Categorie archief: Kleren

Smaak van de maand – augustus

Vanaf nu: aan het eind van elke maand een blog over mijn huidige obsessies, verslavingen, behoeftes, fascinaties, lievelingswinkels en wat dies meer zij. Want bij mij verandert toch alles elke maand. Althans, daar lijkt het soms wel op.

Ik heb een nieuwe lievelingswinkel. Of althans, een nieuw lievelingsbedrijf waar ik graag winkel, want de daadwerkelijke fysieke winkel van StudioRUIG staat in Eindhoven, en daar kom ik nou net liever niet. Er is een winkel in Leiden die ook kleding van ze verkoopt, maar alles wat ik daar deze maand heb gekocht, en dat is nogal wat, heb ik online aangeschaft. Het begon met de plotseling opkomende behoefte aan een zwart leren t-shirt – ineens dacht ik dat dat iets was dat me wel mooi zou staan. In Leiden zag ik er een, maar die kwam een beetje goedkoop op mij over, dus ik verplaatste mijn zoektocht naar de wijde wereld van het wereld wijde web, en vond het ideale exemplaar bij StudioRUIG. En toen bleken er nog wel wat dingen te zijn die ik wilde hebben: een groene leren jurk, en later een felblauwe kokerrok met een leren voorkant, een rubberen shirt, en op de valreep van de maand heb ik nog een donkerblauwe rok en een jurkje besteld. Ze zijn niet goedkoop, maar alles was behoorlijk afgeprijsd en ik vind het gewoon heel erg bijzonder: mooie klassieke modellen maar dan van ander materiaal dan anders. Het leren t-shirt heb ik al vaak gedragen en ik zie er erg naar uit om de rest aan te trekken.

StudioRUIG

Ergens tijdens de vakantie in Noorwegen was ik er ineens klaar mee dat ik zo’n slechte huid heb. Ik vind het echt onverdraagbaar dat ik rimpels en grijze haren met puistjes weet te compenseren, en waar ik het eerste vind passen bij mijn leeftijd en geen reden zie om daar moeilijk over te doen, vind ik het totaal onnodig dat ik op een leeftijd boven de 40 alleen op mijn wangen nog een jaar of 17 ben. Sinds ik terug ben, ben ik dan ook allerlei producten aan het zoeken waardoor ik als door een wonder hoop te genezen. Zo heb ik meerdere maskertjes gekocht, een dure tube crème van Aesop, een goedkope tube crème van Clearasil, een tube crème met benzoyl peroxide erin waardoor de kleur uit mijn kussens gebrand wordt, een fles toner, nog een fles toner en een sheet mask, de nieuwe trend uit Azië. Ik vermoed dat al die individuele producten al bijna niet effectief zijn, maar ik ben ervan overtuigd dat als ik ze allemaal in verschillende doseringen toepas ik binnen no time genezen zal zijn. Of, en dat kan net zo goed, gecombineerd werken de spullen als napalm en brand ik mijn kop van mijn romp. We zullen het zien – aan mijn inzet heeft het in elk geval niet gelegen. En ik blijf balen van die slechte huid.

schrijfwaar2De laatste current obsession is op zich een doorlopende verslaving, en wel aan schrijfwaar. Ik heb mezelf in Maastricht op een vulpen getrakteerd, van Kaweco, en daar heb ik voor de zomercursus aan de VU nog even een vulpotlood bij gekocht, zodat ik in mijn lesboek kon schrijven (het lesboek vol met aantekeningen dat ik op het moment overigens nergens meer kan vinden, maar laten we daar even over zwijgen). Bovendien heb ik een mooi schrift, met ‘Carpe Fucking Diem’ erop – het feit dat de obsceniteit wordt geflankeerd door Latijn maakt het bij uitstek geschikt voor in de les – en een nieuwe etui in een soort koperkleur. En een nieuwe Passion Planner, want mijn oude was helemaal goor omdat ik een flesje water heb laten ontploffen in mijn tas, en als je alleen met vulpen schrijft blijft er van je passies weinig concreets over. Vandaag had ik alles, behalve dat boek dus, mee in mijn schitterende nieuwe bruine tas, maar die is zo mooi dat die nog wel een blog voor zichzelf krijgt. Ik heb nog een heleboel ongebruikte notitieboekjes en -boeken achter de hand, en binnenkort ga ik er gewoon een inzetten voor mijn coachingscursus, in plaats van nog een nieuwe kopen. Dan kan ik van dat geld een nieuwe Kaweco kopen om na te kijken. Want bij nieuwe toetsen hoort misschien wel een nieuwe nakijkpen.

