Categorie archief: Koken

Catering voor 55

Na het diner van zondag had ik nog een uitdaging in de culinaire sfeer voor de boeg: het Kerstdiner van school. Om de groepservaring en de onderlinge harmonie te verhogen, wordt dat diner al jaren door ons zelf gecaterd, en hoewel het wellicht efficiënter zou zijn als een of twee mensen gewoon alles zouden koken, worden de gerechten onder de collega’s verdeeld, en iedereen levert een bijdrage. Mijn bijdrage bestaat uit vier dingen: het coördineren van wie wat maakt of doet (er is naast een boel eten natuurlijk ook een team voor opbouw, afbraak en schoonmaak nodig), uitrekenen hoeveel we van alles nodig hebben, de gerechten maken die ik altijd maak (zalm met asperges uit de oven en gnocchi of ravioli met champignons en truffelsaus voor de vegetariërs) en op de dag zelve de gerechten maken die mensen die ziek zijn geworden en zich op het laatste moment afgemeld hebben zouden hebben gemaakt. En natuurlijk de scepter zwaaien in de keuken en het diner aan elkaar praten, want mensen moeten wel weten wat ze aan het eten zijn, en wie het voor ze gemaakt heeft. Ik heb stiekem het vermoeden dat een financiële overweging wordt verpakt als teambuilding, want deze opzet is volgens mij vele malen goedkoper dan met zijn allen uit eten of iemand anders voor ons laten koken, zelfs als iedereen netjes zijn bonnetjes declareert, maar dit is nou eenmaal onze traditie, dus we doen het voorlopig zo.

Zoals elk jaar hadden we voorgerechten, soep, hoofdgerechten en desserts, dat alles in de vorm van een buffet. Dit jaar was er wel iets anders, want het diner viel midden in een flinke griepperiode, waardoor het in de middag afmeldingen regende. Maar ik had nog tijd om een aanvullende soep te maken, en verder was er, zoals altijd, meer dan genoeg. De hoogtepunten waren in willekeurige volgorde: de garnalencocktail van I, de hazenpeper van R (die ziek was, maar zijn vrouw kwam een pan vol brengen), de concurrerende venkel-aardappelpurees van M en K, alle quiches die de collega’s hadden gemaakt omdat ik bang was dat er te weinig voor de vegetariërs zou zijn, de met pruimen gevulde kalkoenfilet van een andere R (zeker met de wijn die hij erbij had meegenomen – ik drink liever lekkere Viognier dan Sauvignon Blanc uit de aanbieding bij de Sligro), de kwarktaart met superprofessioneel glazuur van M en de oesters die weer een andere R ter plekke heeft opengemaakt. Maar alle andere dingen waren geloof ik ook heel erg lekker, dus ik geloof dat we weer van een succesvolle avond mogen spreken, zeker omdat we allemaal met een Kerstpakket naar huis mochten. Klaar voor de Kerstvakantie dus!

Catering voor 7

Mijn cateringbedrijf leidt een slapend bestaan. Ik heb bijna nooit nieuwe klanten, omdat ik eigenlijk geen tijd heb om nieuwe klanten te werven, laat staan om om te gaan met de eventuele klussen die een klantenwerving zou opleveren. En bovendien ben ik uitermate slecht in mezelf verkopen: ik vergeet vaak te vertellen aan mensen die potentiële klanten zouden kunnen worden dat ze mij zouden kunnen inhuren, en als ik het per ongeluk vertel en ze zijn geïnteresseerd, heb ik nooit een visitekaartje bij me (Michel wel overigens, dat is een betere koopman dan ik). Kortom, het lijkt er soms wel op dat ik geen klanten wil. Maar dat is dus helemaal niet zo, want als ik er een heb, ben ik er uitzonderlijk blij mee, zeker als het een klant is zoals H, die mij regelmatig inhuurt, en me altijd zo goed als de volledige vrije hand geeft bij het samenstellen van een menu, zodat ik leuke nieuwe gerechten kan proberen. Ze had me voor gisteren ingehuurd voor haar verjaardagsdiner, waarbij het ging om een diner voor 7 dames, onder wie haar dochter, een oud-leerling van mij, en ikzelf, want het was de bedoeling dat ik ook mee zou eten. Vooral dat laatste was een uitdaging, want ik wilde natuurlijk niet dat het diner vertraging zou oplopen doordat de chef aan tafel zat, maar met wat zorgvuldige planning bleek dat prima voor elkaar te krijgen.

