Categorie archief: Maastricht

Slapen buiten de deur – Townhouse Design Hotel Maastricht

Ik houd heel erg van hotels. Geen idee hoe het komt, maar het is zo: van de receptie tot het doorgaans witte beddengoed, van de mini-bar waar ik nooit iets uit neem tot het ontbijtbuffet dat ik helemaal leegeet, en van de kussens tot de kleine flesjes wasmaterialen in de badkamer. Heerlijk. En omdat ik ieder excuus aangrijp om in een hotel te gaan slapen, kan ik mijn ervaringen mooi hier kwijt. Vandaag aflevering 10: Townhouse Design Hotel in Maastricht. 

Waarom? Mijn moeder dreigde de leeftijd van 70 jaar te bereiken, zonder dat ze ooit bij Beluga had gegeten. Nou is dat natuurlijk helemaal niet verplicht, en ik vermoed dat meer mensen die leeftijd bereiken zonder de ervaring, maar mijn moeder woont vlakbij. En ze houdt van lekker eten. En vooruit, M en ik wilden er best wel weer eens heen, dus we hebben haar uitgenodigd. Maar als je in Maastricht eet moet je ook in Maastricht slapen, zodat we uit het ruime aanbod aan overnachtingslocaties dit keer weer eens het Townhouse Design Hotel hebben uitgezocht. Daar hebben we wel vaker geslapen, maar ik had er niet eerder over geschreven.
01-exterieur-townhouse-hotel-maastricht-db9be7fc2f
Eerste indrukken Dit hotel ligt aan de St. Maartenslaan, een straat die haaks staat op de straat die parallel loopt aan het spoor. Klinkt vaag, maar ik bedoel: dit hotel ligt heel dichtbij het station. Het is een mooi pand, veel licht, er staan leuke stoelen in de etalage en er staat een bord buiten dat je welkom bent om daar koffie met gebak te komen eten of een biertje te drinken. De lobby is fors van formaat; dat komt doordat je daar moet inchecken, maar het ontbijt wordt daar ook geserveerd en als je er zou willen chillen met een drankje zit je daar ook, op allerlei meubels die op trendy wijze mismatched zijn. We werden welkom geheten met een hand van de receptioniste, en we kregen een kommetje soep en uitleg over het slaapmutsje (een drankje dat na 21.00 voor ons klaar zou staan). 
townhouse1De kamer
 De kamer was best klein – dat blijkt ook uit de foto, die vooral bed is, maar aan weerszijden van het bed waren kastjes aan de muur geschroefd met allerlei boeken, er hingen leuke retro-bordjes aan de muur, er was een televisie, een stoel, een hippe lamp, een tafeltje met een cadeautje, twee flesjes Chaudfontaine met glazen, een föhn en gratis WiFi. Verder geen fratsen. Oh, wel 1 frats: er was in plaats van een ‘niet storen’-bordje een huisvogel, Pieteke, die je aan je deur moest hangen als je niet gestoord wilde worden.

townhouse2Het bed Eindelijk. Een hotel in een bed dat daadwerkelijk een tweepersoonsbed is. Dus met een tweepersoonsmatras en een tweepersoonsdekbed, zodat je eindelijk een keer het gevoel hebt dat je met je partner in bed ligt, in plaats van dat je 2 individuele bedden tegen elkaar hebt geschoven en dan nog steeds je eigen dekbed hebt. Veel beter. Op het bed lagen 2 prima kussens en een soort lange worstkussen, die ik gelijk op de grond heb gelegd (ik vermoed dat iedereen dat doet, dus die dingen kunnen ze net zo goed weglaten volgens mij). Het bed lag ook echt geweldig, en dat mocht ook wel, want we hadden allebei behoorlijk slaap nodig.
townhouse4
De sanitaire voorzieningen 
Er hing een mooi ruime wasbak, met een spiegel en voldoende ruimte om je spullen op te zetten. De WC was prettig en de regendouche had een gebruiksaanwijzing, wat door de niet-technische mens in het gezelschap (M dus) als handig werd ervaren. We kregen een soort eierdoosje met een fijn zeepje, douchegel, shampoo, bodylotion en een ‘vanityset’, met daarin dingen als wattenschijfjes en -staafjes, een douchemuts en een schoenpoetssponsje. Aan de muur bij de wasbak en in de douche hingen overigens ook nog een zeepdispenser. Beter mee verlegen dan om verlegen, is kennelijk de gedachte. Er waren veel handdoeken, die allemaal lekker zacht waren.

