Categorie archief: Museumselfie

#selfiemuseum

Ik loop een beetje achter met de museumselfies. Of op zich niet met de museumselfies als zodanig, die maak ik vol verve als ik een museum bezoek, maar ik heb al een tijdje geen verzameling gemaakt en als blogpost gepubliceerd. Bij dezen dus. Ik ben nu bij tot voor Rome, dus begin april, wat wil zeggen dat ik ieder moment nog een keer kan toeslaan met nog 5 zalen in het Selfiemuseum. Want musea bezoeken is toch een van de mooiste dingen die er zijn, en mijn smoelwerk voor kunstwerken hangen blijf ik leuk vinden.

Zaal 51: ‘Banksy: Laugh Now’ en ‘Warhol: Royals’, Museum Moco, Amsterdam

museumselfie51

Dit was het tweede museum dat ik op een dag bezocht (de eerste staat in het vorige selfiemuseum), en deze kwam tamelijk onverwacht, want ik zag dat er in een museum dat ik niet kende (Museum Moco – zal wel aan mij liggen, maar ik had er nog nooit over gehoord), en waar mijn museumjaarkaart niet geldig was, niet een, maar twee tentoonstellingen waren, van Andy Warhol, die ik altijd leuk vind, en van Banksy, die B altijd leuk vindt, en die ik wel ok vind, dus toen ben ik naar binnen gegaan. Het waren ook twee leuke tentoonstellingen, en ik vond Banksy zelfs meer dan ok. De kans om een selfie te maken met mijn middelvinger omhoog bij deze rebelse politieagent van Banksy kon ik natuurlijk niet laten lopen.

Zaal 52: Kröller-Müller Museum, Otterlo

museumselfie52Ik was op een excursiedag met leerlingen van 5V naar de Hoge Veluwe. We begonnen met een rondleiding door het Kröller-Müller museum en de beeldentuin eromheen, daarna kregen we een wandeling door het bos onder begeleiding van een soort boswachter. Het was een prachtige dag, en behalve dat ik op mijn donder kreeg van de rondleidster omdat ik liep te kletsen, heeft iedereen zich voortreffelijk gedragen. In de beeldentuin stonden allerlei mooie beelden, waaronder de serie Hoofdstukken van Jan Fabre, zelfportretten met dierlijke elementen. En als je de kans krijgt om met de combinatie van een man en een unicorn op de foto te gaan, moet je dat altijd doen. Altijd.

Zaal 53: Norsk Hermetikkmuseum, Stavanger (Noorwegen)

Dit is de eerste van drie musea die M en ik in Noorwegen hebben bezocht: het inblikmuseum in Stavanger. Ik had niet gedacht dat ik een museum dat volledig gewijd is aan het inblikken van sardientjes zo boeiend zou kunnen vinden. En dan zijn het niet eens echte sardientjes – dat weet ik, omdat in het museum de teksten van de rechtszaken over de naam van de visjes die op het blik staan te lezen waren. Verder was er een opstelling van alle verschillende fasen van het inblikproces en een reconstructie van het originele kantoor van de baas van de inblikfabriek. Echt, meer wil een mens niet weten van hoe het is om niet-sardientjes in te blikken.

Zaal 54: Kode 3 Kunstmuseum, Bergen (Noorwegen)

In Bergen zijn meerdere Kode-musea, die ieder een ander soort collectie hebben. Kode 3 was volgens mijn reisgids de beste, want daarin hing de Noorse kunst uit de 19e en 20ste eeuw. Ik vond het een mooie collectie, met niet alleen Noorse kunst, maar ook meubels (waar ik iets minder mee heb). Normaal houd ik niet zo van portretten, maar in dit museum vond ik ze wel mooi. Ik sta hier voor het schilderij Aften på Karl Johan van Munch (dat betekent geloof ik Avond op Karl Johan, en dan is Karl Johan een straat), waarbij ik mijn best heb gedaan om zo weinig mogelijk expressie op mijn gezicht te hebben, Munch-style.

Zaal 55: Rockheim, Trondheim (Noorwegen)

Rockheim is een museum voor popmuziek. Noorse popmuziek om precies te zijn. En gek genoeg weet ik daar niet zoveel van. Na het bezoek aan dit museum weet ik daar meer van dan ik zou willen – want de jaren ’60-trends in muziek in Noorwegen zijn ongeveer zo boeiend voor mij als pak hem beet Boudewijn de Groot voor een gemiddelde Noor. Maar de jaren ’80-trends in muziek in Noorwegen bevatten a-ha, en daar ben ik al sinds de jaren ’80 fan van. Ik heb zelfs bij wijze van voorbereiding op het bezoek aan Noorwegen een a-ha-t-shirt gekocht, zodat ik op de foto kon met de a-ha-display in dit museum. En ik kreeg een compliment van de meneer bij de balie, dus ik was gelukkig.

Het museumselfie-project is nog lang niet afgerond en ik zal van alles wat ik bezoek verslag uitbrengen door een foto van mijn harses voor een kunstwerk van onschatbare waarde te plakken. Waarvoor bij voorbaat excuses.

#selfiemuseum

Het is niet zo dat ik ben gestopt met musea bezoeken. Of dat ik ben gestopt met museumselfies maken, want dat vind ik, behalve de relatieve rust en de mooie dingen die ik in een museum zo enorm waardeer, natuurlijk altijd leuk om te blijven doen. Maar ik had gewoon andere dingen om over te kletsen. Die heb ik nog steeds, maar laat ik toch maar eens een update plegen. We beginnen in Rome, dus dat was april, en eindigen in Amsterdam. Met nog wat steden ertussen.

Zaal 46: Palazzo Barberini, Rome

museumselfie46

Ik was nog nooit in het Palazzo Barberini geweest. Dat komt doordat iedere docent op onze Rome-reis vaste musea heeft, en ik heb een andere. Maar dit jaar was ik niet ingedeeld als museumdocent, dus ik kon met K mee naar Barberini. Een mooi museum, met een tamelijk overzichtelijke collectie, die nog iets overzichtelijker werd doordat een deel niet toegankelijk was. Maar het belangrijkste schilderij, Judith en Holofernes van Caravaggio, konden we wel zien. En dat kwam goed uit, want ik had nieuwe oorbellen gekocht, en dat zijn de oorbellen die Judith ook draait op dit schilderij.

