Categorie archief: Parijs

Parijs

Ze zeggen weleens dat een plaatje meer zegt dan 1000 woorden. Ik hoop maar dat dat zo is, want hoewel ik doorgaans graag uitgebreid gebruik maak van het medium taal, zal ik me vandaag zoveel mogelijk tot plaatjes met praatjes beperken. Dat komt doordat ik afgelopen vrijdag een yoga-blessure heb opgelopen: ik heb mijn linkerarm verdraaid en ik kan nu eigenlijk niet zo lang tikken. Maar ik ben een weekend met M in Parijs geweest, en ik heb voldoende beeldmateriaal om ermee weg te komen. Denk ik. Met bij voorbaat excuses voor degenen die niet van andermans vakantiefoto’s houden. Ik ben daar overigens een van.

Parijs 1

We begonnen met een klassieke Susannah-blunder, in die zin dat ik ons vol enthousiasme naar 41, Rue du Temple dirigeerde, om daar de boeking nog een keer te checken en te beseffen dat we naar 41, Boulevard du Temple hadden moeten gaan. Dus vanaf Gare du Nord hadden we helemaal niet dit pittoreske metrostation moeten hebben, maar een heel ander station. Gelukkig was het droog en terwijl de zon soms een poging deed om te gaan schijnen, liepen we naar het hotel.

Parijs 2

Het hotel, dat ik via booking.com had geboekt, waarschijnlijk omdat het een goeie deal was en relatief dichtbij het Centre Pompidou lag, heette 1K Hotel en had een Peruviaans/Mexicaans/nog wat meer van die landen-thema. Zo hadden ze twee mascottes in de lobby, hagedissen met de namen Machu en Picchu, die rustig lagen te tukken in hun bak, althans tot een van beide ineens het beeld van de godin met zijn tong begon te aanbidden. Het hotel had maar liefst 2 barren, een waarin ze cocktails op basis van pisco serveerden (nee, ik heb ook geen idee) en een geheime mezcaleria. Leuk voor later, leek ons.

Parijs 3

Want eerst moesten we een van de dingen doen die we altijd doen als we in Parijs zijn. Dat klinkt misschien blasé, en als dat zo is, je m’excuse, maar er was een tijd dat we 2 keer per jaar naar Parijs gingen, en dan ging ik op zaterdag altijd in de rij staan bij Pierre Hermé, de absolute macaronkoning (en nee, niet over Ladurée beginnen, die is voor toeristen), en daar dan een gebakje eten. Meestal bestel ik de Ispahan, en ook nu weer, omdat dat gewoon het mooiste taartje is dat er bestaat. Er zitten frambozen in, en rozenwater, en lychees, en dat ding is gewoon volmaakt. Alleen al daarvoor zou ik naar Parijs reizen.

Parijs 4

Overigens werd het weer steeds slechter. De gebakjes hadden we nog buiten opgegeten, maar tijdens de stadswandeling daarna begon het zachtjes te regenen. Op een gegeven moment hield het op met zachtjes regenen en ging het gewoon regulier hozen, maar dat was op zich niet zo erg, want het leverde fraaie plaatjes van Fransmannen en de Eiffeltoren op, en het was bijna tijd om naar de kroeg te gaan, en je verdient toch net iets meer je gintonix als je er een beetje moeite voor gedaan hebt.

Parijs 5

We staken de Pont des Arts over, een brug waar mensen slotjes aan de railing hangen, nadat ze er eerst hun beider namen op gezet hebben. Dan gooien ze het sleuteltje in de Seine en maken ze een selfie terwijl ze elkaar natte kussen geven. Althans, daar leek het zaterdag op. M en ik hebben geen slotje opgehangen, enerzijds omdat we geen slotje bij ons hadden, anderzijds omdat we een hypotheek hebben met een aflossingstijd van 30 jaar, en dat lijkt ons meer commitment dan een of andere symbolische handeling in Parijs. Maar goed, ik heb ook geen poëzie in mijn ziel.