townhouse3
Het ontbijt
 Volgens mij was er meer dan je zou verwachten van een ontbijtbuffet in het aanbod van het Townhouse vertegenwoordigd. Er was roerei, worstjes (althans, ik heb ze niet meteen genomen en toen waren ze op en werden ze niet bijgevuld, maar in theorie waren ze er), tomaat met kaas eroverheen, mini-croissants en mini-chocoladebroodjes, sap, zoet beleg, harte beleg, meerdere soorten brood en er werden smoothies aan tafel gebracht. De koffie was ok, maar de prosecco superfeestelijk. Het lekkerst vond ik het Limburgs gehaktbrood en de pâté, want die heb je niet overal. Prima ontbijt dus.

townhouse5Unique selling points Ik heb echt heerlijk geslapen in het bed op deze kamer. Op de site van het Townhouse Hotel staan ook foto’s van bedden van Håstens, en hoewel ik niet weet of er een Håstens op onze kamer stond, lag ons bed in elk geval heerlijk. De ontvangst met soep, het slaapmutsje (een heel zoet mengsel van gin en port, geloof ik) en het cadeautje op de kamer (een lunchbox met chocolaatjes) waren alle persoonlijke touches die je als hotel helemaal niet hoeft te geven, en daarom juist extra gewaardeerd worden. Ik vond het ook heel prettig dat je op zondag tot 12.00 kan ontbijten – uitcheck is dan wel om 11.00, maar daarna heb je echt alle tijd om het ontbijtbuffet te plunderen.

Nog iets te zeuren? Mijn grootste klacht, en dat is niet zo’n heel grote klacht, want die heeft met het concept van het hotel te maken, is dat er zo weinig op de kamer stond. Ik vind allerlei overbodig meubilair meestal overbodig, en als er een broekenpers op de kamer staat word ik sowieso chagrijnig, maar op deze kamer stond wel heel weinig. Ik miste echt een waterkoker bijvoorbeeld. M kon zondagochtend zonder probleem een kopje thee voor ons halen, maar het is toch iets waar je je op zich niet voor zou willen aankleden. Tot slot vond ik de kamer eigenlijk wel een beetje duur (€180 inclusief ontbijt) voor wat we kregen – dat was allemaal voortreffelijk, maar ik had dat voor €130 nog net iets voortreffelijker gevonden.

Wil je terug? Vast wel. We komen vaak in Maastricht en we hebben een vaste set hotels waar we graag overnachten; dit hotel maakt deel uit van de set. Lekker dicht bij het station, aardige mensen, goed ontbijt. Ik vermoed dat we ons over 5 of 6 verblijven in 043 weer bij het Townhouse zullen melden.

Slapen buiten de deur – Kaboom Hotel Maastricht

Ik houd heel erg van hotels. Geen idee hoe het komt, maar het is zo: van de receptie tot het doorgaans witte beddengoed, van de mini-bar waar ik nooit iets uit neem tot het ontbijtbuffet dat ik helemaal leegeet, en van de kussens tot de kleine flesjes wasmaterialen in de badkamer. Heerlijk. En omdat ik ieder excuus aangrijp om in een hotel te gaan slapen, kan ik mijn ervaringen mooi hier kwijt. Vandaag aflevering 6: Kaboom Hotel in Maastricht. 

Waarom? Het was het weekend voor Kerst, mijn moeder woont in de buurt van Maastricht, mijn broertje (met zijn C en de kleine Louis) in Maastricht, we hadden een tas vol cadeautjes en trek in kalkoen, dus dan zit er niets anders op dan in de trein naar 043 gaan zitten. Niet dat dat erg is, want Maastricht staat heel hoog in mijn lijstje lievelingssteden. Bovendien was er een nieuw hotel, het Kaboom hotel, en wat ik daarvan gezien en gelezen had leek me wel de moeite waard (en ik heb al veel hotels bezocht in Maastricht, dus iets nieuws is ook wel eens leuk).

