Categorie archief: iPhone

De laatste voorbereidingen

Zondag is dus eindelijk de halve marathon. Ik heb er op zich wel zin in, in de eerste plaats natuurlijk omdat ik maanden lang, soms tegen de klippen op, heb getraind om een prestatie neer te zetten waarvan niemand (inclusief ikzelf) ooit van me heeft gevraagd of verwacht dat ik die zou leveren, maar ook, vrees ik, omdat ik er nu wel zo’n beetje klaar mee ben. Want de enige manier waarop ik lijkt te kunnen omgaan met dingen die ik spannend of eng vind, is ervoor zorgen dat mijn leven tijdelijk om niets anders draait, zodat ik in elk geval een soort van controle heb, of in elk geval het gevoel heb dat ik een soort van controle heb, omdat ik in elk geval de hele tijd bepaal wat ik aan het doen ben met betrekking tot het voorbereiden van die 21 kilometer. Zo heb ik het hoofdstuk over je voorbereiden op de wedstrijd uit ‘Live Love Run‘ inmiddels 200 keer gelezen, zodat ik nu elke dag een glaasje versgejuicete (nou ja, vers, ik juice om de 2 dagen) bietensap drink, want als Annemerel zegt dat dat helpt, omdat je dan extra zuurstof opneemt, dan geloof ik dat. Ik sta normaal uiterst cynisch ten aanzien van dit soort dingen (dan kan ik ook wel in God gaan geloven), maar ik ben inmiddels zo zenuwachtig dat ik, als Annemerel zegt dat het helpt om met je onderbroek op je hoofd te gaan slapen, zonder enig bezwaar met een Marlies Dekkers naar keuze op mijn kop in bed zou gaan liggen.

voorbereidingMaar de voorbereiding gaat verder dan een lichte vorm van voedselbijgeloof: zo heb ik inmiddels al 2 nieuwe outfits aangeschaft, want ik kan niet kiezen, ben ik er na een zoektocht van uren in geslaagd om gelsnoepjes te kopen voor onderweg (want zo’n gelletje leegknijpen in mijn mond lijkt me eerder aanleiding om een half uur lang te gaan staan braken in de berm dan om met vernieuwde energie verder te lopen), besloot ik gisteren dat ik er natuurlijk wel fabulous uit wil zien, zodat ik nog even waterproof mascara heb aangeschaft om niet als een zweterige panda de finish over te gaan, en heb ik mezelf getrakteerd op maar liefst 3 nieuwe gadgets voor onderweg. Ik heb een batterypack gekocht voor mijn iPhone, want ik wil natuurlijk niet dat ik halverwege even een stopcontact moet zoeken, en een iPod shuffle en een fancy set oortjes van  Dr. Dre, want dan trek ik geen batterij van mijn iPhone doordat ik naar muziek wil luisteren. Onzin natuurlijk, want met die batterypack red ik volgens mij een ultramarathon (althans, redt mijn iPhone een ultramarathon, ik niet), maar daar gaat het niet om. Ik heb de iPod-shuffle een mooie inscriptie meegegeven, At least she never walked, vrij naar Murakami, die een mooi boek over hardlopen heeft geschreven – mijn laatste voorbereiding voor zondag. Als ik 3 uur voor de start op advies van Annemerel nog even wat volkorenpannenkoeken eet, klamp ik me vast aan zijn Pain is inevitable, suffering is optional, en dan moet het toch lukken, lijkt me.

Een schone lei

Mijn gadgets zijn heel belangrijk voor mij. In de keuken ben ik al snel geneigd om kekke apparaten aan te schaffen omdat ik denk dat ik daar beter van ga koken of gezonder van ga leven, maar in de praktijk gebruik ik eigenlijk vooral een staafmixer met handige opzetstukken, terwijl zowel mijn Magimix als mijn KitchenAid alleen uit de kast gehaald worden als ik iets echt ingewikkelds wil gaan maken en de Versapers waar ik ooit zo blij mee was staat te verstoffen in een hoekje. Maar ja, ik ben te lui om hem op Marktplaats te zetten, dus dat blijft nog wel even zo, vrees ik. Onlangs heb ik een FitBit gekocht, wat me een mooi gadget leek om bij te houden hoeveel stappen ik in een dag zet, want ik heb het gevoel dat ik, zelfs zonder het sporten mee te rekenen, een behoorlijk actief leven leid, en om me te stimuleren om meer te gaan bewegen, want het kan natuurlijk altijd beter. Ik heb veel plezier van mijn iPad, die ik gebruik voor serieuze zaken zoals het raadplegen van Notudoc tijdens raadsvergaderingen en voor minder serieuze zaken zoals het spelen van GummyDrop tijdens raadsvergaderingen. Ook mijn MacBook verdient een eervolle vermelding, want hoewel hij misschien niet per definitie een gadget is, maakt hij mijn leven wel een stuk gemakkelijker met al zijn fijne technische dingetjes. Maar mijn favoriete gadget is toch gewoon mijn iPhone. Het specifieke apparaat maakt me niet eens zo heel veel uit, ik heb een iPhone 2 gehad, een 3s, een 4, een 5s en nu heb ik een 6Plus, maar het belangrijkste is dat mijn hele leven erop staat.

so-annoyed-kim-kardashian-gif-funny-phone-disappointedJammer genoeg stond er ook een software-fout op, bleek, want als de batterij op 20% kwam, vond mijn iPhone het wel welletjes en ging hij uit. Na een half uur kon ik hem wel weer opstarten, maar dan was het vaak een kwestie van tijd voordat de batterij van 20% naar 1% sprong, en dan kon ik alsnog de tiefus krijgen. Dat kon ik namens T-Mobile ook, want er zit weliswaar 2 jaar garantie op het toestel, maar 6 maanden op de telefoon, zodat ik anderhalf jaar aan een defecte telefoon* vast leek te zitten. Gelukkig leverde overleg met Apple op dat ik het beste de telefoon helemaal kon resetten en dan moest kijken of het probleem er nog was. Dus dat heb ik gedaan. En daarmee heb ik ook gelijk een harde reset op mijn leven uitgevoerd, want ik begon weer met een totaal lege telefoon. Eng hoor, zo’n schone lei. Maar misschien ook wel prettig, want ach, wie wil er 5 jaar What’s App-berichten teruglezen? Ik grijp iedere kans aan om een nieuw leven te beginnen, dus misschien moet ik het zo maar zien. Bij iedere app uit mijn aankoopgeschiedenis kan ik me afvragen of de huidige ik die app wel nodig heeft, zodat ik al met al nu voor het eerst in jaren een telefoon heb die past bij wie ik nu ben. Best een fijn gevoel – en de batterij is ook weer hersteld.

*Het leek er op een gegeven moment zelfs op dat ik meer kans had op herstel als ik mijn telefoon beter tegen de muur zou smijten en inleverde voor een vervanging dan dat T-Mobile het huidige toestel zou repareren. Duurzaam hoor, jongens. Echt indrukwekkend.