Parijs 7Voor het diner hadden we een reservering bij Les Climats, waar ik nog nooit had gegeten, maar M wel, en die was er heel enthousiast over. Terecht, vond ik, want ik heb zalig gedineerd, van de amuse (een tartaar van garnalen), via het voorgerecht (morilles in roomsaus met hele mooie ham), naar het hoofdgerecht (een schunnig groot stuk zwezerik), en eindigend bij de kazen, die ik niet eens meer op kreeg. Trouwens, ik weet dat ik in dezelfde week een sapkuur doe en zeur over hoe ik wil afvallen en dan in Parijs allemaal lekkere dingen in mijn hoofd ga zitten steken, maar het is Parijs, en ik heb een hartslag. Ik ben nu alweer aan het lijnen hoor.

Parijs 6

Na het diner moest ik natuurlijk naar de geheime cocktailbar. Ik hou al heel erg van cocktails, en nog meer van cocktailbars, en geheime cocktailbars zijn fascinerend. Zeker als je er geen weet van hebt en je boekt een kamer in een hotel met zo’n bar – dan is het toch voorbestemd? Ik nam La Calavera, met gebrande tijm, grapefruit en nog wat dingen waardoor hij heerlijk muffig smaakte, en M had La Muerte, met thee en citroensap. In beide cocktails zat een grote hoeveelheid mezcal, dus na 1 cocktail zijn we lekker gaan slapen in onze uiterst fraaie hotelkamer.

Parijs 8Omdat we ons programma niet hadden overladen konden we rustig in het hotel ontbijten en een beetje aanfriemelen tot de check-out tijd van 12 uur. Het belangrijkste wat voor zondag op het programma stond, was een bezoek aan de Jeff Koons-tentoonstelling in het Centre Pompidou. Dit was voor mij overigens een van de hoofddoelen van het hele weekend; ik had gelezen dat deze tentoonstelling er was, en ik wilde daar zo graag heen dat ik M heb voorgesteld om elkaar een weekendje Parijs te geven als kerstcadeau. Ik vond het zeer de moeite waard. De enorme metalen opblaashond stond op alle posters, maar live vond ik hem toch heel erg geweldig.

Parijs 10Dat gold ook voor de Antiquity-reeks, die bestond uit grote glanzende kopieën van antieke beelden, of beelden met blauwe glazen ballen erop, of schilderijen met allerlei klassieke thema’s door elkaar. Erg mooi om te zien, maar dat gold eigenlijk voor bijna alles in de tentoonstelling. Vaak word ik van overzichtstentoonstellingen de betreffende artiest een beetje moe (ja, Francis Bacon, ik heb het inderdaad tegen jou), maar in dit geval werd ik juist enthousiaster voor het oeuvre van Jeff Koons, en niet alleen als excuus om een weekend met mijn minnaar in Parijs door te brengen.

Parijs 9En toen zat het programma er een beetje op. Dat was helemaal niet zo erg, want de zon scheen inmiddels als een dolle, en M en ik zijn heel rustig naar het hotel gewandeld, waarbij we meerdere keren even zijn gaan uitrusten op een bankje. Net als een boel inboorlingen overigens – in Parijs zijn op zondag minder winkels open dan in Leiden, de mensen daar kunnen heel goed hun rust pakken, en dat is besmettelijk. We hebben nog een tijdje in het park waar ooit de Temple van zowel de Rue als de Boulevard was, maar die is al eeuwen niet meer te zien. Maar daar konden we niet echt mee zitten.

Parijs 11

De laatste halte (nadat we de treinkaartjes in het hotel nog een keer hebben uitgeprint, want die had ik ergens in de loop van het weekend verspeeld) was restaurant Terminus Nord, vlakbij Gare du Nord, waar het goed gebruik is voor vertrek naar Nederland nog even oesters te eten. Dat doen eminente oude mannen als Adriaan van Dis en Albert Rijksbaron (emeritus-hoogleraar Grieks aan de UVA), en als zij dat doen, dan hoort dat. Het waren mooie oesters: 6 Gillardeau en 6 Fine de Claire, met een glaasje witte wijn en een portie spinazie. En met die smaak in je mond is de terugreis een fluitje van een cent. We zijn twee dagen van huis geweest, maar het voelde als een hele vakantie. Heerlijk!