Categorie archief: Ontspannen

Nog een week

Ik weet niet hoe ik het voor elkaar krijg, maar iedere onderwijsperiode lijkt wel net een week te lang voor mij. Als vandaag de herfstvakantie zou zijn begonnen, was er niks aan de hand geweest: dan had ik gevonden dat ik de afgelopen weken best hard gewerkt had, maar dat dat nu was afgelopen en dat ik een weekje kon uitrusten voordat ik weer aan de slag zou gaan.  Want daar zijn volgens mij vakanties in het onderwijs voor – je werkt eigenlijk structureel net iets teveel, en die overuren neem je in een keer op, op een moment dat de schoolleiding, de regio, het Ministerie van Onderwijs of een andere duistere kracht besluit dat het tijd is om ervoor te zorgen dat de docenten pas op de plaats maken en weer normaal worden. En dan kan je na een week uitrusten (thuis of in het buitenland), je achterstallige klussen doen (hallo BTW-aangifte en rommelig bureau), de contacten met je vrienden weer aantrekken (voorzover die vrienden niet inmiddels al zijn afgehaakt omdat ze geen zin hebben hun relatie met jou te laten bepalen door de schoolvakanties) en plannen maken voor de komende periode (plannen maken houdt nooit op natuurlijk). Dat doe ik dan ook, niet eens met frisse tegenzin, maar met het gevoel dat ik de batterij had opgeladen voordat het Duracell-konijntje (ik ben in deze vergelijking zowel de batterij-oplader als het konijn, excuses daarvoor) niet zozeer was gestopt met trommelen, als wel gewoon omgelazerd.

duracell1

Maar doordat ik deze week nog helemaal geen vakantie heb, voel ik me heel anders. De periode van de zomervakantie tot de herfstvakantie valt me overigens altijd al het zwaarst, volgens mij omdat de zomervakantie zo lang was, zodat ik minder makkelijk in het gareel val, maar het maakt niet zoveel uit waar het door komt; het is zo. En dan komt er nog bij dat ik mezelf overtraind had, met alle gevolgen van dien. Ik heb nu meer tijd voor andere dingen omdat ik op het moment geen krachttraining doe, maar ik heb geen zak energie, dus aan die tijd heb ik niet zo veel. In de gemeenteraad staat voor deze week een voor mijn portefeuille extreem belangrijk punt op de agenda, en daarmee ook een gigantisch lange vergadering, het heeft school behaagd een voor alle docenten verplichte studiemiddag op donderdag in te plannen, waardoor ik een bonusdag naar school mag (om te vergaderen, joechei), en aan het eind van deze week loop ik dus eindelijk die halve marathon waar ik al tijden voor train. Enerzijds schikt dat helemaal niet, omdat ik zo weinig fut heb, anderzijds dwingt het me om juist deze week extra goed voor mezelf te zorgen, zodat ik er zondag misschien niet klaar voor ben, maar wel zo klaar mogelijk. Dus op mijn to do-list voor deze week staat ‘Op tijd naar bed, elke dag een smoothie, geen rotzooi eten, GEEN ALCOHOL’, en dat alles is sowieso wel verstandig, want ik vermoed dat ik het anders helemaal niet zou redden. Ik mag nog 2 keer een klein beetje rennen, en verder moet ik me rustig houden. Op zich een mooie voorbereiding voor de vakantie. Ik kan niet wachten!

duracell 2

En weer een dag verdwenen

Soms heb ik zulke mooie plannen voor vrije dagen. Ik heb namelijk niet zo heel vaak een echt vrije dag, dus als ik er een heb, kan ik daar al lang van tevoren plannen voor maken. Vandaag stond er helemaal niets op de agenda, althans, gisteravond werd daar op het laatste moment een interview bij Unity TV ingevoegd, maar dat duurde maar 15 minuten, dus behalve dat ik ineens toch moest douchen (want laten we eerlijk zijn, als je een dag zo vrij bent dat je niet hoeft te douchen, dan ben je echt vrij), mocht dat nauwelijks een inbreuk op mijn dag heten. Wat ik had willen doen: de bedrijfsadministratie, mijn pyjamala opruimen, mijn persoonlijke financiële administratie, in mijn Passion Planner de terugblik op september invullen, mijn agenda voor volgende week vast op gang krijgen, huiswerk voor de coach-opleiding, huiswerk voor de yoga-opleiding, lezen, boodschappen doen voor een legendarische maaltijd met wijn met M, want die moet echt altijd werken, 2 blogs op voorraad schrijven zodat ik in november een nieuw woest plan kan uitvoeren (voor het eerst in tijden een woest plan met mijn brein en niet met mijn lijf), ruzie maken met PostNL omdat ze beweerden dat een pakketje bezorgd was zonder dat het pakketje zich daadwerkelijk in mijn tastbare realiteit bevond en mijn nieuwe ring ophalen bij Eva Schreuder. Oh, en op de valreep bleek dat ik moest wachten op mijn vervangende iPhone. Je zou bijna stress krijgen van je vrije dag.

