Categorie archief: Plannen

De zoveelste first week of the rest of my life

Op 30 oktober liep mijn derde periode Personal Body Plan af, en daarmee voor mij voorlopig het hele Personal Body Plan. De eerste periode was een gillend succes (13 kilo afgevallen – en dan zeg ik ook altijd ‘en in de maand voordat ik begon ook 5′, want die kilo’s tellen wat mij betreft mee), de tweede ook (2 kilo afgevallen, maar ik voelde me aan het eind enorm fit), maar bij de derde is het eigenlijk niet helemaal goed gegaan. Dat had een aantal redenen: ik denk dat het op zich niet gezond is om anderhalf jaar op een structureel calorieëntekort te zitten, 4 keer per week krachttraining is behoorlijk veel, zeker in combinatie met hardlopen en yoga, en mijn oplossing voor het ontbreken van het gewenste resultaat (op gewicht blijven – mijn gewicht is langzaam opgelopen , wat, ook al gaat het niet om het getalletje*, voor mij toch best wel een dingetje is) werkte niet, want hoeveel ik ook trainde, het ging er niet meer af. De daaropvolgende overtraindheid heb ik al eerder beschreven, en het is later nog iets erger geworden. De laatste 2 maanden van deze periode heb ik nog een coach gekregen van PBP, die me uiteindelijk goed geholpen heeft, vooral door heel veel te luisteren naar mijn gezeur en peptalks te geven waar nodig.

firstweek1Toen ik Bianca (de coach dus) vroeg of zij het verstandig vond dat ik zou stoppen met Personal Body Plan zei ze ja, want het leek haar ook dat ik het zo onderhand zelf kon doen. Sterker nog, op de eerste dag van mijn PBP-loze periode (als het goed gaat is dat de rest van mijn leven) kreeg ik van haar een leuk kaartje met een gelukspoppetje. Dat vind ik wel goed coach-schap: dat je ook gewoon zegt dat je vindt dat iemand inmiddels zonder kan. Ik heb een account aangemaakt in MyFitnessPal, want ik blijf het prettig vinden om mijn voeding te tracken, en ik woog op 31 oktober maar liefst 4.9 kilo meer dan aan het begin van periode 3, dus er is ook nog wel wat werk te doen. Ik heb een tijdje terug al overleg gehad met Jeffrey Visser, die vroeger mijn personal trainer was, en met wie ik nu weer een tijdje ga werken. De gedachte is dat ik een of twee keer per week ga hardlopen en twee keer per week aan krachttraining doe, en natuurlijk nog de yoga. Want als ik mijn gewicht weer heb waar ik het wil hebben hoef ik echt niet meer af te vallen, dus dan kan ik ook wel uit de afbeulmodus. Mijn trainingen zouden volgens Jeffrey energie moeten opleveren in plaats van kosten, dus ik ben benieuwd, want ik zou het best prettig vinden om niet elke keer dat ik getraind heb finaal naar de tiefus te zijn. Ik heb in elk geval vorige week al 2 keer heel prettig gesport, dus er is hoop. En er is ook motivatie, dus we zullen zien waar dit allemaal toe leidt!

firstweek2

* Het gaat ook om het getalletje. Het getalletje is namelijk een relatief handige manier om op een objectieve manier te beoordelen hoe het gaat. Meten is niet altijd weten (als ik foto’s vergelijk waarop mijn metingen hetzelfde zijn, zie ik behoorlijke verschillen) en in de spiegel kijken werkt niet, want ik zie sowieso iemand die veel dikker is dan ik in werkelijkheid ben.

