Categorie archief: Leiden

Kerstmis

Iedereen heeft wel een vaste invulling van de Kerstdagen. Meestal bezoek je familie, en als je een relatie hebt, bezoek je ook de familie van je partner – daarom is het op zich fijn dat Kerstmis uit 2 dagen bestaat (als je ouders gescheiden zijn wordt het lastig om alles in 2 dagen te persen, maar kinderen uit een gebroken gezin zijn doorgaans zeer bedreven in schipperen, dus dat komt meestal wel goed). M en ik hebben in het eerste jaar dat wij wat met elkaar hadden, en wij zijn van 6 november, dus we zijn voortvarend te werk gegaan met het afbakenen van het territorium, aan onze ouders kenbaar gemaakt dat we slechts 1 van beide dagen beschikbaar zijn voor familie, en dat we de andere dag samen uit eten zouden gaan. Zo ging het jaren goed, maar inmiddels is daar wat verandering in gekomen, omdat mijn familie niet naar Leiden komt met Kerst (ik vermoed in verband met mijn neefje en omdat ze het gedoe vinden), dus als we hen willen zien moeten we daarheen, en de ouders van M brengen meestal de Kerstdagen door in het restaurant van het zusje van M, want zij kan altijd 2 paar extra handen gebruiken. Daarom hebben we een tijdje de Kerstdag waarop we niet samen uit eten gingen doorgebracht met onze zelfgekozen familie, een groep van onze beste vrienden, met wie we een mooi diner bereidden of in een restaurant consumeerden. Hoe dan ook, we brachten de Kerst door met mensen die veel voor ons betekenen.
Omdat ik in december al 2 weekends naar Maastricht was gegaan, had ik weinig zin om voor een turkey nog een keer die kant op te gaan, en de zelfgekozen familie had plannen waarin wij niet voorkwamen, dus M en ik zijn dit jaar de hele Kerst op elkaar aangewezen. En eigenlijk bevalt dat ook heel goed: op Kerstavond hebben we rustig boodschappen gedaan in de stad, zonder de druk van een diner dat je al gepland hebt en dus bepaalde ingrediënten zeker wel moet kopen (waardoor je 3 winkels af moet reizen voordat je een treurige zak rucola hebt weten te bemachtigen), en thuis lekker gegeten en bubbels uit mijn wijnpakket gedronken, gisteren zijn we de dag begonnen om 12.00 met het uitpakken van de cadeautjes (ik heb mooie dingen gescoord) en hadden we ons traditionele diner, dit jaar bij Wielinga, dat zeer smakelijk en gezellig was, en vandaag hebben we uitgeslapen, de Leidse Kerstmarkt bezocht, en een 4 gangen kaasproeverij  met bijpassende wijnen bij Fromagerie Bon beleefd. Alles met zijn tweeën. Misschien is dit niet de meest sociale invulling van Kerst die we ooit hebben meegemaakt, maar wel de invulling waar we dit jaar behoefte aan hebben. En vanavond eten we gewoon turkey met stuffing, want ik blijf een Engelse Kerstfreak.

Weer eens een dure les

In mei 2013 heb ik een fiets gekocht. Het was een Brik, een fancy fiets dus, die geen ketting had maar werd aangestuurd door middel van een cardan-as, waar ik verder ook niks van weet, maar als je dat zegt gaan mensen die verstand hebben van mechaniek begripvol knikken, en ik wil best wel respect van mensen die verstand hebben van mechaniek. Ik vond het vooral een interessante gedachte, dat je een fiets zonder ketting kon hebben, en het voordeel was gelijk dat mijn ketting er niet vanaf kon lopen (want iets dat er niet is kan er ook niet aflopen, waar ‘er’ dan ook eigenlijk is) en dat ik me geen zorgen hoefde te maken dat mijn kleding vast kon komen te zitten in mijn ketting. Het nadeel was dat er aan de fanciness van deze fiets ook een prijskaartje hing, maar dat vind ik op zich niet erg in periodes dat ik geld heb, want ik geef graag geld uit aan design, zeker als ik dat in lokale winkels kan doen. Ik heb ruim 3 jaar veel plezier van mijn Brik gehad, ook al was hij een beetje geroest en viel het eigenlijk niemand op dat hij bijzonder was omdat hij geen ketting had. In de praktijk blijken mensen namelijk helemaal niet naar de ketting van je fiets te kijken.

