Categorie archief: Projecten

NaNoWriMo – de eindstand

Toen ik op 1 november begon aan NaNoWriMo had ik eigenlijk niet gedacht dat ik het vol zou houden om elke dag te schrijven. November is namelijk een heel drukke maand, want los van werk en leven is er ook nog LIFF en IDFA, dus dan moet ik de hele tijd in de bioscoop zitten. Maar ik wilde gewoon ontzettend graag een keer proza schrijven, en ik ben niet iemand die dan zomaar spontaan gaat zitten, een pen pakt of een laptop aanzet en begint. Ik ben iemand die afspraken moet maken, met mezelf, of met internet, en als ik geen afspraken maak of geen idioot project heb gevonden waar ik aan mee kan doen, dan wordt het niks. Ik zou kunnen zeggen dat ik dan begin en vervolgens niet doorzet, maar dat is niet helemaal waar, want eigenlijk begin ik dan geeneens. Dan strandt het in goede voornemens en demo-versies van hoopvolle software. Doordat ik me heb aangemeld voor NaNoWriMo heb ik aanzienlijk meer gepresteerd dan ik had gedacht – weliswaar niet de 50.000 woorden waar je officieel naar moet streven als je meedoet (en die je alleen maar kan halen als je een extreem getrainde schrijftijger bent), maar wel 13.500, en dat is 13.500 woorden meer dan ik in mijn leven ooit aan proza heb geschreven.

finders-hitting-old-typewriter-keys-animated-gif

Maar belangrijker nog dan de eindstand is dat ik het zo ontzettend leuk vind om te schrijven. Ik vind het ook leuk om te bloggen, natuurlijk vind ik dat leuk, anders zou ik geen blog hebben met een vast post-schema waardoor ik desnoods ga zitten antedateren om toch nog alle stukken te schrijven die ik wil schrijven, maar proza schrijven is echt heel anders. Ik heb een verhaal bedacht, en personages, en die personages hebben een uiterlijk, dat ik heb bedacht, en familie, die ik ook heb bedacht, en wensen en dromen en angsten, die ik allemaal heb bedacht. In het kleine universum van de 13.500 woorden en de aantekeningen die ik heb gemaakt voor alle woorden die nog zullen volgen ben ik toch eigenlijk een beetje God. En dat vind ik dus leuk. Ik heb alles wat ik in november geschreven heb geprint en ik ga het even kritisch doorlezen en eens even kijken of ik die tekst niet radicaal moet omgooien (ik denk het wel) en verzinnen hoe ik het verhaal verder wil vertellen en uitbreiden. Omdat ik de NaNoWriMo-target niet gehaald heb, is er verder geen haast bij, maar ik zal toch een nieuw doel moeten hebben. Vooralsnog stel ik dat vast op 1000 woorden per week. Geen idee wanneer het boek dan af is, maar dat zien we dan wel. Vooralsnog ga ik op mijn eigen tempo genieten van het proces.

Een nieuw project

Bij een van mijn vele sessies van zelfreflectie (zo kan je uit het raam staren ook noemen, dan klinkt het alsof je iets superintellectueels aan het doen bent) drong het ineens tot mij door dat het meerendeel van mijn projecten fysiek zijn. Eerst wilde ik afvallen, toen wilde ik een halve marathon lopen en ik heb natuurlijk ook nog de yoga-opleiding, die ik dit jaar af wil maken. Maar ik vind mezelf helemaal niet zo’n fysiek persoon – als iemand me vraagt waarom ik überhaupt yoga ben gaan doen, zeg ik doorgaans dat dat was omdat ik mijn lichaam eigenlijk altijd gezien heb als een apparaat dat ik nodig heb om mijn hoofd te vervoeren, zodat ik allerlei input heb voor mijn brein en gelegenheid om met mensen te praten. Ik ben me inmiddels veel bewuster van mijn lijf, en dat is op zich prima, maar het zou natuurlijk helemaal niet verkeerd zijn om een keer een project te hebben waarbij ik iets met mijn hersens doe. Dat lichaam redt zich wel even. Gelukkig is er altijd de maand november, een maand waarvoor het internet maar liefst 2 challenges heeft uitgevonden: Movember en NaNoWriMo. Nou heb ik veel over voor de goede zaak, maar ik ben niet bereid een snor te laten staan voor wel doel dan ook – los van het feit dat iets op mijn gezicht laten groeien technisch gezien wel betrekking heeft op mijn hoofd, maar toch niet echt een intellectuele activiteit is. Maar een maand om een roman te schrijven, dat past heel goed in het projectplan.