oplossingen-voor-de-meest-voorkomende-problemen-rondom-to-do-listsEn wat ik heb gedaan? Ik heb nog net op tijd mijn ruzie met PostNL in werking gezet, want het pakketje werd om 11 uur alsnog bezorgd, met kort daar achteraan mijn iPhone, zodat ik vervolgens bijna de hele dag hebt verkloot. Ik heb het nog voor elkaar gekregen om de ring op te halen en te douchen voor het interview, en een schitterend stuk dry-aged rundvlees gekocht voor de legendarische maaltijd, maar verder heb ik dus helemaal geen ene klap gedaan. Ja, ik heb geloof ik 6 afleveringen van Luke Cage achterelkaar door gekeken, waarbij ik tot 2 keer toe de Netflix-pop-up kreeg ‘Ben je nog aan het kijken?’ (waarbij de impliciete vraag volgens mij is ‘Of ben je inmiddels overleden en door je kat opgegeten?’ of ‘Waarom ga je niet iets doen met je leven?’ of ‘Serieus, Susannah, is dit waar je die studie voor gedaan hebt?’, maar misschien ben ik een beetje paranoïde), en koeken gegeten omdat ik zo ontzettend veel honger had doordat ik gisteren heb hardgelopen. En vanaf het moment dat M thuis kwam en ik aan de voorbereidingen voor het eten begon, ben ik weer keurig in het gareel gesprongen, want de maaltijd was inderdaad legendarisch (rib-eye, zoete aardappelfrietjes en snijbonen, met een heerlijke rode wijn, voorlopig de laatste alcoholische consumptie want ik ga een week lang graag leven vanwege de halve marathon) en het maakt hem gelukkig niet uit of ik mijn Passion Planner heb ingevuld. Maar deze dag is verdwenen, en die krijg ik nooit meer terug. Het zij zo.

Overtraind

Toen ik terugkwam van vakantie woog ik 2 kilo meer dan de bovenkant van mijn tevredenheidsmarge (ik heb ooit besloten dat ik als ik + of – 1 kilo van mijn droomgewicht weeg, ik aan mijn eigen eisen voldoe), dus 3 kilo meer dan ik idealiter zou willen wegen. Dus ik deed wat ik altijd doe als ik zwaarder ben dan ik zou willen: meer trainen, minder eten. Want we zijn denk ik inmiddels allemaal wel zo ver dat we doorhebben dat je er gewoon voor moet zorgen dat je minder calorieën in je smoel moet steken dan je verbrandt, en als je gaat sporten verbrand je meer, dus dan zou je harder moeten afvallen. Ik trainde 4 keer per week in de sportschool en ik ging 3 keer per week hardlopen (een duurloop van ongeveer 40 minuten, een intervaltraining en een lange duurloop van 80-90 minuten). Ik hield me strak aan mijn Personal Body Plan-voedingsplannen, en dronk me helemaal gek aan water. Die 3 kilo gingen er dus van lusten. Maar ik viel niet af. Sterker nog, ik kwam een beetje aan. Bovendien was ik ontzettend moe, sliep ik heel erg slecht en had ik spierpijn die gewoon niet overging. En die dingen negeerde ik natuurlijk, want ik wilde van die kilo’s af, dus ik ging harder trainen. Zo werkt het doorgaans bij mij: als ik iets wil, werk ik hard, en dan lukt het. En als het niet lukt, werk ik harder, en dan lukt het alsnog. Maar dit keer niet. Op een gegeven moment moest ik me er toch bij neerleggen: ik had mezelf overtraind en alle dingen waar ik fysiek (en inmiddels ook mentaal) last van had waren tekens van mijn lichaam dat ik echt te ver was gegaan.

