Categorie archief: Literatuur

Boekenweek

Het liefst lees ik Engelstalige literatuur. Dit komt niet doordat ik een beetje een aansteller ben (ook al ben ik dat misschien wel), maar doordat ik in het Engels heb leren lezen en ik dat gewoon net iets makkelijker vind dan in het Nederlands lezen. Waarschijnlijk helpt het feit dat ik dus veel meer meters maak op het gebied van de Engelstalige literatuur dan op Nederlandstalige ook niet, want daardoor zal ik het altijd prettiger vinden om in het Engels te lezen. Met de Boekenweek heb ik doorgaans dan ook weinig, want de stichting Collectieve Propaganda voor het Nederlandse Boek, de motor achter het jaarlijkse leesfeest, heeft een andere doelgroep. Maar dit jaar was het iets anders, want ik had drie redenen om geïnteresseerd te zijn in de Boekenweek. De eerste reden had niets met Nederlandse literatuur te maken, en zelfs niets met Engelse, maar met Franse, want Joël Dicker (inderdaad, de schrijver van La verité sur l’affaire Harry Quebert, het Franstalige boek dat ik eerder dit jaar heb gelezen) was uitgenodigd voor een koffietafelgesprek op zondagochtend bij de Leidse boekhandel Kooyker. Daar moest ik natuurlijk heen, en hoewel de sessie was georganiseerd om het nieuwe boek van Dicker, Le livre des Baltimore, in het zonnetje te zetten, vond ik het vooral een uitgelezen kans om de man te ontmoeten en hem mijn volledig afgetrapte exemplaar van zijn megaseller (4 miljoen exemplaren wereldwijd) te laten signeren. Hij bleek behalve erg knap ook nog vreselijk aardig – en hij was enorm onder de indruk van het feit dat ik zijn boek in het Frans heb gelezen. Dat soort complimenten ontvang ik natuurlijk graag.

boekenweek1Toen ik na afloop van de Dicker-sessie het nieuwe boek in het Frans wilde bestellen (Nederlands was op voorraad, Engels nog niet verschenen), kreeg ik de tweede reden om de Boekenweek mee te maken op een presenteerblaadje aangereikt: Jan Siebelink, die ik zelf 2 keer eerder heb mogen interviewen, zou op woensdagavond in dezelfde boekhandel geïnterviewd worden over zijn nieuwste boek, Margje, het verhaal van de moeder – dat wil zeggen, de vrouw achter de man van Knielen op een bed violen. Win-win, leek me: ik kon Jan weer eens spreken (ik zeg inderdaad geen meneer meer tegen hem) en wellicht kon ik me laten enthousiasmeren voor een Nederlands boek. Beide zijn gelukt, want we hebben voor aanvang van de sessie kort bijgepraat en het voornemen geuit een keer rustig af te spreken en na afloop ben ik in de signeer-rij gaan staan en heeft hij met zijn turquoise vulpen zijn boek voor me gesigneerd. Tijdens het interview, dat overigens erg interessant was, want Jan kan goed vertellen en Onno Blom, de interviewer, stelt meestal goede vragen, had ik aanzienlijk meer plezier dan Blom toen Jan ineens zei ‘Volgens mij heeft Susannah wel een vraag.’ Natuurlijk had ik wel een vraag, want ik heb altijd wel een vraag, maar het publiek keek me gelijk aan alsof ik een soort filmster was, en dat is ook wel eens een keertje leuk. Ik heb het boek nog niet gelezen, want ik wil er wel voor in de stemming zijn, en dat gevoel heb ik vooralsnog niet, maar ik zal het zeker gaan doen.

boekenweek 2

Als cadeau bij reden 2 om de Boekenweek mee te maken kreeg ik reden 3 aangereikt: het Boekenweekgeschenk. Dit jaar is het geschreven door Esther Gerritsen, en ging het gelukkig niet over het thema van de Boekenweek (Duitsland? Kom op zeg, zijn de thema’s op?), maar over een carrièredame die ineens haar broer, met wie ze een bijna nietsbetekenende relatie had, in huis moet nemen omdat zijn been geamputeerd wordt. Ik had nog nooit iets van Gerritsen gelezen, en ik weet ook niet of ik daar door dit boekje nu per se veel meer behoefte aan heb, maar ik vond het zeer vermakelijk. Ik heb het helemaal gelezen in de trein van en naar Amsterdam, want het was weer yoga-opleiding, dus ik moest toch reizen, en dat kon met dit boekje in de hand zelfs gratis. Dat vind ik wel een mooie actie van de NS, dat je op de laatste zondag van de Boekenweek de achterkaft van je boek kan scannen en dan voor helemaal niets kan reizen waar je maar heen wilt. Ik heb er maar liefst €10,80 mee uitgespaard, ongeveer 25% van het bedrag dat ik in de Boekenweek aan boeken heb uitgegeven, dus dat is wat mij betreft net leuk. En de kleine 100 pagina’s die Broer besloeg passen dus precies in de 2 maal 30 minuten die ik toch al in de trein zou zitten. Zo krijgen we de mensen wel aan het lezen natuurlijk, en daar gaat het maar om. Ik heb mezelf meteen op de mailinglist van Kooyker laten zetten, dus ik hoop ook buiten de Boekenweek mooie literaire activiteiten te kunnen ondernemen. Want lezen is toch een van de leukste dingen die er zijn. En schrijven natuurlijk, maar voordat ik zover ben dat ik op die manier de Boekenweek mee kan maken zijn we wel een paar utopieën verder, vrees ik. boekenweek 3

