Categorie archief: Museum

#selfiemuseum

Ik loop een beetje achter met de museumselfies. Of op zich niet met de museumselfies als zodanig, die maak ik vol verve als ik een museum bezoek, maar ik heb al een tijdje geen verzameling gemaakt en als blogpost gepubliceerd. Bij dezen dus. Ik ben nu bij tot voor Rome, dus begin april, wat wil zeggen dat ik ieder moment nog een keer kan toeslaan met nog 5 zalen in het Selfiemuseum. Want musea bezoeken is toch een van de mooiste dingen die er zijn, en mijn smoelwerk voor kunstwerken hangen blijf ik leuk vinden.

Zaal 51: ‘Banksy: Laugh Now’ en ‘Warhol: Royals’, Museum Moco, Amsterdam

museumselfie51

Dit was het tweede museum dat ik op een dag bezocht (de eerste staat in het vorige selfiemuseum), en deze kwam tamelijk onverwacht, want ik zag dat er in een museum dat ik niet kende (Museum Moco – zal wel aan mij liggen, maar ik had er nog nooit over gehoord), en waar mijn museumjaarkaart niet geldig was, niet een, maar twee tentoonstellingen waren, van Andy Warhol, die ik altijd leuk vind, en van Banksy, die B altijd leuk vindt, en die ik wel ok vind, dus toen ben ik naar binnen gegaan. Het waren ook twee leuke tentoonstellingen, en ik vond Banksy zelfs meer dan ok. De kans om een selfie te maken met mijn middelvinger omhoog bij deze rebelse politieagent van Banksy kon ik natuurlijk niet laten lopen.

Zaal 52: Kröller-Müller Museum, Otterlo

museumselfie52Ik was op een excursiedag met leerlingen van 5V naar de Hoge Veluwe. We begonnen met een rondleiding door het Kröller-Müller museum en de beeldentuin eromheen, daarna kregen we een wandeling door het bos onder begeleiding van een soort boswachter. Het was een prachtige dag, en behalve dat ik op mijn donder kreeg van de rondleidster omdat ik liep te kletsen, heeft iedereen zich voortreffelijk gedragen. In de beeldentuin stonden allerlei mooie beelden, waaronder de serie Hoofdstukken van Jan Fabre, zelfportretten met dierlijke elementen. En als je de kans krijgt om met de combinatie van een man en een unicorn op de foto te gaan, moet je dat altijd doen. Altijd.

Zaal 53: Norsk Hermetikkmuseum, Stavanger (Noorwegen)

Dit is de eerste van drie musea die M en ik in Noorwegen hebben bezocht: het inblikmuseum in Stavanger. Ik had niet gedacht dat ik een museum dat volledig gewijd is aan het inblikken van sardientjes zo boeiend zou kunnen vinden. En dan zijn het niet eens echte sardientjes – dat weet ik, omdat in het museum de teksten van de rechtszaken over de naam van de visjes die op het blik staan te lezen waren. Verder was er een opstelling van alle verschillende fasen van het inblikproces en een reconstructie van het originele kantoor van de baas van de inblikfabriek. Echt, meer wil een mens niet weten van hoe het is om niet-sardientjes in te blikken.

Zaal 54: Kode 3 Kunstmuseum, Bergen (Noorwegen)

In Bergen zijn meerdere Kode-musea, die ieder een ander soort collectie hebben. Kode 3 was volgens mijn reisgids de beste, want daarin hing de Noorse kunst uit de 19e en 20ste eeuw. Ik vond het een mooie collectie, met niet alleen Noorse kunst, maar ook meubels (waar ik iets minder mee heb). Normaal houd ik niet zo van portretten, maar in dit museum vond ik ze wel mooi. Ik sta hier voor het schilderij Aften på Karl Johan van Munch (dat betekent geloof ik Avond op Karl Johan, en dan is Karl Johan een straat), waarbij ik mijn best heb gedaan om zo weinig mogelijk expressie op mijn gezicht te hebben, Munch-style.

Zaal 55: Rockheim, Trondheim (Noorwegen)

Rockheim is een museum voor popmuziek. Noorse popmuziek om precies te zijn. En gek genoeg weet ik daar niet zoveel van. Na het bezoek aan dit museum weet ik daar meer van dan ik zou willen – want de jaren ’60-trends in muziek in Noorwegen zijn ongeveer zo boeiend voor mij als pak hem beet Boudewijn de Groot voor een gemiddelde Noor. Maar de jaren ’80-trends in muziek in Noorwegen bevatten a-ha, en daar ben ik al sinds de jaren ’80 fan van. Ik heb zelfs bij wijze van voorbereiding op het bezoek aan Noorwegen een a-ha-t-shirt gekocht, zodat ik op de foto kon met de a-ha-display in dit museum. En ik kreeg een compliment van de meneer bij de balie, dus ik was gelukkig.

Het museumselfie-project is nog lang niet afgerond en ik zal van alles wat ik bezoek verslag uitbrengen door een foto van mijn harses voor een kunstwerk van onschatbare waarde te plakken. Waarvoor bij voorbaat excuses.

sprs.me

Toen ik mijn sprs.me vakantie boekte, had ik vooral veel zin om een weekend in mijn eentje weg te gaan. Het was de 2016-versie van het grote masturdating-weekend van 2015, dat ik in Zwolle besteed heb, waarbij het de bedoeling was dat ik een paar dagen in een leuke stad zou zijn, met mijn laptop en ereader in een hotel, zodat ik nieuwe dingen kon zien en doen, en als ik daarmee klaar was, kon gaan lezen en schrijven. En bijslapen. En lekkere dingen kon gaan eten. Het maakte me eigenlijk niet zo heel veel uit waar ik heen zou gaan, merkte ik ook in de aanloop naar het weekend. Ik kon op de website zien hoe het weer zou worden, 14 tot 16 graden met meer dan een kans op regen, waardoor ik wist dat ik niet naar Scandinavië zou gaan en het vermoeden had dat ik ergens in Zuid-Europa zou zitten. M en ik dachten lang dat het Bratislava zou worden, mijn leerlingen dachten Mosul, maar dat bleek geen van beide waar: toen ik vrijdagochtend heel erg vroeg op Schiphol aankwam en mijn code in de site invoerde, werd mijn reisbestemming onthuld.

