Categorie archief: Katten

Dancing with cats

Ik begrijp hier helemaal niets van. Wie verzint dit? Wie maakt de choreografie? Wie ontwerpt de pakjes? Wie troost de katten? Wie bewaart dit meer dan 20 jaar en zet het dan op YouTube? En het allerbelangrijkste: WAAROM? Maar ergens vind ik het ook wel fijn dat dingen als dit filmpje bestaan. Dan is er in elk geval altijd ruimte voor waanzin.

Huisdieren van vroeger

Ik heb, met uitzondering van de eerste 3 jaar dat ik in Leiden in een studentenwoning woonde, al mijn hele leven huisdieren. Het begon met een konijn, maar er waren ook vogels, schildpadden, een cocker spaniel en een rat die Harry heette, naar Harry Mulisch. Maar er waren eigenlijk altijd ook katten, want ik ben echt een kattenmens en mijn ouders zijn dat gelukkig ook, want katten zijn prettig gezelschap: ze trekken hun eigen plan, lossen het zelf op als ze moeten plassen en komen bij je op schoot liggen als je zielig bent. Of langer dan 20 seconden zit. Ik herinner me overigens niet alle huisdieren even goed, maar ze waren ook niet allemaal even leuk. Schildpadden zijn namelijk gewoon saai, vogels maken vooral herrie en de ene kat is de andere niet. Onze rooie kater Hamish was bijvoorbeeld echt een topkat, volledig geschift, zo bol dat hij op een gegeven moment bijna niet meer door het poezenluikje paste, maar zo lief en gezellig dat het altijd leuk was als hij uit het niets met al zijn 6 kilo op je schoot sprong. Jammer genoeg had hij zichzelf binnen acht jaar helemaal opgeleefd (It’s better to burn out than to fade away was kennelijk zijn devies), maar dat waren wel acht hele mooie jaren.

hamish

Een ander topdier was de vorige hond van B, Willem, een Friese stabij met meerdere steekjes los. Hij was permanent vrolijk, maar het probleem was dat hij een nieraandoening had, waardoor hij om de 8 minuten moest pissen, wat in een flat nogal voor problemen kon zorgen. Ik herinner me een avond dat ik anderhalf uur op hem moest passen en uiteindelijk huilend met hem in het park ben gaan zitten omdat hij steeds in de ene kamer piste, en als ik hem in een andere kamer zette om de ene kamer te dweilen daar piste, en dat ook vice versa en de hele tijd zo verder. Voor B was het ook geen doen, dus uiteindelijk heeft hij Willem naar Friesland gebracht om te gaan wonen bij zijn broer (die van Willem dus) op een boerderij, waar hij buiten kon rondrennen en een lichte incontinentie geen enkel bezwaar zou zijn. Ik heb jaren niet aan hem gedacht, tot ik vanmorgen gebeld werd door een dierenartsenpraktijk in Oostwolde, of ik een hond had die Willem heette, want mijn telefoonnummer stond bij de chipgegevens van een hond die (en ik hield mijn adem in want ik hoopte zo dat hij niet dood was) daar was komen aanlopen (en ik ademde weer uit). Ik heb uitgelegd dat hij niet van mij was en ik kon zowaar het telefoonnummer van zijn nieuwe eigenaren vinden, dus toen waren we klaar. Behalve dan dat ik nog een vraag had: ‘Is hij nog steeds zo’n blije eikel?’ De dierenartsassistente moest een beetje lachen (het blijven Friezen natuurlijk), maar gelukkig, ‘hij is een vrolijk beest inderdaad’. Je zou hem bijna gaan missen.