Het leek me wel een mooi idee om me voor dit diner te laten inspireren door mijn favoriete Kerstkookboeken. Al jaren maak ik met veel genoegen gebruik van Nigella’s Christmas en Feast (allebei van Nigella Lawson), en dit jaar heb ik 2 nieuwe boeken gekocht: Jamie’s Christmas (van de eeuwig aanwezige Jamie Oliver) en Gizzi’s Season’s Eatings (van Gizzi Erskine, mijn stijl- en kookicoon). Hoewel het geen Kerstdiner was, heb ik dus gerechten gekozen die in de decembersfeer pasten, wat wat mij betreft neerkomt op veel rood, kalkoen, spruitjes en wild, maar dan met een twist. Het voorgerecht was bietensoep met cranberries, en daarna aten we een salade van rauwe geschaafde spruitjes met amandelen en geroosterde amandelen, hutspot van winterpeen met koolraap, kalkoen met appel, kastanjes en salie, pappardelle met ragù van eend en mijn lievelingsgerecht van 2016: gnocchi van pompoen met salieboter, gorgonzolasaus en spinazie. En natuurlijk was er een dessert. Een van de december-repen van Tony’s Chocolonely is witte chocola met frambozen en knettersuiker, en het leek me wel een mooi plan om die na te maken als dessert, en wel in de vorm van een panna cotta van witte chocola met frambozen erin en frambozensaus erop. De knettersuiker had ik in de panna cotta gedaan, met nog een beetje eroverheen toen ik het serveerde. Ik was zelf heel erg tevreden met dit diner, maar dat was aanzienlijk minder belangrijk dan het feit dat H en haar vriendinnen het een succes vonden. Want daar doe ik het voor – en ik had er zoveel plezier in, dat ik mijn best ga doen om vaker een klus binnen te slepen!

Berichten uit de keuken

Toen M en ik vorige week in Nunspeet waren, hebben we, behalve heerlijk chillen en slapen in een B&B, ook een wandeling gemaakt over de Veluwe. Een van mijn grote frustraties van de natuur (naast dat ik me na een uur begin te vervelen) is dat ik nog nooit een stoer beest in het wild heb zien lopen. Ja, in de omgeving van Rhenen zag ik hertjes, maar daar stond een hek om, en verder heb ik bijna 3000 kilometer door Noorwegen gereden, met om de 5 kilometer een verkeersbord dat me waarschuwde voor loslopende elanden, wat natuurlijk enorm hoopwekkend is, maar in de realiteit heeft zich welgeteld 0 van de gigantische elandenpopulatie van dat land zich aan mij voorgedaan. En daar baal ik van. Ik denk dat ik de natuur een stuk leuker zou vinden als de natuur ook eens wat met mij zou delen. Het gaat beide kanten op, hoor. Om die teleurstelling te kanaliseren heb ik, toen we na de wandeling iets warms aan het drinken waren, even onderzoek gedaan naar de mogelijkheid om op de Veluwe geschoten wild te kopen om op te eten. Op die manier kon ik toch nog een soort van tastbaar bewijs van de aanwezigheid van al die dieren die zich onmiddellijk verstoppen als ik in de buurt kom krijgen, en vooruit, lekker eten is ook niet verkeerd. Bij een slager in Apeldoorn (een omrit van 20 kilometer) kochten we hertenbiefstuk, wildzwijnstoof (kant en klaar, handig voor als we een keer haast hebben) en een stuk hertenschouder.