sprsme

Malaga dus. M en ik zijn jaren geleden al eens in Malaga geweest, maar gelukkig kon ik me er weinig van herinneren. Dat kwam doordat het toen het begin- en eindpunt van een reis door Zuid-Spanje was en al die steden in mijn herinnering een beetje zijn samengevloeid, dus het was voor mij helemaal niet erg om nog een keer die kant op te gaan. Het eerste wat ik gedaan heb, nadat ik was ingecheckt, was een emmer koffie halen bij Starbucks en eens even stevig onderzoek doen naar wat ik allemaal in Malaga zou kunnen doen. En M laten weten waar ik heenging, want dat had ik hem beloofd. De vlucht heb ik slapend doorgebracht (dat is een speciale vaardigheid van mij, ik kan tegenwoordig tijdens het opstijgen al in slaap vallen), dus toen ik rond 10.00 het vliegveld verliet kon ik redelijk fit de bus naar het centrum betreden. Met de gps op mijn telefoon vond ik gemakkelijk een prettig café vol hipsterontbijtpotentieel, en daarna ging ik even mijn koffer dumpen in het hotel. Het was een prima hotel, met een eenvoudig kamertje, waar alles instond wat ik nodig had: een fijn bed, een bureau, prima WiFi, en een badkamer. Toen ben ik de stad gaan verkennen. Er waren 2 dingen die bezwaarlijk waren: het regende en het was Black Friday, waardoor het enorm druk was met natte mensen, maar goed, ik was er ook en ik was ook nat, dus dan mag je niet klagen. Ik ben naar de overdekte markt gelopen om naar de kraampjes te kijken en visjes te eten, toen ben ik weer gaan wandelen naar de pier, waar ik het Centre Pompidou bekeken heb, toen ging ik weer terug de stad in, waar ik een glaasje Pedro Ximenez heb gedronken en churros heb gegeten, en toen was ik zozeer nat en koud en moe dat ik in het hotel ben gaan douchen en de rest van de avond heb doorgebracht in mijn pyjama.

sprsme2

Ik ben dag 2 begonnen met een rondje hardlopen. Ik heb verder geen spectaculaire tijd neergezet, maar hardlopen in het buitenland is best een handige manier om sightseeing in de regen te combineren met sporten, want je verplaatst je sneller tussen de verschillende items door. Ik ben verder langs de zee gerend dan ik op de eerste dag was geweest, vooral omdat ik me afvroeg waar M en ik destijds hadden gegeten. Malaga is sinds wij er geweest zijn namelijk zo gepimpt dat het allemaal anders is, en het soort restaurant waar wij toen aten zie je bijna niet meer. Volgens mij is er nu een hitsige boulevard waar toen shabby restaurantjes zaten. Na het rennen was ik nog net op tijd voor het ontbijt bij het café tegenover het hotel. Daarna heb ik de middag besteed aan door de stad wandelen, nog steeds in de regen, en eten: eerst paella bij El Pimpi, een prachtige ouderwets restaurant, toen thee en matcha-taart bij La Teteria. Tussendoor bezocht ik het Picasso-museum, want dat hadden M en ik destijds overgeslagen; ik vond het een mooi museum, met een prettig overzichtelijke collectie. De Romeinse muurtjes in de kelder waren een onverwachte bonus. Na een paar uurtjes op de kamer ben ik weer de stad ingegaan om te eten, dit keer bij Los Gatos, waar ik jamón, croquettas en gestoofde varkenswang bestelde. Het mooiste aan dit restaurant was hoe ongelooflijk druk het was – ik stond samengeperst tussen anderen aan de bar te eten, het leek wel of ze niemand wegstuurden, ook al was er geen plek. Ik vond het al met al wel een mooi authentieke ervaring. Na het eten was ik zo moe en vol dat ik bijna meteen ben gaan slapen. Want daar was de reis natuurlijk ook voor.

sprsme3

Op dag 3, de laatste dag, regende het ook. Desondanks ben ik na het ontbijt verder gegaan met het project ‘Malaga-bekijken’: ik bezocht het Romeinse theater, want dat was tamelijk onvermijdelijk, en de Alcazaba, een mooie oude Moorse vesting op een heuvel, zodat ik ook nog eens een mooi uitzicht over de stad bleek te hebben. Daarna bleek de cathedraal, waar op vrijdag en zaterdag nog stevig entree werd geheven, op de Dag des Heren gewoon gratis, dus die heb ik ook nog even bezichtigd en geluisterd naar de enthousiast zingende non, die de hele tijd hetzelfde vers vals herhaalde. En omdat ik voor de zoveelste keer natgeregend was, vond ik het wel weer tijd voor taart. Ik had nog nooit red velvet taart gegeten, dus dat heb ik gedaan, en ik dronk daar een cafe bombon bij, want daar had ik iemand op de eerste dag over horen praten. Het is een soort koffie verkeerd, maar dan met gecondenseerde melk, en dat is best lekker. En best zoet overigens. Ik ben nog een klein beetje verder gaan wandelen, en toen was het tijd om op zoek te gaan naar de bus naar het vliegveld. Daar was ik ruim op tijd om even rustig naar alle winkels te kijken, temeer daar de vlucht stevig vertraagd was. Uiteindelijk was ik rond 01.00 thuis, net op tijd om nog even snel met M bij te kletsen, zodat ik de week met een minimaal slaaptekort kon beginnen.

sprsme4

Ik heb echt een heel mooi weekend in Malaga gehad. Ik vond het een prachtige stad, en ik heb veel gezien, gedaan en lekker gegeten. Kortom, bijna geen klachten. Er waren 2 dingen waar ik iets minder gelukkig over was, namelijk de terugreis, vanwege de vertraging en het feit dat ik mijn kekke handbagagekoffertje ineens toch moest inchecken (omdat iedereen met kekke handbagagekoffertjes reisde), waardoor ik bijna de laatste reguliere trein naar Leiden heb gemist, en de regen. Het regende namelijk eigenlijk gewoon het hele weekend non-stop, maar daar kon sprs.me niks aan doen, want het enige wat zij deden was mij in een koude maand naar een potentieel warm land sturen – dat het potentieel warme land dan vooral nat is is niet te voorzien. De vertraging lag ook buiten hun macht. Ik ben eigenlijk heel erg enthousiast over sprs.me, en ik zou het iedereen aanraden.* Sterker nog, ik ben mijn volgende al aan het plannen, dit keer samen met M. Want een gedeelde ervaring is ook wel weer eens leuk om op te doen.