Kaboom1Eerste indrukken Als je de trein verlaat en station Maastricht uitloopt (in ons geval na een helse heenreis, maar daar hebben we het maar even niet over) loopt je bijna meteen tegen Kaboom aan: ze zitten recht tegenover het station, in een pand waar mijn vader vroeger op zondag zijn Engelse kranten kocht. Je komt binnen in een mooie lobby, met allerlei vrolijke dingetjes (een beeld van een hond, snoep in potten, twee terraria met wandelende takken die je kunt huren – geweldig), en wordt ontvangen door een uiterst vriendelijke dame. Met een pasje kun je de lift activeren die je naar je hotelkamer brengt. De lift was helemaal volgekalkt door tevreden gasten (dat mocht, als je ook wilde, kon je een pen regelen bij de receptie), dus we gingen al met een tevreden gevoel naar de kamer.
Kaboom2De kamer
 Volledig volgens het concept van Kaboom was de kamer spaarzaam ingericht: een bed, een stoel, een kastje met een plant en wat informatie over het bed, een krukje naast het bed bij wijze van nachtkastje, een stok met kleerhangers en een forse televisie, die elke keer als we de kamer binnenkwamen aanging. Meer heb je op zich niet nodig – het is ook wel eens verfrissend om een kamer zonder allerlei onzin te hebben. Er was geen broekenpers, geen minibar (maar je kon bij de receptie allerlei drankjes ophalen, en die waren zelfs heel betaalbaar, dus ik vind het beter) en, en dat vind ik dan op zich wel weer jammer, geen thee- en koffiemogelijkheden. Alle vier de muren en het plafond waren bekleed met prachtig behang met allerlei plaatjes van Maastricht. In plaats van de onvermijdelijke informatiemap stond alles wat we moesten weten op de muur. Oh, en er was een klok zonder wijzers, vermoedelijk om een bijdrage aan de onthaasting te leveren.

Kaboom3Het bed De bedden van Kaboom maken deel uit van het concept, want de gedachte is dat je allerlei onnodige fratsen best kunt missen, maar een goed bed is onmisbaar. Daarom staan er dus in alle kamers Aupings, en die liggen natuurlijk heerlijk. Het bed in onze kamer bestond uit 2 eenpersoonsbedden, met twee eenpersoonsdekbedden. Sleeping apart together dus, maar ik heb de indruk dat dat het nieuwe hotelslapen is – jammer, en ik zal me blijven verzetten, maar ik vermoed dat ik het beter gewoon kan accepteren. De kussens waren lekker zacht en de lakens waren kraakhelder wit, dus ik was op zich tevreden. Vanuit het bed had je perfect uitzicht op de televisie; thuis hebben we geen tv op de slaapkamer, maar in een hotel mag je tv kijken in bed. Dat vind ik.

Kaboom4De sanitaire voorzieningen De badkamer was smal en diagonaal betegeld, dat vond ik wel een mooie touch, met een wasbak, een toilet en een douche met een regendouche en zo’n smalle losse douche voor als je je kont wilt wassen. De doucheproducten waren van Rituals, er was shampoo, crèmespoeling (die ontbreekt vaak), douchegel en bodylotion, dus dat was prima in orde. De föhn deed het goed en er waren meer dan voldoende handdoeken, maar dat bleek ook wel handig, want de glazen douchedeur sloot het hokje niet goed af, waardoor de halve badkamer blank stond na het douchen, en er was geen enkele manier om het waterballet te verhelpen behalve een handdoek opofferen.

Kaboom5 Het ontbijt Als je bij Kaboom slaapt, ontbijt je in het ernaast gelegen restaurant, waar je de rest van de dag, getuige de kaart, ook heel lekkere dingen kunt eten. Het ontbijtbuffet mocht er ook zijn: naast een ruim assortiment aan broodjes (met mini-chocoladecroissants, dus ik was blij), fruit, zuivel en sapjes hadden ze ook interessante belegjes, roerei, spek en worstjes, van die kleine doosjes Cornflakes en aanverwante zaken, en sushi. Ja. Sushi. Ik heb mijzelf getrakteerd op een intercontinental breakfast (mijn eigen term): sushi, eggs and bacon, un croissant et un tout petit pain au chocolat. Heel erg prima dus.

Kaboom6Unique selling points Ik vind Kaboom een prachtig hotel – er is voor mij precies de goede combinatie design-gebruiksgemak. De locatie is natuurlijk ook indrukwekkend, maar 20 meter verder is een ander hotel, waar we 1 keer hebben geslapen, maar sindsdien niet meer zijn geweest, dus kennelijk is zoiets voor mij niet doorslaggevend. De vriendelijke ontvangst, de lekkere bedden, de prosecco in de mini-bar, dat soort dingen vind ik gewoon heel belangrijk. En laten we eerlijk zijn: een hotel waar je wandelende takken kunt huren, dat is toch fantastisch?