hert1De hertenbiefstuk hebben we gelijk vrijdag opgegeten, maar voor de hertenschouder wilde ik iets meer rust hebben. Ik had dat namelijk nog nooit bereid, en de voor de hand liggende optie (in blokjes snijden en stoven) viel wat mij betreft meteen af, want ik vind stoofvlees een beetje saai.* Gelukkig hadden we zaterdag een workshop bij Las Palmas, zodat ik aan de bron van culinaire kennis kon vragen wat ze adviseerden – zorgen voor een kerntemperatuur van rond de 60 graden, luidde het advies, en daar kon ik wel wat mee. Ik heb het stuk een beetje opengesneden, ingesmeerd met truffeltapenade, daar kleingesneden paddenstoelen op gedaan, toen de boel opgerold en opgebonden in wat ergens tussen een rollade en een SM-spelletje leek. Toen heb ik de unit aangebraden en met een flinke scheut wijn erover in de oven gedaan. Na ongeveer 50 minuten op 180 graden had ik trek, en dat kwam goed uit, want toen ik de thermometer erin prikte gaf hij een temperatuur van 58 graden aan. Wij eten ons vlees graag rosé, dus ik heb de rollade eruit gehaald en hem even laten rusten, terwijl ik wat gnocchi kookte. Toen ik de rollade in plakken sneed, zag het er precies zo uit als ik me had voorgesteld, en de rode kool die ik had gemaakt was ook heel prima,** dus het was een zeer geslaagde maaltijd. Kennelijk vind ik hert op mijn bord net zo leuk als hert in het wild.

hert2* Dat ligt er niet aan dat ik niet weet hoe ik het moet bereiden, dat weet ik wel, en het smaakt ook altijd prima, maar de gedachte dat je begint met een mooi stuk vlees in brokken snijden vind ik al demotiverend, en het eindproduct is nooit zo bijzonder als je denkt. Ja, dat geldt ook voor jouw fantastische stoofschotel. Sorry.

** Overigens was die rode kool 3 dagen later nog veel lekkerder. Dat had ik beter kunnen plannen.

Dinner for one

Toen ik afgelopen zaterdag onverwacht de hele dag voor mezelf had, heb ik de kans gegrepen om even uitgebreid over de Leidse markt te gaan lopen. Vroeger, toen het nog niet zo druk was, deden M en ik dat altijd op zaterdag: we stonden heel laat op, klooiden wat rond in huis, en als het een uur of vier was gingen we naar de markt, kochten we groenten bij Kruts en vissen bij Klaas (Hartevelt), deden we de saaie boodschappen bij de Hoogvliet en dronken we een drankje. Soms in de zon op een terrasje, soms binnen in een café, maar we dronken in elk geval een drankje. Nu kom ik daar bijna niet aan toe, want ik heb vaak iets op zaterdag, en ik verpest het op echt vrije dagen vaak voor mezelf door opgefokt over de markt en door de Hoogvliet te lopen omdat ik zo moe ben dat ik eigenlijk het liefst gelijk in een willekeurige kroeg heilzame theetjes wil gaan drinken. Maar afgelopen zaterdag behoorde het ineens tot de mogelijkheden, en M was in Parijs, dus ik kon ook nog alles wat ik kocht exclusief door mijn eigen smaak laten bepalen. Bijkomend voordeel was dat het echt een prachtige dag was, zodat het niet alleen uit praktische overwegingen (eten moeten we toch) leuk was om over de markt te lopen, maar ook omdat iedereen vrolijk was en alles er nog mooier uitzag dan anders.

dinnerfor1Ik had trek in groene asperges, dus die kocht ik, en de blauwe bessen en frambozen waren in de aanbieding, dus die kocht ik ook, en ik zag toen dat er kersen waren, dus die kocht ik ook, om onderweg op te eten. En watermeloen, want het was warm en dat is lekker en goed voor de lijn. Bij groene asperges eet ik graag zalm, en toen ik die bij Hartevelt aan het kopen was had ik ineens trek in oesters. Na een kort twijfelmoment over de vraag of je, als je alleen bent, oesters kan eten, heb ik er drie gekocht, om na gedane arbeid met een mooie gintonix te drinken. Want ik heb in een keer doorgepakt: de Big Green Egg, die al een jaar smerig is, heb ik zodra ik thuiskwam schoongemaakt en aangestoken, en tijdens het wachten tot hij heet was had ik mooi de tijd om mijn oesters open te steken en de Leyden Gin te proeven. De asperges en de zalm waren op het grote ei in no time klaar, en ze smaakten heerlijk, en er was zowaar ruimte in mijn calorieënbudget voor de dag om een Liuk ijsje toe te eten (dat is een citroenijsje met een dropveter als stokje – wie dat niet kent moet dat echt eens proberen, want het is zalig). De dag was kansloos begonnen, maar eindigde zo op een uitzonderlijk aangename masturdating-sessie: een driegangendiner met mezelf.