* Als je een sprs.me wilt boeken, mail me dan even. Als ik je een uitnodiging stuur, krijg je €20 korting, en ik overigens ook. Win-win dus.

#selfiemuseum

Het is niet zo dat ik ben gestopt met musea bezoeken. Of dat ik ben gestopt met museumselfies maken, want dat vind ik, behalve de relatieve rust en de mooie dingen die ik in een museum zo enorm waardeer, natuurlijk altijd leuk om te blijven doen. Maar ik had gewoon andere dingen om over te kletsen. Die heb ik nog steeds, maar laat ik toch maar eens een update plegen. We beginnen in Rome, dus dat was april, en eindigen in Amsterdam. Met nog wat steden ertussen.

Zaal 46: Palazzo Barberini, Rome

museumselfie46

Ik was nog nooit in het Palazzo Barberini geweest. Dat komt doordat iedere docent op onze Rome-reis vaste musea heeft, en ik heb een andere. Maar dit jaar was ik niet ingedeeld als museumdocent, dus ik kon met K mee naar Barberini. Een mooi museum, met een tamelijk overzichtelijke collectie, die nog iets overzichtelijker werd doordat een deel niet toegankelijk was. Maar het belangrijkste schilderij, Judith en Holofernes van Caravaggio, konden we wel zien. En dat kwam goed uit, want ik had nieuwe oorbellen gekocht, en dat zijn de oorbellen die Judith ook draait op dit schilderij.

Zaal 47: ‘Warhol’s World’, Museum Jan van der Togt, Amstelveen
museumselfie47Tijdens een quality time-dagje met M bezochten we dit kleine museum in Amstelveen, niet omdat het museum nou per se op een bucket list of wat voor list dan ook stond, maar omdat er een tentoonstelling over Warhol was. En wij houden allebei heel erg van Warhol. Het was een aardige tentoonstelling, met foto’s en beelden van en door Warhol, met een paar dingen die we echt nog nooit gezien hadden (als je Warhol-fan bent, moet je kunnen omgaan met veel herhaling). Ik sta hier op de foto met een foto van Warhol. Ik weet niet of dit een selfie van hem is, maar het is sowieso wel Warhol om je met Warhol te fotograferen op een tentoonstelling over Warhol.

Zaal 48: ‘De Boeddha’, Museum Volkenkunde, Leiden
museumselfie48Ik was ook al de opening van deze tentoonstelling geweest (the perks of being a bobo), maar  daar was het heel erg druk, en bovendien was ik nogal gepreoccupeerd door de boeddhistische monniken uit Waalwijk en had ik een vergadering, dus ik ben in recordtijd over de tentoonstelling heen gerend. Later ben ik nog een keer teruggegaan om rustig te kunnen kijken.  Ik vond het een prachtige tentoonstelling, heel erg informatief en interessant, en dat mag in het licht van het feit dat weinig mensen zo a-spiritueel zijn als ik een serieus compliment zijn. De tentoonstelling wordt binnenkort verplaatst naar het Tropenmuseum in Amsterdam, dus voor iedereen die wil: het kan nog. En anders is er nog altijd de Boeddha-zaal in Museum Volkenkunde, een van de mooiste plekken in Leiden.

Zaal 49: ‘Rhythm & Roots’, Tropenmuseum, Amsterdam

museumselfie49
Ik was uitgenodigd op de opening van deze tentoonstelling (met als extra lokkertje een optreden van Shirma Rouse), over muziek waarvan de oorsprong in Afrika ligt. En ja, dat geldt voor bijna alle muziek, dus er was genoeg te beleven. Daarom heb ik ook een koptelefoon  op, want je kon luisteren naar allerlei muziek – toch tamelijk onontbeerlijk in een tentoonstelling over muziek, en een mooie manier om te voorkomen dat er enorme herrie is in het museum omdat alles door elkaar gespeeld wordt. Omdat het lastig is jezelf te fotograferen met muziek, heb ik gekozen voor het leren jasje van Elvis. Want dat hing er ook.

Zaal 50: ‘Lichte zeden’, Van Gogh Museum, Amsterdam

museumselfie50Vlak voordat deze tentoonstelling over prostitutie in de schilderkunst op haar einde liep, ben ik nog even snel naar het Van Gogh-museum gegaan, want het onderwerp leek me wel wat. En  dat was het ook, want ik heb genoten van deze tentoonstelling: er waren geïdealiseerde  afbeeldingen van prostituees, maar ook hele realistische, ik zag foto’s, filmpjes, muntjes uit bordelen, en een gigantisch beschilderd bed. Van het schilderij waar ik mee op de foto sta heb ik ook een sjaal gekocht, schitterend, want wie wil er nou niet met een naakte hoer om heur hals lopen? Het schilderij heet ‘Rolla’ en is van Henri Gervex, en Rolla is niet de blote vrouw, maar de man die aan de arm (links) vastzit. Alsof het in dit schilderij ooit om hem is gegaan.

Het museumselfie-project is nog lang niet afgerond en ik zal van alles wat ik bezoek verslag uitbrengen door een foto van mijn harses voor een kunstwerk van onschatbare waarde te plakken. Waarvoor bij voorbaat excuses.

