Categorie archief: Reizen

sprs.me

Toen ik mijn sprs.me vakantie boekte, had ik vooral veel zin om een weekend in mijn eentje weg te gaan. Het was de 2016-versie van het grote masturdating-weekend van 2015, dat ik in Zwolle besteed heb, waarbij het de bedoeling was dat ik een paar dagen in een leuke stad zou zijn, met mijn laptop en ereader in een hotel, zodat ik nieuwe dingen kon zien en doen, en als ik daarmee klaar was, kon gaan lezen en schrijven. En bijslapen. En lekkere dingen kon gaan eten. Het maakte me eigenlijk niet zo heel veel uit waar ik heen zou gaan, merkte ik ook in de aanloop naar het weekend. Ik kon op de website zien hoe het weer zou worden, 14 tot 16 graden met meer dan een kans op regen, waardoor ik wist dat ik niet naar Scandinavië zou gaan en het vermoeden had dat ik ergens in Zuid-Europa zou zitten. M en ik dachten lang dat het Bratislava zou worden, mijn leerlingen dachten Mosul, maar dat bleek geen van beide waar: toen ik vrijdagochtend heel erg vroeg op Schiphol aankwam en mijn code in de site invoerde, werd mijn reisbestemming onthuld.

sprsme

Malaga dus. M en ik zijn jaren geleden al eens in Malaga geweest, maar gelukkig kon ik me er weinig van herinneren. Dat kwam doordat het toen het begin- en eindpunt van een reis door Zuid-Spanje was en al die steden in mijn herinnering een beetje zijn samengevloeid, dus het was voor mij helemaal niet erg om nog een keer die kant op te gaan. Het eerste wat ik gedaan heb, nadat ik was ingecheckt, was een emmer koffie halen bij Starbucks en eens even stevig onderzoek doen naar wat ik allemaal in Malaga zou kunnen doen. En M laten weten waar ik heenging, want dat had ik hem beloofd. De vlucht heb ik slapend doorgebracht (dat is een speciale vaardigheid van mij, ik kan tegenwoordig tijdens het opstijgen al in slaap vallen), dus toen ik rond 10.00 het vliegveld verliet kon ik redelijk fit de bus naar het centrum betreden. Met de gps op mijn telefoon vond ik gemakkelijk een prettig café vol hipsterontbijtpotentieel, en daarna ging ik even mijn koffer dumpen in het hotel. Het was een prima hotel, met een eenvoudig kamertje, waar alles instond wat ik nodig had: een fijn bed, een bureau, prima WiFi, en een badkamer. Toen ben ik de stad gaan verkennen. Er waren 2 dingen die bezwaarlijk waren: het regende en het was Black Friday, waardoor het enorm druk was met natte mensen, maar goed, ik was er ook en ik was ook nat, dus dan mag je niet klagen. Ik ben naar de overdekte markt gelopen om naar de kraampjes te kijken en visjes te eten, toen ben ik weer gaan wandelen naar de pier, waar ik het Centre Pompidou bekeken heb, toen ging ik weer terug de stad in, waar ik een glaasje Pedro Ximenez heb gedronken en churros heb gegeten, en toen was ik zozeer nat en koud en moe dat ik in het hotel ben gaan douchen en de rest van de avond heb doorgebracht in mijn pyjama.