The end of an era

Toen ik op de middelbare school zat, droeg ik bijna alleen maar kleren van Mac & Maggie. De winkel waar ik ze kocht was in Maastricht, op de Grote Staat, en hoewel ik alles mooi vond (inclusief de dames die daar werkten – mijn stijliconen destijds), vond ik mezelf lang niet gaaf genoeg om alles te dragen, zodat ik me meestal bepaalde tot de wat neutralere kledingstukken, die desondanks toch bijzonder genoeg waren om er een beetje anders uit te zien dan alle kakkers bij mij op school, met hun merkkleding, spijkerbroeken en ruime overhemden. Ik droeg rokjes, jurken, en zwart. Heel veel zwart. In 1995, toen studeerde ik al, ging Mac & Maggie definitief dicht, maar ik was er al iets eerder klaar mee, want er was duidelijk een wissel van ontwerper geweest en ik vond de kleren gewoon niet zo heel leuk – het was niet meer zo dat ik mezelf er niet gaaf genoeg voor vond, ik vond het rare spullen, die ik liever niet aantrok. Ik heb een tijdje in een kledingvacuüm geleefd, tot mijn moeder mij attendeerde op Cora Kemperman. Die bleek de oude (en dus de goede) ontwerpster van Mac & Maggie te zijn geweest, en ze was voor zichzelf begonnen. De kleren waren iets minder gewaagd, iets duurder, iets beter van kwaliteit en pasten ook iets meer bij wie ik toen was en wat ik toen graag droeg: rokjes, jurken, en zwart. Heel veel zwart. Nog steeds.

corakempermanmaastrichtCora was er altijd voor me. Ik heb alle maten gehad, van XL ooit tot S nu, en er was altijd wel iets dat me stond of bij me paste. En dat gold voor veel vrouwen: men doet altijd schamper over de Cora Kemperman-vrouw, die net iets te zwaar is en dat compenseert door veel laagjes over elkaar te doen en er zo artistiekerig uitziet, maar daarmee doe je de ontwerpen echt tekort. Een ontwerper die mooie kleren in alle maten kan maken is al tamelijk zeldzaam, maar een ontwerper die kleren kan maken waarin mensen van alle maten zich daadwerkelijk prettig voelen is heel bijzonder. Zelfs toen ik op mijn allerzwaarst was kon ik slagen bij Cora Kemperman, en ging ik ook weg met het gevoel dat ik een mooie taille had, of goede borsten, of  een fraai stel benen: geen matig lichaam in mooie kleren, maar een lichaam dat er mocht zijn dat werd geaccentueerd door een voortreffelijke jurk. Er was geen Cora Kemperman in Leiden (gelukkig maar, dan was ik failliet gegaan), maar ik kon naar Utrecht, Amsterdam, Rotterdam en Maastricht (waar dezelfde dames werkten – nog steeds mijn stijliconen). Een paar jaar geleden ging Cora zelf met pensioen en nam haar nichtje het ontwerpen van haar over, maar toen zij er ook mee stopte, vond ik de kleren wel echt minder mooi worden. Desondanks was de mail over de faillissementsverkoop best wel een schok voor mij – Mac & Maggie was me al afgepakt, nu ook nog Cora?corakemperman2Het was waar en er kwam geen doorstart. Ik heb een tijdje getwijfeld of ik wel naar de faillissementsverkoop zou gaan; doorgaans is er tamelijk snel alleen maar rotzooi die niemand wilde hebben te koop en dat zou ik een behoorlijke afknapper vinden. Bovendien vond ik het al erg genoeg dat de winkels dicht gingen, dus het leek me niet ook nog nodig om er als een soort van aasgier boven te gaan hangen en nog even gauw mijn voordeel te doen bij andermans financiële malaise. Maar aan de andere kant: in de mails die ik kreeg stond dat de collectie regelmatig bijgevuld zou worden en de financiële malaise was er toch al, of ik kleren ging kopen of niet. En de basisshirtjes (ronde hals, mooie gedekte kleuren), die zou ik nooit meer ergens anders zo mooi kunnen kopen. Ik ben toch maar gegaan, gelokt door de mail waarin de korting inmiddels was opgelopen tot 75%, en ik heb van alles gekocht. Niet alleen basisshirtjes, maar ook jasjes en riemen. En natuurlijk ook rokjes, jurken, en zwart. Heel veel zwart. Ik weet niet of ik ooit een Cora Kemperman-vrouw in de meest klassieke zin van het woord geweest ben, maar ik denk niet dat ik ooit nog een merk ga vinden dat zo bij me past. Ik zie mezelf ook geen nieuwe persoonlijke stijl ontwikkelen, dus ik hoop maar dat ik het lang volhoud met de voorraad die ik vandaag heb ingeslagen. Bij het verlaten van de winkel heb ik de dames die er werkten (ik was in Rotterdam, dus mijn stijliconen uit 043 kan ik niet meer spreken) bedankt voor alles. Diezelfde dank zou ik bij dezen ook graag aan Cora Kemperman zelf willen betuigen.