Pas op de plaats

Zaterdag gebeurde wat me uiteindelijk altijd overkomt in tijden van stress: ik ga fouten maken. Zo heb ik een Rome-reis voor school geboekt in de verkeerde maand (laten we het niet hebben over wat dat gekost heeft, dat hebben de financiële administratie en ik verdrongen), heb ik M heel erg boos gemaakt door in 1 week 3 keer de sleutel in de voordeur te laten zitten en ben ik van mijn fiets gevallen op weg naar de UB omdat ik op het laatste moment iets op wilde zoeken en een bocht verkeerd nam. Allemaal in zekere zin heel pijnlijk, maar ook omdat dat soort momenten me dwingen om even pas op de plaats te zetten en te overzien hoe druk ik het nou eigenlijk heb. Het ene moment vertel ik vol trots dat ik 100 ballen tegelijk in de lucht kan houden, het volgende moment zit ik jankend op de grond, omringd door zoveel ballen dat het lijkt alsof ik volledig tegen mijn zin door mijn ouders bij Ikea in het ballenbad ben neergepleurd. Dat hoort ook allemaal bij me, weet ik inmiddels, en ik heb gewoon zo’n wake-up call nodig om te beseffen dat het tijd wordt om even alle ballen te bekijken en te kijken welke nou eigenlijk weer de lucht in moet, welke even op de grond kan blijven liggen en welke ik gewoon een rotschop moet geven en moet vergeten.

tas

Zo werd ik zaterdagochtend wakker, vol goede moed om naar de yoga-opleiding te gaan, heb ik keurig ontbeten en mijn laptop en de andere dingen die ik nodig had om de dag optimaal in te vullen (agenda, kleurpotloden, meerdere opschrijfboekjes, een eiwitreep, een banaan, een vulpen – van die dingen) in mijn supermooie nieuwe tas gedaan en ben ik vrolijk op weg naar het station gegaan om de laatst mogelijke trein te halen naar Amsterdam. Vlak voor de incheckpoortjes besefte ik dat ik mijn yogakleren was vergeten, en toen zat er nog maar 1 ding op: uithuilen en de rust pakken die ik kennelijk nodig had. Of rust, dat viel wel mee, want ik heb de dag uitermate nuttig besteed. Het correctiewerk dat nog af moest is afgekomen, ik heb kleren bij iemand langs gebracht, de StarWars BlueRays terugbezorgd bij de rechtmatige eigenaar, het hele huis opgeruimd, mijn agenda is eindelijk op orde, inclusief planning van de hele maand juni, de financiën zijn bijgewerkt en ik heb mij over mijn weerstand met betrekking tot het opruimen van de Big Green Egg heengezet. Dus ik heb ook nog heerlijk gegeten, waarover later deze week meer, en daarna ben ik gewoon op tijd naar bed gegaan. En sinds ik een dag heb geïnvesteerd in het uitzoeken van mijn leven ben ik van dat constante overspoelde gevoel af. Jammer dat ik dat niet ik eerder heb gedaan dus.

Nieuwe dingen

Een tijdje geleden had ik een mooi plan bedacht. De mensen die mij gecoacht hebben toen ik een burn-out had, gingen beginnen met een opleiding voor mensen die ook coach willen worden, en dat leek me wel wat. Ik zag namelijk wel een rol voor mezelf weggelegd binnen de grote onderwijsstichting waar mijn school toe behoort om mensen te coachen voordat ze in een reïntegratietraject terecht komen. Want als je al zo ver heen bent, dan is er meer schade aangericht dan als er eerder iemand ondersteuning biedt. Ik denk namelijk dat er veel mensen zijn die er wat aan zouden hebben om als ze het gevoel hebben dat een en ander, of misschien zelf wel alles, door hun vingers glipt, wat hulp te krijgen, en in het licht van de grote hoeveelheid geld die tegenwoordig wordt uitgegeven aan docenten die het allemaal teveel is geworden en na een periode thuis weer aan het werk willen, vond ik het een strak plan om binnen schoolorganisaties een aantal opgeleide coaches aan te stellen, die laagdrempelig zijn, want het zijn maar collega’s, maar die ook ingewerkt zijn in de specifieke problemen van de school. De voorzitter van het College van Bestuur van de onderwijsstichting dacht er helaas anders over, dus ik heb het plan moeten afblazen.151022113541-johan-cruyff-2-super-169Van K, die in de schoolleiding zit, kreeg ik een lief mailtje, waarin ze zei dat ze had begrepen dat ik een dikke nee had gekregen op mijn plan en dat ze zich kon voorstellen dat ik daardoor gedemotiveerd geraakt was. Dat viel op zich wel mee (al moest ik door die mail wel even slikken), maar ik bleef het wel jammer vinden. Want ik zie mezelf eerlijk gezegd ook niet de komende 30 jaar grammatica onderwijzen, en managementfuncties zijn niets voor mij. Tenminste, die zijn voor mij het voorgeborchte van een reïntegratietraject, dus dat lijkt me geen goed idee. Mijn idee was om me in elk geval voor de korte termijn neer te leggen bij het feit dat ik voorlopig geen coach zou worden en me te beraden op de vraag wat ik dan zou gaan doen. Maar dat hoefde niet, want ik heb onlangs een gesprek met dezelfde K gehad, die mij vertelde dat de school, dus niet de onderwijsstichting, wel behoefte had om mij als coach in te zetten, en dat ik zelfs met een genereus budget een opleiding mocht kiezen om te gaan volgen. Dus nu ben ik me vol enthousiasme aan het oriënteren op opleidingen, want ik wil natuurlijk wel een goeie. En ik ben nu al, met nog ruim 2 maanden van het huidige schooljaar te gaan, enorm gemotiveerd voor het nieuwe schooljaar. Mooi toch?