Zaal 47: ‘Warhol’s World’, Museum Jan van der Togt, Amstelveen
museumselfie47Tijdens een quality time-dagje met M bezochten we dit kleine museum in Amstelveen, niet omdat het museum nou per se op een bucket list of wat voor list dan ook stond, maar omdat er een tentoonstelling over Warhol was. En wij houden allebei heel erg van Warhol. Het was een aardige tentoonstelling, met foto’s en beelden van en door Warhol, met een paar dingen die we echt nog nooit gezien hadden (als je Warhol-fan bent, moet je kunnen omgaan met veel herhaling). Ik sta hier op de foto met een foto van Warhol. Ik weet niet of dit een selfie van hem is, maar het is sowieso wel Warhol om je met Warhol te fotograferen op een tentoonstelling over Warhol.

Zaal 48: ‘De Boeddha’, Museum Volkenkunde, Leiden
museumselfie48Ik was ook al de opening van deze tentoonstelling geweest (the perks of being a bobo), maar  daar was het heel erg druk, en bovendien was ik nogal gepreoccupeerd door de boeddhistische monniken uit Waalwijk en had ik een vergadering, dus ik ben in recordtijd over de tentoonstelling heen gerend. Later ben ik nog een keer teruggegaan om rustig te kunnen kijken.  Ik vond het een prachtige tentoonstelling, heel erg informatief en interessant, en dat mag in het licht van het feit dat weinig mensen zo a-spiritueel zijn als ik een serieus compliment zijn. De tentoonstelling wordt binnenkort verplaatst naar het Tropenmuseum in Amsterdam, dus voor iedereen die wil: het kan nog. En anders is er nog altijd de Boeddha-zaal in Museum Volkenkunde, een van de mooiste plekken in Leiden.

Zaal 49: ‘Rhythm & Roots’, Tropenmuseum, Amsterdam

museumselfie49
Ik was uitgenodigd op de opening van deze tentoonstelling (met als extra lokkertje een optreden van Shirma Rouse), over muziek waarvan de oorsprong in Afrika ligt. En ja, dat geldt voor bijna alle muziek, dus er was genoeg te beleven. Daarom heb ik ook een koptelefoon  op, want je kon luisteren naar allerlei muziek – toch tamelijk onontbeerlijk in een tentoonstelling over muziek, en een mooie manier om te voorkomen dat er enorme herrie is in het museum omdat alles door elkaar gespeeld wordt. Omdat het lastig is jezelf te fotograferen met muziek, heb ik gekozen voor het leren jasje van Elvis. Want dat hing er ook.

Zaal 50: ‘Lichte zeden’, Van Gogh Museum, Amsterdam

museumselfie50Vlak voordat deze tentoonstelling over prostitutie in de schilderkunst op haar einde liep, ben ik nog even snel naar het Van Gogh-museum gegaan, want het onderwerp leek me wel wat. En  dat was het ook, want ik heb genoten van deze tentoonstelling: er waren geïdealiseerde  afbeeldingen van prostituees, maar ook hele realistische, ik zag foto’s, filmpjes, muntjes uit bordelen, en een gigantisch beschilderd bed. Van het schilderij waar ik mee op de foto sta heb ik ook een sjaal gekocht, schitterend, want wie wil er nou niet met een naakte hoer om heur hals lopen? Het schilderij heet ‘Rolla’ en is van Henri Gervex, en Rolla is niet de blote vrouw, maar de man die aan de arm (links) vastzit. Alsof het in dit schilderij ooit om hem is gegaan.

Het museumselfie-project is nog lang niet afgerond en ik zal van alles wat ik bezoek verslag uitbrengen door een foto van mijn harses voor een kunstwerk van onschatbare waarde te plakken. Waarvoor bij voorbaat excuses.

#selfiemuseum

Ik loop een beetje achter met de museumselfies. Of op zich niet met de museumselfies als zodanig, die maak ik vol verve als ik een museum bezoek, maar ik heb al een tijdje geen verzameling gemaakt en als blogpost gepubliceerd. Bij dezen dus. Ik ben nu bij tot voor Rome, dus begin april, wat wil zeggen dat ik ieder moment nog een keer kan toeslaan met nog 5 zalen in het Selfiemuseum. Want musea bezoeken is toch een van de mooiste dingen die er zijn, en mijn smoelwerk voor kunstwerken hangen blijf ik leuk vinden.

Zaal 41: ‘Isa Genzken: Mach Dich Hübsch!’, Stedelijk Museum, Amsterdam

museumselfie42

Dit kunstwerk, een verzameling Nofretetes (ja, zo schrijft zij dat, ik ken de mevrouw ook onder een andere naam), was voor mij het hoogtepunt van een verder overigens teleurstellende tentoonstelling. Mevrouw Genzken was getrouwd met Gerhard Richter, wiens werk ik doorgaans zeer kan waarderen, maar wil graag om meer dan dat bekend staan. Daar heb ik begrip voor, maar de rotzooi die ze hier tentoonstelde lijkt me geen aanleiding tot grote roem. Al vond ik de grote sprietachtige objecten op de vloer wel weer mooi – en het was een heel gezellig uitje met M en F & A, en dat is ook wat waard, lijkt me.

Zaal 42: ‘David Bowie is’, Groninger Museum, Groningen

museumselfie41Voor de grote Bowie-tentoonstelling, eerder te zien in het Victoria and Albert in Londen, waren M en ik zeker bereid om naar Groningen te reizen. Dat gold ook voor heel veel andere mensen, want hoewel er van tevoren kaartjes gekocht moesten worden, vermoedelijk ook met het oog op hoeveel mensen er in het museum pasten, waren de rijen disproportioneel groot en was het gewoon veel te druk. Maar aan de andere kant: het was een schitterende tentoonstelling, waar je met een koptelefoon op doorheen moest lopen om naast alle beelden ook van het relevante geluid voorzien te worden. Op die manier werd er helemaal niets aan de verbeelding overgelaten, wat ik ergens ook wel jammer vond, want met mijn verbeelding is niets mis. Er was ook een foto-verbod, dus deze sneaky selfie van mij met het pak waarin Bowie Starman zong bij Top of the Pops was het beste dat ik eruit kon slepen.

Zaal 43: ‘Ode aan de Nederlandse mode’, Gemeentemuseum Den Haag
selfiemuseum 43Ik vind tentoonstellingen altijd leuk, maar tentoonstellingen met dingen die ik zelf ook heb vind ik nog veel leuker. Op deze tentoonstelling zag ik een outfit van Oilily, waarvan ik ooit de trui heb bezeten, en ik had voorkennis dat de Dripping-jurk van Michael Barnaart van Bergen ook op de tentoonstelling te zien was, dus ik had mijn eigen exemplaar ook aan, hetgeen tot nogal wat consternatie leidde in het museum. Deze selfie heb ik gemaakt voor de serie kleren van Viktor en Rolf. Dit was een prachtig vormgegeven tentoonstelling, met heel veel mooie kleren. Zo’n tentoonstelling waarvan ik zin krijg om te gaan winkelen.