Nog iets te zeuren? Ja, tuurlijk: zelfs in een hotel waarvan het concept is dat het overbodige geschrapt wordt, had ik wel een tafeltje aan mijn kant van het bed gewild (M had er wel een). Mijn telefoon en mijn prosecco lagen op de grond, en dat vinden ze niet zo leuk. We kregen bij het inchecken ook maar 1 pas voor de kamer, wat op zich niet erg is, maar wel als je de pas nodig hebt voor elektriciteit op de kamer en om ’s avonds het gebouw binnen te komen, dus toen M nog even wilde gaan roken leek het er even op dat ik in het donker op hem kon gaan wachten. Gelukkig liet de deurman hem weer binnen, maar een tweede pas was misschien handiger geweest. En als laatste zeurpuntje: ik vond de kamer niet goedkoop voor een hotel dat ‘budget’ in de eigen omschrijving zet (via Booking €180 inclusief ontbijt voor een medium-kamer, ook niet duur overigens), maar dat kwam waarschijnlijk door het moment dat we gekozen hebben.

Wil je terug? Graag – ik zou ook de andere kamers willen checken, en dan niet op een moment dat heel Nederland in Maastricht wil, want dan is het misschien een beetje goedkoper. Ik vond het echt een heel prettig hotel, met een goede, ontspannen sfeer, en ik kan de gedachte dat je dingen die je niet nodig hebt op hotelkamers makkelijk kan skippen wel waarderen. Er staat inderdaad vaak een boel zooi. Maar los van wat Kaboom allemaal niet heeft: wat ze wel hebben is een hotel met mooie kamers en heerlijke bedden, en daar kom ik tenslotte voor.

#selfiemuseum

Het project ‘Museumselfie’ is een van mijn favoriete projecten, omdat ik het leuk vind om musea te bezoeken en omdat ik selfies maken best grappig vind, want dan kijk je altijd een beetje raar en denkt niemand ‘wat een raar hoofd heeft die vrouw’. Of misschien denken mensen dat wel, maar dan kijken ze maar gewoon lekker naar de kunst. Want die is toch belangrijker dan mijn smoelwerk.

Zaal 36: ‘Hendrik Valk: Tussen Abstractie en Figuratie’, Museum De Lakenhal, Leiden

selfiemuseum36Op de opening van deze tentoonstelling, die ik overigens erg mooi vond, ben ik op de foto gegaan met een selfie van Hendrik Valk. Want dat vind ik toch eigenlijk gewoon het leukste: selfies maken met zelfportretten. Verder was op de tentoonstelling de volledige ontwikkeling van het werk van Valk te zien, inclusief een prachtig drieluik over Adam en Eva. De dochter van Valk heeft een genereuze schenking van werken aan de Lakenhal gedaan, dus ik hoop dat we na de verbouwing niet op tentoonstellingen aangewezen zijn om zijn schilderijen te bekijken.

Zaal 37: ‘Van Bosch tot Bruegel’, Museum Boijmans Van Beuningen, Rotterdam

selfiemuseum37

Ik ben een gigantische fan van het werk van Jeroen Bosch, omdat ik al die monstertjes die op veel van zijn schilderijen superleuk vind – ook al zitten ze in de hel, en is de hel op zich natuurlijk niet zo heel grappig. Ik had ook graag een selfie gemaakt met een van zijn schilderijen, maar toen ik als opwarmertje deze foto had gemaakt, met ‘De huilende bruid’ van Jan Sanders van Hemessen, bleek dat ik helemaal niet mocht fotograferen. Er was veel moois te zien; waar ik had verwacht dat ik al gauw genoeg zou hebben van het banale aspect van de tentoonstelling (subtitel ‘De ontdekking van het dagelijks leven’) vond ik het eigenlijk gewoon erg leuk om gezien te hebben.

Zaal 38: Heropening Rijksmuseum voor Oudheden, Leiden

selfiemuseum38Het RMO in Leiden werd voor zover ik het kon overzien 3 keer in een week heropend, maar dat zou zomaar eens het topje van de ijsberg kunnen zijn geweest. Naast de Grote Bobo-opening (met de minister) en de Kleine Bobo-opening (voor gemeenteraadsleden bijvoorbeeld) was er ook een docentenopening, en daar was ik, met bijna de volledige sectie Klassieke Talen van school. Het was een gezellig uitje, de collectie Griekse spullen had een mooie nieuwe opstelling ontvangen, en de gigantische grafvaas was er gelukkig nog om mee op een selfie te gaan. Gelukkig verandert niet altijd alles. Dat hoeft ook niet.