sprsme2

Ik ben dag 2 begonnen met een rondje hardlopen. Ik heb verder geen spectaculaire tijd neergezet, maar hardlopen in het buitenland is best een handige manier om sightseeing in de regen te combineren met sporten, want je verplaatst je sneller tussen de verschillende items door. Ik ben verder langs de zee gerend dan ik op de eerste dag was geweest, vooral omdat ik me afvroeg waar M en ik destijds hadden gegeten. Malaga is sinds wij er geweest zijn namelijk zo gepimpt dat het allemaal anders is, en het soort restaurant waar wij toen aten zie je bijna niet meer. Volgens mij is er nu een hitsige boulevard waar toen shabby restaurantjes zaten. Na het rennen was ik nog net op tijd voor het ontbijt bij het café tegenover het hotel. Daarna heb ik de middag besteed aan door de stad wandelen, nog steeds in de regen, en eten: eerst paella bij El Pimpi, een prachtige ouderwets restaurant, toen thee en matcha-taart bij La Teteria. Tussendoor bezocht ik het Picasso-museum, want dat hadden M en ik destijds overgeslagen; ik vond het een mooi museum, met een prettig overzichtelijke collectie. De Romeinse muurtjes in de kelder waren een onverwachte bonus. Na een paar uurtjes op de kamer ben ik weer de stad ingegaan om te eten, dit keer bij Los Gatos, waar ik jamón, croquettas en gestoofde varkenswang bestelde. Het mooiste aan dit restaurant was hoe ongelooflijk druk het was – ik stond samengeperst tussen anderen aan de bar te eten, het leek wel of ze niemand wegstuurden, ook al was er geen plek. Ik vond het al met al wel een mooi authentieke ervaring. Na het eten was ik zo moe en vol dat ik bijna meteen ben gaan slapen. Want daar was de reis natuurlijk ook voor.

sprsme3

Op dag 3, de laatste dag, regende het ook. Desondanks ben ik na het ontbijt verder gegaan met het project ‘Malaga-bekijken’: ik bezocht het Romeinse theater, want dat was tamelijk onvermijdelijk, en de Alcazaba, een mooie oude Moorse vesting op een heuvel, zodat ik ook nog eens een mooi uitzicht over de stad bleek te hebben. Daarna bleek de cathedraal, waar op vrijdag en zaterdag nog stevig entree werd geheven, op de Dag des Heren gewoon gratis, dus die heb ik ook nog even bezichtigd en geluisterd naar de enthousiast zingende non, die de hele tijd hetzelfde vers vals herhaalde. En omdat ik voor de zoveelste keer natgeregend was, vond ik het wel weer tijd voor taart. Ik had nog nooit red velvet taart gegeten, dus dat heb ik gedaan, en ik dronk daar een cafe bombon bij, want daar had ik iemand op de eerste dag over horen praten. Het is een soort koffie verkeerd, maar dan met gecondenseerde melk, en dat is best lekker. En best zoet overigens. Ik ben nog een klein beetje verder gaan wandelen, en toen was het tijd om op zoek te gaan naar de bus naar het vliegveld. Daar was ik ruim op tijd om even rustig naar alle winkels te kijken, temeer daar de vlucht stevig vertraagd was. Uiteindelijk was ik rond 01.00 thuis, net op tijd om nog even snel met M bij te kletsen, zodat ik de week met een minimaal slaaptekort kon beginnen.

sprsme4

Ik heb echt een heel mooi weekend in Malaga gehad. Ik vond het een prachtige stad, en ik heb veel gezien, gedaan en lekker gegeten. Kortom, bijna geen klachten. Er waren 2 dingen waar ik iets minder gelukkig over was, namelijk de terugreis, vanwege de vertraging en het feit dat ik mijn kekke handbagagekoffertje ineens toch moest inchecken (omdat iedereen met kekke handbagagekoffertjes reisde), waardoor ik bijna de laatste reguliere trein naar Leiden heb gemist, en de regen. Het regende namelijk eigenlijk gewoon het hele weekend non-stop, maar daar kon sprs.me niks aan doen, want het enige wat zij deden was mij in een koude maand naar een potentieel warm land sturen – dat het potentieel warme land dan vooral nat is is niet te voorzien. De vertraging lag ook buiten hun macht. Ik ben eigenlijk heel erg enthousiast over sprs.me, en ik zou het iedereen aanraden.* Sterker nog, ik ben mijn volgende al aan het plannen, dit keer samen met M. Want een gedeelde ervaring is ook wel weer eens leuk om op te doen.

* Als je een sprs.me wilt boeken, mail me dan even. Als ik je een uitnodiging stuur, krijg je €20 korting, en ik overigens ook. Win-win dus.

