Categorie archief: PBP

De zoveelste first week of the rest of my life

Op 30 oktober liep mijn derde periode Personal Body Plan af, en daarmee voor mij voorlopig het hele Personal Body Plan. De eerste periode was een gillend succes (13 kilo afgevallen – en dan zeg ik ook altijd ‘en in de maand voordat ik begon ook 5′, want die kilo’s tellen wat mij betreft mee), de tweede ook (2 kilo afgevallen, maar ik voelde me aan het eind enorm fit), maar bij de derde is het eigenlijk niet helemaal goed gegaan. Dat had een aantal redenen: ik denk dat het op zich niet gezond is om anderhalf jaar op een structureel calorieëntekort te zitten, 4 keer per week krachttraining is behoorlijk veel, zeker in combinatie met hardlopen en yoga, en mijn oplossing voor het ontbreken van het gewenste resultaat (op gewicht blijven – mijn gewicht is langzaam opgelopen , wat, ook al gaat het niet om het getalletje*, voor mij toch best wel een dingetje is) werkte niet, want hoeveel ik ook trainde, het ging er niet meer af. De daaropvolgende overtraindheid heb ik al eerder beschreven, en het is later nog iets erger geworden. De laatste 2 maanden van deze periode heb ik nog een coach gekregen van PBP, die me uiteindelijk goed geholpen heeft, vooral door heel veel te luisteren naar mijn gezeur en peptalks te geven waar nodig.

firstweek1Toen ik Bianca (de coach dus) vroeg of zij het verstandig vond dat ik zou stoppen met Personal Body Plan zei ze ja, want het leek haar ook dat ik het zo onderhand zelf kon doen. Sterker nog, op de eerste dag van mijn PBP-loze periode (als het goed gaat is dat de rest van mijn leven) kreeg ik van haar een leuk kaartje met een gelukspoppetje. Dat vind ik wel goed coach-schap: dat je ook gewoon zegt dat je vindt dat iemand inmiddels zonder kan. Ik heb een account aangemaakt in MyFitnessPal, want ik blijf het prettig vinden om mijn voeding te tracken, en ik woog op 31 oktober maar liefst 4.9 kilo meer dan aan het begin van periode 3, dus er is ook nog wel wat werk te doen. Ik heb een tijdje terug al overleg gehad met Jeffrey Visser, die vroeger mijn personal trainer was, en met wie ik nu weer een tijdje ga werken. De gedachte is dat ik een of twee keer per week ga hardlopen en twee keer per week aan krachttraining doe, en natuurlijk nog de yoga. Want als ik mijn gewicht weer heb waar ik het wil hebben hoef ik echt niet meer af te vallen, dus dan kan ik ook wel uit de afbeulmodus. Mijn trainingen zouden volgens Jeffrey energie moeten opleveren in plaats van kosten, dus ik ben benieuwd, want ik zou het best prettig vinden om niet elke keer dat ik getraind heb finaal naar de tiefus te zijn. Ik heb in elk geval vorige week al 2 keer heel prettig gesport, dus er is hoop. En er is ook motivatie, dus we zullen zien waar dit allemaal toe leidt!

firstweek2

* Het gaat ook om het getalletje. Het getalletje is namelijk een relatief handige manier om op een objectieve manier te beoordelen hoe het gaat. Meten is niet altijd weten (als ik foto’s vergelijk waarop mijn metingen hetzelfde zijn, zie ik behoorlijke verschillen) en in de spiegel kijken werkt niet, want ik zie sowieso iemand die veel dikker is dan ik in werkelijkheid ben.