Zaal 44: ‘Keith Haring – The political line’, Kunsthal Rotterdam

selfiemuseum44Keith Haring is zo’n kunstenaar van wie ik 1 of 2 werken in een tentoonstelling wel kan waarderen, maar van wie ik nu, door middel van deze overzichtstentoonstelling, heb ontdekt dat ik een tentoonstelling die volledig aan zijn oeuvre gewijd is gewoon te veel vind. Waar volgens de bordjes en de informatie de nadruk werd gelegd op het feit dat het allemaal erg geëngageerd is wat Haring maakte, werd ik een beetje zenuwachtig van al die kriebelpoppetjes overal. Maar als je de kans krijgt om met een gigantische roze piemel op de museumselfie te gaan, moet je die altijd met beide handen aangrijpen. De kans dus. Niet de piemel.

Zaal 45: ‘Jheronimus Bosch – Visioenen van een genie’, Noordbrabants Museum, Den Bosch.

museumselfie45

Ja, dit is echt een superslechte museumselfie. Dat zie ik ook wel. Maar ik mocht van het Noordbrabants Museum geen foto’s maken op de tentoonstelling, dus deze is stiekem gemaakt voor een beeldscherm. Aan de andere kant: ik was er toch maar wel. M en ik zijn enorme fans van Jeroen Bosch, dus het was heel mooi om een aantal werken van hem gezien die we nog niet kenden. Minder mooi vond ik de drukte – je zou denken dat een museum een beperkte hoeveelheid kaartjes verkoopt om ervoor te zorgen dat er niet te veel mensen in een zaal zijn, zodat je gewoon naar de schilderijen kan kijken, maar de zalen waren stampvol luidpratende bejaarden*.

Het museumselfie-project is nog lang niet afgerond en ik zal van alles wat ik bezoek verslag uitbrengen door een foto van mijn harses voor een kunstwerk van onschatbare waarde te plakken. Waarvoor bij voorbaat excuses.

#selfiemuseum

Het project ‘Museumselfie’ is een van mijn favoriete projecten, omdat ik het leuk vind om musea te bezoeken en omdat ik selfies maken best grappig vind, want dan kijk je altijd een beetje raar en denkt niemand ‘wat een raar hoofd heeft die vrouw’. Of misschien denken mensen dat wel, maar dan kijken ze maar gewoon lekker naar de kunst. Want die is toch belangrijker dan mijn smoelwerk.

Zaal 36: ‘Hendrik Valk: Tussen Abstractie en Figuratie’, Museum De Lakenhal, Leiden

selfiemuseum36Op de opening van deze tentoonstelling, die ik overigens erg mooi vond, ben ik op de foto gegaan met een selfie van Hendrik Valk. Want dat vind ik toch eigenlijk gewoon het leukste: selfies maken met zelfportretten. Verder was op de tentoonstelling de volledige ontwikkeling van het werk van Valk te zien, inclusief een prachtig drieluik over Adam en Eva. De dochter van Valk heeft een genereuze schenking van werken aan de Lakenhal gedaan, dus ik hoop dat we na de verbouwing niet op tentoonstellingen aangewezen zijn om zijn schilderijen te bekijken.

Zaal 37: ‘Van Bosch tot Bruegel’, Museum Boijmans Van Beuningen, Rotterdam

selfiemuseum37

Ik ben een gigantische fan van het werk van Jeroen Bosch, omdat ik al die monstertjes die op veel van zijn schilderijen superleuk vind – ook al zitten ze in de hel, en is de hel op zich natuurlijk niet zo heel grappig. Ik had ook graag een selfie gemaakt met een van zijn schilderijen, maar toen ik als opwarmertje deze foto had gemaakt, met ‘De huilende bruid’ van Jan Sanders van Hemessen, bleek dat ik helemaal niet mocht fotograferen. Er was veel moois te zien; waar ik had verwacht dat ik al gauw genoeg zou hebben van het banale aspect van de tentoonstelling (subtitel ‘De ontdekking van het dagelijks leven’) vond ik het eigenlijk gewoon erg leuk om gezien te hebben.

Zaal 38: Heropening Rijksmuseum voor Oudheden, Leiden

selfiemuseum38Het RMO in Leiden werd voor zover ik het kon overzien 3 keer in een week heropend, maar dat zou zomaar eens het topje van de ijsberg kunnen zijn geweest. Naast de Grote Bobo-opening (met de minister) en de Kleine Bobo-opening (voor gemeenteraadsleden bijvoorbeeld) was er ook een docentenopening, en daar was ik, met bijna de volledige sectie Klassieke Talen van school. Het was een gezellig uitje, de collectie Griekse spullen had een mooie nieuwe opstelling ontvangen, en de gigantische grafvaas was er gelukkig nog om mee op een selfie te gaan. Gelukkig verandert niet altijd alles. Dat hoeft ook niet.

Zaal 39: ‘Nick en Simon – Open’, Museum De Fundatie, Zwolle

selfiemuseum39Even voor de duidelijkheid: ik was in De Fundatie om twee redenen: omdat ik daar nog nooit geweest was en de tentoonstelling ‘Gevaar en schoonheid: Turner en de traditie van het sublieme’, niet voor Nick en Simon. Maar hoewel de Turner-tentoonstelling op zich heel mooi was, zag ik daar weinig selfie-mogelijkheden. Voor dit schilderij van Ans Markus dan weer wel; het heeft geen titel, maar hoort bij het nummer ‘Ik weet dat je sterker bent’, dat ik verder niet ken, maar wel door een speaker bij het schilderij mocht aanhoren. Het zal allemaal wel, ik vond het een mooi schilderij.