Aan de plezierige relatie tussen mij en mijn Brik kwam vrijdagavond een onverwacht einde, toen ik uit de kroeg kwam en ik op de plek waar ik mijn fiets had neergezet een olijvenkar trof. Op zaterdag is er namelijk markt in Leiden, zodat de kramen vaak al de avond ervoor worden neergezet. Mijn fiets was nergens te bekennen; F en ik hebben een half uur gezocht, maar dat was vruchteloos. Ook de volgende dag was de Brik niet ineens weer opgedoken. Ik heb de mannen die de markt neergezet hadden gesproken en eentje wist zich, toen ik zei ‘Een kleine zwarte, met een D66-bel’, mijn fiets nog te herinneren: ‘Had hij ook een beetje een gammele standaard?’ Hij had hem inderdaad in zijn grote handen gehad, en keurig opzij gezet. ‘Maar als hij daarna is gevallen, zou hij zomaar in de gracht gekukeld kunnen zijn, mevrouw.’ Dat zou inderdaad zomaar kunnen. Ik heb nog een tijdje aan de rand van de gracht in het donker in de regen in het water staan staren, maar ik zag hem niet, en ik werd door allerlei rare Leidenaren aangekeken alsof ik ieder moment zelfmoord wilde plegen door in de gracht te springen (dan zou ik overigens eerder aan tetanus sterven dan aan verdrinking, want die gracht is helemaal niet diep). Ik heb het opgegeven en het verlies van de fiets maar geboekt als wijze les: zet je fiets in Leiden niet op een plek waar een marktkraam komt. Tenminste, niet als je niet wilt investeren in een nieuwe.

#selfiemuseum

Het is niet zo dat ik ben gestopt met musea bezoeken. Of dat ik ben gestopt met museumselfies maken, want dat vind ik, behalve de relatieve rust en de mooie dingen die ik in een museum zo enorm waardeer, natuurlijk altijd leuk om te blijven doen. Maar ik had gewoon andere dingen om over te kletsen. Die heb ik nog steeds, maar laat ik toch maar eens een update plegen. We beginnen in Rome, dus dat was april, en eindigen in Amsterdam. Met nog wat steden ertussen.

Zaal 46: Palazzo Barberini, Rome

museumselfie46

Ik was nog nooit in het Palazzo Barberini geweest. Dat komt doordat iedere docent op onze Rome-reis vaste musea heeft, en ik heb een andere. Maar dit jaar was ik niet ingedeeld als museumdocent, dus ik kon met K mee naar Barberini. Een mooi museum, met een tamelijk overzichtelijke collectie, die nog iets overzichtelijker werd doordat een deel niet toegankelijk was. Maar het belangrijkste schilderij, Judith en Holofernes van Caravaggio, konden we wel zien. En dat kwam goed uit, want ik had nieuwe oorbellen gekocht, en dat zijn de oorbellen die Judith ook draait op dit schilderij.

Zaal 47: ‘Warhol’s World’, Museum Jan van der Togt, Amstelveen
museumselfie47Tijdens een quality time-dagje met M bezochten we dit kleine museum in Amstelveen, niet omdat het museum nou per se op een bucket list of wat voor list dan ook stond, maar omdat er een tentoonstelling over Warhol was. En wij houden allebei heel erg van Warhol. Het was een aardige tentoonstelling, met foto’s en beelden van en door Warhol, met een paar dingen die we echt nog nooit gezien hadden (als je Warhol-fan bent, moet je kunnen omgaan met veel herhaling). Ik sta hier op de foto met een foto van Warhol. Ik weet niet of dit een selfie van hem is, maar het is sowieso wel Warhol om je met Warhol te fotograferen op een tentoonstelling over Warhol.

Zaal 48: ‘De Boeddha’, Museum Volkenkunde, Leiden
museumselfie48Ik was ook al de opening van deze tentoonstelling geweest (the perks of being a bobo), maar  daar was het heel erg druk, en bovendien was ik nogal gepreoccupeerd door de boeddhistische monniken uit Waalwijk en had ik een vergadering, dus ik ben in recordtijd over de tentoonstelling heen gerend. Later ben ik nog een keer teruggegaan om rustig te kunnen kijken.  Ik vond het een prachtige tentoonstelling, heel erg informatief en interessant, en dat mag in het licht van het feit dat weinig mensen zo a-spiritueel zijn als ik een serieus compliment zijn. De tentoonstelling wordt binnenkort verplaatst naar het Tropenmuseum in Amsterdam, dus voor iedereen die wil: het kan nog. En anders is er nog altijd de Boeddha-zaal in Museum Volkenkunde, een van de mooiste plekken in Leiden.