Compelling future

Soms neem ik me voor om even uit mijn comfort zone te gaan. Dat zijn dan de momenten waarop ik bijvoorbeeld een nieuwe gym ga testen, of een nieuw gerecht kook, of me kwetsbaar opstel ten aanzien van mensen bij wie ik dat niet gewend ben te doen. Want hoewel ik mijn emoties door middel van deze blog nogal vaak over het internet heen hoereer, offline ben ik best gesloten. Althans, alles wat ik laat zien is door mijn eigen interne PR-bureau gecensureerd en goedgekeurd voor de openbare ruimte. Maar toen T, die sinds kort een fractiegenoot is, op Facebook een oproep deed voor mensen om als proefkonijnen op te treden voor zijn coachingsopleiding, leek me dat wel een goed moment om weer eens iets te doen dat ik nieuw en eng vind, en waarbij ik niet 100% de controle heb over wat er ging gebeuren. Een heel end uit de comfort zone dus. En laten we eerlijk zijn: gratis coaching is altijd mooi meegenomen. Ik meldde me dus aan en vandaag was het gesprek. T zijn opleiding is op het gebied van NLP (Neuro Linguïstisch Programmeren), waar ik verder niets vanaf weet, maar in het geval van ons coachingsgesprek mocht ik een doel benoemen en gingen we een oefening doen zodat ik dichter bij dat doel kon komen. Het doel dat ik voor mezelf had geformuleerd was ‘een roman schrijven’. Dat is een oprecht doel; ik wil dat echt heel graag, ik heb ook al veel ideeën, maar van het daadwerkelijke schrijven wil het maar niet komen.

nlpNa een inleidend gesprek besloot T tot de oefening die achteraf ‘Compelling Future’ bleek te heten. Ik moest mijn doel op een papiertje schrijven, en toen kwamen er nog meer papiertjes: die met het effect (dat mijn roman af was en dat ik veel nieuwe dingen geleerd zou hebben), de belemmeringen (de onrust die ik voel, dat ik geen tijd heb, geen rustige locatie, dat de inspiratie, techniek en discipline waarvan ik weet dat die er is er maar niet uitkomt), wat ik nodig heb (rust, locatie, tijd, me kunnen afsluiten voor alle andere impulsen en dat ik er echt voor moet kiezen om het te doen) en hoe ik me nu voel ten aanzien van mijn doel (stuurloos). Vervolgens legde T de blaadjes op de grond en moest ik ‘in het nu’ gaan staan, dus op het blaadje van nu. Er volgde een soort heen en weer gestap over al die blaadjes heen, met de dingen die ik nodig had in mijn hand. En hoewel ik nogal wat moest overwinnen, vooral de gedachte dat het nogal simpel is om me op een blad met mijn eigen doel te zetten, en me vervolgens een blad met de hulpmiddelen die ik zelf geformuleerd had te geven, en dan te constateren dat dat een opluchting was, heb ik er wel wat aan gehad, denk ik. Want ik weet nu dat ik echt wel graag aan die roman wil schrijven, en dat ik er last van heb dat ik constant door allerlei dingen word afgeleid. Dus dat ik ervoor zal moeten zorgen dat ik afleidingsvrije tijd en plaats voor mezelf creëer, want dat het er anders niet van zal komen. En nu maar hopen dat die future zo compelling is als hij tijdens het uitvoeren van de oefening leek.