Overtraind

Toen ik terugkwam van vakantie woog ik 2 kilo meer dan de bovenkant van mijn tevredenheidsmarge (ik heb ooit besloten dat ik als ik + of – 1 kilo van mijn droomgewicht weeg, ik aan mijn eigen eisen voldoe), dus 3 kilo meer dan ik idealiter zou willen wegen. Dus ik deed wat ik altijd doe als ik zwaarder ben dan ik zou willen: meer trainen, minder eten. Want we zijn denk ik inmiddels allemaal wel zo ver dat we doorhebben dat je er gewoon voor moet zorgen dat je minder calorieën in je smoel moet steken dan je verbrandt, en als je gaat sporten verbrand je meer, dus dan zou je harder moeten afvallen. Ik trainde 4 keer per week in de sportschool en ik ging 3 keer per week hardlopen (een duurloop van ongeveer 40 minuten, een intervaltraining en een lange duurloop van 80-90 minuten). Ik hield me strak aan mijn Personal Body Plan-voedingsplannen, en dronk me helemaal gek aan water. Die 3 kilo gingen er dus van lusten. Maar ik viel niet af. Sterker nog, ik kwam een beetje aan. Bovendien was ik ontzettend moe, sliep ik heel erg slecht en had ik spierpijn die gewoon niet overging. En die dingen negeerde ik natuurlijk, want ik wilde van die kilo’s af, dus ik ging harder trainen. Zo werkt het doorgaans bij mij: als ik iets wil, werk ik hard, en dan lukt het. En als het niet lukt, werk ik harder, en dan lukt het alsnog. Maar dit keer niet. Op een gegeven moment moest ik me er toch bij neerleggen: ik had mezelf overtraind en alle dingen waar ik fysiek (en inmiddels ook mentaal) last van had waren tekens van mijn lichaam dat ik echt te ver was gegaan.

tekenIn eerste instantie was ik vooral heel pissig op mezelf. Ik hou op zich best van mijn lichaam, maar bij mij is liefde nogal prestatiegebonden (ik ben er niet trots op, het is gewoon zo) dus ik vind dat mijn lichaam moet doen wat ik wil. Dat wil zeggen: mijn hoofd vervoeren naar de plaats waar ik op intellectueel gebied mijn ding wil doen, meewerken als ik wil sporten, afvallen is ik minder eet en verder niet zo moeilijk doen. In ruil daarvoor zorg ik voor goed eten, plenty cosmetica, mooie kleren en zo nu en dan een gintonix. Dat mijn lichaam eenzijdig deze afspraak opzegde, dat zinde me niet. Maar goed, het was niet anders, dus na een week totale rust (niet sporten en afkicken van de behoefte om toch 1 rondje te rennen of 1 klein uurtje te trainen) heb ik besloten hulp te vragen. Dat is iets wat ik doorgaans heel erg moeilijk vind, maar omdat ik niet zo goed wist hoe ik alles weer moest gaan opbouwen en natuurlijk alsnog van die inmiddels 4 extra kilo’s af te komen leek het me toch wel een goed idee. Ik heb Personal Body Plan gemaild en gevraagd of ik de laatste 2 maanden van mijn lopende plan (het gaat per 6 maanden) alsnog een coach kon krijgen, en dat kon, zodat ik per 1 september weer met een coach ga proberen de hele boel weer op de rit te krijgen. Ik hoop echt dat het lukt, want het zou heel jammer zijn als al dat harde werk langzaam tussen mijn vingers door glipt. En boos zijn op je lichaam is natuurlijk ook geen duurzame oplossing.

Eindelijk echt resultaat

Een van de dingen die Personal Body Plan doet om mensen die het programma nog niet volgen te stimuleren zich aan te melden en om mensen die al bezig zijn met het programma te motiveren vol te houden is het plaatsen van ‘voor en na’ foto’s. Je ziet dan aan de linkerkant iemand in een bikini of zwembroek die aan het begin van een afslank- of fitwordtraject staat en aan de rechterkant iemand in een andere bikini of zwembroek, want de eerste is te klein) die er veel strakker uitziet, met meestal onderin links ‘week 0’ en rechts ‘week 16’ of ‘week 20′ (het programma duurt 26 weken, dus zo iemand is dus best ver gevorderd). Ik heb daar vaak om een aantal redenen wat moeite mee. Ten eerste omdat die mensen in 16 weken inderdaad een spectaculair resultaat hebben behaald, maar dat is volgens mij voor veel mensen niet op dat tempo weggelegd; als je niet al heel veel trainde gaat het minder snel en als je niet 22 jaar oud bent en je valt in 16 weken zo veel af ga je hangend vel krijgen, maar die foto’s krijg je niet te zien. De tweede reden is voor mij wat persoonlijker en een stuk minder aangenaam: ik ben jaloers. Niet jaloers op het resultaat, want dat heb ik ook bereikt, maar omdat ik niet gevraagd word om mijn foto’s, zodat ze die kunnen delen. Ik weet dat dit stom is; het resultaat is wat telt, niet of PBP mijn foto op Instagram zet, en bovendien ga ik onder geen beding in een bikini op Instagram – ik werk in het onderwijs en in de politiek en ik wil graag niet dat die foto’s van mij circuleren. Maar dan vind ik het toch jammer dat ik niet de kans krijg om nee te zeggen.