Asperge-safari nieuwe stijl

Aan mijn traditionele jaarlijkse asperge-safari met B is vorig jaar een einde gekomen, omdat de firma Hof gestopt is met asperges produceren, zodat het weinig zin had om naar Ouddorp te rijden om asperges te kopen, want die worden niet meer verkocht. Bovendien heeft B zijn auto verkocht en woont hij op het moment in Zuid-Afrika, en ik heb werkelijk geen idee wanneer het aspergeseizoen in de omgeving van Kaapstad van start gaat, maar hoe dan ook zou het zelfs mij te ver gaan om 10.000 kilometer te reizen om anderhalve kilo asperges te kopen. Maar in ruil voor deze dichte deur ging er ineens een deur open, want ik las dat er in de directe omgeving van Leiden ook asperges verbouwd werden: gewoon op fietsafstand in Woubrugge, bij aspergehof Noordam. Dat is op zich al spannend nieuws, tenminste, als je mij bent, maar er bleek bij Noordam een event op de agenda te staan waar ik nog veel gelukkiger van werd: een open dag. Want asperges kopen is een ding, maar als je daarbij ook nog dingen mag proeven en dingen mag leren zit je op een heel ander niveau. En je mocht zelf asperges steken. Zo’n feest wil je delen, dus ik charterde M en onze vrienden F en A, want die lusten ook asperges.* Bovendien was A jarig, dus we hadden gelijk ook een avondinvulling (asperges eten natuurlijk), en was het weer zo gunstig dat we met de fiets konden gaan. Alle ingrediënten voor een topdag waren dus aanwezig.

asperges1De ontvangst bij Noordam was een beetje onduidelijk, maar uiteindelijk kwamen we terecht in een zaaltje waar nog ongeveer 12 andere aspergeliefhebbers zaten. Hier bleek dat de dochter van F en A, die wat ik voor me zag als een bij voorbaat legendarische excursie een ‘bejaardenuitje’ noemde, gelijk had, want de gemiddelde leeftijd daalde behoorlijk toen wij binnenkwamen. We kregen koffie en hebben vervolgens een epic movie van een half uur over asperges gekeken. Daarna vertelde Guusta ons nog wat meer over het bedrijf, en toen mochten we in een van de twee aspergetenten zelf een paar asperges steken. Dat was minder makkelijk dan ik dacht: je moet een asperge uitgraven en dan met een ingenieuze tool, die vooral lijkt op een kachelpook met een scherp randje, langs de asperge naar beneden, maar niet te dicht erlangs, om hem vervolgens los te snijden. Ik vond dat ik het zelf best goed kon, maar na een paar asperges te hebben gestoken was ik er wel weer klaar mee. Weer zo’n klus waarvan ik blij ben dat anderen het voor me doen. Na het steken kregen we van Guusta nog een glaasje wijn, een aspergesoepje, een glas met aspergesalade en een wrap met zalm en natuurlijk asperges. Toen was het officiële programma afgelopen en konden we asperges kopen voor het avondprogramma. Met een forse kist vol wit goud voorop de fiets van F zijn we door de polder terug gefietst naar Leiden. De asperges waren ook echt lekker, en het gezelschap was prima, dus ik hoop op een nieuwe traditie!

asperges2* Mensen die geen asperges lusten komen sowieso niet in aanmerking voor het predicaat ‘vriend’.