tekenIn eerste instantie was ik vooral heel pissig op mezelf. Ik hou op zich best van mijn lichaam, maar bij mij is liefde nogal prestatiegebonden (ik ben er niet trots op, het is gewoon zo) dus ik vind dat mijn lichaam moet doen wat ik wil. Dat wil zeggen: mijn hoofd vervoeren naar de plaats waar ik op intellectueel gebied mijn ding wil doen, meewerken als ik wil sporten, afvallen is ik minder eet en verder niet zo moeilijk doen. In ruil daarvoor zorg ik voor goed eten, plenty cosmetica, mooie kleren en zo nu en dan een gintonix. Dat mijn lichaam eenzijdig deze afspraak opzegde, dat zinde me niet. Maar goed, het was niet anders, dus na een week totale rust (niet sporten en afkicken van de behoefte om toch 1 rondje te rennen of 1 klein uurtje te trainen) heb ik besloten hulp te vragen. Dat is iets wat ik doorgaans heel erg moeilijk vind, maar omdat ik niet zo goed wist hoe ik alles weer moest gaan opbouwen en natuurlijk alsnog van die inmiddels 4 extra kilo’s af te komen leek het me toch wel een goed idee. Ik heb Personal Body Plan gemaild en gevraagd of ik de laatste 2 maanden van mijn lopende plan (het gaat per 6 maanden) alsnog een coach kon krijgen, en dat kon, zodat ik per 1 september weer met een coach ga proberen de hele boel weer op de rit te krijgen. Ik hoop echt dat het lukt, want het zou heel jammer zijn als al dat harde werk langzaam tussen mijn vingers door glipt. En boos zijn op je lichaam is natuurlijk ook geen duurzame oplossing.

Pas op de plaats

Zaterdag gebeurde wat me uiteindelijk altijd overkomt in tijden van stress: ik ga fouten maken. Zo heb ik een Rome-reis voor school geboekt in de verkeerde maand (laten we het niet hebben over wat dat gekost heeft, dat hebben de financiële administratie en ik verdrongen), heb ik M heel erg boos gemaakt door in 1 week 3 keer de sleutel in de voordeur te laten zitten en ben ik van mijn fiets gevallen op weg naar de UB omdat ik op het laatste moment iets op wilde zoeken en een bocht verkeerd nam. Allemaal in zekere zin heel pijnlijk, maar ook omdat dat soort momenten me dwingen om even pas op de plaats te zetten en te overzien hoe druk ik het nou eigenlijk heb. Het ene moment vertel ik vol trots dat ik 100 ballen tegelijk in de lucht kan houden, het volgende moment zit ik jankend op de grond, omringd door zoveel ballen dat het lijkt alsof ik volledig tegen mijn zin door mijn ouders bij Ikea in het ballenbad ben neergepleurd. Dat hoort ook allemaal bij me, weet ik inmiddels, en ik heb gewoon zo’n wake-up call nodig om te beseffen dat het tijd wordt om even alle ballen te bekijken en te kijken welke nou eigenlijk weer de lucht in moet, welke even op de grond kan blijven liggen en welke ik gewoon een rotschop moet geven en moet vergeten.

tas

Zo werd ik zaterdagochtend wakker, vol goede moed om naar de yoga-opleiding te gaan, heb ik keurig ontbeten en mijn laptop en de andere dingen die ik nodig had om de dag optimaal in te vullen (agenda, kleurpotloden, meerdere opschrijfboekjes, een eiwitreep, een banaan, een vulpen – van die dingen) in mijn supermooie nieuwe tas gedaan en ben ik vrolijk op weg naar het station gegaan om de laatst mogelijke trein te halen naar Amsterdam. Vlak voor de incheckpoortjes besefte ik dat ik mijn yogakleren was vergeten, en toen zat er nog maar 1 ding op: uithuilen en de rust pakken die ik kennelijk nodig had. Of rust, dat viel wel mee, want ik heb de dag uitermate nuttig besteed. Het correctiewerk dat nog af moest is afgekomen, ik heb kleren bij iemand langs gebracht, de StarWars BlueRays terugbezorgd bij de rechtmatige eigenaar, het hele huis opgeruimd, mijn agenda is eindelijk op orde, inclusief planning van de hele maand juni, de financiën zijn bijgewerkt en ik heb mij over mijn weerstand met betrekking tot het opruimen van de Big Green Egg heengezet. Dus ik heb ook nog heerlijk gegeten, waarover later deze week meer, en daarna ben ik gewoon op tijd naar bed gegaan. En sinds ik een dag heb geïnvesteerd in het uitzoeken van mijn leven ben ik van dat constante overspoelde gevoel af. Jammer dat ik dat niet ik eerder heb gedaan dus.

