Categorie archief: Poezen

Anders piepen

Herinneren jullie je nog dat ik vorige week zo ontzettend tevreden was met mijn ontspannen maandagen? Ja? Nou, ik ook. Het voelt als een ver en grijs verleden – waar ik slechts 7 dagen geleden een en al rustig, ontspannen en chill met stromende bergbeekjes* in mijn hoofd de maandag gebruikte om te herstellen van de week ervoor en me voor te bereiden op wat komen gaat, piep ik vandaag wel anders: ik heb net genoeg tijd om ten volle te beseffen dat ik helemaal niet genoeg tijd heb. Want alles komt kennelijk neer op de laatste 3 weken van juni en de eerste week van juli. Zo komen donderdag de uitslagen van de eindexamens, de toetsweek komt eraan dus er moet van alles een toets en een herkansing gemaakt worden, deze week worden er twee megatoetsen afgenomen die ook nog nagekeken moeten worden, in de eerste week van juli moet ik elke dag naar school, soms voor een minivergadering, ik heb tutorleerlingen van wie ik op een feestelijke manier afscheid moet nemen, de klassenverdeling is nog steeds niet rond, er komt een afsluitende vergadering met etentje van de Rome-reis, en dan heb ik alleen nog maar de dingen van school opgesomd.

bergbeekjeWant de gemeenteraad laat ook lekker van zich horen: kadernota, perspectiefnota, jaarstukken, morgen een Kennisdag, raadsvergaderingen van 16.00 tot God weet hoe laat, ik heb nog wat cultuurafspraken lopen en we gaan nog een stevig robbertje vergaderen over de bezuinigingen op cultuur. Doe daar nog bij dat ik van Personal Body Plan 4 keer per week naar de gym mag (laten we het maar ‘mogen’ noemen, is beter), dat ik nog 6 lessen heb op een dure yoga-kaart en 3 weken om ze op te maken, dat mijn huis een ongelooflijke bende is, dat ik al weken mijn neurotische financiële Excel-bestand niet heb bijgewerkt, dat ik dit heel snel op mijn laptop moet tikken omdat ik nog maar 6% batterij heb omdat de catbastards WEER mijn kabel hebben doorgeknaagd (hatsaaaaaa €80 verdampt waar je bijstaat) en dan snapt een mens vanzelf wel dat ik de neiging voel om gewoon de boel de boel te laten en weg te lopen. Een paar uur in de bioscoop, of in een museum. Terwijl de kaboutertjes voor me vergaderen, nakijken en opruimen. En mijn lunch preppen voor overmorgen, want dat ben ik vergeten, en daar heb ik nu geen tijd meer voor. Ik moet namelijk de deur uit, om 3 yoga-lessen te geven. Laten we maar hopen dat ik zelf een beetje rustig word van anderen helpen ontspannen.

*De foto is van een stromend bergbeekje op IJsland. Ik ga zo 10 minuten therapeutisch naar dit plaatje kijken.

Meditatie

giphy

Er zijn een heleboel manieren om te mediteren, en een deel daarvan ken ik; ik ben een groot fan van Headspace en bij de yoga zitten er natuurlijk ook nogal wat introspectieve momenten. Maar ik zit nu al 10 minuten naar dit plaatje te kijken en ik word er rustiger van dan ik in tijden geweest ben. Oooooooommmmmmm.

Vrijdag de 13de

Ik ben niet bijgelovig. Althans, ik heb een heleboel ritueeltjes waaraan ik me van mezelf moet houden omdat anders misschien de wereld vergaat (dat mijn shampoo van hetzelfde merk moet zijn als mijn conditioner bijvoorbeeld), maar ik loop zonder enig bezwaar onder een ladder door, of open een paraplu in huis, en vrijdag de 13de betekent voor mij alleen maar dat het zaterdag de 14de is, en dat betekent op zich natuurlijk helemaal niets. Deze week had ik al een pechdag gehad, want op dinsdag de 9de mocht ik een hele dag rapportvergaderingen meemaken, en de massage die ik mezelf had gegund (en die heerlijk was) was volledig tevergeefs, want bij aankomst thuis bleek onze zwarte kater Lou te zijn verdwenen. We hadden hem maandagavond nog gezien, maar daarna niet meer, en in het licht van het feit dat Lou doorgaans maximaal een uurtje buiten is en zelden of nooit een maaltijd mist, was een afwezigheid van 24 uur zorgwekkend. M had hem al via de chipdienst als kwijt aangemeld en een postertje gemaakt voor achter het raam, en ik ben de sociale media ingedoken om te proberen hem zo terug te krijgen.

