Categorie archief: Observaties

Extended workplace

Ik heb een tamelijk strakke planning. Iedereen die mij een beetje kent of leest, weet dat ik geobsedeerd ben door agenda’s, to do lists, Passion Planners, Bullet Journals, time management methodes en andere manieren om in elk geval de schijn op te wekken dat ik weet wat ik aan het doen ben, of in elk geval wanneer ik het zou moeten doen. Maar soms wil er weleens iets bij inschieten, bijvoorbeeld omdat ik het vergeet in een lijstje op te nemen, of omdat het op een lijstje staat dat ik niet synchroniseer met de moederlijst. En dan gaat het mis, want dan heb ik geen tijd om kleren te wassen, te sporten of, en dat is natuurlijk het ergste, mijn blog bij te werken. Gelukkig heb ik op maandag de eerste 2 uur vrij, dus dan kan ik, als ik het een beetje goed plan, gewoon naar Voorburg alsof ik om 8.30 moet lesgeven, en dan met mijn laptop, die ik dan niet moet vergeten, bij Coffee Works gaan zitten, waar de koffie goed is en het WiFi-signaal sterk. Er waren tijden dat ik dagenlang bij Bagels & Beans of Anne & Max in Leiden kon gaan zitten schrijven, maar dat is helaas niet meer mogelijk – dus anderhalf uur rustig werken in een prettig café op een maandagochtend, met koffie, laptop en inspiratie is een gigantische luxe. Maar dan moet je wel rustig kunnen werken. Helaas zijn er meer mensen die weten dat het bij Coffee Works goed werken is; schuin tegenover me zat een aardige jongen op zijn laptop te tikken, die ik vooral aardig vond omdat hij niet aan het praten was.

extended-workplaceDat alles in tegenstelling tot de man die achter me zit, die er geloof ik elke dag is, die het hier zo rustig vindt dat hij al zijn zakelijke telefoongesprekken hier doet. En omdat ik nogal snel afgeleid ben, ga ik naar die gesprekken zitten luisteren. De inhoud ervan interesseert me geen moer, maar de misdaden die deze man tegen de taal pleegt zijn wat mij betreft reden voor een melding bij de Verenigde Naties. Het begon met ‘ik zit in mijn extended workplace’, wat ik nog wel een mooie term vond, maar het escaleerde al snel. Ik heb genoteerd: ‘ik zit er ongeladen in, hoor’ (?), ‘de routing is wel belangrijk’ (??), ‘ik heb hem helemaal scherp’ (???), ‘ja, zij zit ook zo in de wedstrijd’ (?²) en ‘als zij eenmaal geframed heeft, heeft ze geframed en dan kom je er niet meer vanaf’ (√?)*. Zo kan ik dus niet werken, want ik moet luisteren naar die dwaas en dan alles opschrijven. Dossiervorming, zogezegd, want hij vervuilt mijn extended workplace met zijn gebabbel. Op een gegeven moment werd het me echt te gortig, en wel toen hij zei ‘Om in jouw metafoor te blijven: om de krenten uit de pap te halen, moet je wel pap eten. En pap kan heel lekker zijn.’ Ik heb even overwogen om met hem te gaan praten, maar het was voor iedereen goed nieuws dat ik naar school moest. Kon hij rustig doorwerken zonder een of andere crazy bitch die hem gek gaat zitten maken over zijn taalgebruik, en ach, die pubers zijn wel wat gewend van me. Volgende week zit ik daar denk ik weer. Beetje werken, beetje taalramptoerisme. Zo ben ik.

* Ja, ik weet dat √? lager is dan ?².

De 10 van woensdag

Het was jullie misschien al opgevallen, maar de zon schijnt. Ik wil daar graag 10 dingen over kwijt.