How to manage stress

Ik kan me voorstellen dat iemand die de titel van deze blog leest denkt dat ik nu eindelijk ophou met slap kletsen over allerlei gave dingen die ik heb meegemaakt en overga tot het uitdelen van waardevolle informatie waar iedereen op zit te wachten, maar helaas: ik heb weer een gaaf ding meegemaakt, en wel een cursus aan The School of Life in Amsterdam. Ik mocht van school deze cursus doen in het kader van de eerder beschreven plannen om met ingang van volgend schooljaar collega’s die er behoefte aan hebben te coachen, waarbij planning enerzijds en omgaan met stress anderzijds zeker deel uit zal maken van wat ik daar ga doen. Daarom leek me een filosofische aanpak van iets als stress eigenlijk wel een mooi begin – en ik wilde sowieso heel graag een keer kijken bij The School of Life, dus er waren alleen maar winnaars bij dit plan. De cursus werd gegeven door Viktoria Susovits, die als filosoof en mindfulnesstrainer werkt en dus bij uitstek geschikt was voor dit onderwerp. We hebben gesproken over de oorzaken van stress (in het algemeen en bij ons persoonlijk) en hoe we daarop reageren (slecht slapen komt het vaakst voor), over hoe stress zich in je brein manifesteert: van de hippocampus via de amygdala naar zeeën van stresshormonen die door je lichaam gieren. Als je extra energie nodig hebt, haal je die uit die stresshormonen, en als je dan niet ontspant en slecht slaapt trek je jezelf leeg en dan stort je in.

schooloflife1Het filosofische aspect van de cursus ging in de eerste plaats over hoe we aan stress komen, waarbij wat Alain de Botton status anxiety noemt erg belangrijk was: in een maakbare samenleving ben je dus erg verantwoordelijk voor je eigen succes, en als wat je wilt niet lukt heb je niet hard genoeg gewerkt en ben je een faalhaas. Angst om zo gezien te worden zorgt voor stress. Ook de visie van Paul Verhaeghe kwam aan de orde: omdat iedereen succes wil hebben verandert de band tussen mensen, want het is altijd een concurrentie-relatie. En het heeft geen zin om de maatschappij de schuld te geven, want dat zijn we zelf.* Toen deden we een leuke oefening, want we moesten een eigenschap van onszelf benoemen die ervoor zorgt dat we stress hebben en daarna kijken naar wat de voordelen waren die we van die eigenschap hadden.** Door middel van Freud keken we naar wat de onderliggende oorzaken van stress zouden kunnen zijn, en toen gingen we over naar de oplossingen. Externe oplossingen (reizen, status, liefde) leveren uiteindelijk niks op, dus de innerlijke verandering, door middel van filosofische of oosterse meditatie (dus niet of wel spiritueel) zou dan de weg voorwaarts zijn, met als doel om het daadwerkelijke probleem an sich te bekijken, zonder je reactie daarop te laten meespelen in je oordeel erover. De volgende oefening ging over beschermheiligen, maar daar kom ik later op terug, want die vond ik zo leuk dat ik er nog even over wil nadenken, en toen mochten we na een korte mindfulnessoefening de maatschappij weer in. Ik ben benieuwd of ik al deze kennis ook in de praktijk zal kunnen toepassen – ik hoop het wel!

schooloflife2* HEAR HEAR. Dat hoor je dus te weinig.
** Dus in mijn geval: ik heb de neiging om mijn agenda helemaal vol te plannen omdat ik alles wil doen – de nadelen spreken voor zich, maar het voordeel is dat ik heel veel doe. Veel meer dan als ik lager zou inzetten.