nano_feature

Ik zal het ‘National’-deel van de opzet even buiten beschouwing moeten laten, want ik zit niet in de VS, maar verder is het project me op het lijf geschreven: de gedachte is dat je in de maand november in totaal 50.000 woorden schrijft, kennelijk de lengte van een gemiddeld boek, wat neer komt op 1667 woorden per dag. Als ik eerlijk ben, denk ik al bij voorbaat niet dat ik dat ga halen, maar ik kan natuurlijk wel mijn best doen. Het is tenslotte niet alsof er een uitgever op me zit te wachten, en bovendien: stel nou dat ik de geest krijg, dan zou het al indrukwekkend zijn als ik 30.000 woorden weet te genereren. Dat zou dan 1000 woorden per dag zijn,  ongeveer 2 blogs (althans, 2 van mijn blogs), en dat zou betekenen dat ik die in 2 blokjes van 45 minuten zou kunnen genereren, want dat kan ik ook met blogs. Ik schrijf in het Engels, want ik ga mezelf geen breuk zitten schrijven voor een boek dat bijna niemand leest (ja, Nederland, ik noem jullie nu ‘bijna niemand’), en het wordt een Young Adult boek. Ik heb zelfs al een titel (Teenage Death Stars) en een globale inhoud. Ik heb een boek gelezen over schrijven, want alles begint met lezen, en fancy software gedownload, want wie wil nou gewoon in Word werken? Ik heb zelfs wat blogs op voorraad geschreven, zodat ik mijn blog niet verwaarloos. Kortom, ik ben al bijna klaar. Nu nog even 50.000 woorden eruit persen…

go-bitches

Handige nieuwe tool

Ik heb weer een nieuwe tool om mezelf te stimuleren om dingen te doen. Want naast Personal Body Plan, dat me naar de gym trapt en me vertelt wat ik allemaal nog mag eten op een dag, mijn Passion Planner, waarin ik mijn afspraken, dromen, ambities en to do-lists bijhoud, het megaranzige notitieboekje dat in al mijn tassen woont en dient als receptakel voor random en minder random ideeën en de agenda op mijn telefoon (die synchroniseert met mijn laptop en iPad) is er natuurlijk altijd ruimte voor nog meer structuurtjes. Ik ben namelijk eigenlijk niet in staat om gewoon dingen te doen: er moet altijd een soort projectje van gemaakt worden. Soms vind ik dat belachelijk en erger ik me aan mezelf omdat ik niet normaal kan doen, maar aan de andere kant krijg ik wel veel dingen voor elkaar, en daar helpen al die malle structuurtjes me bij. Mijn nieuwe beste vriend op dit gebied is de Better Habits app voor op mijn iPhone. Ik werd hierop geattendeerd door de blog van The Self Help Hipster (ja ik weet het, ik ben een fangirl, maar ze is gaaf en ze heeft me leren Snapchatten dus ik ben haar veel verschuldigd), en ik was zeer geporteerd voor de gedachte dat ik daarmee weer wat aspecten van mijn leven op orde zou kunnen krijgen.