Zaal 39: ‘Nick en Simon – Open’, Museum De Fundatie, Zwolle

selfiemuseum39Even voor de duidelijkheid: ik was in De Fundatie om twee redenen: omdat ik daar nog nooit geweest was en de tentoonstelling ‘Gevaar en schoonheid: Turner en de traditie van het sublieme’, niet voor Nick en Simon. Maar hoewel de Turner-tentoonstelling op zich heel mooi was, zag ik daar weinig selfie-mogelijkheden. Voor dit schilderij van Ans Markus dan weer wel; het heeft geen titel, maar hoort bij het nummer ‘Ik weet dat je sterker bent’, dat ik verder niet ken, maar wel door een speaker bij het schilderij mocht aanhoren. Het zal allemaal wel, ik vond het een mooi schilderij.

Zaal 40: ‘Ceramix’, Bonnefantenmuseum Maastricht

selfiemuseum40

Omdat M en ik in Maastricht waren en omdat het Bonnefantenmuseum gewoon een heel mooi museum is, besloten we de ‘Ceramix’-tentoonstelling te bezoeken. En dat terwijl we helemaal niet van keramiek houden. Deze tentoonstelling deed overigens zeer haar best om ons ervan te overtuigen dat er toch wel veel kunstwerken van keramiek zijn die wel de moeite waard zijn – iets te veel, wat ons betreft, want na anderhalf uur waren we er echt wel klaar mee. Maar deze kakkerlakken van Bita Fayyazi vond ik eigenlijk wel stoer. En  ‘Soul Archive’ van Halim Al-Karim (een boekje van heel dunne blaadjes porselein) was ook mooi, en de ‘Painted Ladies’, tuttige poppetjes met tattoos en afgehakte hoofden van Jessica Harrison, waren gewoon heel goeie kunstwerken. Maar Ai WeiWei een vaas kapot zien gooien gaf ook wel wat bevrediging na zoveel keramiek.

Het museumselfie-project is nog lang niet afgerond en ik zal van alles wat ik bezoek verslag uitbrengen door een foto van mijn harses voor een kunstwerk van onschatbare waarde te plakken. Waarvoor bij voorbaat excuses.

Kerstvakantie

Het is eindelijk weer Kerstvakantie. Dat is mijn lievelingsvakantie: ik vind alle vakanties fijn als er niet gewerkt hoeft te worden (en laat dat nou net de definitie van vakantie zijn), maar deze vakantie bevat Kerstmis, dubbel geweldig want ik mag cadeaus krijgen en voor iedereen die mij dier is kopen, en Oud en Nieuw, een avond gezellig met vrienden en oliebollen, gevolgd door een pyjamadag met Weense walsen en schansspringen. Dat zijn de vaste elementen, maar ik heb ook wat extra onderdelen ingepland. Om te beginnen hebben we een weekend Maastricht, we slapen in een nieuw hotel, dineren bij een restaurant dat M en ik nog niet kennen, en voor het eerst in tijden eten we turkey bij mijn moeder, met mijn broertje en zijn gezin. Ik heb een excursie naar 020 met M en F & A, nog voor mijn verjaardag, met cultuur en lekker eten en drinken. We gaan op eerste Kerstdag ook uit eten: ik heb alle menu’s van de restaurants in Leiden vergeleken en ik vond het aanbod van Dartel het mooiste, dus daar zal ik in mijn nog nader te bepalen feestoutfit zijn. En er staat nog een uitje op de rol, want we gaan naar Groningen, om de Bowie-tentoonstelling te bezoeken en te slapen in een hotel waar M en ik warme herinneringen aan hebben. Ik zou mezelf niet zijn als ik niet ook nog allerlei dingen van mezelf moest: bovenaan het lijstje staat de yogafilosofiecursus die ik cadeau heb gekregen, want als ik een certificaat van Oxford University wil (en laten we eerlijk zijn, daar was het me natuurlijk om te doen), moet ik uiterlijk 4 januari mijn essay inleveren. En dan moet ik nog opruimen, heb ik een cateringclus en ik wil graag veel boeken lezen en naar de gym gaan. Ik hoef me niet te vervelen.