Wilde plannen

Ik heb in mijn afvalactie een beetje een dood punt bereikt. Ik ben wat mij betreft genoeg afgevallen; er zou nog wel 1 kilo af kunnen, maar dat is meer omdat ik dan kan zeggen dat ik 20 kilo ben afgevallen en geen 19, maar dat hangt sowieso nogal af van wat ik als startgewicht neem, want ik ben ook nog zwaarder geweest dan toen ik begon met Personal Body Plan. Ik heb inmiddels een strakke gewoonte om 4x per week naar de gym te gaan, ik hou al mijn eten keurig bij, ik heb helemaal in beeld wat ik wel of niet kan bestellen als ik uit eten ga – kortom, de nieuwigheid is eraf en het is een way of life. Enerzijds is dat natuurlijk het doel van het hele systeem: je wilt niet keihard werken om af te vallen om vervolgens alles uit je handen te pleuren en weer aan de frikandellen speciaal te gaan. Of misschien wil je dat wel, maar dan had je je een boel moeite kunnen besparen.  Maar anderzijds rijst, in elk geval bij mij, dan toch de vraag wat ik nu moet doen. Want ik ben heel erg trots op mezelf, ik kan spectaculaire #transformationtuesday foto’s op Instagram zetten, ik heb een nieuwe garderobe en dus die fitte lifestyle, maar ja, als ik geen doel heb, dan ga ik me vervelen. En dan zit ik voordat ik het weet toch weer bij de Smulshop.

transformationtuesdayKortom, ik heb wat nieuwe dingen nodig in mijn fitness-leven. Gelukkig ben ik lid van een What’s App-groep met andere PBP’ers, die mij hier en daar aanzetten tot gekke acties, zodat ik me nu in een opwelling heb aangemeld voor de Dam tot Damloop in september. Niet voor de volle afstand van 10 mijl, maar voor wat PBP-vriendinnetje M noemt de ‘pussy-afstand’ van 5 mijl. Dat is 8 kilometer, en daarmee 1,5 kilometer verder dan ik ooit heb gelopen, dus ik vind het op zich al een prestatie als het lukt. En omdat ik mezelf ben heb ik naast een trainingsprogramma dat ik zelf heb verzonnen (1x per week lang rennen, dus beginnen met 5km en uitbreiden, 1x per week snel rennen, dus 20 minuten en kijken hoeveel ik kan doen, en 2x per week in de sportschool 1km zo snel mogelijk op de loopband) ook een verlanglijst ontwikkeld van dingen die ik absoluut nodig heb (vooral nieuwe schoenen want mijn hardloopschoenen zijn zo lelijk) en een boek gekocht, zodat ik ’s avonds op de bank voor de televisie toch het gevoel kan hebben dat ik me aan het voorbereiden ben op mijn megaprestatie. Bovendien heb ik allerlei andere wilde sportplannen: ik wil een keer een boksles volgen, er is een nieuwe soort crazy spinningschool in Amsterdam die ik weleens zou willen testen en in Leiden is er een boulderhal geopend die ik wel wil proberen. Ik verbaas mezelf een beetje, met al deze ambities, maar ja, als het werkt, werkt het!

renboek

Voor mezelf zorgen

Toen ik afgelopen weekend in bed lag omdat ik doodging van de verschrikkelijke ziekte waarmee God mij had geslagen* had ik genoeg tijd om rustig na te denken over allerlei essentiële levensvragen. Zo heb ik me afgevraagd of ik nog meer kleren voor de gym nodig heb (antwoord: ja, want ik heb onvoldoende sportbeha’s en dan moeten daar natuurlijk outfits bij), of ik me dinsdag ziek zou melden als ik me nog ellendig voelde (antwoord: nee, want ik moest heel veel doen op school en een dag missen zou me alleen nog maar meer problemen opleveren) en of ik eigenlijk wel goed voor mezelf zorg. Het antwoord op deze laatste vraag vond ik moeilijker te geven. Als je in bed ligt omdat je je beroerd voelt, zou je daaruit af kunnen leiden dat je jezelf een beetje verwaarloosd hebt, maar aan de andere kant: ik ken mensen die 10 dagen uit de roulatie zijn als ze 2 keer niezen, dus een verloren weekend valt in dat opzicht wel mee. En ik doe genoeg dingen die ik op het lijstje ‘dingen die ik doe om voor mezelf te zorgen’** zou kunnen zetten: 4 keer per week sporten, 1 à 2 keer per week yoga, ik eet doorgaans heel gezond en verstandig, ik zorg er altijd voor dat mijn nagels keurig gelakt zijn, ik ga 1 keer per week onder de zonnebank zodat ik er niet uitzie als een bleek spookje en soms trakteer ik mezelf op een massage.