Handige nieuwe tool

Ik heb weer een nieuwe tool om mezelf te stimuleren om dingen te doen. Want naast Personal Body Plan, dat me naar de gym trapt en me vertelt wat ik allemaal nog mag eten op een dag, mijn Passion Planner, waarin ik mijn afspraken, dromen, ambities en to do-lists bijhoud, het megaranzige notitieboekje dat in al mijn tassen woont en dient als receptakel voor random en minder random ideeën en de agenda op mijn telefoon (die synchroniseert met mijn laptop en iPad) is er natuurlijk altijd ruimte voor nog meer structuurtjes. Ik ben namelijk eigenlijk niet in staat om gewoon dingen te doen: er moet altijd een soort projectje van gemaakt worden. Soms vind ik dat belachelijk en erger ik me aan mezelf omdat ik niet normaal kan doen, maar aan de andere kant krijg ik wel veel dingen voor elkaar, en daar helpen al die malle structuurtjes me bij. Mijn nieuwe beste vriend op dit gebied is de Better Habits app voor op mijn iPhone. Ik werd hierop geattendeerd door de blog van The Self Help Hipster (ja ik weet het, ik ben een fangirl, maar ze is gaaf en ze heeft me leren Snapchatten dus ik ben haar veel verschuldigd), en ik was zeer geporteerd voor de gedachte dat ik daarmee weer wat aspecten van mijn leven op orde zou kunnen krijgen.

habits1Want waar ik vind dat het op zich prima gaat met mijn leven, blijft mijn huis een twijfelgeval. Ik weet het namelijk voor elkaar te krijgen dat ik last heb van rotzooi en heel veel rotzooi maak; je zou verwachten dat de natuur het voor elkaar weet te krijgen dat je of rommelig bent en immuun voor troep of van nature heel netjes, zodat je je niet aan troep hoeft te ergeren, maar in mijn geval is dat dus misgegaan. Ik heb altijd rotzooi om me heen. Twee weken geleden heb ik 4 uur van mijn leven geïnvesteerd in het opruimen van het huis, maar toen viel me op dat mijn troep zich eigenlijk concentreert op 3 punten: de tafel waar ik werk, de bank waar ik chill en de vloer boven waar ik al mijn kleren neerpleur als ik ze uit heb getrokken. Dus ik heb de Better Habits-app ingezet om daar wat aan te doen. Voordat ik ga slapen moet ik mijn kleren opruimen (en mijn make-up afhalen – heeft met rotzooi niks te maken, maar is broodnodige bijvangst van de app), vandaar code blauw, en als ik het pand verlaat moet ik de tafel en de bank leeg achterlaten. Als ik het doe, mag ik het aanvinken en krijg ik een bolletje, en als ik alle bolletjes vol heb (voor de beide opruim-habits heb ik 21 dagen nodig, voor de make-up van mijn smoel verwijder-habit 48, want dat is moeilijker), komt een nieuwe habit uit de wachtlijst, want je mag er van de app maximaal 3. Ik heb nog geen dag gemist en mijn huis is keurig opgeruimd, dus het werkt. Althans, voor mij. Maar ja, ik ben de enige die ik in het gareel hoef te krijgen.

habits2

Sample sales

Ik ben aangemeld op een grote hoeveelheid nieuwsbrieven. Dat heeft tot gevolg dat ik elke dag wel een paar leuke mails krijg, met vrolijke plaatjes die me hebberig maken, maar die delete ik meestal snel. Want als je maar genoeg wordt geattendeerd op dingen die je potentieel zou willen hebben, stomp je af. Of ik in elk geval wel – ik heb toch niet het budget om alles te kopen waarmee die nieuwsbrieven me proberen te verleiden, dus dan blijft het vaak bij kijken alleen. Maar soms heb ik de jackpot, en heel soms heb ik twee keer de jackpot: vorige week werd ik uitgenodigd voor maar liefst 2 sample sales van merken waar ik vaak wel de waardering, maar jammer genoeg niet altijd het budget voor heb. Het schoenenmerk United Nude (heel bijzondere schoenen, ontworpen door de zoon van Rem Koolhaas – ik weet dat architectuur niet erfelijk is, maar oog voor design denk ik wel) en het kledingmerk LaDress (kekke jurkjes voor raadsleden, nieuwslezeressen en vrouwen met een serieuze carrière, of in elk geval een serieuze bankrekening) nodigden mij beiden uit voor sample sales, die van United Nude op het Westergasterrein en die van LaDress in het World Fashion Center. Ik was toch in Amsterdam (nou ok, ik zorgde dat ik in Amsterdam was), dus niets hield mij tegen. Zelfs niet de lichte huiver voor grote hoeveelheden mensen die op een koopje uit waren en mij opzij zouden hoeken om bij ‘hun’ schoenen of jurkje te kunnen komen – want voor Drie Dwaze Dagen-taferelen loop ik bij voorbaat gillend weg.