Een schone lei

Mijn gadgets zijn heel belangrijk voor mij. In de keuken ben ik al snel geneigd om kekke apparaten aan te schaffen omdat ik denk dat ik daar beter van ga koken of gezonder van ga leven, maar in de praktijk gebruik ik eigenlijk vooral een staafmixer met handige opzetstukken, terwijl zowel mijn Magimix als mijn KitchenAid alleen uit de kast gehaald worden als ik iets echt ingewikkelds wil gaan maken en de Versapers waar ik ooit zo blij mee was staat te verstoffen in een hoekje. Maar ja, ik ben te lui om hem op Marktplaats te zetten, dus dat blijft nog wel even zo, vrees ik. Onlangs heb ik een FitBit gekocht, wat me een mooi gadget leek om bij te houden hoeveel stappen ik in een dag zet, want ik heb het gevoel dat ik, zelfs zonder het sporten mee te rekenen, een behoorlijk actief leven leid, en om me te stimuleren om meer te gaan bewegen, want het kan natuurlijk altijd beter. Ik heb veel plezier van mijn iPad, die ik gebruik voor serieuze zaken zoals het raadplegen van Notudoc tijdens raadsvergaderingen en voor minder serieuze zaken zoals het spelen van GummyDrop tijdens raadsvergaderingen. Ook mijn MacBook verdient een eervolle vermelding, want hoewel hij misschien niet per definitie een gadget is, maakt hij mijn leven wel een stuk gemakkelijker met al zijn fijne technische dingetjes. Maar mijn favoriete gadget is toch gewoon mijn iPhone. Het specifieke apparaat maakt me niet eens zo heel veel uit, ik heb een iPhone 2 gehad, een 3s, een 4, een 5s en nu heb ik een 6Plus, maar het belangrijkste is dat mijn hele leven erop staat.

so-annoyed-kim-kardashian-gif-funny-phone-disappointedJammer genoeg stond er ook een software-fout op, bleek, want als de batterij op 20% kwam, vond mijn iPhone het wel welletjes en ging hij uit. Na een half uur kon ik hem wel weer opstarten, maar dan was het vaak een kwestie van tijd voordat de batterij van 20% naar 1% sprong, en dan kon ik alsnog de tiefus krijgen. Dat kon ik namens T-Mobile ook, want er zit weliswaar 2 jaar garantie op het toestel, maar 6 maanden op de telefoon, zodat ik anderhalf jaar aan een defecte telefoon* vast leek te zitten. Gelukkig leverde overleg met Apple op dat ik het beste de telefoon helemaal kon resetten en dan moest kijken of het probleem er nog was. Dus dat heb ik gedaan. En daarmee heb ik ook gelijk een harde reset op mijn leven uitgevoerd, want ik begon weer met een totaal lege telefoon. Eng hoor, zo’n schone lei. Maar misschien ook wel prettig, want ach, wie wil er 5 jaar What’s App-berichten teruglezen? Ik grijp iedere kans aan om een nieuw leven te beginnen, dus misschien moet ik het zo maar zien. Bij iedere app uit mijn aankoopgeschiedenis kan ik me afvragen of de huidige ik die app wel nodig heeft, zodat ik al met al nu voor het eerst in jaren een telefoon heb die past bij wie ik nu ben. Best een fijn gevoel – en de batterij is ook weer hersteld.

*Het leek er op een gegeven moment zelfs op dat ik meer kans had op herstel als ik mijn telefoon beter tegen de muur zou smijten en inleverde voor een vervanging dan dat T-Mobile het huidige toestel zou repareren. Duurzaam hoor, jongens. Echt indrukwekkend.

Een kookcursus

Zoals bekend ben ik groot fan van de kookcursussen bij Las Palmas. Ze zijn misschien niet de goedkoopste, maar ze zijn wel heel goed: je bent van 11 tot 5 onder de pannen, je krijgt een rondleiding door de keuken, je mag met fantastische ingrediënten werken, de cursussen worden verzorgd door ontzettend goeie koks, je mag alles opeten en er worden voortreffelijke wijnen geschonken. Ik heb daarom veel van die cursussen gedaan, maar omdat je er altijd wel wat leert, ook al wordt iets voor de tweede of derde keer uitgelegd (ik heb nu op 3 cursussen op 3 manieren geleerd hoe ik Hollandaise moet maken, maar ik ervaar die variatie juist als rustgevend, want er is kennelijk niet een in beton gegoten recept dat je moet volgen omdat het anders gegarandeerd mislukt), vond ik het helemaal niet erg om een cursus nog een keer te doen. Dus toen M wel interesse leek te hebben in de cursus schaal- en schelpdieren, heb ik ons gelijk aangemeld, zeker toen bleek dat de cursus de dag na het concert van Joe Jackson werd gegeven, zodat het wel heel makkelijk was om een nacht in Hotel New York te agenderen. En daarmee hadden we gelijk een prachtweekend in de agenda staan.

