Categorie archief: Homo’s

Heenreis

Eens in de twee jaar gaan M en ik met vrienden in een huisje in de sneeuw zitten. Dit jaar is het de derde keer, dus nu is het officieel een traditie, en hoewel de groep wisselende elementen kent, is er wel een harde kern: M en ik dus, J en D en B. Dit jaar zullen ook J en P erbij zijn, waardoor deze lichting sneeuwvakantie op mij na uitsluitend uit mannen bestaat (nu ik erover nadenk is dat elke keer zo), en op M en B na uitsluitend uit mensen die op mannen vallen. De What’s App groep waarin we over de organisatie van de vakantie overlegden heette dan ook ‘Sterren in de sneeuw’, en het overleg ontspoorde meestal tamelijk snel in gerel over wie wat aan zou doen en wie wie al dan niet in de billen zou knijpen. Gezellig dus. Ook toen er helemaal geen sneeuw leek te liggen in St. François Longchamp, de plaats van bestemming, bleef de sfeer optimaal, want behalve skiën doen we allerlei andere dingen, zoals vooral heel veel spelletjes, lekker eten en drinken, lezen, praten en puzzelen. M en ik skiën sowieso niet, M niet omdat hij geen thrillseeker is, en ik niet omdat ik vorige keer hoogteziekte had waardoor ik vooral tijdens het skiën extreme hoofdpijn had, en dat was nogal traumatisch. M gaat liever niet in de auto zitten, dus hij reisde met het vliegtuig en dan met de Trans-Neige, en de rest van de club ging met in totaal drie auto’s. En sneeuw of geen sneeuw, we hadden er zin in.

sneeuwselfieHet werd sneeuw. Veel sneeuw. Heel veel enge sneeuw, met wind erbij. Het gevolg van al die sneeuw was om te beginnen een hachelijke rit van Leiden naar Rotterdam, waar ik B zou ophalen, maar het was pas echt bal toen we voor Luxemburg in een file terecht kwamen, omdat er een zoutwagen op de weg bezig was, zodat we 45 minuten totaal stil stonden. Toen we gingen rijden reden we langs een sneeuwpop die was gemaakt door iemand die zijn verveling in creativiteit had weten om te zetten. Maar die file was niet de laatste, en ook zeker niet de ergste – we hebben meerdere keren lang stil gestaan of heel langzaam moeten rijden. De sneeuw werd erger, er gebeurden ongelukken, waardoor er nog meer files waren, en uiteindelijk bleek het verkeer in de Savoie, waar wij de vakantie geboekt hadden, zo hachelijk dat we in de auto leken te moeten slapen (net als de passagiers van 14997 andere autos). Nou is dat al ongezellig, maar geen reden om geen fileselfie te maken natuurlijk. Het feit dat ik bij de laatste stop vergeten was naar het toilet te gaan maakte het bijna rampzalig, want ik ga dus echt niet bij -2 graden op een snelweg vol geparkeerde auto’s in de berm zitten piesen. Zo truttig ben ik kennelijk wel. Gelukkig ging het verkeer net op tijd toch weer een beetje rijden, zodat we na 22,5 uur in de auto om 2 uur ’s nachts door de ontzettende aardige beheerder van het terrein verwelkomd werden in ons chalet, een schitterend huisje met prachtig uitzicht. De groep was bijna compleet, omdat M de nacht op de grond in een salle polyvalente moest doorbrengen (dus toch een soort thrillseeken), want de Trans-Neige vond het al met al toch teveel neige. Gelukkig is nu de groep compleet en kan het grote vertier beginnen. En over de terugreis wil ik niet eens nadenken.

uitzicht

Girls and boys beware

Op het LISFE, waar ik eerder al over schreef, zag ik in het propaganda-blokje ‘Boys beware’, en ik vond dat een fascinerend filmpje. Het is opgenomen in 1961, om jongens te waarschuwen voor een groep mannen met ‘a sickness of the mind’, die op dat moment gezien werden als een enorme bedreiging voor de maatschappij, de ‘homosexuals’. Nou bevinden zich in mijn vriendenkring nogal wat hele fijne homo’s, dus ik wilde meer weten van dat gevaar. Zien is geloven, dus eerst maar even kijken, mensen:

Wat me in eerste instantie bezighield aan dit filmpje was de totaal gedateerde visie op homoseksualiteit, alsof alle homo’s engerds zijn die in de bosjes op jonge jongetjes zitten te wachten. Dat je de manier waarop over homo’s gesproken wordt schandalig vindt, lijkt me volledig terecht, en ik wil aan dat aspect van ‘Boys beware’ helemaal niets goed praten, want dat kan ook niet. In de zaal tijdens het LISFE werd een beetje lacherig gereageerd. En dat kan ik me dan ook wel weer voorstellen, want opmerkingen als ‘Public restrooms can also be a hangout for the homosexual’ zijn natuurlijk ook wel een beetje grappig, vooral als je aan George Michael denkt, maar er is toch wel meer uit dit soort filmpjes te halen dan ergernis over de stuitende ideeën over homo’s, lachen om de naïviteit van de vroege jaren ’60 en denken ‘dat hebben we tegenwoordig allemaal niet meer’. Zeker als je ook het zusterfilmpje ‘Girls beware’ kijkt.

Je zou verwachten dat ‘Girls beware’ over gevaarlijke lesbiennes gaat, maar die waren kennelijk geen issue in 1961 – het onderwerp is aanranding van goedbedoelende meisjes door enge volwassenen. ‘Boys beware’ is dan ook geen anti-homo-propaganda, dit duo aan filmpjes is ‘pas op voor engerds’-propaganda. Zo heel veel is er eigenlijk niet veranderd. Als je bij een vreemde in de auto stapt, kunnen er nare dingen gebeuren, ook als je een vriendschap met hem lijkt te ontwikkelen, samen met hem gaat vissen en hem mag tutoyeren. Niet omdat die vreemde homo is, maar omdat die vreemde een vieze kinderlokker is. Als je gaat babysitten, en je laat niemand weten waar je heen gaat, zou je nog weleens in een situatie terecht kunnen komen waarin je niet wilt verkeren. Dat je, als je met een volwassen kerel meegaat, aan je ouders moet vertellen dat je dat aan het doen bent, is helemaal geen raar idee. En stoere jongens, die veel ouder zijn dan jij, willen waarschijnlijk meer van je dan gezellig kletsen. We doen altijd alsof het nu veel gevaarlijker is dan vroeger, maar vervang in ‘Boys beware’ het woord homosexual door pedofiel en in ‘Girls beware’ malt shop door Tinder, en we bevinden ons in de tegenwoordige tijd. Dat de dreiging nu eerder via een groomer op een chatsite komt dan van een man in een vlinderdasje op een basketbalveld, verandert niets aan de dreiging als zodanig. Eigenlijk is het vooral jammer dat we er sinds 1961 zo weinig aan hebben weten te doen. Kennelijk is kinderen leren dat er nare mensen rondlopen en dat ze voorzichtig moeten zijn toch het beste wat we kunnen bereiken.