#selfiemuseum

Ik loop een beetje achter met de museumselfies. Of op zich niet met de museumselfies als zodanig, die maak ik vol verve als ik een museum bezoek, maar ik heb al een tijdje geen verzameling gemaakt en als blogpost gepubliceerd. Bij dezen dus. Ik ben nu bij tot voor Rome, dus begin april, wat wil zeggen dat ik ieder moment nog een keer kan toeslaan met nog 5 zalen in het Selfiemuseum. Want musea bezoeken is toch een van de mooiste dingen die er zijn, en mijn smoelwerk voor kunstwerken hangen blijf ik leuk vinden.

Zaal 41: ‘Isa Genzken: Mach Dich Hübsch!’, Stedelijk Museum, Amsterdam

museumselfie42

Dit kunstwerk, een verzameling Nofretetes (ja, zo schrijft zij dat, ik ken de mevrouw ook onder een andere naam), was voor mij het hoogtepunt van een verder overigens teleurstellende tentoonstelling. Mevrouw Genzken was getrouwd met Gerhard Richter, wiens werk ik doorgaans zeer kan waarderen, maar wil graag om meer dan dat bekend staan. Daar heb ik begrip voor, maar de rotzooi die ze hier tentoonstelde lijkt me geen aanleiding tot grote roem. Al vond ik de grote sprietachtige objecten op de vloer wel weer mooi – en het was een heel gezellig uitje met M en F & A, en dat is ook wat waard, lijkt me.

Zaal 42: ‘David Bowie is’, Groninger Museum, Groningen

museumselfie41Voor de grote Bowie-tentoonstelling, eerder te zien in het Victoria and Albert in Londen, waren M en ik zeker bereid om naar Groningen te reizen. Dat gold ook voor heel veel andere mensen, want hoewel er van tevoren kaartjes gekocht moesten worden, vermoedelijk ook met het oog op hoeveel mensen er in het museum pasten, waren de rijen disproportioneel groot en was het gewoon veel te druk. Maar aan de andere kant: het was een schitterende tentoonstelling, waar je met een koptelefoon op doorheen moest lopen om naast alle beelden ook van het relevante geluid voorzien te worden. Op die manier werd er helemaal niets aan de verbeelding overgelaten, wat ik ergens ook wel jammer vond, want met mijn verbeelding is niets mis. Er was ook een foto-verbod, dus deze sneaky selfie van mij met het pak waarin Bowie Starman zong bij Top of the Pops was het beste dat ik eruit kon slepen.

Zaal 43: ‘Ode aan de Nederlandse mode’, Gemeentemuseum Den Haag
selfiemuseum 43Ik vind tentoonstellingen altijd leuk, maar tentoonstellingen met dingen die ik zelf ook heb vind ik nog veel leuker. Op deze tentoonstelling zag ik een outfit van Oilily, waarvan ik ooit de trui heb bezeten, en ik had voorkennis dat de Dripping-jurk van Michael Barnaart van Bergen ook op de tentoonstelling te zien was, dus ik had mijn eigen exemplaar ook aan, hetgeen tot nogal wat consternatie leidde in het museum. Deze selfie heb ik gemaakt voor de serie kleren van Viktor en Rolf. Dit was een prachtig vormgegeven tentoonstelling, met heel veel mooie kleren. Zo’n tentoonstelling waarvan ik zin krijg om te gaan winkelen.

Zaal 44: ‘Keith Haring – The political line’, Kunsthal Rotterdam

selfiemuseum44Keith Haring is zo’n kunstenaar van wie ik 1 of 2 werken in een tentoonstelling wel kan waarderen, maar van wie ik nu, door middel van deze overzichtstentoonstelling, heb ontdekt dat ik een tentoonstelling die volledig aan zijn oeuvre gewijd is gewoon te veel vind. Waar volgens de bordjes en de informatie de nadruk werd gelegd op het feit dat het allemaal erg geëngageerd is wat Haring maakte, werd ik een beetje zenuwachtig van al die kriebelpoppetjes overal. Maar als je de kans krijgt om met een gigantische roze piemel op de museumselfie te gaan, moet je die altijd met beide handen aangrijpen. De kans dus. Niet de piemel.

Zaal 45: ‘Jheronimus Bosch – Visioenen van een genie’, Noordbrabants Museum, Den Bosch.

museumselfie45

Ja, dit is echt een superslechte museumselfie. Dat zie ik ook wel. Maar ik mocht van het Noordbrabants Museum geen foto’s maken op de tentoonstelling, dus deze is stiekem gemaakt voor een beeldscherm. Aan de andere kant: ik was er toch maar wel. M en ik zijn enorme fans van Jeroen Bosch, dus het was heel mooi om een aantal werken van hem gezien die we nog niet kenden. Minder mooi vond ik de drukte – je zou denken dat een museum een beperkte hoeveelheid kaartjes verkoopt om ervoor te zorgen dat er niet te veel mensen in een zaal zijn, zodat je gewoon naar de schilderijen kan kijken, maar de zalen waren stampvol luidpratende bejaarden*.

Het museumselfie-project is nog lang niet afgerond en ik zal van alles wat ik bezoek verslag uitbrengen door een foto van mijn harses voor een kunstwerk van onschatbare waarde te plakken. Waarvoor bij voorbaat excuses.

Een weekend cultuur

Dit weekend werden de Signatures Cultuurweken (ik blijf het een stomme naam vinden) in Leiden afgesloten, volledig conform traditie met de Museumnacht. M en ik hadden er dit jaar veel zin in, in de eerste plaats vanwege het leuke programma, en in de tweede plaats omdat we vorig jaar niet gegaan zijn (schande, ik weet het), dus we waren er wel weer eens aan toe. We hebben ontzettend veel gezien: we begonnen in Scheltema, waar Museum Corpus een gelegenheidsdependance had opgericht en Erik Scherder op het programma had gezet. M is een groot fan van zijn didactische stijl; ik voel me altijd een beetje behandeld als een kind bij Ome Willem, maar het was wel een mooie presentatie over de hersenen en hoe we ervoor kunnen zorgen door te sporten. Na Scheltema gingen we naar de Hortus, waar een optreden was van Michael Prins, die ik niet zo goed ken, maar die met zijn liedjes uitstekend paste in de sfeer van de Oranjerie tijdens de schemering. De Hortus was als locatie extra aantrekkelijk omdat ze er cocktails zouden serveren (maar die gingen op terwijl we in de rij stonden) en omdat je er Leyden Gin kon proeven (die ging ook op, maar we waren nog net op tijd voor een mini-glaasje). De volgende, en laatste locatie was het Sieboldhuis, waar ik geen sumo-pak heb aangetrokken (jammer – niemand wilde met mij worstelen), geen sushi heb gegeten (ook jammer – ik had echt geen honger), een laatste liedje van Sjoerd Raaijmakers heb gehoord (mooi) en Japanse spookverhalen verteld door Tijs van het PS|Theater heb gehoord (spannend).  Een mooie, volle culturele avond dus – ik ga volgend jaar zeker niet overslaan.