sample1

De hysterische toestanden vielen gelukkig mee. Bij United Nude kwam dat doordat er 2 mannen als bewaking bij de deur stonden, die erop moesten toezien dat er maximaal 20 mensen tegelijk binnen waren. Voor de sample sale van LaDress moest je een kaartje bestellen, dus vermoedelijk was daar ook een vol=vol beleid, maar deze sale was ook in een enorme hal, dus dan loop je elkaar niet zo snel voor de voeten bij het uitzoeken van je jurkjes. In beide locaties waren de spullen per maat uitgestald, zodat ik snel alles kon vinden. En dan blijk ik, hoewel onervaren in deze winkelmethode, een tactiek te hebben: ik pak eerst alles wat me wel leuk lijkt, dan ga ik passen en daarna leg ik ongeveer 80% terug. Ja, ik leg het keurig terug, anders dan sommige anderen; bij LaDress waren de pasruimtes een totale chaos, waarbij een grote hoeveelheid dames hun uiterste best deden om dingen die door de mensen die in hun ondergoed door elkaar heen liepen liefdeloos terzijde waren geworpen toch zo snel mogelijk weer in de rekken te krijgen. Bovendien heb ik me een aantal dingen voorgenomen over de aanschaf van kleding schoenen: ik mag geen basics meer kopen (die heb ik al genoeg), dus als het niet bijzonder is, gaat het niet mee naar huis. Bij United Nude is dat makkelijk, want alles is al snel bijzonder, maar mijn tulip-laarzen* (nu voor €50) zijn wel heel raar, en bij LaDress heb ik alle gewone jurkjes laten hangen en me laten verleiden door een Art Dress (die ik al lang wilde)**. Ik heb veel geld uitgegeven, maar ik ben heel erg blij met mijn aanschaffen. En nu hoop ik dat ik voorlopig niet meer voor een sample sale word uitgenodigd. Want die gekkigheid kan ik niet onbeperkt betalen.

sample2*En het andere paar laarzen en de schoenen die ik gekocht heb ook. Nou ja, niet raar, maar wel heel mooi.

**OK, en nog 2 jurkjes, maar die zijn echt een aanvulling op het assortiment.

The return of KonMari

Ik heb al eens eerder mijn kast opgeruimd volgens de KonMari-methode. KonMari is een mevrouw uit Japan, die eigenlijk Marie Kondo heet, en die stinkend rijk is geworden van een boek met de titel ‘The life-changing magic of tidying up’, waarin ze betoogt dat je al je spullen door moet ploegen en je bij ieder item moet afvragen of het joy sparkt bij je. Als dat zo is, mag je het bewaren, en als het niet zo is, moet je het onmiddellijk wegdoen. Ik had met die methode wat bezwaren, want behalve dat ik gewoon niet in staat ben om nieuwe items welkom te heten in mijn huis of mijn tas aan het eind van de dag te bedanken voor geleverde diensten, geloof ik niet dat je van alles wat je bezit blij kunt worden. Bovendien heb ik een fout gemaakt bij de vorige KonMarificatie van mijn klerenkast: ik heb de dingen die ik niet meer wil maar die nog goed zijn op de kast gelegd, in tassen, en een deel aan vriendinnen toegezegd, maar nog niet naar ze opgestuurd. Nu heb ik een nieuw probleem, want mijn kast zit voor een groot deel vol met kleren die me niet meer passen, want ze zijn veel te groot, en sparken helemaal geen joy bij me, maar irritatie, omdat ik weet dat ik voor heel veel geld kleren uit mijn kast moet verwijderen, en daar komt nog bij dat een deel van de kleren op de kast daar liggen omdat ze de vorige keer te klein waren. Maar dat zijn ze nu niet meer, dus ik moet eigenlijk nog een keer door die stapel heen. Daarom zit mijn klerenkast ook dit jaar in de goede voornemens: alles opruimen en dingen die in de kast horen naar een nieuwe locatie/eigenaar brengen.

