Categorie archief: Liedjes

Mensen zijn gemaakt van dun papier

Ik mis weleens wat. Meestal loop ik hard achter trends aan, of ik mis ze volledig (maar for the record: ik drink al een jaar of 5 gintonix, dus al die hipsters hebben dat van mij). Zo wist ik niet van het bestaan van Jonas Winterland af, maar iTunes was zo aardig mij op hem te attenderen, dus nu heb ik een nieuwe bron van mooie liedjes. En deze is dan toch echt wel heel prachtig.

Liever lui dan moe

Ik hoorde dit liedje laatst in de gym. Ik weet niet wie het op de playlist had gezet, maar ik moest er hard om lachen, en toen had ik nog niet eens deze meesterlijke clip gezien. Heerlijk. En zo toepasselijk voor de vakantie. Want ik heb geen reet uitgevoerd – maar nu ben ik alweer aan het werk, dus dit is een nostalgisch liedje.

I want you

Ik ben al een tijdje bezig met mijn playlist met mijn 101 favoriete liedjes. Dat is niet eenvoudig, maar de nummer 1 staat wel al jaren vast: I want you van Elvis Costello. Gewoon de album-versie, natuurlijk, maar de verschillende live-versies die er op de markt zijn vind ik ook allemaal erg mooi. Dit is een tamelijk recente. Genieten!

Happy New Year

Uiteindelijk raakt niemand zo in de stemming voor het nieuwe jaar dan door deze 4 Zweden: die blonde chick, die iedereen het lekkerst vond, maar die een permanent verongelijkte smoel op heeft, die donkere dame, die eigenlijk mooier was, maar bij wie je meteen ziet dat het een moeilijke vrouw is, en Bjørn en Benny, die hier al veel te vrolijk zijn, en dat terwijl ze nog niet weten hoe godsgruwelijk rijk ze zouden gaan worden met al die musicals van ze. Ik doe vanavond spelletjes bij vrienden, en misschien eet ik nog wel een oliebol, en morgen ga ik de gansche dag televisie kijken in mijn chillpants. Heerlijk.

Christmas Countdown

Ik ben een enorme Kerst-junkie. Met de Sint heb ik niks, de zwartepietendiscussie (en ja, dat spel je zo, kijk hier maar) interesseert me hoegenaamd geen reet, maar rond half november begint voor mij het aftellen tot de Kerst. Daarom van nu tot 25 december elke donderdag een Kerstfilmpje.

Laten we eerlijk zijn, een Kerstmis waarop niemand ruzie krijgt, is toch eigenlijk geen echte. En dit is gewoon een heel mooi liedje – de dialoog ‘I could have been someone’ ‘Well, so could anyone’ vind ik prachtig. Er is een cover van, van Ronan Keating en Maire Brennan, waar het woord ‘faggot’ uitgecensureerd is, en die wat mij betreft uit alle muzikale archieven verwijderd zou moeten worden, wegens overbodig. Het origineel daarentegen is volmaakt. Merry Christmas, mensen!

Drie concerten

Ik heb het voor elkaar gekregen om in 1 week (nou ja, 8 dagen) maar liefst 3 concerten te zien en daarmee een vinkje te mogen zetten op het 40 dingen-lijstje. Dat was op zich mooi meegenomen, maar het was me natuurlijk om de concerten te doen. Het eerste concert was op zondagmiddag 29 november in de Kleine Komedie, en het kaartje was een impulsaankoop. Ik wist namelijk dat ik die ochtend in Amsterdam moest zijn voor de IDFA en ’s avonds was een concert waar ik veel voorpret van had in Paradiso, dus toen bleek dat er ook nog kaartjes waren voor Spinvis (‘de eerste rang kost €19,75’ – bij Ticketservice heb je daar net de boekingskosten voor volgens mij), leek het mij wel een mooie invulling van de middag. Ik heb hem 2 keer eerder gezien en dat was prima bevallen. Bij dit concert stonden er 2 mensen op het podium, Spinvis zelve en Saartje van Camp, die heel veel instrumenten speelt, en ze hadden een apparaatje, waarmee ze steeds een laag muziek konden opnemen die dan ad infinitum (of in elk geval tot het moment dat op stop gedrukt werd) herhaald werd. Dan gingen ze naar het volgende instrument, namen weer een laag op, en zo voorts, totdat de bodem voor het nummer gelegd was, en dan ging Spinvis zingen. Een mooie manier om in je eentje een heel orkest neer te zetten, maar ik had toch het gevoel dat ik de helft van de middag naar een soundcheck had zitten luisteren. Volgende keer gewoon weer genoeg mensen meenemen om in een keer het liedje te zingen, dan ben ik er weer bij. Maar hij speelde wel ‘Oostende‘, en dat is in alle versies prachtig.