Zaal 49: ‘Rhythm & Roots’, Tropenmuseum, Amsterdam

museumselfie49
Ik was uitgenodigd op de opening van deze tentoonstelling (met als extra lokkertje een optreden van Shirma Rouse), over muziek waarvan de oorsprong in Afrika ligt. En ja, dat geldt voor bijna alle muziek, dus er was genoeg te beleven. Daarom heb ik ook een koptelefoon  op, want je kon luisteren naar allerlei muziek – toch tamelijk onontbeerlijk in een tentoonstelling over muziek, en een mooie manier om te voorkomen dat er enorme herrie is in het museum omdat alles door elkaar gespeeld wordt. Omdat het lastig is jezelf te fotograferen met muziek, heb ik gekozen voor het leren jasje van Elvis. Want dat hing er ook.

Zaal 50: ‘Lichte zeden’, Van Gogh Museum, Amsterdam

museumselfie50Vlak voordat deze tentoonstelling over prostitutie in de schilderkunst op haar einde liep, ben ik nog even snel naar het Van Gogh-museum gegaan, want het onderwerp leek me wel wat. En  dat was het ook, want ik heb genoten van deze tentoonstelling: er waren geïdealiseerde  afbeeldingen van prostituees, maar ook hele realistische, ik zag foto’s, filmpjes, muntjes uit bordelen, en een gigantisch beschilderd bed. Van het schilderij waar ik mee op de foto sta heb ik ook een sjaal gekocht, schitterend, want wie wil er nou niet met een naakte hoer om heur hals lopen? Het schilderij heet ‘Rolla’ en is van Henri Gervex, en Rolla is niet de blote vrouw, maar de man die aan de arm (links) vastzit. Alsof het in dit schilderij ooit om hem is gegaan.

Het museumselfie-project is nog lang niet afgerond en ik zal van alles wat ik bezoek verslag uitbrengen door een foto van mijn harses voor een kunstwerk van onschatbare waarde te plakken. Waarvoor bij voorbaat excuses.

Dinner for one

Toen ik afgelopen zaterdag onverwacht de hele dag voor mezelf had, heb ik de kans gegrepen om even uitgebreid over de Leidse markt te gaan lopen. Vroeger, toen het nog niet zo druk was, deden M en ik dat altijd op zaterdag: we stonden heel laat op, klooiden wat rond in huis, en als het een uur of vier was gingen we naar de markt, kochten we groenten bij Kruts en vissen bij Klaas (Hartevelt), deden we de saaie boodschappen bij de Hoogvliet en dronken we een drankje. Soms in de zon op een terrasje, soms binnen in een café, maar we dronken in elk geval een drankje. Nu kom ik daar bijna niet aan toe, want ik heb vaak iets op zaterdag, en ik verpest het op echt vrije dagen vaak voor mezelf door opgefokt over de markt en door de Hoogvliet te lopen omdat ik zo moe ben dat ik eigenlijk het liefst gelijk in een willekeurige kroeg heilzame theetjes wil gaan drinken. Maar afgelopen zaterdag behoorde het ineens tot de mogelijkheden, en M was in Parijs, dus ik kon ook nog alles wat ik kocht exclusief door mijn eigen smaak laten bepalen. Bijkomend voordeel was dat het echt een prachtige dag was, zodat het niet alleen uit praktische overwegingen (eten moeten we toch) leuk was om over de markt te lopen, maar ook omdat iedereen vrolijk was en alles er nog mooier uitzag dan anders.

dinnerfor1Ik had trek in groene asperges, dus die kocht ik, en de blauwe bessen en frambozen waren in de aanbieding, dus die kocht ik ook, en ik zag toen dat er kersen waren, dus die kocht ik ook, om onderweg op te eten. En watermeloen, want het was warm en dat is lekker en goed voor de lijn. Bij groene asperges eet ik graag zalm, en toen ik die bij Hartevelt aan het kopen was had ik ineens trek in oesters. Na een kort twijfelmoment over de vraag of je, als je alleen bent, oesters kan eten, heb ik er drie gekocht, om na gedane arbeid met een mooie gintonix te drinken. Want ik heb in een keer doorgepakt: de Big Green Egg, die al een jaar smerig is, heb ik zodra ik thuiskwam schoongemaakt en aangestoken, en tijdens het wachten tot hij heet was had ik mooi de tijd om mijn oesters open te steken en de Leyden Gin te proeven. De asperges en de zalm waren op het grote ei in no time klaar, en ze smaakten heerlijk, en er was zowaar ruimte in mijn calorieënbudget voor de dag om een Liuk ijsje toe te eten (dat is een citroenijsje met een dropveter als stokje – wie dat niet kent moet dat echt eens proberen, want het is zalig). De dag was kansloos begonnen, maar eindigde zo op een uitzonderlijk aangename masturdating-sessie: een driegangendiner met mezelf.