shirtjesVoor mijn gevoel is dit gezeur over mijn klerenkast een constant terugkerend item op deze blog en in mijn leven; ik vind dat zelf ook jammer, maar dat komt doordat ik een soort discrepantie ervaar tussen hoe ik ben en hoe ik het liefst zou willen zijn. Ik ben iemand die heel veel kleren koopt, alles bewaart en daarom een niet duidelijk gespecificeerde eigen stijl heeft, maar ik zou heel graag iemand willen zijn die vanuit een duidelijke eigen stijl alleen koopt wat nodig is. Dus dat zou betekenen dat ik mijn hele klerenkast van boven tot onder uit moet mesten, alles weg moet pleuren wat te groot, versleten of inspiratieloos is, en dan zou ik daarna eigenlijk vanuit een soort idee van wat die eigen stijl is nog een keer door de kast heen moeten, en alles wat daar niet bij past eruit zou moeten lazeren. Maar ja, dat is nogal wat werk, en ik weet dus niet wat mijn eigen stijl is. Er zijn mensen die een stijlcoach inschakelen voor dit soort activiteiten – dat lijkt me dan om de een of andere weer zo eng, dat ik er bij voorbaat niet aan begin. Dus ik zal het zelf moeten oplossen. Fase 1 is inmiddels aangebroken, want ik heb al 4 lades met kleding opgeruimd: mijn shirtjes (keurig opgevouwen, zie de foto hierboven), mijn rokjes en mijn ondergoed (2 lades), en ik zal de komende weken de rest doen. Bij wijze van fase 2 zal ik het nieuwe boek van KonMari lezen, ook al vind ik haar een bitch, want ze motiveert wel, fase 3 is het wegwerken van alles wat weg moet, en dan breekt fase 4 aan: verzinnen wat mijn eigen stijl is. Als iemand tips heeft, hoor ik het graag. En als iemand nieuwe kleren in grote maten nodig heeft: jullie weten me te vinden.

Comfort

Om de een of andere reden is de herfst voor mij reden om doorlopend op zoek te zijn naar comfort. Dan heb ik het vooral over dingen die mij een warm gevoel geven, dus lekkere thee en koffie die bij het seizoen passen (in een vorig leven dronk ik bij Starbucks de Pumpkin Spice Latte, maar daar zitten een miljoen calorieën in, dus nu ben ik op zoek naar een vervanger), muziek met een hartverwarmend effect, fijne, zware parfums, kaarsjes en lekker warme kleren. Dus ik ben bijna helemaal gestopt met shoppen naar buitenkleding en ik richt me volledig op de zogeheten loungewear. Bij normale mensen heet dat een pyjama, of desnoods chillpants, maar ik vind loungewear wel een mooie term, want dat klinkt niet alsof je liever in bed zou liggen, maar wel alsof je lekker aan het ontspannen bent in je eigen huis, met die eerdergenoemde warme luchtjes, liedjes en drankjes. Mijn favoriete loungewearleverancier is de Engelse firma Hush, want die maken dingen die niet alleen lekker zitten, maar ook gewoon mooi zijn. Ik heb mezelf onlangs getrakteerd op een chilloutfit die ik zo fraai vind dat ik er bijna mee naar buiten zou gaan (voor wat ik ervoor betaald heb zou dat niet eens zo heel raar zijn overigens), en ik heb nog een behoorlijk lange wishlist, maar ik zou een burnout moeten hebben om al die aanschaffen te rechtvaardigen.JOG4-CAM-01

Wat ik aan comfortkleding aan mijn voeten doe is een stuk lastiger. Ik vind Uggs echt spuuglelijk, maar ze zitten lekker. Of eigenlijk zitten ze niet eens zo heel lekker, want ze geven helemaal geen steun aan mijn voeten, en dat vind ik wel prettig, maar ze zijn wel heel warm, en dat is buitengewoon noodzakelijk in een huis zoals het onze, met een tegelvloer en geen centrale verwarming, maar een gaskachel in de woonkamer die het hele huis moet verwarmen. Ik heb het gewoon vaak koud, en volgens mijn moeder heb je het sneller warm als je warme voeten hebt. Dus dan draag ik Uggs. Ik ben al aan mijn tweede paar toe; het eerste gebreide paar was nog wel ok om naar te kijken, maar nu draag ik het klassieke model, en die zijn niet om aan te zien. Die van mij zien er ook nog extra smerig uit, want er zitten vlekken op, die veroorzaakt zijn door een tragisch kookongeluk met eiwit, maar het ziet eruit of een buitengewoon smerige voetfetisjist eroverheen georgasmeerd heeft. Dat iemand een voetfetisjist is vind ik al onbegrijpelijk, maar een voetfetisjist die opgewonden zou kunnen raken van Uggs? Ik denk dat op zo iemand zelfs in de voetfetisjisten-scene wordt neergekeken. Ik heb wel hele fijne dikke sokken van Hush, waar ik dan weer niet op naar buiten kan (al vind ik dat ik eigenlijk ook niet naar buiten kan op Uggs, maar dat is uit esthetische en niet uit praktische overwegingen). Deze week heb ik nieuwe pantoffels gekocht: Mahabis, die wel steun geven aan mijn voeten, niet al te lelijk zijn en heerlijk warm zijn. En ik kan er zooltjes onder klikken, mocht ik even naar buiten willen. Maar waarom zou ik eigenlijk? Binnen is het warm…