kookcursus1De cursus stelde als vanouds niet teleur. Eerst kregen we een uitgebreid college van een man van Schmidt Zeevis over allerlei soorten schaal- en schelpdieren en toen mochten we aan de slag. Iedereen kreeg een eigen taak: ik claimde het schoonmaken van de King Crab, want dat vind ik lekker en daarvan wist ik niet wat ik ermee moest, M ging aan de slag met kokkels en scheermessen. King Crab bleek overigens niet zo moeilijk, want die enorme monsters worden aan boord al gekookt, dus het enige wat ik hoefde doen was ze in de lengte doorsnijden, een soort balein uit ieder stuk trekken, en daarna het vlees weer terugdoen. We serveerden de krab koud met wasabi mayonaise en later warm met Hollandaise. De kokkels van M werden geserveerd met garnalenolie, door een ander groepje gemaakt, en de scheermessen werden schoongemaakt, waarop er een mooie peterselievinaigrette overheen ging, zodat ze min of meer gemarineerd werden. Omdat ik eerder klaar was met de krab dan sommige anderen met hun klus, heb ik nog een paar dozijn oesters opengestoken (altijd handig om die skill nog even te trainen) en ik heb met de zijkant van een heel groot mes, dat ik nu op mijn verlanglijst heb staan, krabbenpoten gekraakt. Heel leerzaam dus allemaal.

kookcursus2

Met alles wat iedereen geprepareerd had werden grote schalen fruits de mer gemaakt, die we onder het genot van heerlijke witte wijn gezamenlijk soldaat hebben gemaakt. Het bleek ook een heel gezellige groep, zodat we tijdens het eten genoeg te bespreken hadden. Een extra bonus van deze cursus was dat Herman den Blijker er ook was – vaak is hij er niet bij, want hij is niet altijd in het land, maar dit keer had hij alle tijd om in het begin van de cursus mooie verhalen te vertellen over de opnametijd van een nieuw televisieprogramma, en aan het eind om met de mensen die het wilden een selfie te maken. Ik heb even in mijn aantekeningenboekjes alle cursussen die ik bij Las Palmas gevolgd heb geteld, maar kennelijk had ik tot de 15de cursus nodig om een selfie met Herman zelf te maken. Maar dat werd dan wel een heel mooie. En ook al was ik er voor de 15de keer, en ook al had ik de cursus al eens gevolgd: ik heb weer ontzettend veel geleerd. Ik zou bijna zin krijgen om me meteen weer aan te melden voor nog een cursus…

kookcursus3

Een nieuw speeltje

Ik vind het leuk om keukenapparatuur om te hebben. Dat komt vooral doordat ik het leuk vind om te koken, en dan wil het weleens helpen om apparatuur te hebben – al is dat lichtelijk overdreven, want op zich kan je met een goed mes en een fijne pan al een heel eind komen, maar voor fancy handelingen heb je gave tools nodig. Bovendien ben ik ook een beetje een gadget-nerd; niet alleen op culinair gebied, want ik kan intens genieten van allerlei interessante machientjes. Ik heb bijvoorbeeld een super-geavanceerd vulpotlood, voor het geval ik besluit te willen tekenen. Ik kan helemaal niet tekenen, maar ik wil gewoon zeker weten dat ik, mocht zich de inspiratie en de aandrang voordoen, niet door iets banaals als het feit dat ik geen super-geavanceerd vulpotlood heb tegen worden gehouden. Maar in de keuken kan ik me pas echt uitleven. Dat komt deels doordat ik dat soort apparatuur kan rechtvaardigen met de mededeling dat ik een kookbedrijf heb (en dat is ook zo: spooons at home at your service), maar ik verzuip niet bepaald in klussen, en als ik al een klus heb, gebruik ik meestal gewoon een goed mes en een fijne pan. Desondanks bezit ik een Big Green Egg, een KitchenAid, een Magimix en een slow juicer, waarvan ik naar alle eerlijkheid kan zeggen dat in elk geval de laatste 3 vooral in de weg staan. Mijn meest recente aanschaf was een spiralizer van Helmsley & Helmsley, een kek apparaatje waarmee je van allerlei groenten interessante spiraalvormen kan snijden.