Zaal 40: ‘Ceramix’, Bonnefantenmuseum Maastricht

selfiemuseum40

Omdat M en ik in Maastricht waren en omdat het Bonnefantenmuseum gewoon een heel mooi museum is, besloten we de ‘Ceramix’-tentoonstelling te bezoeken. En dat terwijl we helemaal niet van keramiek houden. Deze tentoonstelling deed overigens zeer haar best om ons ervan te overtuigen dat er toch wel veel kunstwerken van keramiek zijn die wel de moeite waard zijn – iets te veel, wat ons betreft, want na anderhalf uur waren we er echt wel klaar mee. Maar deze kakkerlakken van Bita Fayyazi vond ik eigenlijk wel stoer. En  ‘Soul Archive’ van Halim Al-Karim (een boekje van heel dunne blaadjes porselein) was ook mooi, en de ‘Painted Ladies’, tuttige poppetjes met tattoos en afgehakte hoofden van Jessica Harrison, waren gewoon heel goeie kunstwerken. Maar Ai WeiWei een vaas kapot zien gooien gaf ook wel wat bevrediging na zoveel keramiek.

Het museumselfie-project is nog lang niet afgerond en ik zal van alles wat ik bezoek verslag uitbrengen door een foto van mijn harses voor een kunstwerk van onschatbare waarde te plakken. Waarvoor bij voorbaat excuses.

#selfiemuseum

Ik heb weer 5 bijdragen aan het project ‘Museumselfie’ – dus we richten een nieuwe vleugel in met kunst, of in elk geval dingen die museumwaardig worden geacht, met mijn gezicht ervoor. Omdat ik het leuk vind om te doen, niet omdat ik mijn kop nou zo museumwaardig vind. Zo modern is de kunst nog niet…

Zaal 31: ‘La La La Human Steps’, Museum Boijmans Van Beuningen, Rotterdam

selfiemuseum3

M en ik hadden een mooi uitje naar 010: we bezochten deze tentoonstelling, waar niet alleen allerlei prachtige kunst te zien was, maar ook live dans, en gingen daarna naar ‘Songs for Drella’ in de Rotterdamse Schouwburg, wat betekende dat we een hele middag en avond hebben genoten van de combinatie beeldende kunst en dans. Ik vond dit een prachtige tentoonstelling – ik denk dat ik gewoon een voorkeur heb voor thematische tentoonstellingen boven tentoonstellingen over 1 kunstenaar. Dit kunstwerk heet ‘Ahh… Youth’ van Mike Kelley, grote foto’s van een aantal knuffels en eentje van de kunstenaar zelve. Die heeft inmiddels zelfmoord gepleegd, dus dat laat dan toch een tragisch gevoel achter.

Zaal 32: ‘Jeff Koons’, Centre Pompidou, Parijs

selfiemuseum2

Het uitje naar Parijs was natuurlijk ook niet verkeerd, zeker niet omdat het dus gelukt is om de Jeff Koons-tentoonstelling te bezoeken. Die stond hoog op mijn verlanglijst, want ik vind in musea een enkele Koons altijd fascinerend, dus ik was benieuwd hoe ik een oeuvre-tentoonstelling zou waarderen. In hoge mate, bleek: als je al die werken bij elkaar plaatst, blijken ze op mij nog meer effect te hebben. De enorme ballonhond vond ik het allermooist – zo groot en glanzend en een perfecte nabootsing van een gewone ballonhond, daar word ik gewoon ontzettend blij van.

Zaal 33: ‘The Frick Collection’, Mauritshuis Den Haag

selfiemuseum1Nadat ik deze selfie voor de portretbuste van Beatrice van Aragon (van Francesco Laurana) had gemaakt, werd ik door de suppoost aangesproken, omdat ik helemaal niet mocht fotograferen op deze tentoonstelling. Ik was er met mijn moeder, en we hadden ontzettend geluk, want iedereen die ik verder ken en die is geweest moest minstens een uur in de rij staan, terwijl wij gewoon door konden lopen. Dat was een mazzeltje, temeer daar we in totaal misschien 25 minuten op de tentoonstelling hebben doorgebracht. Mooie dingen hoor, maar ze deden me eigenlijk weinig. Deze buste overigens wel, maar meer omdat ik dacht dat het 19e eeuws was, maar hij is van het eind van de 15e eeuw. Blijk ik toch iets minder een kunstkenner dan ik pretendeer.

Zaal 34: ‘Liefde en lust. De kunst van Joachim Wtewael’, Centraal Museum, Utrecht

museumselfie34Deze selfie is genomen voor het schilderij van Perseus en Andromeda; je ziet alleen Andromeda, want mijn grote hoofd bedekt zowel Perseus als de draak. Excuses daarvoor. Maar Wtewael is zo’n ontzettende detailschilder, dat het sowieso moeilijk is om een selfie te maken waar het werk herkenbaar opstaat (kan je hem ook moeilijk kwalijk nemen overigens, wist hij veel dat dit mijn hobby zou worden). M en ik vonden het een prachtige tentoonstelling; er was ontzettend veel op de schilderijen te zien en de toelichting bij de werken was precies uitgebreid genoeg. Al die bejaarden die de bordjes aan elkaar voorlazen hadden wat mij betreft thuis kunnen blijven, maar daar kan het Centraal Museum ook niks aan doen.

Zaal 35: ‘Global Imaginations’, Stedelijk Museum de Lakenhal (in de Meelfabriek), Leiden

museumselfie35Ja, dit is een wat donkere foto. Dat komt doordat ik in een donkere ruimte sta, waar licht wordt geprojecteerd op 3D-geprinte objecten. De installatie heet ‘The Natural Sciences’ en is van Mark Dion, mooi, maar ik vond het niet het allermooiste wat ik daar heb gezien; dat was The Fourth Seal – HE Is To No Purpose And HE Wants To Die For The Second Time van Tsang Kin-Wah, een schitterende installatie waarbij teksten op de grond werden geprojecteerd, maar die niet te fotograferen was. Ik vond het in zijn geheel wel een interessante tentoonstelling op een prachtige locatie, want de Meelfabriek is echt een fraai gebouw, en dat B en ik zo’n beetje alle verdiepingen hebben gezien om alles wat tentoongesteld was te bekijken was dus helemaal geen straf.

Het museumselfie-project is nog lang niet afgerond en ik zal van alles wat ik bezoek verslag uitbrengen door een foto van mijn harses voor een kunstwerk van onschatbare waarde te plakken. Waarvoor bij voorbaat excuses.

#selfiemuseum

Ik heb weer 5 bijdragen aan het project ‘Museumselfie’ – dus we richten een nieuwe vleugel in met kunst, of in elk geval dingen die museumwaardig worden geacht, met mijn gezicht ervoor. Omdat ik het leuk vind om te doen.