pbp1Na de diplomauitreiking op school maakte ik een montagefoto van mezelf op de diplomauitreiking in 2014, 2015 en 2016, waarop mijn progressie goed te zien was. In 2014 was ik behoorlijk zwaar en daar ook ontevreden mee, maar ik koos expres een foto waarop ik lachte, want ik was toen helemaal niet ongelukkig. In 2015 was ik al begonnen met Personal Body Plan, en nu was (of ben) ik klaar met afvallen en tevreden met het resultaat dat ik geboekt heb. Omdat die foto’s steeds op hetzelfde moment van het jaar genomen zijn, vond ik de montage wel een mooi beeld geven. Ik zette hem op Instagram en kreeg veel enthousiaste reacties – en zelfs een verzoek van PBP om hem te gebruiken voor op de sociale media, waarbij ze mijn uitspraak ‘hoe je kunt groeien door te krimpen’ ook gingen inzetten. Ik zei natuurlijk ja, zelfs toen bleek dat ze de middelste foto niet wilden (terwijl die voor mij wel deel uitmaakt van het proces, maar goed, voor een beetje roem heb je best wat over). Ideaal: ik kreeg het verzoek dat ik al zo lang wilde hebben en ik hoefde geeneens nee te zeggen, want ik heb gewoon kleren aan op de foto’s. Het tekstje dat ze erbij zetten vond ik ook mooi, omdat het vooral ging over dat er meer is dan fysieke progressie. Daar ben ik het zeker mee eens – maar dat wil niet zeggen dat ik niet vatbaar ben voor een beetje erkenning. Want dat ben ik blijkbaar wel.

pbp2

Crossfit

Bij mij in de gym staat een CrossBox. Ik loop daar meestal met een grote bocht omheen (of eigenlijk doorheen, het is een enorme open metalen constructie met allerlei uitsteeksels en ringen), want als ik ga trainen doe ik de schema’s van Personal Body Plan, en daar heb ik de box niet voor nodig. Althans, alleen als ik pull-ups moet doen, maar die kan ik niet; het is de bedoeling dat aan een stang gaat hangen en dan jezelf optrekt, maar ik blijf altijd in de eerste fase steken en hang dan als een soort mislukte aap te bungelen. Daar is die hele CrossBox natuurlijk niet voor bedoeld, want eigenlijk is hij voor lessen CrossFit. In theorie vind ik dit best een leuk sportconcept, want in een uur zou je je hele lichaam trainen, aan je conditie werken en met andere mensen omgaan (het is een groepsles), maar in de praktijk haak ik af op de gedachte dat ik me op een bepaald moment ergens moet melden voor een les, want ik weet dan precies hoe lang mijn uitstelgedrag moet duren voordat het geen zin meer heeft om te gaan. Hoewel ik 3 keer per week krachttraining doe en 3 keer per week hardloop, vind ik mezelf namelijk nog steeds ‘niet echt een sporter’, en dat is een behoorlijke mentale blokkade om elke week te overwinnen. Maar goed, iemand die ik ken doet CrossFit in Leiden, niet in een sportschool, maar op een speciale profi locatie, en hij had begrepen dat ik een soort laffe interesse had, waardoor hij me uitnodigde voor een proefles. Dat leek me wel een goed plan, dus ik heb me gelijk aangemeld.

crossfit1Ik had misschien niet het allerbeste moment gekozen voor dit experiment. Los van het feit dat ik vroeg was opgestaan om een hele dag met leerlingen over de Hoge Veluwe te lopen, was ik toen ik thuiskwam nog ‘even’ gaan hardlopen (bijna 6 kilometer), waarna ik snel heb gegeten en toen op de fiets ben gesprongen voor de CrossFit. Want als ik vooruit mag lopen op de conclusie: als je dit doet, hoef je echt die dag niet zo heel veel andere activiteiten te vervullen. Maar dat wist ik dus niet. Ik meldde me bij Jeroen, die me vertelde dat de les gegeven zou worden door een andere Jeroen, me vroeg of ik blessures had en me rondleidde door de locatie. De kleedkamers waren prettig (mooie douches ook), en het zag er allemaal mooi uit: heel nieuw, met een nog grotere metalen constructie dan bij mij in de gym en leuke motiverende posters. Naast mij deden er nog 2 mensen mee aan de proefles, een jongen die net terug was uit Zuid-Afrika, waar hij veel CrossFit had gedaan, en een Belgisch meisje dat karate had gedaan op hoog niveau. Allebei aanzienlijk jonger dan ik, dus dat was fijn, want dat betekende dat ik ieder competitief aspect van de les onmiddellijk kon laten lopen – die mensen gingen mij er gigantisch uitlopen. Er was ook een man die met een masker op trainde, zodat hij minder zuurstof binnen zou krijgen, hetgeen hem vermoedelijk meer trainingseffect op zou leveren, maar ik vond het er eerlijk gezegd vooral eng uitzien.