habits1Want waar ik vind dat het op zich prima gaat met mijn leven, blijft mijn huis een twijfelgeval. Ik weet het namelijk voor elkaar te krijgen dat ik last heb van rotzooi en heel veel rotzooi maak; je zou verwachten dat de natuur het voor elkaar weet te krijgen dat je of rommelig bent en immuun voor troep of van nature heel netjes, zodat je je niet aan troep hoeft te ergeren, maar in mijn geval is dat dus misgegaan. Ik heb altijd rotzooi om me heen. Twee weken geleden heb ik 4 uur van mijn leven geïnvesteerd in het opruimen van het huis, maar toen viel me op dat mijn troep zich eigenlijk concentreert op 3 punten: de tafel waar ik werk, de bank waar ik chill en de vloer boven waar ik al mijn kleren neerpleur als ik ze uit heb getrokken. Dus ik heb de Better Habits-app ingezet om daar wat aan te doen. Voordat ik ga slapen moet ik mijn kleren opruimen (en mijn make-up afhalen – heeft met rotzooi niks te maken, maar is broodnodige bijvangst van de app), vandaar code blauw, en als ik het pand verlaat moet ik de tafel en de bank leeg achterlaten. Als ik het doe, mag ik het aanvinken en krijg ik een bolletje, en als ik alle bolletjes vol heb (voor de beide opruim-habits heb ik 21 dagen nodig, voor de make-up van mijn smoel verwijder-habit 48, want dat is moeilijker), komt een nieuwe habit uit de wachtlijst, want je mag er van de app maximaal 3. Ik heb nog geen dag gemist en mijn huis is keurig opgeruimd, dus het werkt. Althans, voor mij. Maar ja, ik ben de enige die ik in het gareel hoef te krijgen.

habits2

De spooons-app

Ik heb gisteren het oud papier weggebracht. Nou zal ik de eerste zijn die beaamt dat ik bijna nooit een huishoudelijke klus doe en dat het feit dat ik mezelf een keer in de richting van de container heb weten te motiveren op zich al vermeldenswaardig is, maar dat is niet de reden dat ik het nu vertel. Want het gaat in dit geval niet om het papier als zodanig, maar om wat er op het papier stond. Het wegbrengen van de doos die al jaren onder mijn werktafel staat en die de vergaarbak is van alle prints van werkdocumenten van de spooons-app is namelijk de laatste, ja echt de allerlaatste, stap in het voltooiingsproces van de app. Ik praat er al jaren over, het staat op al mijn to do-lijstjes, in al mijn goede voornemens en in elke vakantieplanning: de recepten voor de app afmaken. Maar nu is het gelukt. En daar ben ik trots op. Het heeft me zo’n beetje mijn hele voorjaarsvakantie gekost om het allemaal voor elkaar te krijgen, maar daardoor kan ik voor het eerst in ik weet niet hoe lang aan een schoolperiode beginnen zonder het gevoel dat er iets is dat ook nog moet (nou ja, er is genoeg iets dat ook nog moet in mijn leven, maar het is nu niet meer dit), en dat is natuurlijk een enorme opluchting. Voor mij, want ik hoef niks meer te schrijven, voor M, want die hoeft niks meer te corrigeren, en ik vermoed ook voor B, want die keert terug uit Zuid-Afrika en hoeft zijn zakenpartner niet meer aan te sporen om de laatste oh zo zware loodjes tot het einde te dragen. Dus dan is het wegdoen van alle papieren wel een foto-momentje waard, lijkt me.

spooonsappDe spooons-app is overigens een ontzettend leuk ding. Het is een app voor mensen die voor 1 persoon koken. De gedachte is dat die mensen niet altijd tijd of zin hebben om een uitgebreid diner voor zichzelf te koken, maar wel lekker willen eten. Vaak is het voor die mensen lastig om boodschappen te doen omdat alle verpakkingen voor minstens twee personen zijn, zodat ze ofwel 2 keer hetzelfde moeten eten, ofwel aan het eind van de week voor meerdere euro’s eten in de prullenbak moeten doen, omdat die goedbedoelde zak wokgroenten nou eenmaal niet eeuwig meegaat. Met spooons krijg je voor minder dan €0,40 per week* 4 recepten voor 5 dagen eten (er zit een maaltijd bij waar je 2 dagen van kan eten, inclusief opwarminstructies), en je krijgt boodschappenlijstjes die zijn onderverdeeld in vaste producten (zoals uien, knoflook, boter en kaas) en dingen die je sowieso moet kopen (groente, vlees, zuivel) om de gerechten te kunnen maken. Er zijn handige timers en de gerechten zijn bijna altijd binnen 30 minuten klaar. De app is een idee van B, van toen hij zelf tot de doelgroep behoorde. Ik zou de recepten schrijven: 52 keer 4 recepten en nog een reserveset van 26. Die recepten zijn nu af, en dat is een mijlpaal waar ik eens even uitgebreid op plaats ga nemen. En als ik daar zit, ga ik nadenken over mijn nieuwe project.