Het onbekende

Ik ben geen spontaan mens. Er zijn mensen die heel spontaan zijn, die allerlei dingen ineens doen, omdat het bij ze opkomt, maar zo ben ik niet. Als ik iets doe, heb ik erover nagedacht. Als ik je bel op je verjaardag, heb ik je verjaardag in mijn agenda gezet. Als ik bij je langs kom, dan vraag ik van tevoren of dat je schikt. En ik hoop eigenlijk ook dat anderen dat bij mij doen. Als je nu bij me langs zou komen, zonder van tevoren even te vragen of ik dat ook een goed plan vind, zou je meteen antwoord krijgen op die vraag, want ik kom net uit de douche en zit heerlijk mijn lunch te eten en te bloggen. In mijn blote kont. Ik kan dat doen, want ik heb het komende uur geen afspraken. En dat wou ik graag zou houden. Als je me daarentegen nu even sms’t of ik zin heb om op heel korte termijn iets af te spreken, kan ik daar even over nadenken en besluiten of ik het op kan brengen om een broek aan te trekken. Waarschijnlijk zeg ik ja. Ik ben niet van de spontane etentjes (ik hou van voorpret, tafels reserveren in leuke restaurants, het menu uitgebreid bekijken), onverwacht bij vrienden langs gaan (want wat ik niet wil dat mij geschiedt, doe ik ook een ander niet) of lang geleden gemaakte plannen ineens wijzigen omdat er zich een alternatief heeft aangediend (dan had ik lang geleden niet een plan gemaakt). Ik vind mijzelf overigens best prima zo. Ik weet wat me te wachten staat, en dat vind ik prettig.

sprsmeBehalve dat ik afgelopen zondag ineens iets spontaans heb gepland. Ja, ik weet dat je iets spontaans niet kan plannen, maar ik kan dat wel: ik heb een driedaagse citytrip bij sprs.me geboekt. Eind november, in mijn eentje, want Michel is dan in Parijs. Waar ik vorig jaar nog flink in de bus geblazen heb door het masturdating-weekend in Zwolle, ga ik nu een niveau hoger: 3 dagen, inclusief vliegreis, naar een locatie die ik niet ken. Een week van tevoren laten ze me weten hoe het weer is waar ik heen ga, en hoe laat ik op het vliegveld moet zijn, en ik krijg een kaart met een krascode, die ik op het vliegveld pas eraf mag krassen, en dan weet ik mijn bestemming. Doodeng. Niet dat ik niet in mijn eentje in een grote boze stad durf te zijn, dat maakt me niet uit, maar het totale gebrek aan controle dat me de komende tijd te wachten staat, daarvoor loopt het me eerlijk gezegd dun door de broek. Op de speciale persoonlijke sprs.me-pagina staat nu ’70 dagen tot Susannah embraces the unknown’, maar dat is niet waar, want dat doe ik nu de hele tijd. Als ik op het vliegveld sta en kijk wat de bestemming is, dan zijn de mogelijkheden prima te overzien: of het is een leuke stad – dan ga ik de stad verkennen, of het is een stomme stad – dan ga ik lekker 3 dagen in het hotel in mijn pyjama boekjes zitten lezen. Maar de komende 70 dagen, die zijn pas eng. En wat mij betreft voorlopig wel weer genoeg spontaniteit…

Boekenweek

Het liefst lees ik Engelstalige literatuur. Dit komt niet doordat ik een beetje een aansteller ben (ook al ben ik dat misschien wel), maar doordat ik in het Engels heb leren lezen en ik dat gewoon net iets makkelijker vind dan in het Nederlands lezen. Waarschijnlijk helpt het feit dat ik dus veel meer meters maak op het gebied van de Engelstalige literatuur dan op Nederlandstalige ook niet, want daardoor zal ik het altijd prettiger vinden om in het Engels te lezen. Met de Boekenweek heb ik doorgaans dan ook weinig, want de stichting Collectieve Propaganda voor het Nederlandse Boek, de motor achter het jaarlijkse leesfeest, heeft een andere doelgroep. Maar dit jaar was het iets anders, want ik had drie redenen om geïnteresseerd te zijn in de Boekenweek. De eerste reden had niets met Nederlandse literatuur te maken, en zelfs niets met Engelse, maar met Franse, want Joël Dicker (inderdaad, de schrijver van La verité sur l’affaire Harry Quebert, het Franstalige boek dat ik eerder dit jaar heb gelezen) was uitgenodigd voor een koffietafelgesprek op zondagochtend bij de Leidse boekhandel Kooyker. Daar moest ik natuurlijk heen, en hoewel de sessie was georganiseerd om het nieuwe boek van Dicker, Le livre des Baltimore, in het zonnetje te zetten, vond ik het vooral een uitgelezen kans om de man te ontmoeten en hem mijn volledig afgetrapte exemplaar van zijn megaseller (4 miljoen exemplaren wereldwijd) te laten signeren. Hij bleek behalve erg knap ook nog vreselijk aardig – en hij was enorm onder de indruk van het feit dat ik zijn boek in het Frans heb gelezen. Dat soort complimenten ontvang ik natuurlijk graag.

