Categorie archief: Muziek

George Michael

Ze vallen bij bosjes, in 2016. De helden. Omdat het meerendeel van mijn muzikale helden gewoon heel oud is, is het helemaal niet zo raar dat ze overlijden. Leonard Cohen was in de 70, David Bowie is ook niet bepaald in de kiem gesmoord. Prince had ik niet zien aankomen, maar van het overlijden van George Michael was ik echt wel even stil. Ik hem altijd geweldig gevonden – toen hij nog hetero was ten tijde van Wham! en ook daarna. Die is wat mij betreft echt te vroeg gegaan.

 

In memoriam

In 2008 zijn M en ik op het Westergasterrein naar een concert van Leonard Cohen geweest. Het was prachtig. Hij was heel goed bij stem, zong de nummers die we wilden horen, en tussen de liedjes door sprak hij ons met zijn schitterende bromstem toe. We vonden het concert zo schitterend dat we zijn Nederlandse optredens na 2008 aan ons voorbij hebben laten gaan: we waren bang dat een tweede concert minder goed zou zijn dan het eerste, waardoor de herinnering aan de eerste misschien verpest zou worden, of dat het tweede concert even goed zou zijn als het eerste, waardoor de eerste minder uniek zou zijn. Dat een tweede concert beter zou zijn dan dat concert in 2008 was gewoon niet mogelijk. Volmaakt.

leonard

M en ik hebben allebei onze eigen artiesten de relatie in gebracht (M Lou Reed, ik Elvis Costello), maar van Ome Leonard waren we allebei al fan toen we wat met elkaar kregen, al had M meer platen van hem dan ik. We hebben samen onze collectie snel uitgebreid, zodat we in elk geval zijn oude werk compleet hadden. De latere cd’s hebben we nooit meer gekocht, maar ik heb ze wel geluisterd en het maakte me niet eens zoveel uit dat ik die minder goed vond dan platen als Songs of Love and Hate of Death of a Ladies’ Man. M wil dat The Guests gespeeld wordt als de mensen binnenkomen op zijn begrafenis. Ik kan na ongeveer 10.000 keer luisteren nog steeds genieten van Famous Blue Raincoat en het verhaal dat eigenlijk maar half verteld wordt. Bij alle covers van zijn werk kan ik niet anders dan denken dat het origineel altijd zo ontzettend veel beter is. Ja, ook Hallelujah. En als ik dan toch bezig ben: dat lied gaat heel erg over seks en heeft niks te zoeken op een Kerst-cd.

leonard2Meestal erger ik me wild als ik bij Starbucks mijn naam opgeef en ze maar gewoon iets op een beker knallen dat in de verte met de juiste spelling van Susannah te maken heeft. Vandaag heette ik Suzanne, en vandaag vond ik dat prima. Ik zou graag willen zeggen dat ik naar dat lied vernoemd ben, maar dat is niet zo. Leonard Cohen is niet de eerste van mijn helden die het hoofd heeft neergelegd, maar zijn overlijden heeft me wel erg geraakt, merk ik. Dat komt niet alleen door zijn prachtige oeuvre, maar ook doordat hij volgens mij echt een goed mens was. Als ik hem hoorde spreken, of in documentaires zag of interviews las, viel het me altijd op dat hij nooit iets lelijks zei. Ik luister voorlopig even niets anders dan Leonard Cohen. Maar dit filmpje kijk ik ook nog wel een paar keer.

