Categorie archief: LISFE

LISFE

Hoewel ik me vorig jaar plechtig had voorgenomen dit jaar meer van de Leiden International Short Film Experience mee te pakken, bleek dat onmogelijk. Niet door mijn schuld, maar door de planning. Het festival duurde ook dit jaar 3 dagen, maar op donderdag kwam ik terug uit Rome, vrijdag hadden we het krokettenfeest en zaterdag trad Micha Wertheim op. Zodoende kon ik alleen op zaterdagmiddag van de korte films genieten, omdat dat de enige dag was met een middagprogrammering. Ik heb dus maar 5 films gezien, maar die waren dan ook wel de moeite waard, dus al met al ben ik best tevreden. En wie weet lukt het volgend jaar wel om een passe-partout ook daadwerkelijk 3 dagen lang te gebruiken. Want ik vind een goed gelukt korte film wel een mooi gegeven: als je in tamelijk weinig tijd een heel verhaal weet te vertellen, ben je misschien wel creatiever dan iemand die daar 3 uur voor nodig heeft. Sommige dingen zijn juist van nature klein, en waarom zou je ze dan opblazen tot een mega-epos met allerlei speciale effecten? Bovendien kan je zo in een sessie van anderhalf uur 5 films bekijken, en dat lukt anders nooit. Als extra bonus was het LISFE dit jaar in de Meelfabriek, een prachtig monument waar ik altijd graag ben.

LISFE1De eerste film die ik zag was My Friend’s Friend, over twee mannen die op een troosteloze ijsvlakte zitten. Een van beide mannen ontwikkelt een denkbeeldige vriend, en die andere man kan daar niet zo goed tegen. Raar maar mooi – en bij uitstek een onderwerp voor een film van 15 minuten, want ik kan me niet voorstellen dat het verhaal nog langer gerekt had kunnen worden. In A Tropical Sunday weten 4 straatkinderen uit Mozambique nog het beste van een mooie dag op de kermis te maken, inclusief een spectaculaire overwinning bij een dansfestival op heel slechte muziek. Leuk, maar voor mijn gevoel duurde deze dus iets te lang. Dat kan kennelijk ook bij korte films. Marea is (of zijn) in het Engels Tides, en gaat over een vrouw die met haar zoon een dagje naar het strand gaat, en dan is er ook nog allerlei gedoe met een horloge en de vader die weg is en misschien homo en de zoon loopt weg en komt dan weer terug en de vader ook. Warrig. Van Reizigers in de nacht heb ik intens genoten. Het is een filmpje over een vrouw die bij een benzinestation werkt, en wat daar zoal ’s nachts gebeurt. De dansscène (ja, dat gebeurt daar kennelijk) vond ik echt schitterend. En tot slot zag ik in Followers hoe een bejaarde dame uit Wales het gezicht van Jezus zag in de zwembroek van een neger die bij haar op zwemles zit, waardoor zij ervan overtuigd is dat ze een toekomst samen hebben. Waar geloof een mens toe kan leiden. Aan het eind mochten we stemmen, en ik heb met volledige overtuiging op Reizigers in de nacht gestemd, al vond ik Followers ook heel goed. En My Friend’s Friend eigenlijk ook. Reden te meer om volgend jaar drie dagen te gaan!

Girls and boys beware

Op het LISFE, waar ik eerder al over schreef, zag ik in het propaganda-blokje ‘Boys beware’, en ik vond dat een fascinerend filmpje. Het is opgenomen in 1961, om jongens te waarschuwen voor een groep mannen met ‘a sickness of the mind’, die op dat moment gezien werden als een enorme bedreiging voor de maatschappij, de ‘homosexuals’. Nou bevinden zich in mijn vriendenkring nogal wat hele fijne homo’s, dus ik wilde meer weten van dat gevaar. Zien is geloven, dus eerst maar even kijken, mensen:

Wat me in eerste instantie bezighield aan dit filmpje was de totaal gedateerde visie op homoseksualiteit, alsof alle homo’s engerds zijn die in de bosjes op jonge jongetjes zitten te wachten. Dat je de manier waarop over homo’s gesproken wordt schandalig vindt, lijkt me volledig terecht, en ik wil aan dat aspect van ‘Boys beware’ helemaal niets goed praten, want dat kan ook niet. In de zaal tijdens het LISFE werd een beetje lacherig gereageerd. En dat kan ik me dan ook wel weer voorstellen, want opmerkingen als ‘Public restrooms can also be a hangout for the homosexual’ zijn natuurlijk ook wel een beetje grappig, vooral als je aan George Michael denkt, maar er is toch wel meer uit dit soort filmpjes te halen dan ergernis over de stuitende ideeën over homo’s, lachen om de naïviteit van de vroege jaren ’60 en denken ‘dat hebben we tegenwoordig allemaal niet meer’. Zeker als je ook het zusterfilmpje ‘Girls beware’ kijkt.

Je zou verwachten dat ‘Girls beware’ over gevaarlijke lesbiennes gaat, maar die waren kennelijk geen issue in 1961 – het onderwerp is aanranding van goedbedoelende meisjes door enge volwassenen. ‘Boys beware’ is dan ook geen anti-homo-propaganda, dit duo aan filmpjes is ‘pas op voor engerds’-propaganda. Zo heel veel is er eigenlijk niet veranderd. Als je bij een vreemde in de auto stapt, kunnen er nare dingen gebeuren, ook als je een vriendschap met hem lijkt te ontwikkelen, samen met hem gaat vissen en hem mag tutoyeren. Niet omdat die vreemde homo is, maar omdat die vreemde een vieze kinderlokker is. Als je gaat babysitten, en je laat niemand weten waar je heen gaat, zou je nog weleens in een situatie terecht kunnen komen waarin je niet wilt verkeren. Dat je, als je met een volwassen kerel meegaat, aan je ouders moet vertellen dat je dat aan het doen bent, is helemaal geen raar idee. En stoere jongens, die veel ouder zijn dan jij, willen waarschijnlijk meer van je dan gezellig kletsen. We doen altijd alsof het nu veel gevaarlijker is dan vroeger, maar vervang in ‘Boys beware’ het woord homosexual door pedofiel en in ‘Girls beware’ malt shop door Tinder, en we bevinden ons in de tegenwoordige tijd. Dat de dreiging nu eerder via een groomer op een chatsite komt dan van een man in een vlinderdasje op een basketbalveld, verandert niets aan de dreiging als zodanig. Eigenlijk is het vooral jammer dat we er sinds 1961 zo weinig aan hebben weten te doen. Kennelijk is kinderen leren dat er nare mensen rondlopen en dat ze voorzichtig moeten zijn toch het beste wat we kunnen bereiken.

I like it short

Op 1, 2 en 3 mei was in Leiden het Leiden International Short Film Experience. Dat is een lange naam voor iets dat zich bij uitstek bezig houdt met korte films. Ik heb eigenlijk niet zo heel veel (zeg maar gerust helemaal geen) ervaring met dit genre – naar mijn perceptie worden films steeds langer, dus het leek me wel een mooie nieuwe ervaring. Bovendien gebruik ik het feit dat ik als raadslid de portefeuille Cultuur en Recreatie mag beheren als excuus om zo veel mogelijk van het Leidse aanbod aan den lijve te ondervinden. Ik kocht dus een passe-partout voor het festival, maar ik kon er pas op de laatste dag in de middag naartoe. Dat is jammer, voor mij vooral, want zo heb ik stiekem ook nog wat subsidie aan een mooi initiatief kunnen verstrekken.