boekenweek1Toen ik na afloop van de Dicker-sessie het nieuwe boek in het Frans wilde bestellen (Nederlands was op voorraad, Engels nog niet verschenen), kreeg ik de tweede reden om de Boekenweek mee te maken op een presenteerblaadje aangereikt: Jan Siebelink, die ik zelf 2 keer eerder heb mogen interviewen, zou op woensdagavond in dezelfde boekhandel geïnterviewd worden over zijn nieuwste boek, Margje, het verhaal van de moeder – dat wil zeggen, de vrouw achter de man van Knielen op een bed violen. Win-win, leek me: ik kon Jan weer eens spreken (ik zeg inderdaad geen meneer meer tegen hem) en wellicht kon ik me laten enthousiasmeren voor een Nederlands boek. Beide zijn gelukt, want we hebben voor aanvang van de sessie kort bijgepraat en het voornemen geuit een keer rustig af te spreken en na afloop ben ik in de signeer-rij gaan staan en heeft hij met zijn turquoise vulpen zijn boek voor me gesigneerd. Tijdens het interview, dat overigens erg interessant was, want Jan kan goed vertellen en Onno Blom, de interviewer, stelt meestal goede vragen, had ik aanzienlijk meer plezier dan Blom toen Jan ineens zei ‘Volgens mij heeft Susannah wel een vraag.’ Natuurlijk had ik wel een vraag, want ik heb altijd wel een vraag, maar het publiek keek me gelijk aan alsof ik een soort filmster was, en dat is ook wel eens een keertje leuk. Ik heb het boek nog niet gelezen, want ik wil er wel voor in de stemming zijn, en dat gevoel heb ik vooralsnog niet, maar ik zal het zeker gaan doen.

boekenweek 2

Als cadeau bij reden 2 om de Boekenweek mee te maken kreeg ik reden 3 aangereikt: het Boekenweekgeschenk. Dit jaar is het geschreven door Esther Gerritsen, en ging het gelukkig niet over het thema van de Boekenweek (Duitsland? Kom op zeg, zijn de thema’s op?), maar over een carrièredame die ineens haar broer, met wie ze een bijna nietsbetekenende relatie had, in huis moet nemen omdat zijn been geamputeerd wordt. Ik had nog nooit iets van Gerritsen gelezen, en ik weet ook niet of ik daar door dit boekje nu per se veel meer behoefte aan heb, maar ik vond het zeer vermakelijk. Ik heb het helemaal gelezen in de trein van en naar Amsterdam, want het was weer yoga-opleiding, dus ik moest toch reizen, en dat kon met dit boekje in de hand zelfs gratis. Dat vind ik wel een mooie actie van de NS, dat je op de laatste zondag van de Boekenweek de achterkaft van je boek kan scannen en dan voor helemaal niets kan reizen waar je maar heen wilt. Ik heb er maar liefst €10,80 mee uitgespaard, ongeveer 25% van het bedrag dat ik in de Boekenweek aan boeken heb uitgegeven, dus dat is wat mij betreft net leuk. En de kleine 100 pagina’s die Broer besloeg passen dus precies in de 2 maal 30 minuten die ik toch al in de trein zou zitten. Zo krijgen we de mensen wel aan het lezen natuurlijk, en daar gaat het maar om. Ik heb mezelf meteen op de mailinglist van Kooyker laten zetten, dus ik hoop ook buiten de Boekenweek mooie literaire activiteiten te kunnen ondernemen. Want lezen is toch een van de leukste dingen die er zijn. En schrijven natuurlijk, maar voordat ik zover ben dat ik op die manier de Boekenweek mee kan maken zijn we wel een paar utopieën verder, vrees ik. boekenweek 3