Een weekend cultuur

Dit weekend werden de Signatures Cultuurweken (ik blijf het een stomme naam vinden) in Leiden afgesloten, volledig conform traditie met de Museumnacht. M en ik hadden er dit jaar veel zin in, in de eerste plaats vanwege het leuke programma, en in de tweede plaats omdat we vorig jaar niet gegaan zijn (schande, ik weet het), dus we waren er wel weer eens aan toe. We hebben ontzettend veel gezien: we begonnen in Scheltema, waar Museum Corpus een gelegenheidsdependance had opgericht en Erik Scherder op het programma had gezet. M is een groot fan van zijn didactische stijl; ik voel me altijd een beetje behandeld als een kind bij Ome Willem, maar het was wel een mooie presentatie over de hersenen en hoe we ervoor kunnen zorgen door te sporten. Na Scheltema gingen we naar de Hortus, waar een optreden was van Michael Prins, die ik niet zo goed ken, maar die met zijn liedjes uitstekend paste in de sfeer van de Oranjerie tijdens de schemering. De Hortus was als locatie extra aantrekkelijk omdat ze er cocktails zouden serveren (maar die gingen op terwijl we in de rij stonden) en omdat je er Leyden Gin kon proeven (die ging ook op, maar we waren nog net op tijd voor een mini-glaasje). De volgende, en laatste locatie was het Sieboldhuis, waar ik geen sumo-pak heb aangetrokken (jammer – niemand wilde met mij worstelen), geen sushi heb gegeten (ook jammer – ik had echt geen honger), een laatste liedje van Sjoerd Raaijmakers heb gehoord (mooi) en Japanse spookverhalen verteld door Tijs van het PS|Theater heb gehoord (spannend).  Een mooie, volle culturele avond dus – ik ga volgend jaar zeker niet overslaan.

museumnacht

Zondag had de stad geluk, want de platenzaak Velvet vierde zijn 25ste verjaardag, en hoewel het een landelijke keten is, had was ervoor gekozen om het feestje in Leiden te houden, want daar was de eerste vestiging. We werden getrakteerd op allerlei live-optredens, waarbij ik de kans greep om voor de derde keer dit jaar Spinvis te zien en voor de eerste keer Douwe Bob. Ik kan altijd heel erg genieten van Spinvis – ik was dit keer iets te laat, dus ik vermoed dat ik ‘Oostende’ heb gemist, wat ik jammer vond, want dat is mijn lievelingsnummer, maar ‘Kom terug’ was het afsluitende liedje, en dat maakte veel goed. Ik heb zowaar een LP gekocht, alleen om hem door Spinvis te laten signeren. Op zich jammer dat hij mijn naam fout schreef, maar goed, ik heb een gesigneerde plaat, en dat is ook wat waard. Douwe Bob had een bizarre cowboyoutfit aan en had het erg druk met het publiek op te hitsen om in het water te springen (en vervolgens aan te bieden de boete te betalen voor die drie dwazen die het ook daadwerkelijk gedaan hebben), maar het was eigenlijk wel gewoon een goed optreden. Na het optreden schijnt zijn signeersessie op chaos te zijn uitgelopen, maar dat heb ik allemaal gemist, want ik hoefde geen gesigneerde cd van Douwe Bob. Het was een mooie muzikale middag, en een prachtige afsluiting van een cultuurrijk weekend. Zo heb ik ze graag!

verjaardagvelvet

Semi-vrijwilligerswerk

Zaterdag was het SummerJazz, een jaarlijks terugkerend Leids festival in de Leidse Hout. Dit is typisch een activiteit waar ik voordat ik raadslid werd niet zo veel mee deed, om de eenvoudige reden dat ik niet van jazz houd (ik beweer altijd dat ik daar te jong voor ben, maar 1. dat is al lang niet meer zo en 2. ik weet ook wel dat dat onzin is, maar je moet toch een reden geven als je een volledig muzikaal genre in een veeg afschrijft, al is 3. ik word er soms een beetje zenuwachtig van het meest in overeenstemming met de werkelijkheid), maar sinds ik de cultuurportefeuille heb vind ik dat ik min of meer verplicht ben om mijn neus ook op evenementen waar ik zelf misschien niet zoveel mee heb te laten zien. En uiteindelijk is het allemaal niet zo erg: muziek en foodtrucks in de open lucht, met een enthousiast publiek. Omdat ik best bereid ben om meer te doen dan alleen een beetje op een festival rondlopen, en omdat fractiegenoot L nu vrijwilligerscoördinator is bij SummerJazz en in die hoedanigheid de leden van D66 op zijn lijst heeft geterroriseerd, heb ik me ook dit jaar weer aangemeld om een bijdrage te leveren. Er zijn allerlei taken waar je uit kan kiezen, waarbij ik vermoed dat bardiensten het populairst zijn, maar ik zit het liefst bij de kassa om met een vrolijk t-shirt (ja, gratis dingen, daar ga ik sowieso voor) aan muntjes of kaartjes te verkopen.