Zaal 26: ‘Herman de Vries. All’, Stedelijk Museum Schiedam

museumselfie26Ik kende Herman de Vries helemaal niet, maar bij Zomergasten werd even over hem gesproken, en er werd ook wat werk van hem getoond. Dat leek me wel wat: een kunstenaar die graag orde aanbrengt in de wereld door dingen op volgorde en in rijtjes te rangschikken, is mijn type kunstenaar. Maar die hele vloer vol gedroogde rozenknopjes was eigenlijk nog het meest indrukwekkend – net als de pindakaasvloer van Wim T. Schippers rook je hem al van grote afstand, maar anders dan die pindakaasvloer was het een uiterst aangename geur. Het Stedelijk Museum Schiedam vond ik overigens een prachtmuseum.

Zaal 27: ‘Mark Rothko’, Gemeentemuseum Den Haag

museumselfie27

Als ik in een museum ben en er hangt een schilderij van Mark Rothko, ben ik altijd een beetje blij. Ik ga er dan recht voor staan en eens even rustig naar kijken – ik word dan vanzelf rustig, van de kleuren en de omvang van de doeken. Bij deze tentoonstelling werd ik zeker niet rustig; het was zo ontzettend druk dat ik vooral opgefokt was. In de pers was nogal wat aandacht besteed aan de combinatie Rothko – Mondriaan, maar daar had ik niet zoveel mee, want de overeenkomsten vond ik vergezocht. Veel Rothko’s zien is natuurlijk geen straf, dus ik vond het al met al wel een fijne tentoonstelling.

Zaal 28: ‘Blikvangers’, Nationaal Archief, Den Haag

museumselfie28

In de voorjaarsvakantie heb ik met B, die helemaal niet zo museum-minded is, maar liefst 2 musea bezocht. Het Nationaal Archief was zelfs zijn keuze, want hij is een fotofan. Ik ging vrolijk mee, en vond voor ongeveer de helft van het bezoek aan de tentoonstelling ook erg leuk, maar naar 200 foto’s had ik wel voldoende visuele input binnen, en de 200 die ik toen nog moest bekijken gingen me eerlijk gezegd wat ver. Aan de andere kant, het thematisch ingerichte hokje over de watersnoodramp vond ik prachtig, zeker de notities van telefoongesprekken waarin voor de burgemeester van Oude Tonge allerlei nieuwe kleren werden besteld en in Middelharnis wordt geklaagd over ‘ijselijke bureaucratie’.

Zaal 29: Louwman Museum, Wassenaar

museumselfie29

Toen ik opgroeide in Limburg was het Autotron (in Drunen en later in Rosmalen) een populair uitje, dus toen een automuseum in Wassenaar geopend werd, zat het er dik in dat ik daar een bezoek aan zou willen brengen. M is niet zo van de auto’s, maar B wilde wel mee, dus we hebben een middag lang een grote hoeveelheid auto’s gezien: van heel oude modellen, die nog net niet door paarden hoefden worden voortgetrokken, via snoezige kleine autootjes met drie wielen, Formule 1-auto’s, de auto van Elvis en een van de auto’s van prins Bernhard, tot een enorme safari-limousine, met zebrabekleding en ivoren accenten. Indrukwekkende privé-collectie, mag ik wel zeggen, en ik heb mijn auto-kick voor de komende 10 jaar weer binnen.

Zaal 30: ‘De late Rembrandt’, Rijksmuseum Amsterdam

museumselfie30Volgens de reclame van het Rijksmuseum mochten we deze tentoonstelling niet missen, want het was een ‘opportunity of a lifetime’, dus toen M en ik op een maandag allebei vrij bleken te zijn, hebben we meteen kaartjes geregeld. Dat hadden ontzettend veel andere mensen ook gedaan, en hoewel het net niet zo druk was als Rothko, was het toch bijna niet te doen. En ik zal wel blasé zijn, maar zo bijzonder vond ik het nou ook al weer niet – ja, het was veel Rembrandt, maar niet alles was even indrukwekkend, al vond ik deze Juno wel imposant. Het grote schilderij van Julius Civilis, dat in bijna alle lesmethoden Latijn wel een keer voorbij komt, had ik ook nog nooit live gezien, en dat vond ik dus wel een opportunity. Maar die selfies van Rembrandt, die geloof ik inmiddels wel.

Het museumselfie-project is nog lang niet afgerond en ik zal van alles wat ik bezoek verslag uitbrengen door een foto van mijn harses voor een kunstwerk van onschatbare waarde te plakken. Waarvoor bij voorbaat excuses.

#selfiemuseum

Het project ‘Museumselfie’ gaat met onverminderd enthousiasme voort – al moet ik bekennen dat het me wel meer tijd kost om aan de foto’s te komen, omdat ik gewoon iets teveel op het programma heb staan om uitgebreid door een museum te kunnen wandelen. Jammer is dat. Maar ik heb er in elk geval weer 5, dus tijd voor een nieuwe vleugel in het selfiemuseum.

Zaal 21: ‘Een deftige parade. De selectie van Rudi Fuchs’, Lakenhal, Leiden

IMG_1795.JPG

Toen ik een officiële fullcolour uitnodiging kreeg voor de opening van de nieuwe tentoonstelling in de Lakenhal, wilde ik daar natuurlijk bij zijn, ook al betekende dat dat ik een bijeenkomst van de debatclub van D66 Leiden moest afzeggen (en als ik liever iets anders doe dan mijn mening onder woorden brengen, zegt dat heel veel). Ik heb er zelfs nieuwe schoenen voor gekocht, met geschilderde bloemen, want dat leek me wel thematisch correct. Het was een goedbestede avond: ik heb vooral genoten van de klassieke muziek-dj, de lezing van Fuchs was vol (tot grote ergernis van M, die ik al eerder een lezing in de Lakenhal door de neus had geboord omdat ik stond te kletsen), en de tentoonstelling vond ik wel aardig (portretten zijn niet helemaal mijn lievelingskunstvorm). De selfie is met twee willekeurige portretten – er hing trouwens ook een spiegel, waarop ik mijn portrettengezicht heb geoefend.

Zaal 22: International Foto Festival Leiden, Leiden dus

IMG_1818.JPG

In het kader van het fotofestival in Leiden staan er verspreid over de stad zuilen met foto’s, dus de hele binnenstad wordt een museum. In cafés, galeries en containers kunnen de gehele series van de deelnemende fotografen bekeken worden, maar het festival is onvermijdelijk. En dat is helemaal niet erg overigens, want ik heb mooie dingen gezien. De moeilijke blik op deze opluchtmuseumselfie komt door de blote tieten in de openbare ruimte, niet dat ik die een probleem vind, want tieten zijn leuk, maar omdat ik me wilde inleven in een tut die dat wel een probleem vindt. De winnaar van het festival was Renate Beense, die een mooie serie over haar ietwat vreemde vader maakte – ik vond de foto’s van Robin Vercauteren misschien nog wel mooier, maar goed, ik zat ook niet in de jury.