crossfit2Jeroen gaf ons een uitgebreide inleiding over wat CrossFit was en hoe de les was opgezet. Eigenlijk heet het geen les, maar een Workout Of the Day, een WOD, die elke dag dat je gaat dus anders is (ik vermoed ook dat het niveau van de deelnemers van invloed is op de WOD). Voor de WOD doe je een warming-up. In ons geval waren het squats (die kan ik), sit-ups (die kan ik ook) en pull-ups (mislukte aap), die vervangen konden worden door ring-rows (die kan ik wel). Na de warming-up had ik op zich wel zin in een tukje, maar helaas, toen begon het echt. We leerden hoe een wall-ball (je houdt een enorm zware bal vast, squat, komt omhoog, gooit de bal hoog tegen de muur, vangt hem op en squat weer) werkte, en wat een burpee was (als je dat nog niet weet: houden zo), zodat we voorbereid waren voor de daadwerkelijke WOD: 200 meter rennen, 12 burpees en 12 wall-balls, en dat zo vaak herhalen als je kan in 12 minuten. Dat betekent dus dat, hoewel het een groepsles is, iedereen op zijn eigen tempo en niveau kan trainen, en dan is het dus niet heel erg als je niet zo snel en zo goed bent als de anderen. In mijn geval was vooral het rennen een probleem, want ik heb niet de allerbeste conditie en ik had dus al hardgelopen, waardoor ik al snel achter de andere twee kwam te zitten en aan het eind ook echt laatste was geworden.

crossfit3

Bij de meeste groepslessen die ik gevolgd heb zit een cooling down, maar daar doen CrossFitters geloof ik niet aan, want nadat de resultaten op het bord geschreven waren, konden we overgaan op datgene waar we alledrie enorm behoefte aan hadden: water drinken en zitten. Ook een soort cooling down natuurlijk. Jeroen rondde het netjes af met ons en vertelde over het vervolgtraject, een driedelige inleidende cursus op maandag-, woensdag- en vrijdagavond. Ik heb me ooit voorgenomen om me niet in te schrijven voor dingen als ik stijf van de adrenaline sta, en dat is in dit geval wel een goed idee, want ik moet echt even goed kijken of er een week is waarop ik op alle drie de avonden kan. Het lijkt me namelijk best leuk om die basiscursus te doen, zodat ik er een goed oordeel over kan vellen, maar ik weet niet of CrossFit echt wat voor me is. Los van het feit dat het groepslessen op vaste tijden zijn en ik een behoorlijk volle agenda heb, ben ik eigenlijk wel tevreden over wat ik op het moment al sport, dus ik zie me het er niet echt inpassen. Maar een zomerromance met een enorme metalen constructie, dat kan natuurlijk best. Ik denk dat augustus CrossFit maand wordt!

De 10 van woensdag

Vandaag is het mijn eerste officiële Personal Body Plan-verjaardag: op 4 mei 2015 heb ik me bij die club aangesloten, dus we vieren een bescheiden feestje. Ik doe dat gek genoeg door me te laten fêteren op een high tea, dus met mijn plan om me deze periode niet zo spastisch aan het systeem te houden lijkt uitgevoerd te worden. Misschien wel een mooi moment om een nieuw lijstje met potentiële beloningen voor prestaties op te stellen, want ik blijf een ezel: als er geen wortel voor mijn neus hangt verzet ik geen stap.