Bezuinigen

Ik neem me regelmatig voor om minder geld uit te gaan geven. Dat zou dan niet zijn omdat ik te weinig geld heb, want ik heb op zich genoeg (als je samenwoont en allebei een baan hebt, maar geen kinderen en geen auto, gaat het financieel doorgaans prima), maar wel omdat het me regelmatig overkomt dat ik eerder uit gewoonte of uit emotie geld uitgeef dan uit behoefte. Nou ben ik niet van mening dat ik alleen maar geld uit zou moeten geven als ik echt iets nodig heb, want zo sober ga ik toch niet leven, en bovendien: wie bepaalt wat echt nodig is? Dat ik meer dan 20 paar schoenen heb is zeker waar (en met meer dan 20 bedoel ik echt veel meer dan 20), maar er zijn specifieke schoenen die ik niet heb. Ik heb bijvoorbeeld nog geen schoenen voor bij mijn verjaardagsjurk, en ik heb laatst iemand zien lopen in platte schoenen die ik voor mezelf ook best leuk vind – dat ik niet bepaald blootsvoets door het leven zou moeten als ik ze niet koop betekent niet per se dat ik ze niet nodig heb. Maar dat ik, als ik een mail krijg dat mijn favoriete jurkjesmerk uitverkoop heeft, onmiddellijk de creditcard trek, zonder me af te vragen of ik eigenlijk wel een nieuwe jurk wil, dat zou best anders kunnen. En als ik moe, chagrijnig, boos of verdrietig ben, en denk dat ik daar het beste een tas als een pleister op zou kunnen plakken, dan is dat geld dat ik beter in de zak zou kunnen houden.

genoeg schoenen

Ik heb een heel handige Excel, ooit voor mij ontworpen door B (althans, die heeft het basisontwerp gemaakt; vervolgens heb ik het gepimpt met allerlei kleurtjes en een ingenieus systeem waarbij ik de creditcarduitgaven over de maand spreid), waarin ik per maand begin met alle vaste lasten van het maandinkomen aftrekken en het overgebleven geld over 4 weken spreid. Dan weet ik hoeveel ik nog heb en dan kan ik niet verrast worden door een onverwachte uitgave – die heb ik ofwel begroot, of ik heb er ruimte voor. Ik heb sinds ik ben begonnen met dit systeem al flink wat geld opzij gezet voor bijzondere uitgaven, die ik dan zonder moeite ook kan doen. Dus als ik een nieuwe winterjas wil, heb ik daar een potje voor, en als mijn vinger per ongeluk is uitgegleden op de ‘nu betalen’-knop op de site van de Bijenkorf, dan weet ik of ik dat meteen kan betalen, of ik het als extra uitgave moet inboeken, om het zo snel mogelijk af te lossen, of of ik er een reservefondsje voor moet aanspreken. Handig. Op het moment is het heel verleidelijk om veel geld uit te geven aan kleren, want het is uitverkoop en ik ben flink afgevallen, maar ik wil dus een beetje bezuinigen. Ik koop dus voorlopig niks extra, zodat ik de extra uitgaven in mijn Excel kan aflossen, en wat kan sparen voor als ik echt tevreden ben over het afvallen. Maar als ik de ideale schoenen voor bij mijn verjaardagsjurk tegenkom, dan garandeer ik niks.

Opruimen

Dat ik soms ten onder dreig te gaan aan mijn eigen spullen, mag inmiddels wel bekend zijn aan iedereen die me ook maar een beetje kent. Ik hou van mooie dingen, ik kan ontzettend goed winkelen, ik kan best wel wat betalen, en als ik emoties niet omzet in eten zet ik ze om in aanschaffen. Die factoren in combinatie met het gegeven dat ik heel slecht dingen kan weggooien leiden er regelmatig toe dat ik rondkijk in mijn huis vol met dingen, geen idee heb waar ik moet beginnen met weggooien en maar gewoon op de bank televisie ga zitten kijken, terwijl ik op Pinterest foto’s verzamel van minimalistisch ingerichte huizen. Hoewel ik het vreselijk zou vinden om mijn zorgvuldig opgebouwde collectie materiële zaken te verliezen, is er iets in mij dat er een beetje naar verlangt gewoon helemaal opnieuw te beginnen, in een huis met niets erin, waar ik alleen het broodnodige in zou zetten. Dus toen ik las dat er een nieuwe opruimgoeroe was opgestaan, leek het me wel wat: ik hoefde alleen maar een boek te lezen en wat ik daaruit leerde toe te passen, en ik zou binnen no time van alle troep af zijn. Ik schafte ‘The life-changing magic of tidying up’ van Marie Kondo aan (op mijn ereader natuurlijk, anders zou ik weer een artikel het huis binnenbrengen, en dat is dus juist niet de bedoeling) en verdiepte me eens even stevig in de KonMari-methode.