Zaal 23: ‘The future of fashion is now’, Boijmans van Beuningen, Rotterdam

IMG_1980.JPG

Dit vond ik echt een fascinerende tentoonstelling over allerlei moderne technieken in de mode. Ik hoop overigens oprecht dat de daadwerkelijke future of fashion er niet zo uitziet, want ik zag weinig kleding die ik aan zou willen trekken, maar als museumopstelling vond ik het prachtig. Het allermooist was wat mij betreft ‘Imagining Chanel’ van Adele Varcoe, een film van een modeshow waarbij de modellen naakt waren maar deden alsof ze Chanel aan het showen waren – en dat deed de commentator en het publiek ook. Een soort van uitgebreide nieuwe kleren van de keizer. Tot mijn vreugde was er ook een gedeelte met zwarte kleding, dus er is ook in de toekomst wel iets voor mij om aan te trekken. Fijn.

Zaal 24: ‘Carthago’, Rijksmuseum voor Oudheden, Leiden

IMG_2343.JPG

Tja, dit is dus een beetje gênant, want ik ben precies 18 minuten op deze tentoonstelling geweest. Het was de opening, en ik wilde er ontzettend graag heen, maar eerst was de presentatie van de bouwplannen van de Lakenhal, en daar moest ik ook echt bij zijn, en de raadsvergadering begon om 8 uur. Het was dus nogal een hit-and-run, waarbij ik het voor elkaar gekregen heb om de directeur en een prominent Leids archeoloog een handje te geven, over de helft van de tentoonstelling te razen en mijn relatie met een oude vriendin volledig te verzieken door haar ten onrechte te vragen of ze zwanger was. Oh, en een museumselfie te maken, met A, een duo-raadslid van Groen Links, die hetzelfde enthousiasme voor cultuur heeft als ik. Ik ga terug en dan ga ik de hele tentoonstelling bekijken. En niemand beledigen, hoop ik.

Zaal 25: ‘Geisha’, Museum Volkenkunde, Leiden

IMG_2604.JPGDe net opgerichte D66 themagroep cultuur organiseerde een Japan Experience: een bezoek aan de geisha-tentoonstelling en daarna sushi eten. Het is een ontzettend mooie, leerzame tentoonstelling, waarbij je als kijker allerlei vragen mag beantwoorden bij interactieve zuilen om een beloning te krijgen – maar iemand zoals ik doet het vooral om te laten zien hoe goed ik heb opgelet, en daardoor ga ik alleen nog maar beter opletten. A (andere A, handig systeem, met die voorletters) en ik hadden zoveel geleerd over geisha’s dat we zelfs de geisha-blik ingestudeerd hadden. Maar dat is geen selfie, dus voor de volledigheid voeg ik ook mijn kersenbloesemselfie toe. Omdat ik natuurlijk diep van binnen eigenlijk een geisha ben.

IMG_2607.JPGHet museumselfie-project is nog lang niet afgerond en ik zal van alles wat ik bezoek verslag uitbrengen door een foto van mijn harses voor een kunstwerk van onschatbare waarde te plakken. Waarvoor bij voorbaat excuses.

#selfiemuseum

Mijn onstilbare drift om musea te bezoeken en met mijn museumjaarkaart te wapperen gaat onverminderd verder. Ik word tegenwoordig ook in het kader van mijn portefeuille rondgeleid in en uitgenodigd bij Leidse musea, dus ik bof echt gigantisch. En overal waar ik ben, maak ik natuurlijk een museumselfie, want dat blijf ik een mooi project vinden. Daarom hierbij nog 5 zalen van het selfiemuseum.

Zaal 16: ‘Onwaarschijnlijk Echt. Magisch realisme en nieuwe zakelijkheid’, Koningin Fabiolazaal, Antwerpen
selfiemuseum6

Op onze megavakantie van 3 dagen naar Antwerpen zijn M en ik natuurlijk ook naar een museum gegaan. Het Koninklijk Museum voor Schone Kunsten werd toen wij er waren verbouwd (ik geloof dat je als museum niet meer meetelt tegenwoordig als je niet dicht bent voor een verbouwing, maar goed), maar ze hadden tot mijn grote vreugd een tentoonstelling over het magisch realisme ingericht op een andere locatie, en voor magisch realisme geldt in mijn geval meestal dat ik denk dat ik daar wel meer van zou willen zien. Dus dat kwam goed uit. Het was een heel mooie, informatieve, tentoonstelling, en ik ben op de foto gegaan met Bertha van Antwerpen, van Pyke Koch (wisten jullie dat je zijn voornaam uitspreekt als Paik en niet als Pieke? Ik niet namelijk), want dat leek me wel toepasselijk. Vanwege Antwerpen dus, niet vanwege prostituee.

Zaal 17: ‘Kingdom of Characters’, Sieboldhuis, Leiden

selfiemuseum7

Met een aantal dames van D66 bezocht ik deze tentoonstelling in het Japanmuseum van Leiden – het was een tentoonstelling over Japanse stripfiguren en hoe ze zich in de Japanse cultuur manifesteren. J en ik waren vooral heel enthousiast over hoe Monchichi zich in onze persoonlijke cultuur manifesteerde, maar de eerlijkheid gebiedt me te zeggen dat ik het ook prachtig vond om met een meer dan levensgrote Hello Kitty op de foto te gaan, en ik heb veel plezier gehad om N in een Pikachu-pak. Als je daar niet blij van wordt, ben je dood van binnen.

Zaal 18: ‘Larry Clark. Tulsa & Teenage Lust’, FOAM, Amsterdam

IMG_1151.JPGOp deze tentoonstelling mocht ik geen foto’s maken, wat natuurlijk tragisch is voor een selfieslet als ik, maar gelukkig hing er in de hal voor de tentoonstelling een enorme afdruk van een van de foto’s die ook binnen hingen. De keuze voor dit werk is dus volledig bepaald door het aanbod van 1, want ik weet niet of ik deze per se het mooist vond. Aan de andere kant: hij geeft wel een goed beeld van de rest van de tentoonstelling – een beetje sombere foto’s van mensen die duidelijk heel intensief leven (lees: eerder de voorkeur geven aan drank, drugs en seks boven een glas melk, een bruine boterham en op tijd gaan slapen). Ik ben overigens met M naar FOAM gegaan, omdat we een korte periode allebei op donderdagmiddag vrij waren.