museumnacht

Zondag had de stad geluk, want de platenzaak Velvet vierde zijn 25ste verjaardag, en hoewel het een landelijke keten is, had was ervoor gekozen om het feestje in Leiden te houden, want daar was de eerste vestiging. We werden getrakteerd op allerlei live-optredens, waarbij ik de kans greep om voor de derde keer dit jaar Spinvis te zien en voor de eerste keer Douwe Bob. Ik kan altijd heel erg genieten van Spinvis – ik was dit keer iets te laat, dus ik vermoed dat ik ‘Oostende’ heb gemist, wat ik jammer vond, want dat is mijn lievelingsnummer, maar ‘Kom terug’ was het afsluitende liedje, en dat maakte veel goed. Ik heb zowaar een LP gekocht, alleen om hem door Spinvis te laten signeren. Op zich jammer dat hij mijn naam fout schreef, maar goed, ik heb een gesigneerde plaat, en dat is ook wat waard. Douwe Bob had een bizarre cowboyoutfit aan en had het erg druk met het publiek op te hitsen om in het water te springen (en vervolgens aan te bieden de boete te betalen voor die drie dwazen die het ook daadwerkelijk gedaan hebben), maar het was eigenlijk wel gewoon een goed optreden. Na het optreden schijnt zijn signeersessie op chaos te zijn uitgelopen, maar dat heb ik allemaal gemist, want ik hoefde geen gesigneerde cd van Douwe Bob. Het was een mooie muzikale middag, en een prachtige afsluiting van een cultuurrijk weekend. Zo heb ik ze graag!

verjaardagvelvet

De 10 van woensdag

Ik wil weer naar een museum. Of eigenlijk wil ik naar een heleboel musea, want ik vind het altijd leuk in musea. Er waren tijden dat een museum een goeie plek was om even een paar uur in een rustige omgeving te zijn, maar dat is tegenwoordig wel anders, want niemand houdt nog zijn smoel in een museum, en dat zal ik moeten accepteren. Het is rustiger in de bioscoop, want dan komt het geluid maar uit een hoek. Maar goed, mijn hypersensitiviteit is nu niet datgene waar ik een lijstje van wil maken; dit zijn de 10 tentoonstellingen die ik graag wil gaan bezoeken.

  1. ‘Ode aan de Nederlandse mode’ in het Gemeentemuseum Den Haag.
  2. ‘Keith Haring. The political line’ in de Kunsthal in Rotterdam.
  3. ‘Insteken, omslaan. Breiwerk van Chanel tot Westwood’ eveneens in de Kunsthal.
  4. ‘Spaanse meesters uit de Hermitage’ in de Hermitage in Amsterdam.
  5. ‘Jheronimus Bosch. Visioenen van een genie’ in het Noordbrabants Museum in Den Bosch.
  6. ‘De Boeddha’ in Museum Volkenkunde in Leiden.
  7. ‘Catwalk’ in het Rijksmuseum (in Amsterdam dus).
  8. ‘Jacht met de camera. Visioenen van de Nederlandse natuurfotografie’ in het Fotomuseum Rotterdam.
  9. ‘Lichte zeden’ in het Van Gogh Museum Amsterdam.
  10. ‘Haar in mode en kunst’ in het Centraal Museum Utrecht.

#selfiemuseum

Het project ‘Museumselfie’ is een van mijn favoriete projecten, omdat ik het leuk vind om musea te bezoeken en omdat ik selfies maken best grappig vind, want dan kijk je altijd een beetje raar en denkt niemand ‘wat een raar hoofd heeft die vrouw’. Of misschien denken mensen dat wel, maar dan kijken ze maar gewoon lekker naar de kunst. Want die is toch belangrijker dan mijn smoelwerk.

Zaal 36: ‘Hendrik Valk: Tussen Abstractie en Figuratie’, Museum De Lakenhal, Leiden

selfiemuseum36Op de opening van deze tentoonstelling, die ik overigens erg mooi vond, ben ik op de foto gegaan met een selfie van Hendrik Valk. Want dat vind ik toch eigenlijk gewoon het leukste: selfies maken met zelfportretten. Verder was op de tentoonstelling de volledige ontwikkeling van het werk van Valk te zien, inclusief een prachtig drieluik over Adam en Eva. De dochter van Valk heeft een genereuze schenking van werken aan de Lakenhal gedaan, dus ik hoop dat we na de verbouwing niet op tentoonstellingen aangewezen zijn om zijn schilderijen te bekijken.

Zaal 37: ‘Van Bosch tot Bruegel’, Museum Boijmans Van Beuningen, Rotterdam

selfiemuseum37

Ik ben een gigantische fan van het werk van Jeroen Bosch, omdat ik al die monstertjes die op veel van zijn schilderijen superleuk vind – ook al zitten ze in de hel, en is de hel op zich natuurlijk niet zo heel grappig. Ik had ook graag een selfie gemaakt met een van zijn schilderijen, maar toen ik als opwarmertje deze foto had gemaakt, met ‘De huilende bruid’ van Jan Sanders van Hemessen, bleek dat ik helemaal niet mocht fotograferen. Er was veel moois te zien; waar ik had verwacht dat ik al gauw genoeg zou hebben van het banale aspect van de tentoonstelling (subtitel ‘De ontdekking van het dagelijks leven’) vond ik het eigenlijk gewoon erg leuk om gezien te hebben.