Een weekend cultuur

Dit weekend werden de Signatures Cultuurweken (ik blijf het een stomme naam vinden) in Leiden afgesloten, volledig conform traditie met de Museumnacht. M en ik hadden er dit jaar veel zin in, in de eerste plaats vanwege het leuke programma, en in de tweede plaats omdat we vorig jaar niet gegaan zijn (schande, ik weet het), dus we waren er wel weer eens aan toe. We hebben ontzettend veel gezien: we begonnen in Scheltema, waar Museum Corpus een gelegenheidsdependance had opgericht en Erik Scherder op het programma had gezet. M is een groot fan van zijn didactische stijl; ik voel me altijd een beetje behandeld als een kind bij Ome Willem, maar het was wel een mooie presentatie over de hersenen en hoe we ervoor kunnen zorgen door te sporten. Na Scheltema gingen we naar de Hortus, waar een optreden was van Michael Prins, die ik niet zo goed ken, maar die met zijn liedjes uitstekend paste in de sfeer van de Oranjerie tijdens de schemering. De Hortus was als locatie extra aantrekkelijk omdat ze er cocktails zouden serveren (maar die gingen op terwijl we in de rij stonden) en omdat je er Leyden Gin kon proeven (die ging ook op, maar we waren nog net op tijd voor een mini-glaasje). De volgende, en laatste locatie was het Sieboldhuis, waar ik geen sumo-pak heb aangetrokken (jammer – niemand wilde met mij worstelen), geen sushi heb gegeten (ook jammer – ik had echt geen honger), een laatste liedje van Sjoerd Raaijmakers heb gehoord (mooi) en Japanse spookverhalen verteld door Tijs van het PS|Theater heb gehoord (spannend).  Een mooie, volle culturele avond dus – ik ga volgend jaar zeker niet overslaan.

museumnacht

Zondag had de stad geluk, want de platenzaak Velvet vierde zijn 25ste verjaardag, en hoewel het een landelijke keten is, had was ervoor gekozen om het feestje in Leiden te houden, want daar was de eerste vestiging. We werden getrakteerd op allerlei live-optredens, waarbij ik de kans greep om voor de derde keer dit jaar Spinvis te zien en voor de eerste keer Douwe Bob. Ik kan altijd heel erg genieten van Spinvis – ik was dit keer iets te laat, dus ik vermoed dat ik ‘Oostende’ heb gemist, wat ik jammer vond, want dat is mijn lievelingsnummer, maar ‘Kom terug’ was het afsluitende liedje, en dat maakte veel goed. Ik heb zowaar een LP gekocht, alleen om hem door Spinvis te laten signeren. Op zich jammer dat hij mijn naam fout schreef, maar goed, ik heb een gesigneerde plaat, en dat is ook wat waard. Douwe Bob had een bizarre cowboyoutfit aan en had het erg druk met het publiek op te hitsen om in het water te springen (en vervolgens aan te bieden de boete te betalen voor die drie dwazen die het ook daadwerkelijk gedaan hebben), maar het was eigenlijk wel gewoon een goed optreden. Na het optreden schijnt zijn signeersessie op chaos te zijn uitgelopen, maar dat heb ik allemaal gemist, want ik hoefde geen gesigneerde cd van Douwe Bob. Het was een mooie muzikale middag, en een prachtige afsluiting van een cultuurrijk weekend. Zo heb ik ze graag!

verjaardagvelvet

Semi-vrijwilligerswerk

Zaterdag was het SummerJazz, een jaarlijks terugkerend Leids festival in de Leidse Hout. Dit is typisch een activiteit waar ik voordat ik raadslid werd niet zo veel mee deed, om de eenvoudige reden dat ik niet van jazz houd (ik beweer altijd dat ik daar te jong voor ben, maar 1. dat is al lang niet meer zo en 2. ik weet ook wel dat dat onzin is, maar je moet toch een reden geven als je een volledig muzikaal genre in een veeg afschrijft, al is 3. ik word er soms een beetje zenuwachtig van het meest in overeenstemming met de werkelijkheid), maar sinds ik de cultuurportefeuille heb vind ik dat ik min of meer verplicht ben om mijn neus ook op evenementen waar ik zelf misschien niet zoveel mee heb te laten zien. En uiteindelijk is het allemaal niet zo erg: muziek en foodtrucks in de open lucht, met een enthousiast publiek. Omdat ik best bereid ben om meer te doen dan alleen een beetje op een festival rondlopen, en omdat fractiegenoot L nu vrijwilligerscoördinator is bij SummerJazz en in die hoedanigheid de leden van D66 op zijn lijst heeft geterroriseerd, heb ik me ook dit jaar weer aangemeld om een bijdrage te leveren. Er zijn allerlei taken waar je uit kan kiezen, waarbij ik vermoed dat bardiensten het populairst zijn, maar ik zit het liefst bij de kassa om met een vrolijk t-shirt (ja, gratis dingen, daar ga ik sowieso voor) aan muntjes of kaartjes te verkopen.