zooi uit de kast 1Die methode is eigenlijk tamelijk eenvoudig. Kennelijk bestaan self-help boeken van deze categorie al snel uit een simpel uitgangspunt waar mensen een heel boek over schrijven en vervolgens stinkend rijk mee worden; de Pomodoro-techniek was ook al zo gruwelijk simpel. En ik maar betalen (ik ga ook zo’n boek schrijven, denk ik – nu nog even iets simpels verzinnen en dan cashen). Maar goed: het komt er in de KonMari-methode op neer dat je je bij al je spullen moet afvragen of je er blij van wordt (joy sparken is de technische term), en als dat niet zo is, moet je het gelijk weglazeren. Simpel, zou je denken. En dat is het ook. Maar ik liep al snel tegen wat problemen aan. Het grootste bezwaar is dat ik de regel ‘verzamel alles van een soort ding en ga dan per item na of het joy sparkt’ niet kan uitvoeren. Ik heb gewoon teveel spullen. Dus ik doe het wel per kastje, maar goed, ik heb zo wel een boel mokken weggegooid. Gisteren heb ik mijn klerenkast aan een eerste ronde KonMari blootgesteld, maar ook daar kon ik niet alle kleren uit de kast halen, want dan kan ik zelf de kamer niet meer in. Het werkte wel, want ik heb zes vuilniszakken met kleding afgevoerd, en er staan nog 3 zakken met kleren op de kast voor Te lui voor marktplaats. En dat is pas de eerste ronde, want ik moet nog lades kopen en mijn hele kast verbouwen. Dan gooi ik waarschijnlijk nog meer weg.

zooi uit de kast 2Een ander probleem is dat ik niet geloof dat ieder item joy kan sparken. Ik ben echt best wel tevreden over mijn ondergoed hoor, maar ik sta niet joelend bij het ladenblok over iedere slip die ik tegenkom. Panty’s acht ik functioneel – sterker nog, als iemand beweert dat haar joy gesparkt wordt door een zwarte maillot van 80 denier, bel ik de GGZ. En ik heb ook spullen die alleen in potentie joy sparken, zoals de jurk die ik nu nog niet pas, maar als vette dieetworst voor mijn neus hang – potentially joy sparking zit niet in het systeem van La Kondo, maar wel in het mijne. Maar het ergst vind ik dat ik van KonMari met mijn spullen moet praten. Zij praat met haar huis (als ze binnenkomt, begroet ze het even), en ze vindt ook dat je je spullen moet bedanken. Dus als je ’s avonds thuiskomt, haal je je tas leeg en doe je alles uit die tas in een la, althans, de vaste dingen, de rest berg je op. Dan ga je met je tas naar de kast, doe je hem in de kast, en bedank je hem voor de geleverde diensten (de hele dag je meuk vervoeren voor je, maar dan aardig geformuleerd). Als je nieuwe kleren koopt, verwelkom je ze in je garderobe. En dat gaat me dus allemaal een paar bruggen te ver. Ik ga niet, ik herhaal niet, met mijn tas praten. Al is het alleen al omdat ik het al moeilijk genoeg vind om dingen waar mijn relatie tamelijk eenvoudig vind (dus ik ben de baas van de tas en ik hoef geen gesprek met de tas) weg te flikkeren, laat staan dingen waarmee ik on speaking terms ben. Dus dat gaat niet gebeuren. De gedachte dat alles een plaats heeft in huis vind ik zeer rustgevend, maar ik heb in dat opzicht nog een lange weg te gaan. Ik ben in elk geval begonnen.

Overspoeld

Vandaag hoef ik niet zoveel te doen. Ik heb drie afspraken buiten de deur, alledrie gesprekken, waarvan ik er al een achter de rug heb, en vanavond heb ik fractievergadering. Verder hoef ik alleen maar de mail te doen, mijn agenda’s in te vullen en de enorme teringzooi die ik zowel boven als beneden heb aangericht op te ruimen. Dat valt dus allemaal heel erg mee – meestal heb ik het veel drukker op maandag. Maar ik krijg niks uit mijn handen. Althans, ik heb een deel van de bank opgeruimd en ik ben in een auto gestapt die mij naar de eerste afspraak (waar ik aantekeningen heb gemaakt als de nerd die ik ben, maar dat was op de automatische piloot) en weer naar huis heeft vervoerd, maar daar blijft het bij. Ik heb de deur open gedaan voor DHL, die me mijn flauwekulletjes-visitekaartjes heeft gebracht, die echt supermooi zijn, behalve dat de achterkant ondersteboven op de voorkant staat. Nadat ik daar een disproportioneel half uur om heb gehuild, heb ik binnen 10 minuten geregeld dat ik nieuwe krijg, die wel kloppen, en ik hoefde van die aardige Nick van moo.com niet eens te betalen. Dus eigenlijk is er niks aan de hand.