app*Ja, de app is wel gratis, maar de recepten niet: je koopt credits en voor de credits koop je recepten als je die wil kopen. 1 week recepten kost 1 credit. Ik vind dat zelf niet zo duur, zeker niet als je bedenkt dat we niet verplicht zijn tot enige vorm van product placement van een bedrijf dat ons sponsort zodat de app gratis kan zijn – en je gooit dus geen eten weg, en dat is ook een besparing. Ik heb vooralsnog geen cent winst gemaakt overigens.

The return of KonMari

Ik heb al eens eerder mijn kast opgeruimd volgens de KonMari-methode. KonMari is een mevrouw uit Japan, die eigenlijk Marie Kondo heet, en die stinkend rijk is geworden van een boek met de titel ‘The life-changing magic of tidying up’, waarin ze betoogt dat je al je spullen door moet ploegen en je bij ieder item moet afvragen of het joy sparkt bij je. Als dat zo is, mag je het bewaren, en als het niet zo is, moet je het onmiddellijk wegdoen. Ik had met die methode wat bezwaren, want behalve dat ik gewoon niet in staat ben om nieuwe items welkom te heten in mijn huis of mijn tas aan het eind van de dag te bedanken voor geleverde diensten, geloof ik niet dat je van alles wat je bezit blij kunt worden. Bovendien heb ik een fout gemaakt bij de vorige KonMarificatie van mijn klerenkast: ik heb de dingen die ik niet meer wil maar die nog goed zijn op de kast gelegd, in tassen, en een deel aan vriendinnen toegezegd, maar nog niet naar ze opgestuurd. Nu heb ik een nieuw probleem, want mijn kast zit voor een groot deel vol met kleren die me niet meer passen, want ze zijn veel te groot, en sparken helemaal geen joy bij me, maar irritatie, omdat ik weet dat ik voor heel veel geld kleren uit mijn kast moet verwijderen, en daar komt nog bij dat een deel van de kleren op de kast daar liggen omdat ze de vorige keer te klein waren. Maar dat zijn ze nu niet meer, dus ik moet eigenlijk nog een keer door die stapel heen. Daarom zit mijn klerenkast ook dit jaar in de goede voornemens: alles opruimen en dingen die in de kast horen naar een nieuwe locatie/eigenaar brengen.

shirtjesVoor mijn gevoel is dit gezeur over mijn klerenkast een constant terugkerend item op deze blog en in mijn leven; ik vind dat zelf ook jammer, maar dat komt doordat ik een soort discrepantie ervaar tussen hoe ik ben en hoe ik het liefst zou willen zijn. Ik ben iemand die heel veel kleren koopt, alles bewaart en daarom een niet duidelijk gespecificeerde eigen stijl heeft, maar ik zou heel graag iemand willen zijn die vanuit een duidelijke eigen stijl alleen koopt wat nodig is. Dus dat zou betekenen dat ik mijn hele klerenkast van boven tot onder uit moet mesten, alles weg moet pleuren wat te groot, versleten of inspiratieloos is, en dan zou ik daarna eigenlijk vanuit een soort idee van wat die eigen stijl is nog een keer door de kast heen moeten, en alles wat daar niet bij past eruit zou moeten lazeren. Maar ja, dat is nogal wat werk, en ik weet dus niet wat mijn eigen stijl is. Er zijn mensen die een stijlcoach inschakelen voor dit soort activiteiten – dat lijkt me dan om de een of andere weer zo eng, dat ik er bij voorbaat niet aan begin. Dus ik zal het zelf moeten oplossen. Fase 1 is inmiddels aangebroken, want ik heb al 4 lades met kleding opgeruimd: mijn shirtjes (keurig opgevouwen, zie de foto hierboven), mijn rokjes en mijn ondergoed (2 lades), en ik zal de komende weken de rest doen. Bij wijze van fase 2 zal ik het nieuwe boek van KonMari lezen, ook al vind ik haar een bitch, want ze motiveert wel, fase 3 is het wegwerken van alles wat weg moet, en dan breekt fase 4 aan: verzinnen wat mijn eigen stijl is. Als iemand tips heeft, hoor ik het graag. En als iemand nieuwe kleren in grote maten nodig heeft: jullie weten me te vinden.