summerjazzWerfPop, een ander jaarlijks terugkerend Leids festival in de Leidse Hout, biedt raadsleden elk jaar een zogeheten VIP-arrangement aan, wat neerkomt op een rondleiding en de mogelijkheid om een uur lang muntjes te verkopen. SummerJazz heeft een andere aanpak, want als je je daar aanmeldt om te helpen, ben je gewoon een vrijwilliger zoals alle andere vrijwilligers, dus niks rondleiding en niks light-programma: je krijgt gewoon een dienst van 4 uur lang. Ik had er helemaal geen zin in, want hoewel ik het leuk vind om een bijdrage te leveren, had ik me verheugd op een iets kleinere bijdrage, en het feit dat ik baalde van de lengte van de shift had een vernietigende invloed op mijn motivatie. Maar ja, ik had het nou eenmaal toegezegd, en dan moet je niet zeiken, ook als je ’s avonds 5 kilometer gaat rennen en je de eerste dienst moet nemen zodat je direct daarna weg kan gaan om je daarop voor te bereiden. Gelukkig mocht ik de hele shift in een leuke pipowagen bij de ingang doorbrengen met drie gezellige mensen, en kon ik tot twee keer toe even over het terrein wandelen en een klein glaasje wijn proeven en naar de muziek luisteren. Dus dat viel allemaal wel mee, en we kregen zowaar een BN-er aan de kassa, want zo werkt dat bij SummerJazz: niemand krijgt een VIP-arrangement, ook Jochem Myjer niet. Dat is een geruststellende gedachte.

summerjazz2

Valentijnsdag

Gisteren was het Valentijnsdag. Nou zou ik graag met droge ogen willen kunnen beweren dat ik zo iemand ben die niet onder de indruk is van al die zoetsappige onzin, maar dan zou ik liegen: ik vind Valentijnsdag eigenlijk stiekem gewoon wel een leuk feest. Niet omdat ik verwacht dat M met een enorme bos rozen achter zijn rug thuiskomt (dan kan ik namelijk heel lang wachten), of omdat ik allerlei romantische kaartjes van stille aanbidders op de mat vind (want als ik ooit stille aanbidders heb gehad waren die zo stil in hun aanbidding dat ik er niets van gemerkt heb), of omdat ik zo ontzettend dol ben op hartvormige chocolaatjes in roze of rode aluminiumfolie (die chocola is namelijk eigenlijk helemaal niet lekker, want vieze melkchocola), maar wel omdat het bij ons in de familie een bijzondere dag is. Daar zijn twee redenen voor: we zijn Engels, en in onze Heimat is Valentijnsdag iets dat uit overwegingen van traditie, in plaats van overwegingen van commercie, gevierd wordt, en het is voor mijn vader, broertje en mij ook een naamdag. Ja, Valentine really is my middle name, en dat schept zowel verplichtingen als verwachtingen.

valentijn1

Een vaste traditie is het Valentijnsbelletje van mijn vader – ik heb niet zo heel veel contact met mijn vader, want hij woont in Frankrijk in een soort zelfopgelegde armoede, dus hij belt niet zo vaak, en ik zie hem ongeveer 1 keer per jaar. Dat vinden we geloof ik allebei prima, maar als we elkaar dan spreken met verjaardagen, Kerst en dus Valentijnsdag (onze dag, want zijn voornaam is Valentine) is het op de kop af 4 minuten erg leuk om weer eens contact te hebben. Sinds ik actief ben op Instagram leek het me ook wel een mooi moment om een plaatje van een hart te posten, maar dan een hart dat ik ooit gefotografeerd heb tijdens een cursus orgaanvlees bij Las Palmas. Zo’n runderhart ziet er toch aanzienlijk anders uit dan die chocolaatjes van de Hema, maar ergens is het ook wel mooi. Een andere standaardactiviteit is een etentje met M. Ik ben niet zo’n dame die vindt dat de man het restaurant moet kiezen en regelen (daar lijken er veel van te zijn), maar ik vind uit eten gaan gewoon altijd leuk, en op 14 februari heb ik weer een smoesje om een restaurant dat ik op de wish list had staan te bezoeken. En M gaat graag mee, dus iedereen is blij, en daar gaat het tenslotte om op de Dag der Liefde.

