat ik nu de tweede periode Personal Body Plan heb afgerond, met prima resultaat: ik ben maar liefst 2 kilo afgevallen, wat in vergelijking met de 13 uit periode 1 (en de 5 in de maand ervoor) wellicht als teleurstellend overkomt, maar dat is het niet. Ik wilde namelijk niet zo heel veel meer afvallen. Het doel van de afgelopen periode was ook vooral om wat strakker te worden, en daar ben ik in die zin in geslaagd dat ik inderdaad wat strakker ben, maar nog niet zo strak als ik zou willen. Bovendien heb ik na een jaar 100% trainingen en elke dag alles wat ik at invoeren geconstateerd dat ik nu heel erg afhankelijk ben van de PBP-app, en dat is misschien toch al met al ook niet de bedoeling. Ik heb ook niet de intentie om op mijn 80ste alle advocaatjes die ik lepel in een app in te voeren, dus ik zal er op een gegeven moment ook mee op moeten houden. Daar is het wat mij betreft nu nog even te vroeg voor overigens, dus ik heb nog zes maanden bijgetekend. Maar mijn doel is nu anders: waar het afgelopen jaar mijn doel van het volgen van Personal Body Plan was om Personal Body Plan te volgen, wil ik nu de app en het plan steeds meer op de achtergrond plaatsen, omdat mijn doelen elders liggen. Ik wil namelijk nu ook serieus gaan hardlopen, wat gevolgen heeft voor mijn trainingen, die ik dan ook een beetje ga aanpassen. Kortom, de komende 6 maanden ga ik een beetje spelen met het systeem.

trainingen1Al met al ben ik nog steeds heel tevreden over PBP, al begint er hier en daar wel wat irritatie in te sluipen. Zo personal is het body plan eigenlijk niet, en als je een jaar lang al hun teksten leest, valt het hoge copy-paste gehalte wel op. Iedereen is een topper en er zijn veel standaardantwoorden. Iemand die oprecht haar best doet om af te vallen maar geen succes boekt krijgt in plaats van een op maat gemaakte oplossing alleen maar vragen terug waaruit je zou kunnen afleiden dat het sowieso haar eigen schuld is, en hun marketing via Instagram richt zich volledig op 20ers die snel resultaat willen (getuige de spectaculaire montages van foto’s uit week 0 en week 8), terwijl die het programma volgens mij niet eens kunnen betalen – mensen van boven de 35, toch ook een substantieel deel van de doelgroep, zie je bijna nooit in het PR materiaal, en ik wacht nog steeds vol spanning op de mededeling dat wie zich nu inschrijft niet deze, maar op zijn vroegst volgende zomer #strakinzwempak loopt. Want ik mag dan wel 20 kilo lichter zijn, ik moet echt wat overwinnen voordat ik mezelf met het losse vel op mijn buik in bikini aan de wereld toon. Dat is verder niet erg, want met kleren aan zie ik er prima uit, maar om nu nog mensen te lokken met de belofte dat ze in juli superstrak over het strand gaan lopen lijkt me wat optimistisch. En ik ben echt wel klaar met de mededeling dat consistentie de sleutel tot succes is; sterker nog, het consistent doen van de mededeling dat consistentie de sleutel van succes is voor mij de sleutel tot irritatie. Maar ja, er is niets zo lekker als schoppen tegen een systeem dat effectief is, dus ik ga me voorbereiden op de komende zes maanden. Consistent en wel.

Wilde plannen

Ik heb in mijn afvalactie een beetje een dood punt bereikt. Ik ben wat mij betreft genoeg afgevallen; er zou nog wel 1 kilo af kunnen, maar dat is meer omdat ik dan kan zeggen dat ik 20 kilo ben afgevallen en geen 19, maar dat hangt sowieso nogal af van wat ik als startgewicht neem, want ik ben ook nog zwaarder geweest dan toen ik begon met Personal Body Plan. Ik heb inmiddels een strakke gewoonte om 4x per week naar de gym te gaan, ik hou al mijn eten keurig bij, ik heb helemaal in beeld wat ik wel of niet kan bestellen als ik uit eten ga – kortom, de nieuwigheid is eraf en het is een way of life. Enerzijds is dat natuurlijk het doel van het hele systeem: je wilt niet keihard werken om af te vallen om vervolgens alles uit je handen te pleuren en weer aan de frikandellen speciaal te gaan. Of misschien wil je dat wel, maar dan had je je een boel moeite kunnen besparen.  Maar anderzijds rijst, in elk geval bij mij, dan toch de vraag wat ik nu moet doen. Want ik ben heel erg trots op mezelf, ik kan spectaculaire #transformationtuesday foto’s op Instagram zetten, ik heb een nieuwe garderobe en dus die fitte lifestyle, maar ja, als ik geen doel heb, dan ga ik me vervelen. En dan zit ik voordat ik het weet toch weer bij de Smulshop.

transformationtuesdayKortom, ik heb wat nieuwe dingen nodig in mijn fitness-leven. Gelukkig ben ik lid van een What’s App-groep met andere PBP’ers, die mij hier en daar aanzetten tot gekke acties, zodat ik me nu in een opwelling heb aangemeld voor de Dam tot Damloop in september. Niet voor de volle afstand van 10 mijl, maar voor wat PBP-vriendinnetje M noemt de ‘pussy-afstand’ van 5 mijl. Dat is 8 kilometer, en daarmee 1,5 kilometer verder dan ik ooit heb gelopen, dus ik vind het op zich al een prestatie als het lukt. En omdat ik mezelf ben heb ik naast een trainingsprogramma dat ik zelf heb verzonnen (1x per week lang rennen, dus beginnen met 5km en uitbreiden, 1x per week snel rennen, dus 20 minuten en kijken hoeveel ik kan doen, en 2x per week in de sportschool 1km zo snel mogelijk op de loopband) ook een verlanglijst ontwikkeld van dingen die ik absoluut nodig heb (vooral nieuwe schoenen want mijn hardloopschoenen zijn zo lelijk) en een boek gekocht, zodat ik ’s avonds op de bank voor de televisie toch het gevoel kan hebben dat ik me aan het voorbereiden ben op mijn megaprestatie. Bovendien heb ik allerlei andere wilde sportplannen: ik wil een keer een boksles volgen, er is een nieuwe soort crazy spinningschool in Amsterdam die ik weleens zou willen testen en in Leiden is er een boulderhal geopend die ik wel wil proberen. Ik verbaas mezelf een beetje, met al deze ambities, maar ja, als het werkt, werkt het!

renboek