Een topdag

Ik heb dagen zat dat alles wat ik aanraak in poep verandert, maar vandaag lijkt alles ineens mee te zitten. Nou ja, alles: alles behalve die rare pukkel op mijn rug, maar daar hebben we het niet over. Is vanzelf gekomen, gaat vanzelf weer weg. Oh, en datzelfde geldt voor de dooie muis die ik vanochtend even in de tuin dacht te zien liggen: de lieve kleine Maus heeft hem geloof ik definitief afgevoerd, dus dat probleem heeft zichzelf opgelost. Als je het naar boven afrondt, is alles dus geweldig. Om te beginnen regent het niet vandaag, dus mijn haar gedraagt zich enigszins goed, en daar word ik vrolijk van. De regenjas die ik besteld heb voor de Oestour is gekomen, ruim op tijd en het is niet de verkeerde kleur of de verkeerde maat, dus dat draagt ook bij aan mijn stemming; al had het geregend, dan had het niet uitgemaakt, want mijn nieuwe regenjas houdt alles tegen. Vanochtend gaf ik yoga-les (een inval-les) en ik was heel tevreden over hoe het ging – ongeveer 15 dames en een heer hebben zich op de juiste momenten ingespannen en op de juiste momenten ontspannen. De dingen die ik gisteren tijdens een bizarre les in Amsterdam heb geleerd heb ik, zwaar afgezwakt, toegepast, wat volgens mij een leuke les opleverde voor mensen van allerlei niveaus, dus daar was ik ook blij mee.

topdag1

Daarna heb ik een tijdje thuis gezeten. Ik heb afspraken gemaakt met J en D voor een lunch, met mijn moeder voor haar verjaardag, met de divisie Maastricht voor de preKerstzondag en met het hotel waar ik met M tijdens het bezoek aan Maastricht voor de preKerstzondag wil slapen. Dat is dus allemaal geregeld. Wat ik vandaag niet zelf kon regelen waren kaartjes voor het concert van Guy Garvey (de zanger van Elbow) in Paradiso, want die gingen tijdens mijn yoga-les in de verkoop, maar C, een nieuwe ster op mijn firmament, wilde me daarmee helpen, dus dat is ook gelukt. Toen ben ik naar de gym gegaan, alwaar ik op de squatmachine meer dan mijn lichaamsgewicht heb getild. Dat is natuurlijk ook een behoorlijke overwinning, lijkt me. Het Personal Body Plan gaat heel goed, ik zal daar binnenkort eens een update over schrijven, maar bij wijze van spoiler kan ik zeggen dat ik bijna alle beloningen die ik in mijn systeem had opgenomen heb uitgekeerd. Tot slot heb ik uitgebreid gedoucht en mijn feestjurk aangetrokken. Vanavond ga ik namelijk naar een bruiloft, waar ik samen met T en A zal vieren dat het natuurlijk helemaal niet mijn dag is, maar de hunne – al wil dat niet zeggen dat ik niet stiekem even  het glas zal heffen op mijzelf en mijn topdag. Want zo ben ik.