visitekaartjesMaar dat is er natuurlijk wel. Het wordt me gewoon allemaal te veel. Ik wil niet in mijn mail kijken, want die staat vol met mensen die wat van me willen. Ik wil niet in correspondentie met de leerlingen van 4V die hun zaken even slecht bij houden als ik, zodat niemand weet wanneer hun SO is. Ik wil niet die enorme floordrobe die ik heb aangericht opruimen, want dan word ik geconfronteerd met het feit dat ik een jurk die ik een jaar geleden nog vrolijk aantrok van de week met geen mogelijkheid meer dicht kreeg. Ik wil mijn bureau niet opruimen, want daar ligt yoga-huiswerk dat ik moet maken. Ik wil mijn agenda’s niet invullen, want dan is het echt. En ik heb al helemaal geen zin in al die echte dingen die ik deze week moet doen. Ik voel me overspoeld, en ik heb zin om me te verstoppen, en dan pas weer boven water te komen als de kaboutertjes alles voor me gedaan hebben. Want ik wil wel een georganiseerd leven leiden, met een goed ontbijt, een gezonde lunch, een uitgebalanceerde avondmaaltijd en niet duizenden tussendoortjes, en ik wil al mijn afspraken nakomen, en ik wil dat mijn kleren in mijn kast liggen. Ik wil er alleen niks voor doen. Maar ja, ik schijn volwassen te zijn. En overspoeld of niet, dan moet je wel. Jammer is dat.

De 10 van woensdag

In het kader van de 39 dingen die ik wil doen voordat ik 40 word, moet ik 39 kledingstukken weggooien. Dat is op zich helemaal niet zo erg, want aan een boom zo zwaar beladen mist men een, twee pruimen niet, maar ik vind het toch heel erg moeilijk om daadwerkelijk van dingen afscheid te nemen. De eerste 10 dingen heb ik nu dan toch echt afgevoerd – het zijn vooral schoenen, maar er zitten ook wat kleren bij.

  1. Camper schoenen met bandjes. Die hebben eigenlijk nooit lekker gezeten, eerst dacht ik dat ik ze moest inlopen, maar nu lebberen ze inspiratieloos om mijn voeten.
  2. Een paar zwarte basis-pumps met schunnig hoge hakken. Versleten en op, en vervangen inmiddels ook.
  3. Een beige kokerrok van Cora Kemperman. Ik heb een vetvlek erop gemaakt, en toen heel hard geschrobd, maar nu is er een gat in gesleten.
  4. Laarzen van United Nude. Heel mooi, maar ze hebben een smalle hak, en ik kan geen 50 meter buiten de deur lopen ermee of ik moet er een nieuw hakje onder laten zetten. Toen heb ik eenmalig gekozen voor metalen hakjes, maar dat werkte niet, want dat gaf een enorme herrie. Einde liefde.
  5. Een zwart met grijs jurkje van All Saints. Weggegooid wegens irritaties, het had een soort fascinerend drapeer-effect, maar ik bleef steeds achter dingen hangen en dan moest ik het weer repareren. En ineens was ik er klaar mee.
  6. Groene fluwelen schoentjes die ik een keer bij een Chinese winkel in Parijs heb gekocht. Ik had blaren en kon niks anders aan. Maar ze zijn niet zo heel mooi, dus ik draag ze liever niet.
  7. Een zwart en een paars jurkje van Cora Kemperman. Ik koop regelmatig jurkjes met dit model, en die draag ik dan helemaal op. Bij de zwarte kon ik ter hoogte van mijn schouderbladen door de stof heen kijken, bij de paarse zat de slijtage aan de voorkant op borsthoogte.
  8. Grijze suède laarzen. Ik vind grijs suède ontzettend mooi, en deze laarzen kostten heel weinig op eBay, maar dat blijkt te komen doordat ze een beetje mislukt zijn. Hebben nooit lekker gezeten.
  9. Zwarte laarzen van Dolce & Gabbana. Een jaar of 5 geleden voor de helft van de prijs in Amsterdam gekocht, en sindsdien zo vaak aangehad dat ze helemaal kapot waren. Ze zijn al eens aan de zijkant gerepareerd, en de hak is een keer afgebroken. En uiteindelijk kon ik er niet meer recht op lopen, en dat kwam doordat ze uit balans waren geraakt en dat komt niet meer goed.
  10. Een zwarte onderbroek. Versleten. OP DE KONT. Serieus, wat is er mis met mijn leven dat mijn onderbroek op mijn reet verslijt? Ik moet echt iets anders gaan doen.