kerstmarktVandaag ben ik vast begonnen om mezelf in de Kerstsfeer te brengen. Ik heb een yogales gegeven, wat op zich niet heel Christmas is, maar de Kerstbrunch voor yoga-dames die erop volgde was dat natuurlijk wel. In de gym draaiden ze sfeervolle muziek (Last Christmas van Wham! met een dikke vette beat eronder), dus dat hielp een boel. Maar het bezoek met N aan de Kerstmarkt in de binnenstad van Leiden was wat ik nodig had om de knop definitief op Kerstmis te zetten: als je een uurtje rondloopt tussen de kraampjes met allerlei artikelen die bij uitstek in december passen (schapenvellen, Hello Fresh-boxen, snijplanken, je kent het wel), met een paar pauzes voor warme chocolademelk, broodjes worst en soep, dan voel je je vanzelf een soort Kerstfee. En dan hebben we ook nog een ijsbaan, waar het prima toeven is, zelfs voor mensen die niet schaatsen. Vanavond ga ik alle cadeaus die ik gekocht heb inpakken, en dan ben ik helemaal klaar voor de Kerstvakantie. Vol met plannen, maar met genoeg ruimte om te lanterfanten. Zo zie ik het graag.

Slapen buiten de deur – Kruisherenhotel

Ik houd heel erg van hotels. Geen idee hoe het komt, maar het is zo: van de receptie tot het doorgaans witte beddengoed, van de mini-bar waar ik nooit iets uit neem tot het ontbijtbuffet dat ik helemaal leegeet, en van de kussens tot de kleine flesjes wasmaterialen in de badkamer. Heerlijk. En omdat ik ieder excuus aangrijp om in een hotel te gaan slapen, kan ik mijn ervaringen mooi hier kwijt. Vandaag aflevering 1: het Kruisherenhotel in Maastricht.

Waarom? M en ik komen best vaak in Maastricht, want mijn familie woont daar (althans, het deel waar ik wat mee doe), maar dit hotel hadden we nog nooit geprobeerd, want het is ontzettend duur. Daarom stond het ook op de awesome-lijst, en hoefde ik alleen maar te wachten op een speciale gelegenheid, die zich vanzelf aandiende: mijn 40ste verjaardag. Het plan was om in Maastricht 40 te worden, nadat we hadden gegeten bij Beluga, en dan te slapen in dit hotel.

kruisheren1Eerste indrukken Ik meet mezelf vaak de illusie aan dat ik alles in Maastricht zo weet te vinden, maar dat gold voor dit hotel eigenlijk niet. Maar toen we ervoor stonden, was het behoorlijk indrukwekkend: het ziet er namelijk uit als een kerk. Want het is een kerk. Met een kloostergang, waar de kruisheren zich dan ooit bevonden. Uit de kerk steekt een imposante slurf, waardoor we naar binnen moesten, en toen stonden we in de kerk in de lobby, waar we werden ontvangen door 3 uiterst vriendelijke mensen. Een ervan* leidde ons rond door het hotel, met het advies de binnenplaats ook bij nacht te bezoeken, en bracht ons daarna naar onze kamer.

kruisheren5De kamer Het hotel is gemaakt met een box-in-box-constructie, zodat, als er zich weer kruisheren aandienen, de hele boel er in no-time uit kan zijn. Dat is niet te zien: de kamers zijn prachtig geïntegreerd in de ruimte – wij hadden bijvoorbeeld een enorm glas-in-lood raam, in een verder uiterst moderne kamer, en dat paste wonderwel bij elkaar. Onze kamer bestond uit een gangetje, met daarin een hokje met de mini-bar, een ophangrail voor de feestkleding en een ladekast, en daarna gingen we door een grote deur onze kamer in, met daarin een mooi bed, een bureau met allerlei leesvoer over andere projecten van de hoteleigenaar, een zithoek met televisie en een ruime badkamer (2 wasbakken, hebben we thuis niet, en een ligbad). Mooi en fris. Toen we na een korte doch hevige winkelexpeditie terugkwamen hadden de kruisherenkaboutertjes het bed teruggeslagen, de gordijnen gesloten en een fles water voor ons neergezet. Zeer attent.

kruisheren3Het bed Groot en wit, 2 aan elkaar geschoven eenpersoonsbedden, maar dan niet zo dat iemand de hele nacht in de naad lag, en het voordeel is dat ieder een eigen dekbed heeft. De kussens waren prima, 2 per persoon, en de volgende dag bleek dat ik me echt als een diva had kunnen profileren en de 2 andere soorten kussens die het hotel in de aanbieding heeft had kunnen laten komen om te testen welke het meest geschikt waren voor mijn poezelige hoofdje. Maar ik was eigenlijk wel tevreden.