  1. 10 km hardlopen: het hardlooprokje waar ik van droom. Sinds ik weet dat een hardlooprokje tot de mogelijkheden behoort, ben ik geobsedeerd.
  2. 2 weken binnen de 2 kilo-marge blijven (waarbij mijn gewicht dus maximaal 1 kilo boven of onder het uitgangsgewicht blijft): een tijdschrift en maar liefst 2 blikjes Cherry Cola Zero.
  3. 5 km buiten onder de 30 minuten rennen (op de loopband lukt het al): nieuwe sokken.
  4. 1 maand binnen de 2 kilo-marge: een massage bij Spring Wellness.
  5. 30 yogalessen in het kader van de lerarenopleiding volgen: behalve dat ik dan misschien niet vermoord word door de docente, hopelijk nog wat innerlijke rust en de stretches die ik nodig heb. Lijkt me een beloning op zich.
  6. Voor iedere maand dat ik alle trainingen doe: een nieuwe bruisbal.
  7. 10 km onder het uur rennen: een fles Ferdinand’s Gin. Voor de collectie, niet om in een keer leeg te tanken. Maar ik mag er wel die dag 2 gintonix mee maken.
  8. Het gewicht dat ik ongetwijfeld in de verjaardagsweek aankom kwijtraken: weer eens een tijdschrift en Cherry Cola Zero. Blijft een topbeloning.
  9. 15 km rennen: een jasje om in de herfst mee te rennen. Want dat zal het dan wel zijn.
  10. Na 6 maanden het gevoel te hebben gehad dat ik de app niet meer nodig heb voor succes: VRIJHEID. En een My Fitness Pal installatie op mijn telefoon.

Another first week of the rest of my life

We zijn weer zes maanden verder. Dat betekent dat ik nu de tweede periode Personal Body Plan heb afgerond, met prima resultaat: ik ben maar liefst 2 kilo afgevallen, wat in vergelijking met de 13 uit periode 1 (en de 5 in de maand ervoor) wellicht als teleurstellend overkomt, maar dat is het niet. Ik wilde namelijk niet zo heel veel meer afvallen. Het doel van de afgelopen periode was ook vooral om wat strakker te worden, en daar ben ik in die zin in geslaagd dat ik inderdaad wat strakker ben, maar nog niet zo strak als ik zou willen. Bovendien heb ik na een jaar 100% trainingen en elke dag alles wat ik at invoeren geconstateerd dat ik nu heel erg afhankelijk ben van de PBP-app, en dat is misschien toch al met al ook niet de bedoeling. Ik heb ook niet de intentie om op mijn 80ste alle advocaatjes die ik lepel in een app in te voeren, dus ik zal er op een gegeven moment ook mee op moeten houden. Daar is het wat mij betreft nu nog even te vroeg voor overigens, dus ik heb nog zes maanden bijgetekend. Maar mijn doel is nu anders: waar het afgelopen jaar mijn doel van het volgen van Personal Body Plan was om Personal Body Plan te volgen, wil ik nu de app en het plan steeds meer op de achtergrond plaatsen, omdat mijn doelen elders liggen. Ik wil namelijk nu ook serieus gaan hardlopen, wat gevolgen heeft voor mijn trainingen, die ik dan ook een beetje ga aanpassen. Kortom, de komende 6 maanden ga ik een beetje spelen met het systeem.

trainingen1Al met al ben ik nog steeds heel tevreden over PBP, al begint er hier en daar wel wat irritatie in te sluipen. Zo personal is het body plan eigenlijk niet, en als je een jaar lang al hun teksten leest, valt het hoge copy-paste gehalte wel op. Iedereen is een topper en er zijn veel standaardantwoorden. Iemand die oprecht haar best doet om af te vallen maar geen succes boekt krijgt in plaats van een op maat gemaakte oplossing alleen maar vragen terug waaruit je zou kunnen afleiden dat het sowieso haar eigen schuld is, en hun marketing via Instagram richt zich volledig op 20ers die snel resultaat willen (getuige de spectaculaire montages van foto’s uit week 0 en week 8), terwijl die het programma volgens mij niet eens kunnen betalen – mensen van boven de 35, toch ook een substantieel deel van de doelgroep, zie je bijna nooit in het PR materiaal, en ik wacht nog steeds vol spanning op de mededeling dat wie zich nu inschrijft niet deze, maar op zijn vroegst volgende zomer #strakinzwempak loopt. Want ik mag dan wel 20 kilo lichter zijn, ik moet echt wat overwinnen voordat ik mezelf met het losse vel op mijn buik in bikini aan de wereld toon. Dat is verder niet erg, want met kleren aan zie ik er prima uit, maar om nu nog mensen te lokken met de belofte dat ze in juli superstrak over het strand gaan lopen lijkt me wat optimistisch. En ik ben echt wel klaar met de mededeling dat consistentie de sleutel tot succes is; sterker nog, het consistent doen van de mededeling dat consistentie de sleutel van succes is voor mij de sleutel tot irritatie. Maar ja, er is niets zo lekker als schoppen tegen een systeem dat effectief is, dus ik ga me voorbereiden op de komende zes maanden. Consistent en wel.