topdag2

Unvollendete

Ik laat me er graag op voorstaan dat ik alles afrond. Alles. Dus als ik aan een boek van 300 pagina’s begin en na een bladzijde of 15 blijkt dat het een ziek dystopisch boek met enge zombies is, dan lees ik gewoon door totdat ik het uit heb. En als ik verzonnen heb dat het best een goed plan is om met dunne wol een sjaal te breien met een patroon dat ik niet op de automatische piloot kan breien terwijl in Netflix kijk, dan brei ik die sjaal – ook al kost het me 2 hele winters. Want als ik eraan begonnen ben, maak ik het af. Soms duurt het even, ik ben geloof ik al 3 jaar bezig met Nachtzug nach Lissabon, want ik vind het vervelende pretentieuze troep en mijn Duits is er misschien ook niet goed genoeg voor (al vermoed ik dat je, om pretentie te kunnen detecteren, toch best wel veel van de inhoud moet begrijpen – en trouwens, docent stapt in trein en spuit filosofie is nou ook alweer niet zo moeilijk), en de spooons-app is al jaren een work in progress, maar ik heb goede hoop dat beide projecten tot een goed einde zullen komen, gewoon, omdat ik principieel alles afmaak. Maar soms denk ik dat het misschien wel een goed idee zou zijn om hier en daar een project te bestemmen tot de categorie ‘kennelijk niet gelukt’. Ik ben de enige die weet wat ik allemaal nog voor onaffe zaken in mijn leven heb, dus ik doe er verder niemand kwaad mee, en voor mezelf creëer ik een boel lucht.

kooktasIk ben de afgelopen dagen bezig met het updaten van mijn cv, dat hoort erbij als je volwassen bent (en als je volwassen bent in de 21ste eeuw moet je ook je LinkedIn-profiel updaten, gatver*), en ik heb er voor het eerst wat dingen uitgehaald. Waar het een kleine stap was om me erbij neer te leggen dat ‘Herman, Susannah, ‘“A wreath which will not crush my head”. Ezra Pounds Homage to Sextus Propertius ’ (te verschijnen)’ niet zal verschijnen, was het een enorme sprong om het item ‘Promotieonderzoek From your mouth to the gods’ ears. Religious communication in Sophocles’ tragedies‘ te verwijderen. Want nu ben ik officieel gesjeesd als onderzoeker. Maar als ik eerlijk ben is het eerder een kwestie van het woord bij de daad voegen dan ineens een beslissing nemen. En bij het opruimen van het huis kwam ik een boodschappentas tegen met allerlei kooktijdschriften en twee boekjes waarin ik leuke recepten uit die bladen wilde plakken – dat heb ik voor een deel gedaan, en toen alles in een tas gepropt om op een moment dat ik tijd had verder te gaan. Laten we eerlijk zijn: dat gaat niet gebeuren. Ik heb een kast vol kookboeken, dus inspiratie zat, en als ik al tijd zou hebben om een beetje te gaan knippen en plakken, kan ik die veel beter anders besteden. Die tas gaat ongeopend naar het oud papier: ik heb tenslotte nog een app om af te maken, en een vervelend Duits boek dat zichzelf niet leest.

*Doe ik maandag wel. Te veel weerstand.

De 10 van woensdag

Als ik dingen moet doen waar ik eigenlijk geen zin in heb, verzin ik daar een beloning bij. En dan vind ik het ineens wel leuk. Dit heb ik geleerd van mijn moeder, die ons heeft opgevoed met zoveel mogelijk waarheid, maar dan werd dat wel gecompenseerd. Dus ‘we gaan naar de tandarts, en dat gaat pijn doen, maar dan mag je een nieuw boek uitzoeken’. Dat werkt dus bij mij. Daarom heb ik mezelf voor het nieuwe afvalproject ook 10 beloningen in het vooruitzicht gesteld.