Een weekend weg met mezelf

Als iemand al mijn activiteiten overziet, zou hij heel goed kunnen denken dat ik graag mensen om me heen heb. Nou heb ik op zich niks tegen mensen, en die mogen best in mijn buurt verkeren, maar eigenlijk ben ik stiekem best graag alleen. Het komt er echter in de praktijk niet zo heel vaak van. De meest extreme me-time die ik heb is in het openbaar vervoer, want dan heb ik mijn koptelefoon op en mijn e-reader bij de hand, dus dan maakt het me verder niet uit dat ik word omringd door andere mensen, want als ik ze niet hoor of zie, zijn ze er niet. Ik ga graag alleen naar de bioscoop en alleen naar musea (ik vind musea zo heerlijk rustig, dat ik daar geen aanspraak hoef te hebben, want dan is de rust weg; althans, zo dacht ik erover, inmiddels praat iedereen de hele tijd keihard in musea, dus de rust is ver te zoeken), maar dat is het wel zo’n beetje. Tot afgelopen weekend. Want M was voor zijn werk naar Parijs, en hoewel ik in het verleden vaak ben meegegaan, had ik nu een ander plan: een romantisch weekend Zwolle met mijzelf. Er schijnt een officiële term voor te zijn: masturdating. Ik heb in een heel oude blog weleens geschreven over een diner voor 1 dat ik genoten heb in Leiden, maar ik wilde het project nu naar het volgende level tillen.

modern-word-combinations-urban-dictionary-9__880Dus ik reserveerde een mooie kamer in een hotel dat ik altijd al fijn gevonden heb, Pillows, waarover volgende week een hotelrecensie zal verschijnen, verzamelde boeken op mijn ereader (want Pillows heeft fijne bedden waarin het heel goed lezen is), laadde mijn koffer vol met badproducten, kocht een mooie nieuwe pyjama en onderzocht leuke winkels en restaurants in Zwolle. En toen werd het pas echt masturdating op hoog niveau, want ik bedacht ineens dat ik misschien wel kon gaan lunchen bij De Librije. Het leek me dat ik weinig kans had op een plekje daar, want naar mijn perceptie is het altijd vol, maar ik kon op zaterdag een tafel voor 1 krijgen. En daarmee had ik wel weer genoeg gepland, want het leek me typisch Susannah om een weekend te claimen om een beetje te ontspannen en het volgens helemaal vol te rammen met allerlei afspraken, zodat ik vervolgens weer totaal opgefokt met de pest in mijn lijf in een hotelkamer zit omdat iedereen, in dit geval vooral ik, altijd alles van me moet. Dat wilde ik dus niet. Ik vertrok vrijdagochtend rustig om 10.30, nam de trein naar Zwolle en kwam ruim voor de toegestane inchecktijd in het hotel aan. Mijn kamer was gelukkig al klaar, dus ik heb mijn territorium even afgebakend, mijn tas uitgepakt, het hotel verkend en toen ben ik de stad ingegaan.

zwolle1

Het eerste doel was Museum de Fundatie, waar ik, ondanks eerdere bezoeken aan Zwolle, nog nooit geweest was. Ik heb 2 fototentoonstellingen, 1 Nick en Simon-tentoonstelling, 1 Turner-tentoonstelling en de vaste collectie gezien, en dat alles in ongeveer anderhalf uur. Fijn, zo’n overzichtelijk museum. Daarna ging ik wreed shoppen, wat vooral bestond uit rondlopen door de binnenstad en als ik een winkel zal die me de moeite waard leek, meteen naar binnen. In Zwolle zijn nogal wat leuke winkeltjes, dus ik had genoeg te zien. De aanschaffen vielen overigens alleszins mee: een fles badschuim, een mok en 3 paar kniekousjes (ja, als ik uit de band spring, ga ik ook helemaal los). En wat Kerstcadeaus voor anderen, maar dat ga ik hier natuurlijk niet vertellen. Ik bezocht Waanders in de Broeren, een boekenwinkel in een kerk, en Blue Sakura, een all you can eat sushirestaurant in een kerk, en ik juich de manier waarop Zwolle omgaat met ontkerkelijking van harte toe. Nadat ik me ongans had gegeten aan sushi ging ik weer naar het hotel, waar ik in bad heb gelegen, heb gelezen, tv gekeken en schandelijk vroeg* ben gaan slapen.