summerjazzWerfPop, een ander jaarlijks terugkerend Leids festival in de Leidse Hout, biedt raadsleden elk jaar een zogeheten VIP-arrangement aan, wat neerkomt op een rondleiding en de mogelijkheid om een uur lang muntjes te verkopen. SummerJazz heeft een andere aanpak, want als je je daar aanmeldt om te helpen, ben je gewoon een vrijwilliger zoals alle andere vrijwilligers, dus niks rondleiding en niks light-programma: je krijgt gewoon een dienst van 4 uur lang. Ik had er helemaal geen zin in, want hoewel ik het leuk vind om een bijdrage te leveren, had ik me verheugd op een iets kleinere bijdrage, en het feit dat ik baalde van de lengte van de shift had een vernietigende invloed op mijn motivatie. Maar ja, ik had het nou eenmaal toegezegd, en dan moet je niet zeiken, ook als je ’s avonds 5 kilometer gaat rennen en je de eerste dienst moet nemen zodat je direct daarna weg kan gaan om je daarop voor te bereiden. Gelukkig mocht ik de hele shift in een leuke pipowagen bij de ingang doorbrengen met drie gezellige mensen, en kon ik tot twee keer toe even over het terrein wandelen en een klein glaasje wijn proeven en naar de muziek luisteren. Dus dat viel allemaal wel mee, en we kregen zowaar een BN-er aan de kassa, want zo werkt dat bij SummerJazz: niemand krijgt een VIP-arrangement, ook Jochem Myjer niet. Dat is een geruststellende gedachte.

summerjazz2

Liever lui dan moe

Ik hoorde dit liedje laatst in de gym. Ik weet niet wie het op de playlist had gezet, maar ik moest er hard om lachen, en toen had ik nog niet eens deze meesterlijke clip gezien. Heerlijk. En zo toepasselijk voor de vakantie. Want ik heb geen reet uitgevoerd – maar nu ben ik alweer aan het werk, dus dit is een nostalgisch liedje.

Prince

tumblr_n9qvk8570x1r3s3a3o1_500

Toen wij in Rome waren en ik even in een WiFi-zone was, kwam vrijwel meteen het bericht binnen dat Prince was overleden. Ik kon op dat moment natuurlijk niet veel meer doen dan heel hard balen en antwoord geven op de vraag die M aan iedereen stelde (Wat is je lievelingsnummer van Prince?*), maar diep van binnen deed ik wat Prince zelf op dit plaatje doet. Mag het nou afgelopen zijn met het overlijden van helden? Ik ben er klaar mee.

* Glam Slam, Sign ‘O’ The Times, Kiss. Een liedje? Doe eens normaal. Ik vind 3 al bijna niet te doen.

I want you

Ik ben al een tijdje bezig met mijn playlist met mijn 101 favoriete liedjes. Dat is niet eenvoudig, maar de nummer 1 staat wel al jaren vast: I want you van Elvis Costello. Gewoon de album-versie, natuurlijk, maar de verschillende live-versies die er op de markt zijn vind ik ook allemaal erg mooi. Dit is een tamelijk recente. Genieten!

David Bowie

Er zijn dingen die je liever niet ziet als je ’s ochtends bij het wakker worden even een rondje langs de sociale media doet. Meestal zijn dat rare foto’s of stupide meningen van mensen die je op zich hoog hebt zitten, maar vanmorgen was het eerste wat ik zag op Instagram een reeks foto’s van David Bowie. Omdat hij vandaag niet jarig was, want dat was vrijdag, vreesde ik meteen het ergste, en dat klopte ook: hij bleek gisteren overleden te zijn. Voor de fans en de pers totaal onverwacht, maar dat komt doordat Bowie een muzikale held van de oude stempel is, die niet alles wat hem overkomt op de sociale media gooide en een redelijk teruggetrokken bestaan leidde, zodat alleen de mensen van wie hij vond dat ze het moesten weten wisten dat hij de laatste anderhalf jaar aan kanker leed. Maar dan is het voor de rest van de wereld best wel even schrikken, want wij wisten niet meer dan dat er vrijdag een nieuwe CD was uitgekomen en hoopten stiekem op een bescheiden toernee. Dat komt ook een beetje doordat Bowie iemand is van wie je niet verwacht dat hij zoiets banaals zou kunnen doen als doodgaan – zo iemand moet toch eeuwig leven? Nee dus.