Poster_LouEr bleken enorme netwerken voor mensen die een dier kwijt zijn te bestaan, en iedereen was heel behulpzaam. Het bericht dat Lou weggelopen was werd aan alle kanten geretweet en een aardige dame deed een melding in diverse Facebook-groepen. Ik heb ook nog een melding gedaan bij de Dierenambulance en de stichting Amivedi, en gisteren ben ik samen met N langs de buren gegaan om te vragen of ze in hun schuur wilde kijken of daar een dikke zwarte unit nietsvermoedend naar binnen was gelopen en vervolgens opgesloten was geraakt. Inmiddels leken de mogelijkheden mij tot drie te zijn teruggebracht: of hij was dood, of hij had de lente in zijn bol en lag ergens ondanks zijn castratie ergens te ketsen, of hij had een ongeluk gehad en was met pijn ergens in een hoekje gekropen. Optie 1 zou ik jammer vinden, maar dan had hij in elk geval geen pijn, optie 2 is hem natuurlijk van harte gegund, maar optie 3 leek me het minst verkieslijk, en daar was ik heel erg bang voor. Maar alle angst bleek voor niks, want toen ik net even op bed lag te lezen (ja het is vrijdagmiddag, maar ik werk hard, en ik had even vrij, dus don’t judge me) met Lou zijn zusje Maus, kwam hij binnenkakken alsof er niks aan de hand was. Wat mij betreft leidt een zwarte kater op vrijdag de 13de dus juist tot extreme geluksgevoelens.

Louthuis

Poesvrij

Vorige week zijn onze kittens geholpen. Nou is ‘geholpen’ in deze context altijd een van de lelijkste eufemismen die ik ken, want als je iemand niet helpt door hem in een koffer te douwen en zijn fluffynuts onklaar te laten maken, is het wel een katertje, en aan de kale buik en vooral de beledigde attitude van de kleine Maus te zien was ook zij liever gewoon gezellig thuis gebleven, maar goed, wij zijn er wel mee geholpen, want Lou ging best graag op zijn zusje zitten en ik geloof dat er nog meer heren waren in de buurt die amoureuze bedoelingen hadden. En waar wij echt niet op zitten te wachten is een nestje kittens, dus Lou en Maus werden door M naar de dierenarts gebracht, alwaar ze een nachtje mochten overnachten (niet vanwege de omvang van de ingreep, maar omdat M noch ik ze op de dag van de operatie ’s ochtends langs kon brengen). Voor het eerst in maanden kwam ik thuis in een huis dat volledig poesvrij was, en dat vond ik eigenlijk wel een raar gevoel.

IMG_1474.JPG‘Poesvrij’ is een term die ik voor het eerst hoorde gebruiken door B: hij had een oude, chagrijnige grijze poes uit het asiel die het speciale talent had om 10 seconden nadat hij had aangeboden om thee voor me te zetten op zijn schoot in slaap te vallen, zodat B ‘ik heb poesvrij’ kon zeggen en ik de thee moest zetten. Poesvrij claimen is wel een handige truuk, zeker als je, zoals ik, er twee hebt, die allebei nogal knuffelig zijn aangelegd, want er is er altijd wel een die zin heeft om een beetje geaaid te worden, en dan moet iemand anders de deur open doen, een glaasje wijn inschenken, het dekbedovertrek verschonen of de vaatwasser uitruimen. Het is natuurlijk makkelijk gemaskeerde luiheid: die katten vinden het helemaal niet erg om even opzij geschoven te worden, want over 3 minuten willen ze heus evenveel geaaid worden als nu, zo niet meer, maar het staat een stuk socialer – je wilt liever overkomen als een enorm gevoelige dierenliefhebber dan als iemand die te belazerd is om haar karkas van de bank te slepen.

IMG_1502.JPGMaar naast poesvrij claimen heb ik laatst nog een variant ontdekt: poesvrij nemen. Ik was me gigantisch aan het haasten, omdat ik weer eens ergens te laat voor was, toen ik in de badkamer een zacht piepje hoorde. Het was Maus, die nog niet helemaal hersteld was van de operatie en tot dan toe geen fysieke toenadering had gezocht, maar nu ineens even aangehaald wilde worden. En wie ben ik dan om nee te zeggen? Ik heb dus maar even de deksel van de wc-bril naar beneden gedaan en heb 5 minuten poesvrij genomen, en daarmee wat quality time met Maus. Ik ben doorgaans niet iemand die kan mediteren, want ik ben gewoon te ongeconcentreerd, maar die hele korte tijd die ik uit de drukte ben gestapt om met de kitten te spelen, was me veel waard: Maus en ik waren weer vrienden en ik was een stuk rustiger. Ik was tenslotte toch al te laat, en wat maken die 5 minuten extra dan eigenlijk uit? En poesvrij nemen is leuker dan poesvrij claimen, laat staan dan poesvrij zijn, dus ik denk dat ik er een gewoonte van maak. Maar dan misschien gewoon op de bank. En dan zet ik van tevoren thee.