zwolle3

De volgende ochtend heb ik ontbeten, weer wat gelezen en geblogd, waarna ik mezelf mooi heb aangekleed voor mijn hete date bij De Librije. Niemand leek me daar raar of zielig te vinden omdat ik daar in mijn eentje was (of ze zijn daar zo sjiek dat ze je in elk geval niet in je smoel uitlachen omdat je raar of zielig bent, dat kan ook), en ik kreeg een mooi tafeltje in een hoek, zodat ik iedereen kon bekijken in het restaurant, inclusief het stel dat de hele lunch hun respectieve telefoons zat te checken. Dan kan je inderdaad net zo goed alleen gaan lunchen. Ik heb mezelf getrakteerd op een lunch van zeven gangen, met een klein wijnarrangement, en er waren ook nog allerlei amuses en dingetjes tussendoor. Het was heerlijk en precies wat ik me ervan had voorgesteld; een uitgebreider verslag, met foto’s, volgt nog. Na de lunch bleek het inmiddels te hozen, maar ik kreeg van de aardige mevrouw die mij mijn jas gaf ook een enorme paraplu cadeau – zo’n paraplu waar je met zijn tweeën prima onder kan lopen, maar in je eentje is het nog veel fijner. Ik wandelde vrolijk terug naar het hotel en ging weer liggen lezen in bad. Want dat kan dan – ik was niemand verantwoording schuldig, dus waarom zou ik niet twee keer in 24 uur in bad gaan? Ik heb ook nog wat in bed gelezen, en toen ben ik gewoon gaan slapen. Om 23.00.

zwolle2

En toen ik wakker werd, was het alweer bijna tijd om naar huis te gaan. Ik rekende af, laadde mezelf nog even helemaal vol met ontbijt, en stapte in de trein. Thuis had ik ook nog even de tijd voor mezelf, want M kwam pas om 22.00 terug, dus ik kon mijn koffer uitpakken, naar de gym gaan en wat boodschappen doen. En omdat ik toch aan het masturdaten was, ben ik nog even met mezelf naar de film gegaan. Ik vond het heerlijk, zo’n weekend alleen dingen doen waar ik zin in heb. Het waren geen dingen die ik anders niet met M zou kunnen hebben gedaan, maar mezelf op deze manier een weekend cadeau doen, dat zou ik best wel vaker kunnen doen. Ik ben ontspannen teruggekeerd, met heel veel verhalen om aan M te vertellen, en hij had ook veel verhalen over wat hij allemaal in Parijs had beleefd. Ik zou me zomaar kunnen voorstellen dat een weekend apart in de meeste relaties een heilzame werking zou kunnen hebben. Want laten we eerlijk zijn: als je jezelf geen luxe weekend vol verwennerij waard vindt, waarom zou iemand anders dat dan wel moeten vinden?

* Want nergens anders dan in Zwolle gaan ze zo vroeg plat.

Parijs

Ze zeggen weleens dat een plaatje meer zegt dan 1000 woorden. Ik hoop maar dat dat zo is, want hoewel ik doorgaans graag uitgebreid gebruik maak van het medium taal, zal ik me vandaag zoveel mogelijk tot plaatjes met praatjes beperken. Dat komt doordat ik afgelopen vrijdag een yoga-blessure heb opgelopen: ik heb mijn linkerarm verdraaid en ik kan nu eigenlijk niet zo lang tikken. Maar ik ben een weekend met M in Parijs geweest, en ik heb voldoende beeldmateriaal om ermee weg te komen. Denk ik. Met bij voorbaat excuses voor degenen die niet van andermans vakantiefoto’s houden. Ik ben daar overigens een van.