img2888_08

Het tweede concert begon al 2,5 uur nadat Spinvis zijn apparaatje had uitgezet, dus ik had ruim de tijd om collega R te vinden op het Rembrandtplein en hamburgers te eten en Bloody Mary’s te drinken, gevolgd door een wandeling naar Paradiso in de stromende regen. Maar dan hadden we ook wat: Guy Garvey, de zanger van Elbow, die zijn solo-album presenteerde. Hij had een flinke band bij zich, bestaande uit de standaardopstelling en een drietal dames die allerlei blaasinstrumenten bespeelden, en hij wist echt een show neer te zetten. Je kon wel zien dat hij behoorlijk wat podiumervaring heeft, niet alleen aan het gemak waarmee hij optrad, maar ook aan hoe hij alles aan elkaar praatte – ontspannen, vrolijk en grappig. En het was gewoon ook heel mooi; de CD Angela’s Eyes is prachtig, en live eigenlijk net zo. Hij speelde zijn hele CD en toen was hij ook klaar, dus de toegiften waren letterlijk encores, maar dat vond ik helemaal niet erg. Wat mij betreft had hij het hele concert herhaald. Hij verzekerde het publiek nog dat Elbow gewoon nog bestaat, dus ik zie uit naar een concert van de hele band. Maar dit is een heel erg fraai zoethoudertje geweest.

garvey

Op de dag na Sinterklaas bezocht ik met M en J het concert van Madonna in de ZiggoDome. Niet omdat we op het moment nou zulke enorme fans van Madonna zijn, maar eigenlijk gewoon omdat het kon – ik zag dat er nog kaartjes te koop waren, en deze twee mannen wilden mee. In de week voor het concert heb ik veel recent werk van Madonna geluisterd, ter voorbereiding, en in de ZiggoDome aangekomen kochten J en ik natuurlijk een t-shirt, dus we waren er helemaal klaar voor. Madonna ook, weliswaar met wat vertraging, want ze zette een spectaculaire show van ruim 2 uur neer, met alles wat je zou verwachten van een concert van deze diva: nonnen, paaldansen, veel verwijzingen naar seks en religie, liedjes uit de jaren ’80, ’90, ’00 en ’10, strakke dansers en oneindig heen en weer paraderen op hoge hakken. En dan heb ik het geeneens over de gigantische hoeveelheden son et lumière die aan ons voorbij trokken. Het was echt heel indrukwekkend; zo indrukwekkend dat ik bijna (ja, inderdaad, bijna) geen last had van het feit dat haar zang eigenlijk niet zo goed was. Of dat ze zo vaak aan haar kruis zat dat ik me afvroeg of ze misschien een gistinfectie had. Of dat ze de hele tijd wilde weten of wij haar bitches waren (het publiek schreeuwde ‘YEEEEEEES’, M, J en ik haalden onze schouders op en zeiden ‘no’ – wij zijn niemands bitches). Al die dingen waren best overkomelijk; het is namelijk wel Madonna, en die mag wel wat.

madonna

Het zou bijna onmogelijk moeten zijn om een favoriet aan te wijzen uit deze 3 concerten, omdat ze allemaal zo verschillend zijn: van een theater via Paradiso naar de ZiggoDome, van een zanger uit Schiedam via een working class hero uit Manchester naar de Grote Diva van de Pop uit New York. Maar ik kan best vertellen wat ik het fijnste vond, en dat was Guy Garvey – zo moeilijk is dat niet. Want ik blijk gewoon te houden van weinig fratsen en mooie liedjes gezongen door iemand met een mooie stem die er ontzettend veel zin in heeft om voor een zaal vol fans op te treden. Op zich natuurlijk helemaal niet zo vreemd.

Facebook

Zo’n liedje waar je blij van wordt. Heel herkenbaar, die irritaties, en sinds Rome staan er weer veel mega-onflatteuze foto’s van mij op Facebook (dus dat ‘I look like Susan Boyle about to sneeze’ – zeker). Maar de neiging om iets te veel met mijn Facebook-vrienden te delen, die heb ik ook. Ik zal eens bij mezelf te rade gaan.

Hot Chocolate

Gisteren overleed Errol Brown, de zanger van Hot Chocolate. Bij het raadspelletje dat M en ik traditioneel doen als een Bekend Persoon het hoofd neerlegt (hij stelt vragen waarop ik alleen ja of nee mag beantwoorden, tot hij kan raden wie het was – hoogtepunt was ‘Heeft hij een snor?’ ‘Nee’ ‘Is het Chriet Titulaer?’) bleek dat ik ten onrechte dacht dat Errol uit Amerika kwam, maar het was gewoon een Brit. Reden te meer om Zijn Grootste Hit nog een keer de revue te laten passeren. Uit 1975. Mijn bouwjaar.

Christmas

Het is Kerstmis mensen! Vandaar het allerlaatste liedje in de Christmas countdown. Geniet ervan, eet vandaag en morgen niet te veel, maar zeker ook niet te weinig, en maak alleen ruzie met je familie als je al van tevoren weet dat je gaat winnen. Scheelt in het nare gevoel.

Dit is wat mij betreft het ultieme Kerstliedje. In 1984 was ik 9 en toen heeft het kennelijk zo’n diepe indruk op me gemaakt dat ik er sindsdien elke keer dat ik het hoor blij van word. Vroeger ging ik met mijn vader weleens in België naar een café waar een jukebox stond, en daar mocht ik dan 20 franc in doen (ja, zo lang geleden inderdaad), en dan koos ik altijd dit nummer. Ook al was het juli. Prachtig. ‘The bitter sting of tears’ en dan door Sting gezongen. Het rookhol van het Huygenslyceum playbackte dit elk jaar. Omdat het dan pas Kerstmis was.