Zaal 38: Heropening Rijksmuseum voor Oudheden, Leiden

selfiemuseum38Het RMO in Leiden werd voor zover ik het kon overzien 3 keer in een week heropend, maar dat zou zomaar eens het topje van de ijsberg kunnen zijn geweest. Naast de Grote Bobo-opening (met de minister) en de Kleine Bobo-opening (voor gemeenteraadsleden bijvoorbeeld) was er ook een docentenopening, en daar was ik, met bijna de volledige sectie Klassieke Talen van school. Het was een gezellig uitje, de collectie Griekse spullen had een mooie nieuwe opstelling ontvangen, en de gigantische grafvaas was er gelukkig nog om mee op een selfie te gaan. Gelukkig verandert niet altijd alles. Dat hoeft ook niet.

Zaal 39: ‘Nick en Simon – Open’, Museum De Fundatie, Zwolle

selfiemuseum39Even voor de duidelijkheid: ik was in De Fundatie om twee redenen: omdat ik daar nog nooit geweest was en de tentoonstelling ‘Gevaar en schoonheid: Turner en de traditie van het sublieme’, niet voor Nick en Simon. Maar hoewel de Turner-tentoonstelling op zich heel mooi was, zag ik daar weinig selfie-mogelijkheden. Voor dit schilderij van Ans Markus dan weer wel; het heeft geen titel, maar hoort bij het nummer ‘Ik weet dat je sterker bent’, dat ik verder niet ken, maar wel door een speaker bij het schilderij mocht aanhoren. Het zal allemaal wel, ik vond het een mooi schilderij.

Zaal 40: ‘Ceramix’, Bonnefantenmuseum Maastricht

selfiemuseum40

Omdat M en ik in Maastricht waren en omdat het Bonnefantenmuseum gewoon een heel mooi museum is, besloten we de ‘Ceramix’-tentoonstelling te bezoeken. En dat terwijl we helemaal niet van keramiek houden. Deze tentoonstelling deed overigens zeer haar best om ons ervan te overtuigen dat er toch wel veel kunstwerken van keramiek zijn die wel de moeite waard zijn – iets te veel, wat ons betreft, want na anderhalf uur waren we er echt wel klaar mee. Maar deze kakkerlakken van Bita Fayyazi vond ik eigenlijk wel stoer. En  ‘Soul Archive’ van Halim Al-Karim (een boekje van heel dunne blaadjes porselein) was ook mooi, en de ‘Painted Ladies’, tuttige poppetjes met tattoos en afgehakte hoofden van Jessica Harrison, waren gewoon heel goeie kunstwerken. Maar Ai WeiWei een vaas kapot zien gooien gaf ook wel wat bevrediging na zoveel keramiek.

Het museumselfie-project is nog lang niet afgerond en ik zal van alles wat ik bezoek verslag uitbrengen door een foto van mijn harses voor een kunstwerk van onschatbare waarde te plakken. Waarvoor bij voorbaat excuses.

Nacht van kunst en kennis

Vorig jaar hebben M en ik zo genoten van de Nacht van Kunst en Kennis in Leiden, dat het onvermijdelijk was dat we dit jaar weer zouden gaan. De combinatie cultuur en wetenschap is voor ons gewoon net zo aantrekkelijk als de combinatie gin en tonic, al laat ik even in het midden welk van beide gin is en welk van beide tonic – en dan laat ik me maar helemaal niet uit over de verhouding van het een ten opzichte van het ander. Ik vind zowel kunst als kennis fijn, en de gelegenheid om een avond uitgaan in te vullen met een cultureel programma is een kans die met beide handen aangegrepen moet worden. Voor ons werd het programma dit jaar in eerste instantie bepaald door het feit dat Anton Corbijn een keynote gaf in de Leidse schouwburg, want daar wilden we sowieso heen. M en ik zijn allebei fan van zijn werk (niet zulke grote fans dat we erin geslaagd zijn de tentoonstellingen van zijn oeuvre in Den Haag te zien overigens, maar dat het andere oorzaken), dus we wilden hem graag horen spreken. Dat wilden meer mensen, want het was een drukte van belang voor de schouwburg, maar wij stonden relatief ver vooraan en zijn gelijk naar boven gegaan, zodat we midden op de eerste rij op het balkon zaten en onbelemmerd zicht op het toneel en de spreker hadden.

NKK1De lezing was (afgezien van een klein excurs naar een beschrijving van zijn lenzen en fotopapier) meer kunst dan kennis, maar we hebben mooie foto’s gezien van veel van onze helden (zoals bijvoorbeeld Elvis Costello, Nick Cave en Tom Waits) en ik vond Corbijn een aangenaam bescheiden man, die mooi kon vertellen over hoe zijn foto’s tot stand zijn gekomen. Na Corbijn lag ons programma een beetje open; er was veel mogelijk en we hadden weinig echte voorkeuren. Uiteindelijk besloten we naar Museum Volkenkunde te gaan, voor een ‘filosofisch intermezzo’ met Bas Haring en Herman Brusselmans. Dat viel erg tegen – ik weet niet precies wat ik me ervan had voorgesteld, maar wat we kregen, een semantische discussie over de betekenis ‘contra-intuïtief’, kon me in elk geval niet boeien, dus we hebben het pand verlaten en konden zo nog een paar liedjes van Janne Schra meepikken. Haar optreden zou een uur duren, maar ze hield er alweer tamelijk snel mee op (ik denk vanwege ziekte, maar dat werd mij niet geheel duidelijk). Ik vond het in elk geval een mooi klein optreden; ik ken haar muziek eigenlijk niet, want ik luister graag naar zure oude mannen, dus ik was aangenaam verrast.