Zaal 19: ‘Bad Thoughts’, Stedelijk Museum Amsterdam

IMG_0344.JPGDe donderdag na FOAM hadden M en ik nog steeds vrij, dus we gingen naar het Stedelijk. Er waren 2 tentoonstellingen waar we op zich heen wilden, maar die van Marlène Dumas was eerst heel erg gehyped en toen was er heel veel negatieve pers over die hype, dus het leek ons leuker om eerst naar ‘Bad Thoughts’ te gaan. Dit is een tentoonstelling van de privé-collectie van het echtpaar Sanders, en die is jaloersmakend, zeker als je weet dat een deel van de tentoonstelling halverwege veranderd is zodat er nog meer opgesteld kon worden. Ik sta op de selfie met een schilderij van Kiefer over de slag bij het Teutobergerwoud (een van de mannen op het schilderij heet Herman, en ik ook), maar nog veel mooier vond ik een boek met schilderijen van bloemen van Kiefer. En de foto’s van Gilbert & George, en de installatie 30 seconds van Douglas Gordon, die bij de Sanders thuis in een hokje onder de trap is opgesteld. Ik wou dat ik rijk was. Dan ging ik ook verzamelen. Kunst, en niet nagellak, of schoenen. Nou ja, die ook. Maar kunst.

Zaal 20: ‘Hit & Run. Ed van der Elsken fotografeert het Philips NatLab’, Museum Boerhaave, Leiden

IMG_0374.JPGDe raadsleden met cultuur in hun portefeuille kregen van de zogeheten stadspartners een ‘Visitor’s Journey’ aangeboden, waarbij we een rondvaart kregen, een powerpoint in het RMO, een fancy lunch met bubbels, een prachtpresentatie van het PS Theater, en tot slot een sneak preview van de tentoonstelling in Museum Boerhaave, die toen nog niet eens voor het publiek geopend was. Dat doet de plucheklever deugd – ik heb met veel plezier gekeken naar de foto’s die Van der Elsken in de jaren ’80 heeft gemaakt in het Natuurkundig Laboratorium van Philips. Mooi, vooral ook de brillen en de kleren van de wetenschappers.

Het museumselfie-project is nog lang niet afgerond en ik zal van alles wat ik bezoek verslag uitbrengen door een foto van mijn harses voor een kunstwerk van onschatbare waarde te plakken. Waarvoor bij voorbaat excuses.

#selfiemuseum

Het wordt weer eens tijd voor 5 nieuwe zalen van het selfiemuseum. In een stukje in de Volkskrant las ik dat er musea zijn die het maar irritant vinden dat mensen daar de hele tijd foto’s van zichzelf maken met kunst op de achtergrond, en hoewel ik daar op zich wel begrip voor op kan brengen, is dit gewoon een hobby van me. Dus met excuses aan de hele sector: de volgende portie museumselfies.

Zaal 11: Beelden in Leiden, Leiden (waar anders?)
selfiemuseum1

Elke zomer wordt de Hooglandsekerkgracht in Leiden omgetoverd tot openluchtmuseum, als de tentoonstelling Beelden in Leiden daar neerstrijkt. Dit jaar hadden veelbelovende jonge kunstenaars de gelegenheid gekregen een werk te maken van beton, en die beloftes hebben ze ruimschoots waargemaakt: ik zag een prachtig bed, dat er zacht uitzag, maar natuurlijk hard was, en waarin de afdruk van een slaapster te zien was, en een ontzettend mooie combinatie van een boom met beton. De selfie maakte ik met het werk van Jimi Kleinbruinink, dat ‘Aan de andere kant van de nullijn’, omdat ik het mooi vind en omdat de kunstenaar zelf zo trots op zijn werk was dat ik er zelf blij van werd. Ik krijg niet zo vaak de kans om een kunstenaar in het wild te zien, dus dit was heel bijzonder.

Zaal 12: ‘Leve de mens’, Rijksmuseum Volkenkunde, Leiden

selfiemuseum2

Tijdens de Museumnacht hebben M en ik een deel van deze prachtige fototentoonstelling van Jimmy Nelson gekeken, en toen hebben we ook een lezing van hem gehoord over de totstandkoming van de foto’s en het hele project dat erachter ligt. Het leek me wel een tentoonstelling om een keer met B heen te gaan, want hoewel hij niet van musea houdt, houdt hij wel van fotografie. Ook de tweede keer was dit heel mooi om te zien; ik ben zelf helemaal niet zo’n reizer, maar op deze manier kan ik moeiteloos de hele wereld rond gaan. Er waren foto’s van allerlei mensen, die allemaal op een prettig afstandelijke manier zijn gefotografeerd, waardoor ze voor mijn gevoel heel trots en zelfbewust op de foto stonden. De selfie maakte ik met een paar ontzettend koude Russen, want die vond ik het mooist.

Zaal 13: de Lakenhal, Leiden

selfiemuseum3

Voor de leden van de commissie Werk en Middelen, waar ook ‘mijn’ cultuur onder valt, was een uitgebreid inwerkprogramma cultuur op touw gezet: we begonnen met een rondleiding door de Lakenhal, vervolgens waren we allerlei presentaties over wie precies wat betekent voor cultureel Leiden, en tot slot mochten we rondkijken in het nog lang niet voltooide popcentrum Gebr. De Nobel. Een mooie manier om ons op het deels nieuwe, deels al lang bestaande cultuurkwartier van de stad te oriënteren. De collectie van de Lakenhal had ik onlangs nog bekeken, maar er was een nieuw schilderij, een echte selfie van Jan van Mieris. En ja, daar wil je dan als verstokt museumselfie-maker natuurlijk mee op de foto…

Zaal 14: het Mauritshuis, Den Haag

selfiemuseum4

Ter gelegenheid van mijn verjaardag had ik een rondleiding door het vers geopende Mauritshuis geboekt – dat leek me weer eens wat anders dan een etentje aanbieden en het was ook wel handig, want op het moment dat het tijd was om de uitnodigingen te versturen, had ik nog behoorlijk last van de hernia, en waar ik niet zeker wist of ik voor 15 man zou kunnen koken, dacht ik hoe dan ook mijn karkas wel door een museum te kunnen slepen. We hebben alle hoogtepunten gezien: Gezicht op Delft, het Meisje met de parel, het Puttertje, de fantastische lift, de Anatomieles van professor Tulp en het jongetje met de vieze gele tanden (dat is een schilderij van Frans Hals en dat heet helemaal niet zo). Ik vond het erg fijn weer eens in het Mauritshuis te zijn, en het is prachtig verbouwd. En de selfie? Die heb ik gemaakt voor Suzanna van Rembrandt. Want ik heet ook Susannah. En ik ben op dezelfde dag jarig als Rembrandt, dus eigenlijk is dit een driedubbele selfie.

