Categorie archief: Internet

Gaarne geen diagnose

Onlangs werd ik via Facebook geattendeerd op een artikel, waarin werd betoogd dat het maken van lijstjes niet een teken was van gewoon heel veel dingen willen doen en daarnaast je leven een beetje op orde willen houden maar van high-functioning anxiety. Sterker nog, er werden nog meer symptomen dan lijstjes maken genoemd, en ik herken mezelf in veel van die dingen: ‘It’s always looking for the next outlet, something to channel the never-ending energy. Writing. Running. List-making. Mindless tasks (whatever keeps you busy). Doing jumping jacks in the kitchen.’ Ik doe overigens geen jumping jacks in de keuken – daar is mijn keuken te klein voor en ik hou niet zo van springen, maar ik sta wel om 10 minuten voor het hele uur op en ga met mijn armen staan wapperen als mijn Apple Watch vindt dat ik bijna een uur niet bewogen heb, dus ik vermoed dat dat ook wel een beetje telt. Die constante drukte, dat doorlopend dingen willen doen, dat dingen laten opstapelen, dat zijn dus allemaal symptomen van een aandoening waarvan ik niet eens wist dat die bestond, laat staan dat ik daaraan zou lijden. En ik maar denken dat ik een heel leuk leven voor mezelf aan het maken was. Nee hoor, ik ben gewoon niet helemaal fris onder het pannetje.

tumblr_mf7p94ebdw1r1s7izo1_500Nou ben ik natuurlijk altijd trots als ik ergens het predicaat high-functioning voor kan zetten (zo ambitieus ben ik), maar ik baal van dit stukje. Tot ik het las was ik best tevreden met het lijstjesmaak- en agendabeheerdeel van mezelf, en nu heb ik toch het gevoel dat die tevredenheid wordt afgepakt en vervangen door een probleem. Dat gebeurt al gauw als je ergens een diagnose op plakt. Ik vind het fijn als dingen een beetje netjes geordend zijn en zal dingen ook netjes ordenen als ik vind dat ze slordig liggen, maar daarmee hoef ik nog niet gelabeld te worden als OCD’er. Als ik nu op de middelbare school zou zitten, zou ik ongetwijfeld getest worden op ADD en dan misschien nog wel een high score halen ook, maar dan had de rest van mijn leven er heel anders uitgezien, en ik weet niet of ik dat wel zou willen. Elke maand zijn er wel een paar dagen waarop ik me somber voel en futloos en zou willen ontsnappen aan alles, maar dat maakt me nog niet depressief. Misschien zou het het beste zijn als ik gewoon zou stoppen met het lezen van artikeltjes op blogs die zo hard werken aan de acceptatie van mental health issues dat ze er bijna iets wenselijks van maken (en even voor de duidelijkheid: ik ben helemaal voor acceptatie van mental health issues, alleen wil ik er graag zelf geen). Want als ik geen weet had van wat er allemaal niet deugt aan mij zou ik als ADD OCD’er met depressieve neigingen en hoogfunctionerende angst waarschijnlijk een stuk ontspannener leven. Laten we geen labels op mij plakken; just being me is voldoende.

Van je hobby je beroep maken

Het schijnt een uitspraak van Confucius te zijn: ‘Choose a job you love, and you’ll never work a day in your life’. Er zijn ook variaties op, vermoedelijk omdat er in de vertaling van Chinese oneliners uit de vijfde eeuw voor Christus nogal wat variaties mogelijk zijn, maar het komt allemaal op hetzelfde neer: als je van je hobby je beroep maakt, is het daarna alleen nog maar superleuk om te werken, want al je passie zit in je dagelijks leven en je kan er ook nog geld mee verdienen. Of het waar is of niet, ik betwijfel ten zeerste dat Confucius het gezegd heeft – volgens mij is het weer zo’n internet-uitspraak waar iemand extra cachet aan verleent door het aan een oude denker toe te schrijven, waarna er honderden kek gelayoute plaatjes op Pinterest verschijnen, en voordat je het weet is het waar. Dat overkomt niet alleen Confucius: er zijn citaten van Martin Luther King die precies in een tweet passen, waarschuwt Socrates tegen zomaar alles geloven wat je op het internet leest, en is er een hele site gewijd aan nepcitaten van Buddha. Creatieve mensen met websites, het zou verboden moeten worden.