NKK2

Bij het verlaten van Volkenkunde, kwamen we B en M (ouders van een leerling van mij) tegen, die op weg waren naar de schouwburg. Wij wilden naar Scheltema voor de laatste 2 activiteiten die we op het programma hadden staan, dus we liepen samen op, en B en M liepen zelfs met ons mee naar binnen bij Scheltema, want bij de Schouwburg was het gigantisch druk. Ik kon nog even praten met de directeur van B Plus C, die een ‘praat mee over de toekomst van de bieb’-sessie had, en toen was het tijd voor wat uiteindelijk voor mij het absolute hoogtepunt van de Nacht van Kunst en Kennis zou zijn: Bas Heijne, die sprak over de volmaakte mens. Doordat ik zo beperkt televisie kijk (wel veel, maar meestal of Netflix, of voetbal, of nieuws, of Pauw) was de serie die hij over dit onderwerp gemaakt heeft mij volledig ontgaan, dus ik kan niet inschatten of er in de lezing veel dubbelingen zaten, maar ik vond het verhaal van Heijne over de maakbaarheid van de mens en de grenzen van de wenselijkheid van dergelijke maakbaarheid in elk geval erg interessant, en dat nog los van de geweldige presentatie: volledig uit zijn hoofd en prettig ontspannen.

NKK3

Een bijkomend voordeel van het volgen van de lezing van Heijne was dat we daarmee al binnen waren bij Scheltema. Het laatste beoogde programmaonderdeel voor ons was namelijk het optreden van Maaike Ouboter, waar nog wel meer mensen heen wilden. Sterker nog, op een gegeven moment bleek dat er 250 man in de steeg stonden die naar binnen wilden, maar daar was dus geen plaats voor, dus wij hebben optimaal geprofiteerd van onze tactische move. Als ik heel eerlijk ben hebben die mensen overigens niet echt iets gemist: bijna alle liedjes die ze zong klonken ongeveer hetzelfde, met uitzondering van ‘Dat ik je mis’, ‘Maarten’ en een liedje van Kommil Foo, en dat resulteerde in dat zowel B als mijn M hier en daar een dutje deden, en dat andere M en ik ons ook wel een beetje verveeld hebben. Ik ben geen expert, maar ik denk dat het zomaar zou kunnen blijken dat mevrouw Ouboter uiteindelijk 1 heel mooi liedje zal blijken te hebben geschreven en dat de rest van haar oeuvre vergetelijk zal blijken te zijn. Hoe dat zij, deze Nacht van Kunst en Kennis vond ik als geheel weer heel leuk, en volgend jaar ben ik er zeker bij!

NKK4

#selfiemuseum

Ik heb weer 5 bijdragen aan het project ‘Museumselfie’ – dus we richten een nieuwe vleugel in met kunst, of in elk geval dingen die museumwaardig worden geacht, met mijn gezicht ervoor. Omdat ik het leuk vind om te doen, niet omdat ik mijn kop nou zo museumwaardig vind. Zo modern is de kunst nog niet…

Zaal 31: ‘La La La Human Steps’, Museum Boijmans Van Beuningen, Rotterdam

selfiemuseum3

M en ik hadden een mooi uitje naar 010: we bezochten deze tentoonstelling, waar niet alleen allerlei prachtige kunst te zien was, maar ook live dans, en gingen daarna naar ‘Songs for Drella’ in de Rotterdamse Schouwburg, wat betekende dat we een hele middag en avond hebben genoten van de combinatie beeldende kunst en dans. Ik vond dit een prachtige tentoonstelling – ik denk dat ik gewoon een voorkeur heb voor thematische tentoonstellingen boven tentoonstellingen over 1 kunstenaar. Dit kunstwerk heet ‘Ahh… Youth’ van Mike Kelley, grote foto’s van een aantal knuffels en eentje van de kunstenaar zelve. Die heeft inmiddels zelfmoord gepleegd, dus dat laat dan toch een tragisch gevoel achter.

Zaal 32: ‘Jeff Koons’, Centre Pompidou, Parijs

selfiemuseum2

Het uitje naar Parijs was natuurlijk ook niet verkeerd, zeker niet omdat het dus gelukt is om de Jeff Koons-tentoonstelling te bezoeken. Die stond hoog op mijn verlanglijst, want ik vind in musea een enkele Koons altijd fascinerend, dus ik was benieuwd hoe ik een oeuvre-tentoonstelling zou waarderen. In hoge mate, bleek: als je al die werken bij elkaar plaatst, blijken ze op mij nog meer effect te hebben. De enorme ballonhond vond ik het allermooist – zo groot en glanzend en een perfecte nabootsing van een gewone ballonhond, daar word ik gewoon ontzettend blij van.

Zaal 33: ‘The Frick Collection’, Mauritshuis Den Haag

selfiemuseum1Nadat ik deze selfie voor de portretbuste van Beatrice van Aragon (van Francesco Laurana) had gemaakt, werd ik door de suppoost aangesproken, omdat ik helemaal niet mocht fotograferen op deze tentoonstelling. Ik was er met mijn moeder, en we hadden ontzettend geluk, want iedereen die ik verder ken en die is geweest moest minstens een uur in de rij staan, terwijl wij gewoon door konden lopen. Dat was een mazzeltje, temeer daar we in totaal misschien 25 minuten op de tentoonstelling hebben doorgebracht. Mooie dingen hoor, maar ze deden me eigenlijk weinig. Deze buste overigens wel, maar meer omdat ik dacht dat het 19e eeuws was, maar hij is van het eind van de 15e eeuw. Blijk ik toch iets minder een kunstkenner dan ik pretendeer.

Zaal 34: ‘Liefde en lust. De kunst van Joachim Wtewael’, Centraal Museum, Utrecht

museumselfie34Deze selfie is genomen voor het schilderij van Perseus en Andromeda; je ziet alleen Andromeda, want mijn grote hoofd bedekt zowel Perseus als de draak. Excuses daarvoor. Maar Wtewael is zo’n ontzettende detailschilder, dat het sowieso moeilijk is om een selfie te maken waar het werk herkenbaar opstaat (kan je hem ook moeilijk kwalijk nemen overigens, wist hij veel dat dit mijn hobby zou worden). M en ik vonden het een prachtige tentoonstelling; er was ontzettend veel op de schilderijen te zien en de toelichting bij de werken was precies uitgebreid genoeg. Al die bejaarden die de bordjes aan elkaar voorlazen hadden wat mij betreft thuis kunnen blijven, maar daar kan het Centraal Museum ook niks aan doen.