  1. 3 keer naar de sportschool: een nieuwe bidon. Ik heb er een, maar die vind ik niet zo mooi.
  2. 3 dagen onder de eerste magische grens (ik ga geen getallen noemen, maar het is een tiental): een tijdschrift naar keuze en 2 soja-cappuccino’s bij Van de Leur terwijl ik dat tijdschrift lees.
  3. De hele vakantie geslaagd aan het plan houden: een nieuw boek voor op mijn ereader zodat ik kan chillen in bad.
  4. 10 keer naar de sportschool: mijn eigen persoonlijke foam roller.
  5. 3 dagen onder de tweede magische grens (is 3 kilo lager dan magische grens 1, en dan ben ik 10 kilo afgevallen): een nagellakje. Heb ik niet nodig, maar is leuk.
  6. 3 maanden geslaagd aan het plan houden: een massage bij Spring Wellness.
  7. Zoveel afgevallen zijn dat ik de jurk van Vivienne Westwood die ik ooit op de krimp heb gekocht maar waar ik nooit in heb gepast aan kan trekken, dicht kan ritsen en erin kan gaan zitten: een etentje met M terwijl ik die jurk aan heb.
  8. 3 dagen onder de derde magische grens (5 kilo onder magische grens 1): een volledige nieuwe sportoutfit. Zal ook wel moeten dan, want dan ben ik 12 kilo afgevallen – ik mag hopen dat mijn sportbroek dan van mijn kont zakt.
  9. Het gewicht dat ik ongetwijfeld in mijn verjaardagsweek zal aankomen weer kwijt zijn: weer eens een tijdschrift en 2 soja-cappuccino’s.
  10. 3 dagen onder de vierde magische grens (9,5 kilo onder magische grens 1, dan ben ik in totaal 16,5 kilo afgevallen en dan is mijn BMI voor het eerst sinds ik me kan herinneren onder de 25): een vinkje zetten op het Day Zero Project onderdeel ‘BMI onder de 25 krijgen.’ En dan gaan sporten.

De 10, oh nee, 39 van woensdag

Nog 3 maanden te gaan voor De Moeder aller Verjaardagen, dus het is tijd voor de laatste update van het 39 dingen lijstje!

  1. Naar Walibi – gedaan. In de zomer al.
  2. 39 boeken lezen – de teller staat op 44.
  3. 10 films zien – gelukt. Ruimschoots: tot nu toe 37. Exclusief documentaires.
  4. Naar 10 musea – gelukt: ik heb er 14 bezocht, en er zijn plannen.
  5. Naar 3 concerten – ik heb er inmiddels 11.
  6. Handstand leren – nope. Nada voortgang, nada handstand. Althans, het is vrijdag 1 keer gelukt, 5 minuten voordat ik omlazerde en mijn arm verziekte. Ik denk dat ik in dat opzicht dus even wat achteruitgang geboekt heb.
  7. 39 kledingstukken weggooien – dat is zeker gelukt, want ik heb 1 vuilniszak met spullen die echt niet eens meer in de sloeberbak konden weggegooid, en daar passen meer dan 25 items in. En ik had er al 14 weggegooid.
  8. 39 kledingstukken weggeven – ik heb 11 kledingstukken daadwerkelijk bij hun nieuwe eigenaressen weten te krijgen. De rest ga ik in de meivakantie distribueren, en dan zijn er ook nog de 3 vuilniszakken die ik in de sloeberbak gedaan heb – dus ik ga hier mezelf hier een vinkje geven.
  9. Macarons maken – gedaan. Op de workshop en daarna ook nog.
  10. Een pedicure – gedaan. Fabelhaft.
  11. Een gezichtsbehandeling ondergaan – twee keer gedaan, maar ik denk dat ik het nog een keer ga doen.
  12. Naar de sauna – gedaan.
  13. Een Thaise massage – nog niet, heel hard nodig. Wel meerdere zalige deep tissue massages.
  14. Prezi beheersen – helemaal niet. Nog steeds weerstand.
  15. Brood bakken – in oktober leek het me een december-dingetje, maar kennelijk niet. Dat moet dus nog.
  16. De schuur spooons-klaar maken – bijna klaar. M moet nog wat dingen doen.
  17. De spooons for 1-app definitief afmaken – nope. Kansloos. Ik dus. Het is een pracht-app.
  18. Q&A’s moderaten bij IDFA – gedaan.
  19. Een pizza bakken op de Big Green Egg en ook opeten – gedaan.
  20. Buikspek maken op de Big Green Egg – nog niet gedaan. Veel te nat om naar buiten te gaan. Ik denk meivakantie.
  21. Bloed geven – nog niet gedaan. Ik heb iemand nodig die met me meegaat. Ga ik zoeken.
  22. Naar Antwerpen – gedaan. Mooi.
  23. Mad Men seizoen 2 en 3 kijken – gedaan.
  24. Ski-les nemen bij Snow World (en dan nog even zien of ik in de Kerstvakantie ga skiën) – niet gedaan. Gaat ook niet gebeuren.
  25. Een sneeuwpop maken – gedaan.
  26. Een boek in het Frans lezen – non.
  27. Een boek in het Duits lezen – nein.
  28. 6 onbekende restaurants proberen – ik heb er inmiddels al 18 geprobeerd.
  29. Een cursus volgen op creatief gebied – ja, 3D-printen en yoga-schrijfweekend.
  30. Een cursus volgen op culinair gebied – zeker: met N een macaron-cursus en op Valentijnsdag een workshop rood vlees.
  31. De studeerkamer opruimen – blijft bij goeie voornemens vooralsnog.
  32. 5 onbekende cocktails drinken – gedaan. 10 stuks. Bij Little V, SIPS Antwerpen, een niet nader te noemen locatie in Rotterdam, de lounge van NHow, ook in 010 en de geheime mezcaleria in Parijs.
  33. Films zien die met F, Q en U beginnen – sinds ik de F heb afgevinkt geen vooruitgang.
  34. Een wandeling maken in de herfst – niet gedaan, en de herfst is voorbij. Mislukt dus.
  35. Twee keer naar de tandarts – gedaan.
  36. 100 yoga-lessen volgen – nog niet, working on it.
  37. Tweede jaar yoga-opleiding halen – working on that too.
  38. Een ding van de awesome-lijst doen – nope. Jammer is dat.
  39. Iets heel leuks organiseren ter gelegenheid van mijn 40ste verjaardag – daar ben ik echt mee bezig. Het wordt prachtig!