valentijn2

We hebben dit jaar gegeten bij The Bishop, een nieuw restaurant in Leiden. Het ligt op een prachtlocatie, het oude café De Branderij, en ze hebben het volledig gepimpt, in een stijl die mij erg aanstaat: vermenging van oud en nieuw, met comfortabele stoeltjes en banken om op te zitten en mooi servies om van te eten. Ze hebben een ruime selectie gins voor mijn gin-tonic (ik dronk Hermit’s Gin), en plenty wijn per glas voor M, en een leuke kaart. Het restaurant zat bomvol, want M en ik zijn natuurlijk niet de enige Leidenaren die uit eten gaan op 14 februari, en dat leken ze niet helemaal aan te kunnen. Hoewel we om 19.35 binnen waren, hebben we om 20.05 zelf maar een mevrouw gewenkt om te vragen of we een drankje mochten bestellen, en tussen voorgerecht en hoofdgerecht hebben we ruim een uur moeten wachten. Maar iedereen die daar werkte was heel aardig, en mijn eten was erg lekker: kalfstartaar met bietjes vooraf en diamanthaas met merg en aardappelsalade als hoofdgerecht. M had vooraf buikspek, waar hij heel tevreden over was, en daarna een kotelet van Livar, waar hij heel ontevreden over was, want die was veel te gaar en droog. We hebben besloten over een maand of zes nog een keer terug te gaan, op een woensdagavond als het niet zo druk is, en eens te kijken hoe het er is als de kinderziektes uit de lucht zijn. Bij het afscheid kreeg M een roos, die hij dan weer aan mij moest geven – had ik zowaar toch nog een rode roos op Valentijnsdag. Superromantisch!

valentijn3

#selfiemuseum

Het project ‘Museumselfie’ is een van mijn favoriete projecten, omdat ik het leuk vind om musea te bezoeken en omdat ik selfies maken best grappig vind, want dan kijk je altijd een beetje raar en denkt niemand ‘wat een raar hoofd heeft die vrouw’. Of misschien denken mensen dat wel, maar dan kijken ze maar gewoon lekker naar de kunst. Want die is toch belangrijker dan mijn smoelwerk.

Zaal 36: ‘Hendrik Valk: Tussen Abstractie en Figuratie’, Museum De Lakenhal, Leiden

selfiemuseum36Op de opening van deze tentoonstelling, die ik overigens erg mooi vond, ben ik op de foto gegaan met een selfie van Hendrik Valk. Want dat vind ik toch eigenlijk gewoon het leukste: selfies maken met zelfportretten. Verder was op de tentoonstelling de volledige ontwikkeling van het werk van Valk te zien, inclusief een prachtig drieluik over Adam en Eva. De dochter van Valk heeft een genereuze schenking van werken aan de Lakenhal gedaan, dus ik hoop dat we na de verbouwing niet op tentoonstellingen aangewezen zijn om zijn schilderijen te bekijken.

Zaal 37: ‘Van Bosch tot Bruegel’, Museum Boijmans Van Beuningen, Rotterdam

selfiemuseum37

Ik ben een gigantische fan van het werk van Jeroen Bosch, omdat ik al die monstertjes die op veel van zijn schilderijen superleuk vind – ook al zitten ze in de hel, en is de hel op zich natuurlijk niet zo heel grappig. Ik had ook graag een selfie gemaakt met een van zijn schilderijen, maar toen ik als opwarmertje deze foto had gemaakt, met ‘De huilende bruid’ van Jan Sanders van Hemessen, bleek dat ik helemaal niet mocht fotograferen. Er was veel moois te zien; waar ik had verwacht dat ik al gauw genoeg zou hebben van het banale aspect van de tentoonstelling (subtitel ‘De ontdekking van het dagelijks leven’) vond ik het eigenlijk gewoon erg leuk om gezien te hebben.

Zaal 38: Heropening Rijksmuseum voor Oudheden, Leiden

selfiemuseum38Het RMO in Leiden werd voor zover ik het kon overzien 3 keer in een week heropend, maar dat zou zomaar eens het topje van de ijsberg kunnen zijn geweest. Naast de Grote Bobo-opening (met de minister) en de Kleine Bobo-opening (voor gemeenteraadsleden bijvoorbeeld) was er ook een docentenopening, en daar was ik, met bijna de volledige sectie Klassieke Talen van school. Het was een gezellig uitje, de collectie Griekse spullen had een mooie nieuwe opstelling ontvangen, en de gigantische grafvaas was er gelukkig nog om mee op een selfie te gaan. Gelukkig verandert niet altijd alles. Dat hoeft ook niet.