De waarheid over La vérité sur l’affaire Harry Quebert

Op mijn 40 dingen-lijstje had ik in een vlaag van ambitie opgenomen dat ik een boek in het Frans zou lezen. Op zich zou ik het ook als gemakzucht kunnen betitelen, want in mijn 101 dingen-lijstje (een ouder project) staat naast een Frans boek ook een boek in het Duits als ambitie geformuleerd, maar dat zie ik een stuk somberder in, deels omdat mijn Frans beter is dan mijn Duits en deels omdat ik, zo zie ik op mijn Goodreads-profiel, op 19 mei 2013 aan Nachtzug nach Lissabon van Patrick Mercier begonnen ben, en ik met geen mogelijkheid door dat klereboek heen kom. Voor mijn gevoel zou ik dus een nederlaag moeten erkennen op het ene Duitse boek om aan een ander Duits boek te kunnen beginnen, maar ja, mijn Duits is sowieso* niet zo goed, dus waarom zou ik eigenlijk? Dan lees ik dus liever Engels. Of Nederlands, of desnoods Frans. Ik lees principieel niet in vertaling (dus ik heb de Russische literatuur min of meer aan me voorbij laten gaan, met uitzondering van Anna Karenina, dat ik las toen ik minder geprincipieerd was, maar dat vond ik een soort Eline Vere in de sneeuw), dus als er een mooi boek uit komt in een taal die ik beheers, dan lees ik het in die taal, of ik lees het niet.
quebert1Het boek dat ik in het Frans heb gelezen, La vérité sur l’affaire Harry Quebert van Joël Dicker, bezit ik overigens ook in het Engels, omdat ik dacht dat het een Engels boek was – ik was in een Engels boek een mooi citaat tegengekomen dat mij inspireerde om meer te willen lezen, en noch de naam Harry Quebert (de hoofdpersoon) noch Joël Dicker deden mij vermoeden dat het in een andere taal geschreven was. Maar toen ik het begon te lezen zag ik op pagina 3 een mededeling van de vertaler, en toen hield alles op. Althans, tot ik M vroeg om het in het Frans voor me mee te nemen uit Parijs, en tot ik eind 2015 mijn 52ste boek uit had gelezen, zodat ik de rest van het jaar (en, zoals achteraf bleek, de eerste 6 weken van 2016) aan dit boek kon besteden. Dat heb ik gedaan. Het boek zat permanent in mijn tas en ging er steeds beroerder uitzien: toen ik het uit had zat het onder de ezelsoren, knakken in de rug en ontplofte rodekoolsalade. Dat ik er zo lang over gedaan heb, komt overigens niet doordat mijn Frans zo slecht is, want ik heb werkelijk voortreffelijk les gehad op school van meneer Grislo, die ons allen altijd stimuleerde om de uitdaging op te zoeken en boven ons niveau te lezen, zodat ons niveau almaar hoger kwam te liggen – het boek is 856 pagina’s lang, dus dat zou me in alle talen wel behoorlijk wat tijd gekost hebben, maar in het Frans zeker.

quebert1Het citaat dat me in eerste instantie aanzette om het boek te lezen bleek achteraf de laatste zin van het boek: ‘Un bon livre, Marcus, est un livre que l’on regrette d’avoir terminé.’ en dat is ook zo. Want ik vond het inderdaad jammer dat ik het boek uit had, na 856 pagina’s lezen over Marcus Goldman, zijn writer’s block, zijn mentor Harry Quebert en zijn liefde voor de vijftienjarige Nola, wier** lijk na 30 jaar gevonden wordt in zijn tuin. Er gebeurt van alles in het Amerikaanse stadje waar het verhaal zich afspeelt, dus er zijn veel zijsporen die worden bewandeld, sommige grappig, andere spannend, weer andere ontroerend. Het relaas van de man die zijn vrouw, die hem dag en nacht afzeikt, eens in de zoveel tijd drogeert om dan het sleuteltje van haar dagboek te pakken en te lezen hoeveel ze van hem houdt en hoe moeilijk ze het vindt om dat aan hem te vertellen vond ik echt heel mooi, en de telefoongesprekken van Marcus met zijn moeder waren grappig. Het thrilleraspect van het boek zat ook goed in elkaar (al had ik de belangrijkste onthulling, die rond pagina 830 aan de lezer werd gedaan, al vanaf bladzijde 120 zien aankomen), dus ik heb me geen moment verveeld. Al met al een erg leuk boek dus: goed voor mijn Frans, goed voor mijn brein en voor mijn 40 dingen-lijstje. Quel succès!

quebert*Ja, dat deed ik bewust. Vrij naar Herman ‘Ik spreek überhaupt maar één woord Duits’ Finkers.