Sporten buiten de deur

Er was een tijd dat ik lid was van 4 sportscholen: de gym waar ik train (Fitland Leiden), de sportschool waar ik weleens yogales geef en dus een tijdje geen contributie hoefde betalen (Vlietlijn Leiden), de Changing Life Hub in Amsterdam, waar ik een keer per week probeer heen te gaan, en het Iyengar Yoga Institute in Amsterdam, de school waar ik lessen volg ten behoeve van de lerarenopleiding. Inmiddels ben ik geen lid meer van de Vlietlijn, maar het schamele aantal van 3 sportscholen gaat binnenkort veranderen, want ik overweeg om op kosten van de baas, althans, de contributie wordt van mijn brutosalaris afgetrokken, lid te worden van Sport City (waar inmiddels eerdergenoemde Vlietlijn onder valt), zodat ik de variatie in mijn wekelijkse sportpraktijk is gegarandeerd. Ik heb namelijk ontdekt dat ik het leuk vind om eens in de zoveel tijd ergens anders te trainen. Op het moment vind ik het niet heel gemakkelijk om mezelf te motiveren om weer naar dezelfde gym te gaan, en ik wil wel gemotiveerd blijven om te trainen, want anders heb ik binnen no time weer een gigantische reet. En dat moet natuurlijk vermeden worden, dus als ik mezelf een oppepper kan geven door wat extra sportscholen (Sport City heeft maar liefst 3 vestigingen in Leiden) aan het assortiment kan toevoegen, dan doe ik dat.

gymdenboschOok als ik op reis ben ga ik tegenwoordig op zoek naar een gym. Dat is voor een deel ingegeven door het feit dat ik in de laatste 3 weken van periode 2 van mijn Personal Body Plan zit, wat tot gevolg heeft dat ik 5 keer per week moet trainen, net in een periode waarin ik 2 dagen naar Den Bosch en 8 dagen naar Rome zou gaan. Dus toen bleek dat het hotel dat we in Den Bosch hadden gereserveerd (waarover later meer) een gym had, leek het me een goed plan om mijn sportspullen mee te nemen. De City Gym had alles wat ik nodig had, en een heleboel dingen die ik niet nodig had, in het bijzonder een of andere Milon Circle, waarvan de jongen die in de gym werkte vond dat ik daar maar gewoon vanaf moest blijven. Prima hoor, maar de helft van je gym niet openstellen voor mensen van het hotel vind ik ergens ook een beetje curieus. Desondanks heb ik heerlijk getraind, dus ik heb verder geen klachten. Health City Rome is gevestigd onder station Roma Termini, een van de bouwwerken van Mussolini, dus de hoeveelheid afgetrainde zweterige Italianen die ik daar zag verbaasde me op zich niet, maar ik vond de gym erg duur (€30 per dag of €90 voor een week), temeer daar de helft van de vloerruimte was gevuld met cardioapparaten, en dan vooral loopbanden. Op een van die banden liep 45 minuten lang een Italiaan met een bandplooibroek en een V-halstrui. Uiteindelijk ben ik twee keer geweest, waarvan ik een keer een dubbele training heb gedaan. Ik vond het fijn om te kunnen gaan, want ik begon het sporten een beetje te missen, maar aan de andere kant ben ik blij dat dat niet mijn vaste gym was: veel te vol, en ik snap niet dat er geen losse stangen lagen. Dus voor mijn variatie houd ik het voorlopig lekker bij mijn collectie Nederlandse gyms!

healthcityrome

Wilde plannen

Ik heb in mijn afvalactie een beetje een dood punt bereikt. Ik ben wat mij betreft genoeg afgevallen; er zou nog wel 1 kilo af kunnen, maar dat is meer omdat ik dan kan zeggen dat ik 20 kilo ben afgevallen en geen 19, maar dat hangt sowieso nogal af van wat ik als startgewicht neem, want ik ben ook nog zwaarder geweest dan toen ik begon met Personal Body Plan. Ik heb inmiddels een strakke gewoonte om 4x per week naar de gym te gaan, ik hou al mijn eten keurig bij, ik heb helemaal in beeld wat ik wel of niet kan bestellen als ik uit eten ga – kortom, de nieuwigheid is eraf en het is een way of life. Enerzijds is dat natuurlijk het doel van het hele systeem: je wilt niet keihard werken om af te vallen om vervolgens alles uit je handen te pleuren en weer aan de frikandellen speciaal te gaan. Of misschien wil je dat wel, maar dan had je je een boel moeite kunnen besparen.  Maar anderzijds rijst, in elk geval bij mij, dan toch de vraag wat ik nu moet doen. Want ik ben heel erg trots op mezelf, ik kan spectaculaire #transformationtuesday foto’s op Instagram zetten, ik heb een nieuwe garderobe en dus die fitte lifestyle, maar ja, als ik geen doel heb, dan ga ik me vervelen. En dan zit ik voordat ik het weet toch weer bij de Smulshop.