Zaal 15: het Mauritshuis, Den Haag

selfiemuseum5Een week na het bezoek met de vrienden, heb ik ook met mijn moeder in het Mauritshuis afgesproken. Dat stelde zij voor, en het leek me wel een mooi plan om alles wat ik tijdens de rondleiding had geleerd in te zetten om indruk te maken op mijn moeder met allerlei interessante weetjes over de kunst. Ik was even vergeten dat mijn moeders aanpak van musea anders is dan die van anderen (en dan vooral anderen die geen familie van ons zijn, want ik neig ook die kant op): voordat we naar binnen gingen liet ze me weten welke schilderijen ze wilde zien, en ik kon mijn verse kennis van het Mauritshuis vooral inzetten om ons in een zo efficiënt mogelijke route langs haar keuzes te manoeuvreren. Gelukkig kon ik haar nog wel tot een selfie verleiden bij het Meisje bij een kinderstoel van Govert Flink – en ze wilde zelfs meedoen met de dikke wangen-show. Want in dat opzicht zijn we ook familie.

 Het museumselfie-project is nog lang niet afgerond en ik zal van alles wat ik bezoek verslag uitbrengen door een foto van mijn harses voor een kunstwerk van onschatbare waarde te plakken. Waarvoor bij voorbaat excuses.

Museumnacht

Dit weekend werden de Signatures Cultuurweken geopend. 3 weken lang zal zo’n beetje alles wat Leiden aan cultuur te bieden heeft in het zonnetje gezet worden. En omdat ik tegenwoordig raadslid ben, met de portefeuille cultuur en recreatie, kan ik dus allerlei leuke dingen gaan doen en dan beweren dat het werk is. Ik heb het echt heel zwaar, mensen.

De eerste activiteit was de Museumnacht. Daar ben ik nooit eerder heen geweest – het schikt om de een of andere reden nooit zo goed, maar dit jaar heb ik nog voordat er andere afspraken gemaakt konden worden kaarten gekocht voor M en mij. Er was een openingsshow op het Rapenburg, met een enorme diversiteit aan optredens op boten, van een lief zingmeisje, via eveneens lieve vioolmeisjes naar iets minder lieve mannen met grote gele ballen over hun hoofd die muziek speelden die ik, wegens verregaande niet-trendiness, niet kan benoemen. De kersverse wethouder cultuur Robert Strijk voltrok de officiële opening en het grote museumfeest kon van start gaan.

We begonnen in de Hortus – en ja, die telt ook als museum. Het was een prachtige avond, dus we wilden zo lang mogelijk buiten zijn, en ik was heel erg benieuwd naar de Lotus Flower van Daan Roosegaarde, een interactieve bloem van folie die tot leven kwam als je je hand ernaar uitstak. M en ik zijn daarna door de kassen gelopen, waar we trossen bananen en allerlei rare bloemen hebben zien groeien en bloeien. Ik kon met moeite de neiging mijn vinger in een vleesetende plant te steken onderdrukken (ik blijf een kind van binnen) en we hebben nog een tijdje door de varens geslenterd. Een mooi en groen begin van de avond dus!

20140519-072953-26993342.jpgVia de Hortus betraden we de Sterrewacht (de spelling hiervan verbaast me oprecht, maar goed, daar hebben we het nu niet over). Ik was hier nog nooit geweest, en ik heb geconstateerd dat de Museumnacht misschien niet de beste gelegenheid is om onbekende musea te ontdekken – het is erg druk, door het extra aanbod lijkt iedereen het overzicht een beetje kwijt en je hebt ook geen rust in je donder, want er moet nog een heel programma gevolgd worden. Daar komt nog bij dat M helemaal niks met het aandachtsgebied van dit museum heeft, en ik weinig – we stonden dus snel weer buiten. Ik zal een keer teruggaan op een moment dat ik alle tijd heb alles daar goed te bekijken. Vooralsnog heb ik in elk geval een compliment voor de opstelling: de projectie van sterren en andere dingen op halve bollen op de grond vond ik erg mooi.

20140519-073514-27314576.jpg

Toen was het tijd voor het RMO, waar we een lezing van Herman Pleij op het programma hadden gezet, dus we wilden er per se om 21.30 zijn. Dat waren we – sterker nog, er was zelfs tijd om middeleeuwse kipjes te eten. De middeleeuwen waren sowieso het thema van de Museumnacht in het RMO: er liep een rattenvanger rond, er stond een schandpaal en de gang van zaken werd speels verstoord door maar liefst 3 narren. Het verhaal van Pleij over spektakel in de middeleeuwen was informatief en vermakelijk tegelijk, en we pikten zelfs nog een speedrondleiding over de Romeinse collectie mee. Van alle musea in Leiden ben ik het vaakst in het RMO geweest, maar ik kan er altijd wel iets nieuws vinden; bovendien weet ik weinig van de middeleeuwen, dus het was ook een bijzonder leerzaam bezoek.

20140519-072953-26993542.jpg

Tot slot bezochten we het Museum Volkenkunde. In de tuin van het museum stond een kraam van Karel’s Biofriet, bij wie ik de lamskroket waar ik gisteren al enthousiast over was heb genoten en dientengevolge het plan heb opgevat al hun kroketten te testen (niet alle individuele kroketten, ik bedoel natuurlijk van al hun smaken 1 exemplaar). Binnen in het museum was een lezing van Jimmy Nelson, die buitengewoon enthousiast vertelde over zijn avonturen bij het fotograferen van inheemse volkeren, variërend van een Mongoolse stam tot Eskimo’s. Heerlijke anekdotes en heel leuk gebracht. We zijn snel over de tentoonstelling gelopen om een beetje een gevoel te krijgen voor de foto’s, en ik ga binnenkort met B even wat uitgebreider kijken. Ik heb er veel zin in – zo’n Museumnacht smaakt kennelijk naar meer.

20140519-072953-26993724.jpg

En voor de mensen die zich afvragen of ik nog #museumnachtmuseumselfies heb gemaakt voor het #selfiemuseum: wat denken jullie zelf?

20140519-073846-27526563.jpg