  1. Als je de hele winter, lente en niet-zomer hebt geklaagd over kou en regen, mag je nu niet klagen omdat je het warm hebt.
  2. Ik wil je tepels niet zien. Ja, het is warm, ja, je hebt een gave boot waarmee je door de Leidse binnenstad vaart, maar nee, je tepels zijn niet mooi genoeg voor de openbare ruimte. Trek even een shirt aan.
  3. En als je toch naar huis gaat om even een shirt te halen, zet dan die muziekinstallatie gelijk weer binnen. Waarom moeten wij je soundtrack van Hollandse hits volgen?
  4. Ik vind teenslippers nog steeds vreselijk lelijk. Ik had gehoopt dat ik na een jaar milder zou zijn, maar helaas. Mannentenen in Birkenstocks vind ik nog net iets afgrijselijker dan vrouwentenen in Birkenstocks, maar het ontloopt elkaar niet veel.
  5. Je krijgt het niet minder warm door de hele tijd te vertellen dat je het warm hebt. Sterker nog, als je er zo druk mee bezig bent, krijg je het er alleen maar warmer van.
  6. We zijn gezegend dat we in een land wonen waar prima water uit de kraan komt. Spa Blauw is nergens voor nodig, en als ik al die plastic flesjes zie liggen word ik een beetje verdrietig van binnen.
  7. Het is helemaal niet zo raar om je regelmatig in te smeren. Je hebt de hele winter, lente en niet-zomer een trui aan gehad, je huid is hier niet klaar voor.
  8. Mensen die met dit weer naar de gym gaan zijn of heel stoer of heel dom. Ik ben er nog niet uit welk van beide ik ben.
  9. Je auto is waarschijnlijk loeiend heet – grijp de gelegenheid aan om lekker met de fiets te gaan. Is nog goed voor je ook.
  10. Op dagen als dit is WIFI een zegen. Lekker met de laptop in de tuin of op het terras, en dan komt de inspiratie vanzelf. Bij mij althans wel.

Maandagweekend

Veel mensen houden niet zo van maandagen. Men voelt kennelijk het contrast tussen het ontspannen weekend en de drukke werkdag op de eerste dag van de week het scherpst, want dan is de overgang het grootst, en heel Pinterest staat vol met grappige ‘ik haat maandag’-plaatjes. Vroeger had Garfield er ook al een hekel aan, wat ik een beetje raar vind, want Garfield is een kat en katten doen sowieso de hele dag geen reet, maar dat standaardgrapje was waarschijnlijk vooral bedoeld voor de cartoon-lezende mens, die van nature meer bereid is om menselijke kwaliteiten aan dieren toe te kennen. Verklaart gelijk waarom dat oranje monster koffie drinkt en pizza eet – dat soort bizar gedrag heeft nog geen enkele catbastard van mij vertoond, en die kunnen er doorgaans wat van. Ik vind maandagen eigenlijk wel fijn. Dat komt in de eerste plaats door mijn extreme voorkeur voor nieuwe dingen, want elke maandag is het begin van een nieuwe week, en nieuw is goed (en vandaag is maandag het begin van een nieuwe week EN van een nieuwe maand, dus jullie begrijpen dat ik joelend achter de laptop zit), maar een tweede, even belangrijke, factor is dat maandag tegenwoordig zo’n beetje mijn weekend is.

maandag

In het normalemensenweekend heb ik namelijk meestal wat te doen dat niet echt bijdraagt aan het ontspannen weekend-gevoel: als het niet de yoga-opleiding is (2 dagen van 9.00 tot 19.00 de deur uit vind ik niet per se een relaxede gedachte), dan is het wel een D66-activiteit (afgelopen zaterdag fractiedag; van 10.00 tot 17.00 in een zaaltje bij Van der Valk). Ik kan me niet herinneren wanneer ik voor het laatst op zaterdag of zondag heb uitgeslapen of een was heb gedraaid. Vroeger gingen M en ik elke zaterdag naar de markt, om vissen te kopen en daarna in de kroeg te zitten, maar ik herinner me niet wanneer dat voor het laatst heeft plaatsgevonden. Dat is niet erg, want ik krijg er veel voor terug – niet alleen leerzame yogaweekends en productieve fractiedagen, maar ook een eigen persoonlijk weekendje, als alle andere stumpers alweer aan het werk zijn. Op maandag verlaat M om 7.10 het pand, en dan heb ik de hele dag aan mezelf. Vandaag moest ik weliswaar even naar school voor een vergadering, maar dat ging dan wel op een heel ontspannen manier, en vanmiddag hoefde ik alleen maar mijn lunches voor dinsdag en woensdag te preppen, een beetje op te ruimen, de mail te doen en plannen voor de week te maken. Oh, en Netflix kijken, want het is weekend. Vanavond begint wat mij betreft de week echt, met de fractievergadering, en morgen sluit ik me weer aan bij de werkende klasse. Maar daar heb ik na zo’n rustige dag als vandaag ook wel zin in!