transformationtuesdayKortom, ik heb wat nieuwe dingen nodig in mijn fitness-leven. Gelukkig ben ik lid van een What’s App-groep met andere PBP’ers, die mij hier en daar aanzetten tot gekke acties, zodat ik me nu in een opwelling heb aangemeld voor de Dam tot Damloop in september. Niet voor de volle afstand van 10 mijl, maar voor wat PBP-vriendinnetje M noemt de ‘pussy-afstand’ van 5 mijl. Dat is 8 kilometer, en daarmee 1,5 kilometer verder dan ik ooit heb gelopen, dus ik vind het op zich al een prestatie als het lukt. En omdat ik mezelf ben heb ik naast een trainingsprogramma dat ik zelf heb verzonnen (1x per week lang rennen, dus beginnen met 5km en uitbreiden, 1x per week snel rennen, dus 20 minuten en kijken hoeveel ik kan doen, en 2x per week in de sportschool 1km zo snel mogelijk op de loopband) ook een verlanglijst ontwikkeld van dingen die ik absoluut nodig heb (vooral nieuwe schoenen want mijn hardloopschoenen zijn zo lelijk) en een boek gekocht, zodat ik ’s avonds op de bank voor de televisie toch het gevoel kan hebben dat ik me aan het voorbereiden ben op mijn megaprestatie. Bovendien heb ik allerlei andere wilde sportplannen: ik wil een keer een boksles volgen, er is een nieuwe soort crazy spinningschool in Amsterdam die ik weleens zou willen testen en in Leiden is er een boulderhal geopend die ik wel wil proberen. Ik verbaas mezelf een beetje, met al deze ambities, maar ja, als het werkt, werkt het!

renboek

De ideale spijkerbroek

Soms vind ik mezelf echt een heel erg onaardig mens. Zo ook afgelopen zaterdag. Ik zat in de trein van Amsterdam naar Leiden, na een lange dag op de yoga-opleiding, dus ik zou juist een beetje in een milde stemming moeten zijn geweest, toen bij de stop Schiphol in plaats van de gebruikelijke kuddes toeristen met veel te grote koffers een grote groep dames instapte. Met veel te grote tassen. Van de Huishoudbeurs. Het was gelijk gedaan met de rust die ik echt nodig had, want in het viertje dat ik tot dan toe heerlijk aan mezelf had mocht ik maar liefst drie dames ontvangen. Inclusief al die tassen, maar er was ook een uitgelaten stemming, want kennelijk hadden ze een topdag beleefd op de Huishoudbeurs, waardoor ze de hele tijd net iets te hard aan het praten waren, zodat de muziek op mijn koptelefoon werd overstemd. En ik zal eerlijk zijn: de dames waren ook alledrie aan de zware kant, dus ik voelde me nogal overweldigd in mijn hoekje van de trein. Dat gaat kennelijk snel in je hoofd: waar ik een jaar geleden ongeveer net zo dik was als deze dames, vond ik het nu reden om te veroordelen dat ze zomaar in een trein gingen zitten en zich gingen zitten vermaken. Op een gegeven moment waren de twee dames tegenover me met hun telefoons bezig, en toen stootte de vrouw naast me mij aan, want ze wilde me wat laten zien: een foto van zichzelf in een bevallige pose met een spijkerbroek aan, met de tekst ‘de mooiste billen van de Huishoudbeurs’ en #curvepower erboven.