bowieIn de Kerstvakantie zijn M en ik naar de tentoonstelling ‘David Bowie Is’ in het Groninger Museum geweest, een tentoonstelling vol foto’s, brieven, kostuums, filmfragmenten en muziek, die een indrukwekkend overzicht boden van zijn carrière. Ik had gemengde gevoelens over de tentoonstelling (vooral de audiotour, omdat daardoor mijn hele ervaring zo zeer gestuurd werd dat ik op een gegeven moment het gevoel had dat het helemaal niet de bedoeling werd dat ik zelf nog tot enige associatie of zelfstandige gedachte zou komen), maar niet over Bowie. Wat een ongelooflijk indrukwekkende en stijlvolle man was dat, die ook echt met alles wegkwam: idiote jumpsuits, make-up, ruimtepakken, noem maar op. Er hingen ook songteksten zoals hij ze destijds heeft opgeschreven, van Ziggy Stardust en van Heroes, en een brief van Jim Henson, die hem over Labyrinth schreef ‘You would be wonderful in this film.’ En dat was hij ook – kijk maar naar onderstaand clipje; ik ken echt helemaal niemand anders die het voor elkaar zou krijgen om tussen zoveel gnomen uit de Muppetstudio te kunnen staan en toch het meest op te vallen. En zo classy ook.

Ik ken het oeuvre van Bowie eigenlijk vooral sinds ik een relatie heb met M; mijn vader, die van grote invloed is geweest op mijn muzikale smaak, houdt meer van rock, dus die deed niet zoveel met Bowie, maar na 1998 is het bij mij dus wel goed gekomen. Daarvoor waardeerde ik hem vooral vanwege zijn optreden in Labyrinth (maar dat was dus fantastisch), het dansje op de mega-typemachine in Absolute Beginners (een film die ik eigenlijk nog steeds niet snap) en het citaat uit Changes aan het begin van The Breakfast Club (‘And these children that you spit on as they try to change their worlds are immune to your consultations. They’re quite aware of what they’re going through’ – als je een boze puber bent is dit zo waar. En als je geen boze puber bent eigenlijk ook). M en ik zijn in 2003 naar een concert van Bowie geweest in Ahoy, en zelfs vanaf de plaatsen die wij toen konden betalen konden we zien dat hij live nog een stuk imposanter was dan op foto’s – en laten we eerlijk zijn, op foto’s had hij al meer uitstraling van velen van ons bij elkaar. De laatste keer dat ik me kan herinneren hem in actie te hebben gezien was bij de opening van de Olympische Spelen in Londen, waar hij Heroes (mijn lievelingsnummer) zong. Het kan wel zijn dat ik daarmee een later moment over het hoofd zie, maar ik kies ervoor om dit moment van deze held op het netvlies te houden. Helden van de categorie Bowie zijn er verder niet, en de wereld verliest behoorlijk wat nu hij er niet meer is.

Bowie

Drie concerten

Ik heb het voor elkaar gekregen om in 1 week (nou ja, 8 dagen) maar liefst 3 concerten te zien en daarmee een vinkje te mogen zetten op het 40 dingen-lijstje. Dat was op zich mooi meegenomen, maar het was me natuurlijk om de concerten te doen. Het eerste concert was op zondagmiddag 29 november in de Kleine Komedie, en het kaartje was een impulsaankoop. Ik wist namelijk dat ik die ochtend in Amsterdam moest zijn voor de IDFA en ’s avonds was een concert waar ik veel voorpret van had in Paradiso, dus toen bleek dat er ook nog kaartjes waren voor Spinvis (‘de eerste rang kost €19,75’ – bij Ticketservice heb je daar net de boekingskosten voor volgens mij), leek het mij wel een mooie invulling van de middag. Ik heb hem 2 keer eerder gezien en dat was prima bevallen. Bij dit concert stonden er 2 mensen op het podium, Spinvis zelve en Saartje van Camp, die heel veel instrumenten speelt, en ze hadden een apparaatje, waarmee ze steeds een laag muziek konden opnemen die dan ad infinitum (of in elk geval tot het moment dat op stop gedrukt werd) herhaald werd. Dan gingen ze naar het volgende instrument, namen weer een laag op, en zo voorts, totdat de bodem voor het nummer gelegd was, en dan ging Spinvis zingen. Een mooie manier om in je eentje een heel orkest neer te zetten, maar ik had toch het gevoel dat ik de helft van de middag naar een soundcheck had zitten luisteren. Volgende keer gewoon weer genoeg mensen meenemen om in een keer het liedje te zingen, dan ben ik er weer bij. Maar hij speelde wel ‘Oostende‘, en dat is in alle versies prachtig.

