Categorie archief: NaNoWriMo

NaNoWriMo – de eindstand

Toen ik op 1 november begon aan NaNoWriMo had ik eigenlijk niet gedacht dat ik het vol zou houden om elke dag te schrijven. November is namelijk een heel drukke maand, want los van werk en leven is er ook nog LIFF en IDFA, dus dan moet ik de hele tijd in de bioscoop zitten. Maar ik wilde gewoon ontzettend graag een keer proza schrijven, en ik ben niet iemand die dan zomaar spontaan gaat zitten, een pen pakt of een laptop aanzet en begint. Ik ben iemand die afspraken moet maken, met mezelf, of met internet, en als ik geen afspraken maak of geen idioot project heb gevonden waar ik aan mee kan doen, dan wordt het niks. Ik zou kunnen zeggen dat ik dan begin en vervolgens niet doorzet, maar dat is niet helemaal waar, want eigenlijk begin ik dan geeneens. Dan strandt het in goede voornemens en demo-versies van hoopvolle software. Doordat ik me heb aangemeld voor NaNoWriMo heb ik aanzienlijk meer gepresteerd dan ik had gedacht – weliswaar niet de 50.000 woorden waar je officieel naar moet streven als je meedoet (en die je alleen maar kan halen als je een extreem getrainde schrijftijger bent), maar wel 13.500, en dat is 13.500 woorden meer dan ik in mijn leven ooit aan proza heb geschreven.

finders-hitting-old-typewriter-keys-animated-gif

Maar belangrijker nog dan de eindstand is dat ik het zo ontzettend leuk vind om te schrijven. Ik vind het ook leuk om te bloggen, natuurlijk vind ik dat leuk, anders zou ik geen blog hebben met een vast post-schema waardoor ik desnoods ga zitten antedateren om toch nog alle stukken te schrijven die ik wil schrijven, maar proza schrijven is echt heel anders. Ik heb een verhaal bedacht, en personages, en die personages hebben een uiterlijk, dat ik heb bedacht, en familie, die ik ook heb bedacht, en wensen en dromen en angsten, die ik allemaal heb bedacht. In het kleine universum van de 13.500 woorden en de aantekeningen die ik heb gemaakt voor alle woorden die nog zullen volgen ben ik toch eigenlijk een beetje God. En dat vind ik dus leuk. Ik heb alles wat ik in november geschreven heb geprint en ik ga het even kritisch doorlezen en eens even kijken of ik die tekst niet radicaal moet omgooien (ik denk het wel) en verzinnen hoe ik het verhaal verder wil vertellen en uitbreiden. Omdat ik de NaNoWriMo-target niet gehaald heb, is er verder geen haast bij, maar ik zal toch een nieuw doel moeten hebben. Vooralsnog stel ik dat vast op 1000 woorden per week. Geen idee wanneer het boek dan af is, maar dat zien we dan wel. Vooralsnog ga ik op mijn eigen tempo genieten van het proces.

Over de helft

Het is nu 18 november, en ik merk dat ik een beetje in de problemen ga raken met alle dingen die ik in november had willen doen. Om te beginnen ben ik heel prettig aan het schrijven in het kader van Nanowrimo, maar ik lig ver achter op schema. De teller staat nu op 8108 woorden, wat volgens de prognose van de site (die uitgaat van een doel van 50.000 woorden) betekent dat ik het boek zal afronden op 14 februari 2017. Dat is op zich mooi, want dan kan ik het etentje om te vieren dat ik een roman af heb gelijk combineren met een romantisch diner ter gelegenheid van Valentijnsdag. Maar zonder gekheid: die einddatum maakt me niet zo heel veel uit. Ik ben op het moment erg trots op het feit dat ik 18 dagen lang elke dag heb geschreven. In het Engels, en dat het langzaam maar zeker vordert. En sneller kan het eigenlijk niet vorderen. De eerste week van november heb ik besteed aan achterstallig nakijkwerk, de tweede week aan werk dat achterstallig is geraakt doordat ik in de eerste week achterstallig nakijkwerk zat te doen, en deze week is het IDFA, waardoor er vanzelf weer dingen op de achterstallig-stapel raken. Ja, ik doe te veel. En nee, ik wil daar niets in schrappen.