Zaal 39: ‘Nick en Simon – Open’, Museum De Fundatie, Zwolle

selfiemuseum39Even voor de duidelijkheid: ik was in De Fundatie om twee redenen: omdat ik daar nog nooit geweest was en de tentoonstelling ‘Gevaar en schoonheid: Turner en de traditie van het sublieme’, niet voor Nick en Simon. Maar hoewel de Turner-tentoonstelling op zich heel mooi was, zag ik daar weinig selfie-mogelijkheden. Voor dit schilderij van Ans Markus dan weer wel; het heeft geen titel, maar hoort bij het nummer ‘Ik weet dat je sterker bent’, dat ik verder niet ken, maar wel door een speaker bij het schilderij mocht aanhoren. Het zal allemaal wel, ik vond het een mooi schilderij.

Zaal 40: ‘Ceramix’, Bonnefantenmuseum Maastricht

selfiemuseum40

Omdat M en ik in Maastricht waren en omdat het Bonnefantenmuseum gewoon een heel mooi museum is, besloten we de ‘Ceramix’-tentoonstelling te bezoeken. En dat terwijl we helemaal niet van keramiek houden. Deze tentoonstelling deed overigens zeer haar best om ons ervan te overtuigen dat er toch wel veel kunstwerken van keramiek zijn die wel de moeite waard zijn – iets te veel, wat ons betreft, want na anderhalf uur waren we er echt wel klaar mee. Maar deze kakkerlakken van Bita Fayyazi vond ik eigenlijk wel stoer. En  ‘Soul Archive’ van Halim Al-Karim (een boekje van heel dunne blaadjes porselein) was ook mooi, en de ‘Painted Ladies’, tuttige poppetjes met tattoos en afgehakte hoofden van Jessica Harrison, waren gewoon heel goeie kunstwerken. Maar Ai WeiWei een vaas kapot zien gooien gaf ook wel wat bevrediging na zoveel keramiek.

Het museumselfie-project is nog lang niet afgerond en ik zal van alles wat ik bezoek verslag uitbrengen door een foto van mijn harses voor een kunstwerk van onschatbare waarde te plakken. Waarvoor bij voorbaat excuses.

Kerstvakantie

Het is eindelijk weer Kerstvakantie. Dat is mijn lievelingsvakantie: ik vind alle vakanties fijn als er niet gewerkt hoeft te worden (en laat dat nou net de definitie van vakantie zijn), maar deze vakantie bevat Kerstmis, dubbel geweldig want ik mag cadeaus krijgen en voor iedereen die mij dier is kopen, en Oud en Nieuw, een avond gezellig met vrienden en oliebollen, gevolgd door een pyjamadag met Weense walsen en schansspringen. Dat zijn de vaste elementen, maar ik heb ook wat extra onderdelen ingepland. Om te beginnen hebben we een weekend Maastricht, we slapen in een nieuw hotel, dineren bij een restaurant dat M en ik nog niet kennen, en voor het eerst in tijden eten we turkey bij mijn moeder, met mijn broertje en zijn gezin. Ik heb een excursie naar 020 met M en F & A, nog voor mijn verjaardag, met cultuur en lekker eten en drinken. We gaan op eerste Kerstdag ook uit eten: ik heb alle menu’s van de restaurants in Leiden vergeleken en ik vond het aanbod van Dartel het mooiste, dus daar zal ik in mijn nog nader te bepalen feestoutfit zijn. En er staat nog een uitje op de rol, want we gaan naar Groningen, om de Bowie-tentoonstelling te bezoeken en te slapen in een hotel waar M en ik warme herinneringen aan hebben. Ik zou mezelf niet zijn als ik niet ook nog allerlei dingen van mezelf moest: bovenaan het lijstje staat de yogafilosofiecursus die ik cadeau heb gekregen, want als ik een certificaat van Oxford University wil (en laten we eerlijk zijn, daar was het me natuurlijk om te doen), moet ik uiterlijk 4 januari mijn essay inleveren. En dan moet ik nog opruimen, heb ik een cateringclus en ik wil graag veel boeken lezen en naar de gym gaan. Ik hoef me niet te vervelen.