Plannen maken

Ik vind het altijd erg leuk om plannen te maken. Als het gaat om leuke dingen, maakt plannen maken deel uit van de voorpret, en als het gaat om minder leuke dingen, is het een manier voor mij om controle over de materie te krijgen. Op het moment staat mijn agenda vol met allerlei dingen, die eigenlijk vooral heel erg leuk zijn: vandaag ga ik met M naar de tentoonstelling over de Late Rembrandt in het Rijksmuseum, en omdat we ’s avonds in Voorburg moeten zijn, hebben we ook een etentje bij de fijne Thai in het programma opgenomen. En ik ga nog wat sappen kopen bij de juicery, want die zit vlak bij het Museumplein. Zaterdag hebben we nog een cultureel uitje gepland: er is een lezing in Boijmans van Beuningen over een tentoonstelling, dan wordt er gedanst in het museum (door dansers, niet door mij – ik dans nog steeds niet), en in de avond gaan we naar een dansvoorstelling in de Rotterdamse Schouwburg. Bovendien heb ik me voorgenomen om deze week echt naar Sergio Herman – Fucking Perfect te gaan, want dat lukt steeds niet, en ik zou het heel erg vinden als het uiteindelijk zou mislukken. Dus dat plan ik gewoon in.

late rembrandtMaar ook de dingen waar ik tegenop zie ben ik aan het plannen. Ik heb me erbij neergelegd dat mijn huidige levensstijl niet bijdraagt aan het figuur dat ik zou willen (want van yoga val ik niet af, en ik kan echt niet gezonder eten dan nu), dus daar moet iets veranderen. Ik heb ook al bedacht hoe: ik ga me aanmelden voor een gecombineerd sport-lifestyle coaching-dieetprogramma van 6 maanden, en dan komt alles goed. Dat doe ik overigens niet per direct, maar ik begin in mei, omdat ik in april nog naar Rome ga, en hoewel ik die reis nooit gebruik als excuus om alles te eten wat ik wil, heb ik wel iets minder controle over hoeveel ik beweeg en wat ik eet dan als ik thuis ben. De tijd tussen nu en begin mei besteed ik aan plannen maken over hoe ik het allemaal ga aanpakken. Ik heb een nieuwe sportschool gevonden, die dichtbij mijn huis is, zodat het zo laagdrempelig mogelijk is. Natuurlijk ben ik online aan het shoppen naar sportschoenen en -shirtjes, en ik volg op Instagram een heleboel mensen die veel sporten en gezond eten en drinken. Zo kom ik langzaam in de juiste mindset, en als ik die gevonden heb, is de kans dat het lukt aanzienlijk groter dan als ik er op stel en sprong induik. Althans, zo heb ik het gepland.