**Ik heb ook heel goed Nederlands gehad. Van meneer De Jong. Daarom weet ik dat het ‘wier’ is en niet ‘wiens’.

De 10 van woensdag

Ik besteed mijn pauzes op school het liefst aan online shoppen. Natuurlijk praat ik graag met collega’s en ik vind het contact met mijn leerlingen ook heel belangrijk, maar soms vind ik 25 minuten voor mezelf wel prettig, en dan ga ik graag dingen voor mezelf uitzoeken. Of Kerstcadeaus voor familie en vrienden, maar daar is het nog iets te vroeg voor. Ik reken overigens niet altijd af – soms richt ik een winkelmandje in en dan klik ik de pagina dicht, want ik hou vooral van mooie dingen zien, zonder dat ik ze daadwerkelijk hoef te bezitten. Op het moment zitten er 10 dingen in mijn winkelwagentje bij Bol, die ik ongetwijfeld binnenkort definitief ga bestellen, maar eerst ga ik ze hier even delen.

  1. Yes Please van Amy Poehler. Lijkt me een leuk boek om te lezen, en ik vind haar ook een grappig mens. Prima voor op de ereader voor in bed, bad of bus.
  2. Yoga Girl van Rachel Brathen. Deze kan dan weer niet op de ereader, want er staan plaatjes in, en het zou ook zomaar kunnen dat het vies tegenvalt, want ik vind boeken over yoga in theorie altijd leuker dan in de praktijk, maar ergens lijkt het me wel wat.
  3. De stilte van het licht van Joost Zwagerman. Ik heb dit in het mandje gedaan op de avond dat ik hoorde dat hij gestorven was, maar ik ben nog niet tot een definitieve bestelling overgegaan; deels omdat ik zijn stukjes over kunst eigenlijk niet zo leuk vond en deels omdat ik het aasgiergedrag van mezelf vind – toen hij leefde dacht ik er ook niet aan om het boek te bestellen, dus waarom zou ik er nu ineens wel zin in hebben?
  4. Big Magic van Elizabeth Gilbert. Zij heeft ook ‘Eat, Pray, Love’ geschreven, het boek dat me in gelijke (hoge) mate geïrriteerd en vermaakt heeft, en alles wat ze sindsdien heeft geschreven vond ik matig, maar ik volg haar op Instagram en ik vind haar gewoon heel sympathiek. Dus ik ga het gewoon proberen.
  5. The Good Girl van Mary Kubica. Schijnt een superspannend boek te zijn – geen idee hoe ik eraan kom, maar dat wil ik wel op mijn ereader hebben. Thrillers lezen is mijn favoriete vorm van ontspanning, naast al mijn andere favoriete vormen van ontspanning, dus ik heb er wel zin in.
  6. The Girl on the Train van Paula Hawkins. Ook al een thriller, maar dit is er zo een die bijna iedereen gelezen heeft inmiddels, dus ik wil me wel een keer aansluiten bij de menigte. Ik ben wel benieuwd.
  7. Mindset van Carol Dweck. Een tip van een jongen die bij ons op school een lezing gaf over motivatie. De subtitel is ‘How you can fulfil your potential’ – laat ik dat nou altijd al graag hebben willen weten.
  8. The Life You Can Save van Peter Singer heeft ook al een fascinerende subtitel: ‘How to play your part in ending world poverty’. Het is een tip van Lisa Bloom, wier ‘Think’ ik met veel plezier heb gelezen. Het lijkt me een interessant boek, en als ik daarmee een bijdrage kan leveren, hoe klein ook, is het mooi meegenomen.
  9. The Truth about the Harry Quebert Affair van Joel Dicker. Fascinerende titel voor een roman. Daar wil ik dus meer van weten.
  10. Hell-Bent van Benjamin Lorr. Over allerlei misstanden in de wereld van Bikram Yoga, een vorm van yoga die ik ooit heb bedreven, maar dat beviel niet zo, dus ik ben wel benieuwd naar wat vuile verhalen.

De 10 van woensdag

Ik streef er al jaren naar om gemiddeld 1 boek per week te lezen, en tenzij ik nu een ontsteking aan beide ogen krijg en niet kan lezen, gaat het dit jaar voor het eerst lukken, want ik ben nu bijna klaar met boek 51 en ik heb volgende week gelukkig weinig te doen (weinig voor mijn doen is voor sommige mensen misschien een heel drukke week, maar die missen ook van alles). Hier in willekeurige volgorde de 10 boeken waaraan ik in 2014 het meest plezier heb beleefd.

  1. The Guts – Roddy Doyle (deze vond ik echt het mooist)
  2. Big Brother – Lionel Shriver
  3. The Cuckoo’s Calling – Robert Galbraith
  4. Number 9 Dream – David Mitchell
  5. The Goldfinch – Donna Tartt
  6. Gone Girl – Gillian Flynn
  7. Where She Went – Gayle Forman
  8. The Shock of The Fall – Nathan Filer
  9. In zijn nabijheid – Nico Dijkshoorn
  10. Caesarion – Tommy Wieringa