kruisheren2De sanitaire voorzieningen We hadden dus een ligbad met daarin een regendouche (en dan zo’n losse kop voor als je toch je kont nog goed wilt wassen), en twee wasbakken. Er waren plenty handdoeken, en die waren ook weer aangevuld toen we na 2 uur terugkwamen, fancy natuurlijk, maar wat mij betreft onnodig. In het hokje in de gang lagen 2 badjassen met slippers, zodat ik na mijn pre-verjaardagsbad in stijl op de chaise-longue kon liggen. Verder was er een doosje met wattenstaafjes en schijfjes, douchemuts en badzout, en ik heb nog een schoenpoetsdoekje gezien (en meegenomen, sorry). De naam van de douche-producten (shampoo, crèmespoeling, douche-schuim en body lotion) was ‘Gothic Mystery’ – dat vond ik dan weer een beetje overdreven. Oh, en de scrub-handschoen was fabulous.

kruisheren4Het ontbijtbuffet Het ontbijt werd geserveerd op een prachtig plateau boven de lobby, zodat je aan alle kanten om je heen kon kijken naar het fraaie plafond van de kerk. Bij aanmelding kregen we de keuze aangeboden tussen koffie en thee, en toen konden we los op het buffet. Er was veel: brood met allerlei beleg, warmhoudbakken met eieren, spek, roerei en worstjes, yoghurt, vis, vlees, en een heleboel fruit. De jus kwam uit een pak, maar wel een goed pak, dus dat was geen ramp. Ik vond het een prima buffet, maar minder spectaculair dan de rest van het hotel doet verwachten.

kruisheer

Unique selling points Locatie en design. Het is een kerk, mensen. Hoe unique** wil je het hebben?

Nog iets te zeuren? Als ik heel erg mijn best doe: dat de mini-bar zo idioot duur was, maar ik was toch al dronken, dus niet echt een probleem, en dat de koffie die M voor me gezet heeft omdat de ontbijtmevrouw verdwenen was niet lekker was (maar dat zou aan M kunnen liggen). Maar dat zijn allebei marginale zaken. Oh ja, en het is dus best duur, maar voor een bijzondere gelegenheid is dat zeker de investering waard.

Wil je terug? Ja heel graag. Wie betaalt?

*Fooien we mensen die ons naar onze kamers brengen tegenwoordig? In Amerikaanse films doen ze het wel, maar ik zit niet in een Amerikaanse films. Kan iemand die op de hoogte is van de hedendaagse West-Europese mores dienaangaande mij even informeren? Dank.

**Op zich heb ik al eens in een kerk geslapen, maar daar gaat het nu niet om.

Verjaardag

Nadat ik er zo gigantisch naartoe heb opgebouwd, kan ik haast niet anders dan nog een laatste beetje aandacht besteden aan mijn 40ste verjaardag. Het was namelijk prachtig, en dan zou ik wel heel erg stom zijn als ik 3 mooie dagen (want het waren er inderdaad 3) niet als inspiratie zou gebruiken om over te schrijven – ter informatie aan de lezer, en voor mij als vehikel om nog een keer na te genieten. Op 14 juli reisden M en ik af naar Maastricht, waar ik een kamer had gereserveerd in het Kruisherenhotel (stond op de awesome-lijst, en ik zal er volgende week een review over schrijven) en een tafel bij Beluga Loves You (want daar hadden we, sinds het niet meer Beluga is, nog niet gegeten). Bovendien hadden we afgesproken met mijn moeder, mijn broertje, zijn vriendin en hun Louis, voor drankjes en cadeau-overdracht, en wilde M nog naar de Boss-store om overhemden* te kopen.  En dat hebben we allemaal gedaan. Het hotel was echt heel erg mooi, Maastricht is dat altijd, de overhemden waren er, het drankje was feestelijk, de cadeaus prachtig (een armband die Eva Schreuder voor me gemaakt heeft van mijn moeder en geld voor fancy lenzen voor mijn telefoon van mijn broertje en zijn vriendin) en de eerste van 2 feestjurken was een groot succes. Het diner bij Beluga was ook zalig: we hadden 8 gangen inclusief wijn, waarvan in elk geval de oester met het komkommerijs ons nog lang zal bijblijven.