Zaal 35: ‘Global Imaginations’, Stedelijk Museum de Lakenhal (in de Meelfabriek), Leiden

museumselfie35Ja, dit is een wat donkere foto. Dat komt doordat ik in een donkere ruimte sta, waar licht wordt geprojecteerd op 3D-geprinte objecten. De installatie heet ‘The Natural Sciences’ en is van Mark Dion, mooi, maar ik vond het niet het allermooiste wat ik daar heb gezien; dat was The Fourth Seal – HE Is To No Purpose And HE Wants To Die For The Second Time van Tsang Kin-Wah, een schitterende installatie waarbij teksten op de grond werden geprojecteerd, maar die niet te fotograferen was. Ik vond het in zijn geheel wel een interessante tentoonstelling op een prachtige locatie, want de Meelfabriek is echt een fraai gebouw, en dat B en ik zo’n beetje alle verdiepingen hebben gezien om alles wat tentoongesteld was te bekijken was dus helemaal geen straf.

Het museumselfie-project is nog lang niet afgerond en ik zal van alles wat ik bezoek verslag uitbrengen door een foto van mijn harses voor een kunstwerk van onschatbare waarde te plakken. Waarvoor bij voorbaat excuses.

#selfiemuseum

Ik heb weer 5 bijdragen aan het project ‘Museumselfie’ – dus we richten een nieuwe vleugel in met kunst, of in elk geval dingen die museumwaardig worden geacht, met mijn gezicht ervoor. Omdat ik het leuk vind om te doen.

Zaal 26: ‘Herman de Vries. All’, Stedelijk Museum Schiedam

museumselfie26Ik kende Herman de Vries helemaal niet, maar bij Zomergasten werd even over hem gesproken, en er werd ook wat werk van hem getoond. Dat leek me wel wat: een kunstenaar die graag orde aanbrengt in de wereld door dingen op volgorde en in rijtjes te rangschikken, is mijn type kunstenaar. Maar die hele vloer vol gedroogde rozenknopjes was eigenlijk nog het meest indrukwekkend – net als de pindakaasvloer van Wim T. Schippers rook je hem al van grote afstand, maar anders dan die pindakaasvloer was het een uiterst aangename geur. Het Stedelijk Museum Schiedam vond ik overigens een prachtmuseum.

Zaal 27: ‘Mark Rothko’, Gemeentemuseum Den Haag

museumselfie27

Als ik in een museum ben en er hangt een schilderij van Mark Rothko, ben ik altijd een beetje blij. Ik ga er dan recht voor staan en eens even rustig naar kijken – ik word dan vanzelf rustig, van de kleuren en de omvang van de doeken. Bij deze tentoonstelling werd ik zeker niet rustig; het was zo ontzettend druk dat ik vooral opgefokt was. In de pers was nogal wat aandacht besteed aan de combinatie Rothko – Mondriaan, maar daar had ik niet zoveel mee, want de overeenkomsten vond ik vergezocht. Veel Rothko’s zien is natuurlijk geen straf, dus ik vond het al met al wel een fijne tentoonstelling.

Zaal 28: ‘Blikvangers’, Nationaal Archief, Den Haag

museumselfie28

In de voorjaarsvakantie heb ik met B, die helemaal niet zo museum-minded is, maar liefst 2 musea bezocht. Het Nationaal Archief was zelfs zijn keuze, want hij is een fotofan. Ik ging vrolijk mee, en vond voor ongeveer de helft van het bezoek aan de tentoonstelling ook erg leuk, maar naar 200 foto’s had ik wel voldoende visuele input binnen, en de 200 die ik toen nog moest bekijken gingen me eerlijk gezegd wat ver. Aan de andere kant, het thematisch ingerichte hokje over de watersnoodramp vond ik prachtig, zeker de notities van telefoongesprekken waarin voor de burgemeester van Oude Tonge allerlei nieuwe kleren werden besteld en in Middelharnis wordt geklaagd over ‘ijselijke bureaucratie’.

Zaal 29: Louwman Museum, Wassenaar

museumselfie29

Toen ik opgroeide in Limburg was het Autotron (in Drunen en later in Rosmalen) een populair uitje, dus toen een automuseum in Wassenaar geopend werd, zat het er dik in dat ik daar een bezoek aan zou willen brengen. M is niet zo van de auto’s, maar B wilde wel mee, dus we hebben een middag lang een grote hoeveelheid auto’s gezien: van heel oude modellen, die nog net niet door paarden hoefden worden voortgetrokken, via snoezige kleine autootjes met drie wielen, Formule 1-auto’s, de auto van Elvis en een van de auto’s van prins Bernhard, tot een enorme safari-limousine, met zebrabekleding en ivoren accenten. Indrukwekkende privé-collectie, mag ik wel zeggen, en ik heb mijn auto-kick voor de komende 10 jaar weer binnen.

Zaal 30: ‘De late Rembrandt’, Rijksmuseum Amsterdam

museumselfie30Volgens de reclame van het Rijksmuseum mochten we deze tentoonstelling niet missen, want het was een ‘opportunity of a lifetime’, dus toen M en ik op een maandag allebei vrij bleken te zijn, hebben we meteen kaartjes geregeld. Dat hadden ontzettend veel andere mensen ook gedaan, en hoewel het net niet zo druk was als Rothko, was het toch bijna niet te doen. En ik zal wel blasé zijn, maar zo bijzonder vond ik het nou ook al weer niet – ja, het was veel Rembrandt, maar niet alles was even indrukwekkend, al vond ik deze Juno wel imposant. Het grote schilderij van Julius Civilis, dat in bijna alle lesmethoden Latijn wel een keer voorbij komt, had ik ook nog nooit live gezien, en dat vond ik dus wel een opportunity. Maar die selfies van Rembrandt, die geloof ik inmiddels wel.

Het museumselfie-project is nog lang niet afgerond en ik zal van alles wat ik bezoek verslag uitbrengen door een foto van mijn harses voor een kunstwerk van onschatbare waarde te plakken. Waarvoor bij voorbaat excuses.