maandag2

De herfstvakantie gehaald

In een eerdere incarnatie van de school waar ik nu werk (het is een fusieschool, maar zo mogen we het niet noemen, want dan hadden ze een sociaal plan moeten maken, en dat hebben ze niet, dus als het anders heet is dat niet erg) was er nog een rookhok. Dat was een klein kamertje dat naast de echte docentenkamer zat, met een smal raampje waardoor we in contact konden blijven met de niet-rokers. Nou was ik indertijd helemaal geen roker, maar ik had al snel door dat de mensen met wie je echt kon lachen in het rookhok zaten. Niet omdat rokers nou per se de meest hilarische soort zijn, maar ze kunnen wel pauzeren. En de rokers van het Huygenslyceum hadden ook mijn type humor: we konden lachen om de meest ernstige zaken, en om de meest onbelangrijke. Een van de standaardonderdelen van het schooljaar, naast de Do they know it’s Christmas-karaoke bij de Kerstlunch, was het onderdeel ‘Wie haalt de herfstvakantie niet?’. We begonnen met voorspellen bij de ADV (die school had nog een Algemene DocentenVergadering, de nieuwe school heeft een Algemene PersoneelsVergadering, says it all eigenlijk) en meestal kregen we gelijk – degenen die gestresst uit de zomervakantie kwamen kregen het doorgaans zwaar.

Autumn-Leaves-Images

Ik kwam eigenlijk dit jaar tamelijk ontspannen uit de zomervakantie, dus in dat opzicht zat ik helemaal niet in de gevarenzone, maar ik heb wel de neiging om mezelf te overbelasten. En met een leven dat bestaat uit 2 dagen school, raadslidmaatschap, een opleiding tot yoga-docent, een cateringbedrijf dat niet bepaald floreert maar zeker niet dood is, en een app die nog steeds af moet, in combinatie met oudercursussen (elke dinsdagavond tot 21.45), een verhuizing (niet van mij, maar van B, maar die sta ik daarin bij, want zo zijn vrienden), een blog (echt heel leuk, maar het kost wel tijd), een obsessie met cultuur en een relatie, ga je je soms afvragen of er nog mogelijkheden zijn om jezelf te splitsen. Als dat kon, zou ik een Susannah nemen die permanent sliep, zodat de andere Susannah ontzettend veel energie zou hebben voor al die andere dingen. Maar zo werkt het niet. En daarom is het fijn dat ik de herfstvakantie gehaald heb. Nu kan ik mezelf weer een beetje opladen voor de volgende schunnig drukke periode. Want laten we eerlijk zijn: rustig aan doen is niet mijn stijl.

De mens in zijn natuurlijke habitat

Terwijl wij ons in de lobby van het hotel in Rome druk aan het maken waren over de gebruikelijke puberproblemen (broek te kort, programma te lang, een vierpersoonskamer terwijl er een hechte meidengang van 5 was), viel mijn oog op een man in een kilt bij de receptie. Of eigenlijk vooral op de kilt zelf, en dan in het bijzonder omdat de man hem even losmaakte, herschikte en weer vastgespte. Ik kon gelukkig niet zien of hij zich aan het voorschrift ‘nothing worn under the kilt’ hield, maar het viel me op dat hij twee verschillende schoenen aan had. Toen de kilt naar tevredenheid hing, vertelde hij de receptioniste in voortreffelijk Italiaans dat hij een massage-afspraak had en liep naar buiten.

Later bleek zijn kamer vlak bij de onze te zijn. Hij vroeg ons, in onmiskenbaar Schots Engels, of we Deens waren (dat krijg je als je een grote hoeveelheid blondines bij je hebt). Dit leek me een mooie kans om hem wat wedervragen te stellen. Hij zei dat hij Italiaans was, maar een Schotse moeder had. Vandaar de kilt. En toen ik zei ‘I can’t help but notice you’re wearing two different shoes’, deelde hij me mee dat hij tijdelijk in het hotel woonde omdat zijn huis geschilderd werd en dat alles in zijn kamer een troep was. Hij hield ter ondersteuning van die laatste bewering de deur nog even voor me open. Daar kwam nog bij, zei hij, dat zijn secretaresse met vakantie was, en dat hij nu helemaal het overzicht kwijt was. Ik was ineens heel blij dat ik geen baan had waarbij de schoenen van mijn leidinggevende mijn probleem waren en wenste hem een prettige avond.

Op de laatste avond in Rome kwam ik hem weer tegen. Nu in een reguliere broek. Hij wilde graag dat onze leerlingen stil waren (join the club, wilde ik zeggen), want hij had een zware dag gehad: twee lange, intensieve vergaderingen op het Vaticaan, waarvan een met een kardinaal. Dat had ik niet verwacht van een Romeinse Schot met een kilt en mismatching schoenen – ik verkeerde namelijk in de veronderstelling die iemand die eruit ziet als een volslagen dwaas, dat waarschijnlijk ook is. Zo leerde ik op de valreep van de Romereis toch nog een belangrijke les.