spiralizer1

Ik had allerlei redenen om hem aan te schaffen: de belangrijkste was dat ik pastasaus lekkerder vind dan pasta, dus de mogelijkheid om courgetti (spaghetti van courgette) te maken leek me wel aantrekkelijk, en dat ik dan spannende slierten of linten van andere groenten kan maken was mooi meegenomen, maar ik was ook een beetje verliefd op de gezusters Helmsley (klik maar op het linkje hierboven), niet in de zin van dat ik graag gepassioneerde seks met ze zou willen bedrijven, maar meer dat ik ze wil zijn. Of in elk geval een van beiden. Ik kocht hem in oktober en ik heb hem toen 4 maanden in de doos laten zitten. Want kennelijk is in mijn geval bezit het einde van het vermaak. Maar deze week had ik tijd om er eens even met dat ding aan de slag te gaan, en ik maakte een bietensalade met feta. Supersimpel: men neme een drietal rauwe bieten, men draaie er met het lintmes door middel van de spiralizer linten van, men kruimele er 100 gr feta light (ik wist ook niet dat het bestond) over en men knippe daar dan weer wat platte peterselie op. Zout, peper, citroensap; klaar. Behalve als je minnaar niet zo’n dieter is dan jij, dan doe je er voor hem nog wat walnoten* en olijfolie op. Omdat het rauwe bieten waren die ik gespiralized had, zag mijn keuken eruit alsof ik een mini-guillotine had gebruikt, maar alles was tamelijk snel schoongemaakt. Ik vond de salade echt superlekker, dus ik zou zomaar die spiralizer niet weer 4 maanden in de doos kunnen laten zitten. Het zal mij benieuwen wat ik hierna door dat ding heen ga jassen.

spiralizer2*In het recept van Helmsley & Helmsley waren die walnoten geactiveerd, maar ik vind mezelf vooralsnog te gaaf om noten te activeren, zeker als ik ze zelf niet ga eten. En je activeert noten door ze eerst een hele tijd in een bak water te leggen, wat me verbaast, want als je pubers wilt activeren heeft nooit iemand het over het weken van die gasten. Ik zou het bijna willen testen.

Heel flauwekulletjes bakt

Het handige van een programma als Personal Body Plan doen, behalve dat het een programma is dat voor mensen als ik, die in principe heel volgzaam zijn, uitstekend werkt, is dat er een ruime community is van mensen die het ook doen. Zo ben ik lid van een heel gezellige WhatsApp-groep, die bestaat uit meer en minder ervaren deelnemers van allerlei leeftijden en sportniveaus, waarin we met elkaar overleggen over voortgang en gebrek daaraan, problemen met de schema’s, metingen en wegingen, met alle teleurstellingen en juichmomenten van dien, en waar je de beste kwark kan halen (dat is overigens bij de Numbo, zoals wij de supermarkt sinds een tikfout noemen, want die heeft het meeste eiwit). Verder is er een Facebookpagina en een gesloten Facebookgroep, en voor sommige startmaanden (maar niet de mijne) nog meer Facebook, ik vermoed dat er ook Snapchat is, maar dat heb ik niet, en natuurlijk is er Instagram. Ik was voordat ik aan PBP begon een beetje actief op Instagram, maar nu is het een van mijn grootste hobby’s. Ik vind foto’s maken gewoon heel leuk, en als ik er nog een kek filtertje overheen kan leggen ben ik helemaal tevreden. Ik maak foto’s van mijn cocktails, mijn eten, mijn schoenen en mijn katten, er zijn gymselfies, museumselfies en tanteselfies, en ik bekijk heel graag wat anderen meemaken. En bakken.