MS-Mode-Billenbooth

Zij wist natuurlijk ook niet dat ik net allerlei nare gedachtes had gehad over haar en haar vriendinnen (dan had ze me denk ik met die giga-tas folders voor mijn smoel geslagen), dus ze kon zonder enige moeite haar blijdschap over het spijkerbroekenconsult dat ze had gekregen bij M&S-mode, en de egoboost die de foto haar had gegeven met mij delen. En los van het feit dat ik mezelf meteen geconfronteerd zag met mijn eigen inherente naarheid was ik oprecht blij voor haar. Want ik kan me nog heel goed herinneren dat ik geen spijkerbroeken droeg omdat ik het niet aankon om er een te moeten kopen, omdat ik om 1 spijkerbroek te kopen 100 spijkerbroeken moest passen, die me allemaal even beroerd zouden hebben gestaan, met als gevolg dat ik met het gevoel een onkleedbare freak te zijn naar huis ging. Dat ik nu door mijn PersonalBodyPlan-succes gewoon naar een winkel kan gaan en dan kan kiezen uit allerlei spijkerbroeken, die dan allemaal aan de relatief kleine maat-kant van de winkel liggen, ervaar ik als een zegening. Ik weet natuurlijk niet hoe het leven van mijn enthousiaste treinbuurvrouw eruit ziet; als zij zich goed voelt in haar lichaam heb ik het recht helemaal niet om haar te veroordelen (en als ze zich niet goed voelt overigens ook niet). Maar als zij er wel in geslaagd is om een spijkerbroek te vinden waarin ze zich geweldig voelt, dan is het op zich een eer dat ze die vreugde met een wildvreemd rotwijf dat stiekem ook heel trots is op een foto van zichzelf in een spijkerbroek wil delen.

spijkerbroek

Heel flauwekulletjes bakt

Het handige van een programma als Personal Body Plan doen, behalve dat het een programma is dat voor mensen als ik, die in principe heel volgzaam zijn, uitstekend werkt, is dat er een ruime community is van mensen die het ook doen. Zo ben ik lid van een heel gezellige WhatsApp-groep, die bestaat uit meer en minder ervaren deelnemers van allerlei leeftijden en sportniveaus, waarin we met elkaar overleggen over voortgang en gebrek daaraan, problemen met de schema’s, metingen en wegingen, met alle teleurstellingen en juichmomenten van dien, en waar je de beste kwark kan halen (dat is overigens bij de Numbo, zoals wij de supermarkt sinds een tikfout noemen, want die heeft het meeste eiwit). Verder is er een Facebookpagina en een gesloten Facebookgroep, en voor sommige startmaanden (maar niet de mijne) nog meer Facebook, ik vermoed dat er ook Snapchat is, maar dat heb ik niet, en natuurlijk is er Instagram. Ik was voordat ik aan PBP begon een beetje actief op Instagram, maar nu is het een van mijn grootste hobby’s. Ik vind foto’s maken gewoon heel leuk, en als ik er nog een kek filtertje overheen kan leggen ben ik helemaal tevreden. Ik maak foto’s van mijn cocktails, mijn eten, mijn schoenen en mijn katten, er zijn gymselfies, museumselfies en tanteselfies, en ik bekijk heel graag wat anderen meemaken. En bakken.

kwarkbollenWant heel Instagram staat vol met handige gerechten die je als PBP-er kan maken zonder er enorm van aan te komen. Die recepten zijn vast elders ook wel te vinden, maar dan staan er niet gelijk van die mooie plaatjes bij. Een van de populairste gerechten zijn de hemelse kwarkbollen, die volgens mij ontworpen zijn door Rosa van Rensch en zelfs een eigen hashtag hebben, dus die heb ik vorige week ook een keer gemaakt. Natuurlijk met wat aanpassingen, want ik hou niet zo heel erg van aardbeienkwark en ik heb een intense HAAT aan rozijnen, maar in principe heb ik me aan het recept gehouden – maar dan met citroenkwark, 150 gram verse frambozen in plaats van de rozijnen en een theelepel gemalen roze peperbolletjes voor de bite. Ik vond ze erg lekker, al moet ik bekennen dat ze misschien niet helemaal gaar waren toen ik ze uit de oven haalde, dus ze waren een beetje zompig, maar dat krijg ik de volgende keer wel goed. En maandag bakte ik bananenbrood van ene Emily, die volgens haar Insta-biografie 65 kilo is afgevallen en die alleen al daarom mijn held is, ook al gebruikt ook zij rozijnen. Maar die heb ik gewoon vervangen door dadels (want die had ik toch nog in huis). Uit een zo’n brood haal ik 12 punten, en die passen per punt perfect in mijn PBP. En de rest vries ik in losse stukken in, zodat ik er altijd over kan beschikken. Zalig – echt een aanrader: niet te zoet, niet te vet, en je hebt het gevoel dat je voor jezelf zorgt als je zo’n punt in je kanaal schuift. Ik denk dat ik vaker ga bakken!

bananenbrood