img2888_08

Het tweede concert begon al 2,5 uur nadat Spinvis zijn apparaatje had uitgezet, dus ik had ruim de tijd om collega R te vinden op het Rembrandtplein en hamburgers te eten en Bloody Mary’s te drinken, gevolgd door een wandeling naar Paradiso in de stromende regen. Maar dan hadden we ook wat: Guy Garvey, de zanger van Elbow, die zijn solo-album presenteerde. Hij had een flinke band bij zich, bestaande uit de standaardopstelling en een drietal dames die allerlei blaasinstrumenten bespeelden, en hij wist echt een show neer te zetten. Je kon wel zien dat hij behoorlijk wat podiumervaring heeft, niet alleen aan het gemak waarmee hij optrad, maar ook aan hoe hij alles aan elkaar praatte – ontspannen, vrolijk en grappig. En het was gewoon ook heel mooi; de CD Angela’s Eyes is prachtig, en live eigenlijk net zo. Hij speelde zijn hele CD en toen was hij ook klaar, dus de toegiften waren letterlijk encores, maar dat vond ik helemaal niet erg. Wat mij betreft had hij het hele concert herhaald. Hij verzekerde het publiek nog dat Elbow gewoon nog bestaat, dus ik zie uit naar een concert van de hele band. Maar dit is een heel erg fraai zoethoudertje geweest.

garvey

Op de dag na Sinterklaas bezocht ik met M en J het concert van Madonna in de ZiggoDome. Niet omdat we op het moment nou zulke enorme fans van Madonna zijn, maar eigenlijk gewoon omdat het kon – ik zag dat er nog kaartjes te koop waren, en deze twee mannen wilden mee. In de week voor het concert heb ik veel recent werk van Madonna geluisterd, ter voorbereiding, en in de ZiggoDome aangekomen kochten J en ik natuurlijk een t-shirt, dus we waren er helemaal klaar voor. Madonna ook, weliswaar met wat vertraging, want ze zette een spectaculaire show van ruim 2 uur neer, met alles wat je zou verwachten van een concert van deze diva: nonnen, paaldansen, veel verwijzingen naar seks en religie, liedjes uit de jaren ’80, ’90, ’00 en ’10, strakke dansers en oneindig heen en weer paraderen op hoge hakken. En dan heb ik het geeneens over de gigantische hoeveelheden son et lumière die aan ons voorbij trokken. Het was echt heel indrukwekkend; zo indrukwekkend dat ik bijna (ja, inderdaad, bijna) geen last had van het feit dat haar zang eigenlijk niet zo goed was. Of dat ze zo vaak aan haar kruis zat dat ik me afvroeg of ze misschien een gistinfectie had. Of dat ze de hele tijd wilde weten of wij haar bitches waren (het publiek schreeuwde ‘YEEEEEEES’, M, J en ik haalden onze schouders op en zeiden ‘no’ – wij zijn niemands bitches). Al die dingen waren best overkomelijk; het is namelijk wel Madonna, en die mag wel wat.

madonna

Het zou bijna onmogelijk moeten zijn om een favoriet aan te wijzen uit deze 3 concerten, omdat ze allemaal zo verschillend zijn: van een theater via Paradiso naar de ZiggoDome, van een zanger uit Schiedam via een working class hero uit Manchester naar de Grote Diva van de Pop uit New York. Maar ik kan best vertellen wat ik het fijnste vond, en dat was Guy Garvey – zo moeilijk is dat niet. Want ik blijk gewoon te houden van weinig fratsen en mooie liedjes gezongen door iemand met een mooie stem die er ontzettend veel zin in heeft om voor een zaal vol fans op te treden. Op zich natuurlijk helemaal niet zo vreemd.