belugaLichtelijk aangeschoten (en dan rond ik af naar beneden) bereikten M en ik net op tijd het Amorsplein, wat natuurlijk een prachtige plek is om 40 te worden. In het hotel kreeg ik van M de armband die ik al jaren wil hebben (een armband die ook een soort heupflacon is, zodat ik altijd gin bij me kan hebben), en een fles gin en een trechter, zodat het geschenk meteen ingezet kon worden. De volgende ochtend bleek ik voor het slapen gaan al mijn make-up te hebben verwijderd, dus ik was al gelijk onder de indruk van de hoeveelheid succesful adulting waar ik op mijn relatief oude dag toe in staat blijk te zijn. Na het ontbijtbuffet checkten we uit en gingen we koffie drinken met mijn moeder, die mij ook op de dag zelve nog even wilde feliciteren – en wie ben ik om dat tegen te houden? Daarna namen we de trein naar Rotterdam. Nou is het zo dat M is getogen in Rotterdam, maar geboren in Amsterdam, en hij gaat met enorm veel tegenzin naar 010, dus ik had gepoogd het leed een beetje te verzachten door hem een treinreis in de 1e klasse aan te bieden; dat werkte op zich, maar toen we aankwamen in het hotel dat ik had geboekt, NHOW (wordt ook nog gereviewd), bleek ik ook een kamer met uitzicht op de Kuip te hebben gereserveerd, dus daarmee was iedere mellow die de reis had bewerkstelligd bij mijn lievelingsAjacied verdwenen. Gelukkig was er wel een grote televisie, zodat M naar de Tour kon kijken terwijl ik me in feestjurk nummer 2 hees.

feestjurken

Ik had een tafel gereserveerd bij Las Palmas voor M, B en mijzelve, omdat ik daar heel graag eet en omdat het 30 meter van het hotel verwijderd ligt, zodat we even een goede bodem konden leggen voor het grote feest. Iedereen moest van mij de Bouchot-mosselen eten, en daarna had ik Bouillabaisse, M geit en B sukade. En daarna gingen we naar de geheime cocktailbar – een geheim dat ik nu met 30 vrienden heb gedeeld, want ze gingen speciaal voor mij open en maakten allerlei prachtige cocktails, waaronder mijn absolute favoriet, de Blood & Sand. Iedereen was in opperbeste stemming en ik heb wederom prachtige cadeaus gekregen: van cadeaubonnen voor Spring Wellness, via uitnodigingen om naar een vette actiefilm te gaan, een Japans restaurant te bezoeken of om waterpijp te gaan roken, met een détour naar een string, sieraden en een Blade-Runnerparaplu, tot nog 4 prachtige flessen gin. Mijn vrienden kennen me heel goed. Bij de geheime cocktailbar mag overigens niet gefotografeerd worden, sterker nog, de mobiele telefoons moeten uit, maar een van de dienstdoende Tom Cruises heeft een foto gemaakt waarop een deel van het gezelschap met lange rietjes de punch-kom leegdrinkt. En volledig conform mijn superpower van onzichtbaarheid als er foto’s gemaakt worden staat mijn gezicht er niet op – maar die glimmende tiet in het midden is van mij.

feestje

Het is M en mij kennelijk gelukt onszelf en de cadeaus de Erasmus-brug over te slepen, maar toen ik in het hotel wakker werd bleek ik toch maar tot 50% succesful adulting in staat, want al mijn make-up zat er nog keurig op. M was niet te porren om wakker te worden voor het ontbijtbuffet, want we hadden een late check-out, dus daar wilde hij optimaal van profiteren door zich nog even uitgebreid om te draaien en het gordijn dicht te laten (want dan hoefde hij de Kuip niet te zien), dus ik ben in mijn eentje gaan ontbijten. Maar dat was eigenlijk wel prima, want dan kon ik bij de koffie nog even rustig nadenken over alle feestelijkheden waar ik van had genoten. En dat waren er nogal wat – ik kijk met heel erg veel plezier terug op mijn driedaagse verjaardag, en hoewel ik nog wel een week bezig ben het gewicht dat ik erbij heb gekregen er weer af te sporten, was het het allemaal waard.  En 41 is vast wel ergens een kroonjaar, toch? Ik hoop het, want jarig zijn blijft het leukste wat er is!

koffie*M is, net als ik overigens (als alle merken behalve de 4 die ik altijd koop zouden stoppen te bestaan zou het mij waarschijnlijk niet opvallen), tamelijk merkvast: jasjes en overhemden van Boss, spijkerbroeken van Levi’s (501, en verder geen ruimte voor fancy toestanden) en sokken en t-shirts van de Hema.