kwarkbollenWant heel Instagram staat vol met handige gerechten die je als PBP-er kan maken zonder er enorm van aan te komen. Die recepten zijn vast elders ook wel te vinden, maar dan staan er niet gelijk van die mooie plaatjes bij. Een van de populairste gerechten zijn de hemelse kwarkbollen, die volgens mij ontworpen zijn door Rosa van Rensch en zelfs een eigen hashtag hebben, dus die heb ik vorige week ook een keer gemaakt. Natuurlijk met wat aanpassingen, want ik hou niet zo heel erg van aardbeienkwark en ik heb een intense HAAT aan rozijnen, maar in principe heb ik me aan het recept gehouden – maar dan met citroenkwark, 150 gram verse frambozen in plaats van de rozijnen en een theelepel gemalen roze peperbolletjes voor de bite. Ik vond ze erg lekker, al moet ik bekennen dat ze misschien niet helemaal gaar waren toen ik ze uit de oven haalde, dus ze waren een beetje zompig, maar dat krijg ik de volgende keer wel goed. En maandag bakte ik bananenbrood van ene Emily, die volgens haar Insta-biografie 65 kilo is afgevallen en die alleen al daarom mijn held is, ook al gebruikt ook zij rozijnen. Maar die heb ik gewoon vervangen door dadels (want die had ik toch nog in huis). Uit een zo’n brood haal ik 12 punten, en die passen per punt perfect in mijn PBP. En de rest vries ik in losse stukken in, zodat ik er altijd over kan beschikken. Zalig – echt een aanrader: niet te zoet, niet te vet, en je hebt het gevoel dat je voor jezelf zorgt als je zo’n punt in je kanaal schuift. Ik denk dat ik vaker ga bakken!

bananenbrood

Een diner op Kerstavond

Mijn cateringbedrijf doet op het moment niet heel erg veel. Dat komt doordat ik op het moment wel heel erg veel doe en dat levert me dan weinig tijd op om op zoek te gaan naar klanten, laat staan daadwerkelijk iets met die klanten te doen als ik er uiteindelijk een kan krijgen. Maar gelukkig heb ik nog wat vaste klanten, van wie H toch de meest trouwe, dus toen zij me vroeg of ik op Kerstavond een familiediner wilde cateren, bij haar schoonmoeder thuis, leek dat me eigenlijk wel een goed idee, zeker toen ze het goed vond als ik M meenam (een diner voor 8 cateren lukt me op zich wel alleen, maar het is prettig om hulp te krijgen en eigenlijk wel zo gezellig om Kerstavond met je vriend door te brengen). Het totstandkomen van het menu verliep tamelijk gemakkelijk – ik kreeg veel vrijheid, en ik hoefde maar met een paar dingen rekening te houden: geen vis, geen gluten en geen uien. Vooral dat laatste was gek genoeg nog een flinke uitdaging, want ik had niet echt begrepen hoeveel van mijn recepten beginnen met een ui. Maar goed, nu was het dus ‘men neme geen ui’ en daarna gewoon verder koken. Dit diner was op zich een mooi voorbeeld van waarom ik denk dat een bedrijf als het mijne een goed idee is, want mensen kunnen in hun eigen huis eten, tussendoor cadeautjes uitpakken en de hond uitlaten, en iemand die niet 100% gezond is kan ook even gaan liggen – allemaal dingen die in een restaurant niet kunnen.

kerstdiner

Het diner begon met een amuse: pompoensoep in een glaasje, gegrilde paarse asperges met Serrano-ham en een stukje reebiefstuk met kweeperengelei. Daarna kwam het eerste voorgerecht (oorspronkelijk had ik hier rillettes van zalm willen serveren, maar ja, geen vis dus), dat bestond uit een terrine van Noorse garnalen, Hollandse garnalen met avocado en gebakken gamba’s met zwarte peper en citroen. Het tweede voorgerecht was parelhoen met paddestoelenrisotto en door M zorgvuldig en liefdevol ontnerfde palmkool, gevolgd door pastinaaksoep met truffel. Het hoofdgerecht was wild zwijn: ik had in kleine bakjes voor iedereen een mini Hunter’s pie gemaakt (stoofvlees met een dekseltje van aardappelpuree), en ik heb biefstukjes gebakken, met mosterdsaus, spruiten met kastanjes en rode kool. En nog wat aardappeltjes natuurlijk, want die zijn altijd lekker. Daarna waren er 3 kaasjes, en tot slot een dessert van chocola: chocolademousse, chocoladesorbet en de glutenvrije chocoladetaart van Nigella. Het diner was een groot succes: iedereen was enthousiast en er is eigenlijk helemaal niets misgegaan, zodat M en ik rond 12 uur moe maar voldaan de heerlijke fles Spätburgunder die we cadeau hebben gekregen open konden maken en konden drinken op onze eigen Kerstplannen. Maar dit was in elk geval een goed begin van de feestdagen!