willem

De Kerstboom en de katten

Zaterdag was het 5 december, en omdat de Sint traditiegetrouw stilletjes aan ons huisje voorbij gaat, zetten M en ik traditiegetrouw op zijn avond de Kerstboom op. Hij staat dan ook ruim een maand, want we halen hem pas op 6 januari weer naar beneden – al zou het kunnen dat we dat dit jaar iets eerder doen, want 6 januari is een woensdag, en we hebben ook gewoon een leven. Zaterdagochtend toog M dus vol goede moed naar de kerstbomenboot, alwaar hij een indrukwekkende Noordman van ongeveer 2 meter aanschafte. Bij het uitpakken van de Kerstspullen bleken de flikkerende discoknipperlampjes voor de helft stuk, maar we hebben ze gewoon in de boom gehangen, want beter half knipperend dan niet knipperend, en de twee andere snoeren lampjes zorgden toch wel voor voldoende licht. De standaard Kerst-cd ging in de speler en we konden er weer vrolijk tegenaan. Bij liedje nummer 5 (natuurlijk ‘Do they know it’s Christmas?’) hingen we onze lievelingsobjecten in de boom – in het geval van M de Liverpoolshirts, wat spullen die hij uit het bos had meegenomen en de Empire State Building, in mijn geval een extreem vrolijk kijkend engeltje met een klok in zijn handen, de nieuwe met veren gevulde ballen en IJsland. En zoals elk jaar waren we bij het laatste nummer van de cd (‘White Christmas’ van David Bowie en Bing Crosby) precies op het punt dat we de piek op de boom konden zetten en konden gaan genieten van ons werk.

kerstboom1

We waren niet de enigen. Onze vorige katten, wijlen Hamish en Sofie, waren totaal niet geïnteresseerd in de Kerstboom. Ze hadden er een beetje last van, want ze moesten eromheen als ze naar de poezenbak wilden, maar verder kon het ze niet zoveel boeien dat er ineens een enorme feestunit in de woonkamer stond. Lou vindt het een beetje vreemd, maar die is uiteindelijk toch vooral bezig met de vraag of er nog brokjes in zijn bakje zitten. Maus daarentegen verandert in een terrorist zodra de boom staat. Ze heeft het in het bijzonder voorzien op de drie pluizige roze ballen die we van onze vrinden J & D hebben gekregen en een specifiek engeltje van de Hema, die ze vorig jaar zozeer te pakken heeft gehad dat ik haar dit jaar alleen uit sympathie in de boom heb gehangen, want ze zag er eigenlijk te beroerd uit voor woorden. Pogingen van vorig jaar om deze objecten te beschermen tegen het Zwarte Gevaar door ze hoog in de boom te hangen resulteerden alleen maar in een schattige kitten in de buurt van de piek, dus dat doen we niet meer. Maus is een jaartje ouder en zwaarder, en we hoopten eigenlijk dat ze ook een jaartje bedeesder was geworden. Helaas.kerstboom2 Toen ik zondag wakker werd van een suizend geluid gevolgd door gerinkel, vroeg ik me af of tegenwoordig op zondag ook de glasbakken werden geleegd, maar toen ik beneden kwam moest ik toch accepteren dat er iets anders was gebeurd. Onze zo fiere Kerstboom lag met decoraties en al op de grond. Er leek weinig kapot; dat komt ook doordat M en vooral ik een voorkeur hebben voor objecten in de boom en de gewone ballen een beetje saai vinden – en dat zijn doorgaans de kwetsbare dingen, dus dat was een geluk bij een ongeluk. Maus was aanvankelijk nergens te bekennen (Lou wel, die zat geduldig bij zijn voerbakje te wachten), maar toen ik M uit bed had gehaald om me te helpen de boom weer rechtop te zetten, kwam ze toch even kijken wat we aan het doen waren. En daarna pakte ze gelijk een van die roze pluizige ballen, want daar was het haar uiteindelijk toch om te doen. Terwijl M de boom vasthield, deed ik wat ik al veel eerder had moeten doen: ik heb alledrie de pluizige ballen en die ene sneue engel verzameld en weggegooid. Het goed rechtop zetten van een reeds versierde boom van ongeveer 2 meter bleek geen sinecure, maar uiteindelijk is het toch gelukt – al is het wel zo dat je voor de tweede keer in 12 uur een boom opzetten niet nog een keer de gezellige Kerst-cd opzet. Het dieptepunt van het avontuur was overigens toen het hoofdje van mijn favoriete engeltje, met vrolijke smile en al, voorbijgerold kwam, alsof niet Maus, maar Jihadi John mijn Kerstboom te pakken had gehad. Maar nu alles weer staat en hangt, de naalden zijn opgestofzuigd en ik het engeltje weer in elkaar geplakt heb, is de Kerstsfeer weer teruggekeerd. En Maus? Die kan het ineens allemaal een stuk minder schelen. Toch nog vrede op aarde dus.kerstboom3