zelfzorgMaar aan de andere kant doe ik behoorlijk wat dingen die helemaal niet bijdragen aan zelfzorg. Ik slaap structureel te weinig (meestal 5 uur per nacht), ik haal bijna nooit mijn make-up van mijn hoofd voordat ik naar bed ga (ik krijg die gewoonte er maar niet in), mijn huis is in tegenstelling tot de minimalistische zen-tempel waarin ik in het diepst van mijn gedachten zou willen leven een gigantische chaos vol spullen en ik krijg het, ondanks mijn handige agenda, maar niet voor elkaar om een middag vrij te maken om gewoon even lekker te niksen. Toen B en ik elke vrijdag hadden gereserveerd om samen aan ons gezamenlijk bedrijf, kwam het vaak zat voor dat hij met een blik op mijn opgefokte hoofd constateerde dat het kennelijk niet het moment was om recepten te schrijven, maar wel om, zoals hij zei, ‘even normaal te doen’, waarop we naar de bioscoop gingen, of gingen midget-golfen, of hij me op de bank zette met thee en Netflix, zodat ik een middag apathisch voor me uit kon staren. Want down-time plannen, daar ben ik dus echt heel slecht in, en nu B en ik elkaar niet meer elke vrijdag zien (in Zuid-Afrika wonen is in die zin wel een belemmering), zal ik de verantwoordelijkheid om voor mezelf te zorgen toch echt zelf op me moeten nemen. Dus dat wordt voorlopig even mijn nieuwe project: zorgen dat ik genoeg slaap (laten we beginnen met minimaal 6 uur per nacht, dat ik hier en daar een uurtje niks doe, dat ik mijn huis een beetje op orde krijg en dat ik niet elke ochtend met een volledig opgemaakt gezicht wakker word. En dan zien we wel wat daar voor grootse dingen van komen. Er is hoop.

zelfzorg1

* Ik had een flitsgriepje en ik ben atheïst. Maar een beetje drama doet het goed als opening.

** Nee, ik heb niet zo’n lijstje. Zelfs ik trek weleens een grens.

Verloren weekend

Ik had zulke ambitieuze plannen voor afgelopen weekend. Zaterdag wilde ik lang uitslapen, dan ging ik naar de gym, douchen en met M de stad in, voor wat vroeger de vaste zaterdaginvulling was (vissen kopen op de markt, onder luid gejammer over wat ik het voor rotwinkel vind door de Hoogvliet lopen, drankjes drinken bij Burgerzaken), en ’s avonds eerst de aangeschafte vis opeten en dan naar een verjaardag, alwaar ik getrakteerd zou worden op een harpconcertje en zelf een verhaal mocht vertellen aan de jarige. Zondag zou ik dan fris en fruitig uit bed springen en naar Amsterdam gaan voor de yoga-opleiding, om daarna op de bank neer te zijgen en nog meer vis te eten. En dan natuurlijk op tijd naar bed, want M moet op maandag om 6 uur opstaan en ik ben gewoon heel solidair. Maar dan blijkt de werkelijkheid toch een stuk weerbarstiger dan het ideaalbeeld. Ik had het als een teken moeten zien dat de harpist die op de verjaardag zou optreden ziek was, zodat het hele feest niet doorging, maar op dat moment dacht ik nog dat daarmee alleen het avondprogramma beïnvloed zou worden, en dat ik in plaats van een verhaal vertellen verder kon gaan met Project Star Wars, maar niets was minder waar. Want toen ik zaterdag wakker werd, voelde ik me echt beroerd. Zo ellendig dat ik weer naar bed ben gegaan, en pas om 13.00 weer wakker werd, maar ik ben eigenlijk niet meer uit bed gekomen. De poezen waren er wel blij mee, die kwamen er gezellig bij liggen, maar ik vond er helemaal niks aan.