LISFE

Ik heb op zaterdagmiddag twee sessies bijgewoond. Ik begon met Propaganda. In de introductie bleek dat dat geen normale sessie was (maar ik wist van niks), want er was een  inleiding van Theodoor Steen, een expert op het gebied van politieke propaganda, die ons vertelde dat propaganda voor hem betekende dat er een eenduidige boodschap moest zijn, die zonder aandacht te besteden aan andere perspectieven aan een bepaald publiek werd gepresenteerd. Toen kregen we, buiten het programma om, een paar mooie voorbeelden te zien, zoals ‘The House I Live In’, uit 1945, met Frank Sinatra, waarin in een mooi coachend verhaal aan een paar stoute jochies over waarom ze niet moeten pesten en vredig met elkaar moeten omgaan ineens werd uitgelegd dat de Amerikanen in Pearl Harbor de Jap volledig terecht naar de tering gebombardeerd heeft. En toen zong Frank een liedje en iedereen ging als vrienden naar huis. Zeer illustratief voor het genre, mag ik wel zeggen.

In het officiële Propaganda-programma zag ik Butoyi, over een meisje in Burundi, American Capitalism, A Self-Portrait, een uit oud propaganda-materiaal in elkaar gezette film over hoe mooi het is om geld te hebben in de VS, Model Village, een rondleiding door de maquette van een verlaten propaganda-dorp in Noord-Korea (deze snapte ik geloof ik niet echt) en tot slot Tornistan, een animatiefilm met geluidsopnamen uit de Turkse opstanden – indrukwekkend, vooral met het citaat van Camus aan het einde (‘A free press can, of course, be good or bad, but, most certainly without freedom, the press will never be anything but bad.’). We mochten ook stemmen, en hoewel ik dat meestal leuk vind, vond ik het nu lastig, want ik vond Butoyi het mooist, maar die voldeed eigenlijk niet aan de definitie van propaganda (de centrale boodschap ontging me volledig – als ik het zou moeten samenvatten is het ‘Ga naar school, anders word je verkracht’), en toen wist ik niet of ik moest stemmen op de beste film of de beste propaganda-film.

clickDe beste film van de tweede sessie, Animatie, was voor mij duidelijk: dat was Click, waarvan de trailer hier te vinden is (een trailer van een korte film, het moet niet gekker worden). Prachtig filmpje over een workaholic en een visje dat uit zijn badkamervloer ontsnapt en door alles heen zwemt. Ik vond Nerds, waarin drie Italiaanse kindjes met elkaar strijden om de titel ‘beste van de klas’ heel leuk (en ik weet nu dat ‘secchi’ nerds in het Italiaans is), en Sivert, een filmpje over een jongetje met een disproportioneel groot hoofd ook best geinig. Ziegenort vond ik vreselijk, en waar ik dacht dat het voordeel van een korte-filmfestival was dat een vervelende film in elk geval snel zou zijn afgelopen, duurde deze naar mijn perceptie een week. Natascha was een interessante animatie over allerlei dieren uit het oostblok die willen integreren en Cargo Cult deed mij erg denken aan The Gods Must Be Crazy, en het is nooit jammer om daaraan te denken.

cis_secchi

Volgend jaar ga ik weer. En dan koop ik weer een passe-partout, maar dat ga ik dan aanzienlijk intensiever gebruiken dan dit jaar – en ik kan het iedereen aanraden; als je een korte concentratieboog hebt is het ideaal, want de films zijn kort, als je een ruime interesse hebt ook, want er komt van alles voorbij, en als je van moeilijke onderwerpen houdt, zijn die er zat. En voor de liefhebber was er dit jaar ook een onderdeel Erotiek. Kortom, voor elk wat wils!

Op het moment ben ik in Rome, waar ik een heleboel nieuwe flauwekulletjes meemaak. Voor deze post put ik even uit het rijke assortiment aan dingen die ik op 2 en 3 mei heb meegemaakt. Inderdaad, niet zo heel actueel, maar best de moeite waard.