tikkenalseenmalle

Dus ik ga gewoon nog even door met een net iets te volle agenda. Ik weet niet of alle bordjes die ik hoog probeer te houden ook daadwerkelijk niet op de grond zullen kletteren, maar ik zal mijn best doen. Volgende week heb ik weer een deadline van het huiswerk van de coach-opleiding, er moeten herkansingen gemaakt, afgenomen en nagekeken worden, de discussies die ik modereer bij IDFA bereiden zichzelf niet voor en ik ben door mijn voorraadje blogs voor als ik andere dingen aan het schrijven was heen. Dat in combinatie met het feit dat ik op het moment echt een verschrikkelijk rooster heb op school (ik heb het vermoeden dat de roostermaker een intense diepgewortelde haat voor mij heeft opgevat, maar ik heb geen idee waarom) en dat ik op school eigenlijk nergens rustig kan werken leidt tot een licht paniekerig gevoel. Maar dat wil bij mij ook weleens juist tot extreme effectiviteit leiden, dus wie weet. Mijn agenda zit voorlopig dus ramvol, en als ik dan donderdagavond terugkeer van IDFA hoef ik alleen maar even met M uit eten te gaan (want dan spreek ik die ook nog eens een keer) en dan is het sprs.me tijd: ik moet me vrijdag om 04.30 melden op Schiphol. Met een laptop in mijn tas, want het schrijven gaat door. Dat sowieso.

Een nieuw project

Bij een van mijn vele sessies van zelfreflectie (zo kan je uit het raam staren ook noemen, dan klinkt het alsof je iets superintellectueels aan het doen bent) drong het ineens tot mij door dat het meerendeel van mijn projecten fysiek zijn. Eerst wilde ik afvallen, toen wilde ik een halve marathon lopen en ik heb natuurlijk ook nog de yoga-opleiding, die ik dit jaar af wil maken. Maar ik vind mezelf helemaal niet zo’n fysiek persoon – als iemand me vraagt waarom ik überhaupt yoga ben gaan doen, zeg ik doorgaans dat dat was omdat ik mijn lichaam eigenlijk altijd gezien heb als een apparaat dat ik nodig heb om mijn hoofd te vervoeren, zodat ik allerlei input heb voor mijn brein en gelegenheid om met mensen te praten. Ik ben me inmiddels veel bewuster van mijn lijf, en dat is op zich prima, maar het zou natuurlijk helemaal niet verkeerd zijn om een keer een project te hebben waarbij ik iets met mijn hersens doe. Dat lichaam redt zich wel even. Gelukkig is er altijd de maand november, een maand waarvoor het internet maar liefst 2 challenges heeft uitgevonden: Movember en NaNoWriMo. Nou heb ik veel over voor de goede zaak, maar ik ben niet bereid een snor te laten staan voor wel doel dan ook – los van het feit dat iets op mijn gezicht laten groeien technisch gezien wel betrekking heeft op mijn hoofd, maar toch niet echt een intellectuele activiteit is. Maar een maand om een roman te schrijven, dat past heel goed in het projectplan.

nano_feature

Ik zal het ‘National’-deel van de opzet even buiten beschouwing moeten laten, want ik zit niet in de VS, maar verder is het project me op het lijf geschreven: de gedachte is dat je in de maand november in totaal 50.000 woorden schrijft, kennelijk de lengte van een gemiddeld boek, wat neer komt op 1667 woorden per dag. Als ik eerlijk ben, denk ik al bij voorbaat niet dat ik dat ga halen, maar ik kan natuurlijk wel mijn best doen. Het is tenslotte niet alsof er een uitgever op me zit te wachten, en bovendien: stel nou dat ik de geest krijg, dan zou het al indrukwekkend zijn als ik 30.000 woorden weet te genereren. Dat zou dan 1000 woorden per dag zijn,  ongeveer 2 blogs (althans, 2 van mijn blogs), en dat zou betekenen dat ik die in 2 blokjes van 45 minuten zou kunnen genereren, want dat kan ik ook met blogs. Ik schrijf in het Engels, want ik ga mezelf geen breuk zitten schrijven voor een boek dat bijna niemand leest (ja, Nederland, ik noem jullie nu ‘bijna niemand’), en het wordt een Young Adult boek. Ik heb zelfs al een titel (Teenage Death Stars) en een globale inhoud. Ik heb een boek gelezen over schrijven, want alles begint met lezen, en fancy software gedownload, want wie wil nou gewoon in Word werken? Ik heb zelfs wat blogs op voorraad geschreven, zodat ik mijn blog niet verwaarloos. Kortom, ik ben al bijna klaar. Nu nog even 50.000 woorden eruit persen…

go-bitches