kerstmarktVandaag ben ik vast begonnen om mezelf in de Kerstsfeer te brengen. Ik heb een yogales gegeven, wat op zich niet heel Christmas is, maar de Kerstbrunch voor yoga-dames die erop volgde was dat natuurlijk wel. In de gym draaiden ze sfeervolle muziek (Last Christmas van Wham! met een dikke vette beat eronder), dus dat hielp een boel. Maar het bezoek met N aan de Kerstmarkt in de binnenstad van Leiden was wat ik nodig had om de knop definitief op Kerstmis te zetten: als je een uurtje rondloopt tussen de kraampjes met allerlei artikelen die bij uitstek in december passen (schapenvellen, Hello Fresh-boxen, snijplanken, je kent het wel), met een paar pauzes voor warme chocolademelk, broodjes worst en soep, dan voel je je vanzelf een soort Kerstfee. En dan hebben we ook nog een ijsbaan, waar het prima toeven is, zelfs voor mensen die niet schaatsen. Vanavond ga ik alle cadeaus die ik gekocht heb inpakken, en dan ben ik helemaal klaar voor de Kerstvakantie. Vol met plannen, maar met genoeg ruimte om te lanterfanten. Zo zie ik het graag.

Schrijfsels van andere mensen

Het was al een tijdje mijn idee om zo nu en dan gastschrijvers op flauwekulletjes te verwelkomen: ik heb veel creatieve vrienden, die niet allemaal een eigen blog hebben, maar wel schrijven, en dan is het in ons beider voordeel als ze dat hier kunnen plaatsen. Mijn D66-vriendin M (haar naam verschijnt zometeen voluit) heeft een prijs gewonnen in het kader van de wedstrijd ‘Nederland leest, Leiden schrijft’. Haar verhaal komt in de bibliotheek te hangen en ze mag een cursus creatief schrijven doen, dus dat is al eer genoeg – publicatie op mijn blog is misschien een bescheiden kers op de taart. De opdracht was om een verhaal van maximaal 400 woorden te schrijven, geïnspireerd op het schilderij ‘Gezicht op Leiden uit het noordoosten’ van Jan van Goyen (te zien in de Lakenhal).

Jan-van-Goyen-Gezicht-op-Leiden-uit-het-Noordoosten-i10837De aankomst – Marjolein Hoogeveen

Leiden, april 1650

Het is vandaag marktdag. Handelaren uit de omstreken komen naar de stad tussen de Nieuwe en de Oude Rijn. Met de noordoostenwind in de zeilen koersen ze naar Leiden. Naast de handelsschepen vaart er ook een kleine roeiboot op de Nieuwe Rijn met vermoeide passagiers, met Leidenaren en toekomstige Leidenaren. Behalve de hond die hartstochtelijk blaft en een verrukte jongensstem is alleen ijzige wind te horen. Wijzend naar de opdoemende stadsmuren roept de jongen: “Anna, is dat dan de stad waar we gaan wonen? Gaan we dan eindelijk hier van boord?” “Ja,” klinkt het met een vermoeide zucht, “hier gaan we wonen. Nog even geduld en we komen eindelijk aan in Leiden, onze nieuwe woonplaats. Eindelijk een plek waar we onszelf kunnen en mogen zijn, zonder vervolgd te worden om wat we denken en geloven.” Opeens wordt Anna opgeschrikt uit haar gedachtes door haar onstuimige jonge broertje Willem en roept naar hem: “Willem, zit nu even rustig! Straks val je nog in het water en dan moet een van deze heren in het koude water om je te redden, kom je nat aan in de nieuwe stad en word je ziek, en dat kan niet want we moeten onze oom en tante helpen in hun drukkerij.” Om hem af te leiden vroeg ze hem of hij nog wist waar de Breestraat lag. “Tja, dat hangt er vanaf door welke poort we binnenkomen. Maar ik zie daar de Marepoort liggen, dus ik denk dat we daar doorheen gaan en dan zullen we bij de Waag worden afgezet, dan door de Mandenmakerssteeg en we zijn op de Breestraat. Weet jij nog welk nummer ze wonen?” “Ze wonen niet op de Breestraat maar ergens daarachter, maar als ik op de Breestraat ben dan weet ik precies hoe ik moet lopen en het pand is makkelijk te herkennen. Gelukkig heeft mamma nog naar tante Jacoba kunnen schrijven, voordat…” Anna haalt diep adem en vervolgt: “…ze ons begonnen op te jagen. Maar we zijn niet alleen, Willem, oom Jan en tante Jacoba zullen ons helpen als wij hen ook helpen. Vanaf vandaag zal alles anders zijn, leven in vrijheid, mogen zijn wie we zijn en geloven wat we geloven. Laten we daarom nu de stad bewonderen, en rustig naar binnen gaan, dan komt het thuisgevoel het snelst.”