ziek

Ik verveel me namelijk heel erg snel, dus toen ik mijn boek had uitgelezen, begon ik gestrest te raken over het feit dat ik niet naar de gym kon (ja, ik snap ook niet wat er met me is gebeurd), zodat ik de 100% trainingen-score waar ik zo trots op ben zou verspelen, en over al die dingen die ik van mezelf had moeten doen. En dat terwijl M gewoon de zaterdagboodschappen is gaan doen (inclusief een drankje bij Burgerzaken, zo is hij dan ook wel weer), en ik nog allerlei DVDs had om te kijken. Redenen genoeg om even rustig ziek te zijn, maar dat lukt me dus niet. Volgens M, die weliswaar dr is, maar in de letteren, dus hij heeft er op zich geen verstand van, maar wel een mening over, was ik overigens niet ziek, maar ‘moe in mijn hoofd’, en op grond van deze diagnose adviseerde hij me om zondag de opleiding te skippen en uit te slapen. Toen ik na een nacht met heel veel slaap redelijk fit wakker werd, bleek ik best wel in staat om een afgezwakt programma in de gym te doen, dus ik sta nog steeds op 100%, en daarna is M me komen halen en hebben we de rest van de middag in de prachtige sauna die bij de gym hoort doorgebracht, zodat ik vanmorgen eigenlijk gewoon weer kerngezond ben opgestaan. Het leek in eerste instantie een verloren weekend, maar uiteindelijk geloof ik toch dat ik er in topvorm uit ben teruggekomen. Zou ik vaker moeten doen, ziek zijn.

Comfort

Om de een of andere reden is de herfst voor mij reden om doorlopend op zoek te zijn naar comfort. Dan heb ik het vooral over dingen die mij een warm gevoel geven, dus lekkere thee en koffie die bij het seizoen passen (in een vorig leven dronk ik bij Starbucks de Pumpkin Spice Latte, maar daar zitten een miljoen calorieën in, dus nu ben ik op zoek naar een vervanger), muziek met een hartverwarmend effect, fijne, zware parfums, kaarsjes en lekker warme kleren. Dus ik ben bijna helemaal gestopt met shoppen naar buitenkleding en ik richt me volledig op de zogeheten loungewear. Bij normale mensen heet dat een pyjama, of desnoods chillpants, maar ik vind loungewear wel een mooie term, want dat klinkt niet alsof je liever in bed zou liggen, maar wel alsof je lekker aan het ontspannen bent in je eigen huis, met die eerdergenoemde warme luchtjes, liedjes en drankjes. Mijn favoriete loungewearleverancier is de Engelse firma Hush, want die maken dingen die niet alleen lekker zitten, maar ook gewoon mooi zijn. Ik heb mezelf onlangs getrakteerd op een chilloutfit die ik zo fraai vind dat ik er bijna mee naar buiten zou gaan (voor wat ik ervoor betaald heb zou dat niet eens zo heel raar zijn overigens), en ik heb nog een behoorlijk lange wishlist, maar ik zou een burnout moeten hebben om al die aanschaffen te rechtvaardigen.JOG4-CAM-01

Wat ik aan comfortkleding aan mijn voeten doe is een stuk lastiger. Ik vind Uggs echt spuuglelijk, maar ze zitten lekker. Of eigenlijk zitten ze niet eens zo heel lekker, want ze geven helemaal geen steun aan mijn voeten, en dat vind ik wel prettig, maar ze zijn wel heel warm, en dat is buitengewoon noodzakelijk in een huis zoals het onze, met een tegelvloer en geen centrale verwarming, maar een gaskachel in de woonkamer die het hele huis moet verwarmen. Ik heb het gewoon vaak koud, en volgens mijn moeder heb je het sneller warm als je warme voeten hebt. Dus dan draag ik Uggs. Ik ben al aan mijn tweede paar toe; het eerste gebreide paar was nog wel ok om naar te kijken, maar nu draag ik het klassieke model, en die zijn niet om aan te zien. Die van mij zien er ook nog extra smerig uit, want er zitten vlekken op, die veroorzaakt zijn door een tragisch kookongeluk met eiwit, maar het ziet eruit of een buitengewoon smerige voetfetisjist eroverheen georgasmeerd heeft. Dat iemand een voetfetisjist is vind ik al onbegrijpelijk, maar een voetfetisjist die opgewonden zou kunnen raken van Uggs? Ik denk dat op zo iemand zelfs in de voetfetisjisten-scene wordt neergekeken. Ik heb wel hele fijne dikke sokken van Hush, waar ik dan weer niet op naar buiten kan (al vind ik dat ik eigenlijk ook niet naar buiten kan op Uggs, maar dat is uit esthetische en niet uit praktische overwegingen). Deze week heb ik nieuwe pantoffels gekocht: Mahabis, die wel steun geven aan mijn voeten, niet al te lelijk zijn en heerlijk warm zijn. En ik kan er zooltjes onder klikken, mocht ik even naar buiten willen. Maar waarom zou ik eigenlijk? Binnen is het warm…