confuciusNou heb ik zelf twee keer van mijn hobby mijn beroep gemaakt: omdat ik het ontzettend leuk vond om te koken, heb ik een bedrijf opgericht. Het heet spooons at home, en de gedachte is dat ik bij mensen thuis een op maat gemaakt diner bereid. Dat deed ik namelijk altijd al graag – mensen uitnodigen en dan een maaltijd maken die helemaal bij ze paste. En om daarin pro te gaan, leek me het leukste wat er was. De realiteit was anders, want er bleken allerlei belastingaangiften, websites en andere organisatorische aspecten aan te zitten (bijvoorbeeld de vraag hoe ik ervoor moest zorgen dat er überhaupt mensen waren die het ook leuk vonden als ik bij ze kwam koken), waardoor het toch eigenlijk vooral werk werd. Hetzelfde geldt voor de yoga: omdat ik yoga ontzettend leuk vind, deed ik veel yoga, en daarom leek het me wel een mooi plan om de lerarenopleiding te doen. Daarbij had ik er geen rekening mee gehouden dat er van mij verwacht zou worden dat ik heel veel lessen zou volgen, een hernia zou ontwikkelen en moest constateren dat ik alleen maar aan ben gekomen van al die intensieve yoga. En mijn neiging om pro te gaan zodra ik ergens plezier aan beleef kan ik niet onderdrukken; als ik geld zou kunnen verdienen met winkelen, schrijven, lezen, films kijken of aan mensen vertellen hoe ze hun leven moeten leiden, zou ik dat zo doen, maar dan voorspel ik dat ik er gelijk minder plezier aan zou beleven. Als je van je hobby je beroep maakt, heb je namelijk geen hobby meer, en is alles werk. En dat is jammer.

love-what-you-do-and-you-ll-never-work-a-day-in-your-life-383825-475-475_large

Build your own bar

Ik ben aan de lijn. Nou is dat niet heel raar, want ik ben een beetje dik, en dikke mensen zijn altijd aan de lijn (zo zie je eigenlijk ook zelden dunne mensen Cola Light drinken, dat zou op zich toch een teken moeten zijn). Het dieet dat ik kies wisselt sterk: ik heb ooit goede resultaten geboekt met Weight Watchers, maar daar kreeg ik een totaal neurotische obsessie met eten van (ik was alleen maar aan het bedenken wat ik wanneer ging eten en hoeveel punten het was), toen ben ik dezelfde kilo’s nog een keer afgevallen door geen koolhydraten meer te eten en een personal trainer te nemen (de theorette achter het effect was dat ik door te stoppen met koolhydraten genoeg energie had om me door Jeffrey door de sportschool te laten rammen), en op het moment target ik die eeuwige 10 kilo door te voedselzandloperen (alweer een mooi nieuw woord voor de 21ste eeuw).

voedselzandloper

Dat betekent concreet dat er weinig is veranderd in mijn dieet, behalve dat ik nu ontbijt met havermout met fruit, geen melk, slagroom of boter meer mag en minder rood vlees eet. Op zich allemaal overkomelijk, en het wordt ruimschoots gecompenseerd door het feit dat ik donkere chocolade mag eten. Dat alles werd nog veel mooier toen ik zoveel bleek te hebben gebeld bij T-Mobile dat ik genoeg telefoonmiles had gespaard om gratis een reep te maken bij de firma Chocstar. Je kan kiezen uit welke chocolade je wilt, en daar dan allerlei zelfgeselecteerde ingrediënten aan toevoegen. Ik bouwde de ‘Susannah 1’ (inderdaad, ik anticipeer op meer repen): hele donkere chocolade met pistache noten, superfruit mix, goji bessen, amandelen en cacao nibs. Kortom, helemaal vol met superfoods en 100% voedselzandloper-proof.

chocstar

Hij kwam binnen 48 uur en het is de mooiste reep chocolade die ik ooit heb bezeten – hij is echt heel rijk gevuld en ontzettend lekker. Ik mag van mezelf 2 blokjes per dag, dus ik doe er ook nog wel even mee, en dan denk ik dat ik de ‘Susannah 2′ ga concipiëren. Zoals het er nu naar uitziet wordt dat weer een heel donkere met frambozen, goji bessen en cacao nibs. Maar het hoeft allemaal niet zo serieus en gezond, hoor: je kan ook melkchocola nemen en die helemaal aftoppen met marshmallows, smarties en gummibeertjes. Als ik mezelf ooit ontzandloper, kan ik de ideale reep voor moeilijke momenten, een limited edition van Tony’s Chocolonely van 2012, witte chocolade met frambozen en knettersuiker nabouwen. Voor elk meerdere soorten wils dus – heerlijk!