Parijs 1

We begonnen met een klassieke Susannah-blunder, in die zin dat ik ons vol enthousiasme naar 41, Rue du Temple dirigeerde, om daar de boeking nog een keer te checken en te beseffen dat we naar 41, Boulevard du Temple hadden moeten gaan. Dus vanaf Gare du Nord hadden we helemaal niet dit pittoreske metrostation moeten hebben, maar een heel ander station. Gelukkig was het droog en terwijl de zon soms een poging deed om te gaan schijnen, liepen we naar het hotel.

Parijs 2

Het hotel, dat ik via booking.com had geboekt, waarschijnlijk omdat het een goeie deal was en relatief dichtbij het Centre Pompidou lag, heette 1K Hotel en had een Peruviaans/Mexicaans/nog wat meer van die landen-thema. Zo hadden ze twee mascottes in de lobby, hagedissen met de namen Machu en Picchu, die rustig lagen te tukken in hun bak, althans tot een van beide ineens het beeld van de godin met zijn tong begon te aanbidden. Het hotel had maar liefst 2 barren, een waarin ze cocktails op basis van pisco serveerden (nee, ik heb ook geen idee) en een geheime mezcaleria. Leuk voor later, leek ons.

Parijs 3

Want eerst moesten we een van de dingen doen die we altijd doen als we in Parijs zijn. Dat klinkt misschien blasé, en als dat zo is, je m’excuse, maar er was een tijd dat we 2 keer per jaar naar Parijs gingen, en dan ging ik op zaterdag altijd in de rij staan bij Pierre Hermé, de absolute macaronkoning (en nee, niet over Ladurée beginnen, die is voor toeristen), en daar dan een gebakje eten. Meestal bestel ik de Ispahan, en ook nu weer, omdat dat gewoon het mooiste taartje is dat er bestaat. Er zitten frambozen in, en rozenwater, en lychees, en dat ding is gewoon volmaakt. Alleen al daarvoor zou ik naar Parijs reizen.

Parijs 4

Overigens werd het weer steeds slechter. De gebakjes hadden we nog buiten opgegeten, maar tijdens de stadswandeling daarna begon het zachtjes te regenen. Op een gegeven moment hield het op met zachtjes regenen en ging het gewoon regulier hozen, maar dat was op zich niet zo erg, want het leverde fraaie plaatjes van Fransmannen en de Eiffeltoren op, en het was bijna tijd om naar de kroeg te gaan, en je verdient toch net iets meer je gintonix als je er een beetje moeite voor gedaan hebt.

Parijs 5

We staken de Pont des Arts over, een brug waar mensen slotjes aan de railing hangen, nadat ze er eerst hun beider namen op gezet hebben. Dan gooien ze het sleuteltje in de Seine en maken ze een selfie terwijl ze elkaar natte kussen geven. Althans, daar leek het zaterdag op. M en ik hebben geen slotje opgehangen, enerzijds omdat we geen slotje bij ons hadden, anderzijds omdat we een hypotheek hebben met een aflossingstijd van 30 jaar, en dat lijkt ons meer commitment dan een of andere symbolische handeling in Parijs. Maar goed, ik heb ook geen poëzie in mijn ziel.

Parijs 7Voor het diner hadden we een reservering bij Les Climats, waar ik nog nooit had gegeten, maar M wel, en die was er heel enthousiast over. Terecht, vond ik, want ik heb zalig gedineerd, van de amuse (een tartaar van garnalen), via het voorgerecht (morilles in roomsaus met hele mooie ham), naar het hoofdgerecht (een schunnig groot stuk zwezerik), en eindigend bij de kazen, die ik niet eens meer op kreeg. Trouwens, ik weet dat ik in dezelfde week een sapkuur doe en zeur over hoe ik wil afvallen en dan in Parijs allemaal lekkere dingen in mijn hoofd ga zitten steken, maar het is Parijs, en ik heb een hartslag. Ik ben nu alweer aan het lijnen hoor.

Parijs 6

Na het diner moest ik natuurlijk naar de geheime cocktailbar. Ik hou al heel erg van cocktails, en nog meer van cocktailbars, en geheime cocktailbars zijn fascinerend. Zeker als je er geen weet van hebt en je boekt een kamer in een hotel met zo’n bar – dan is het toch voorbestemd? Ik nam La Calavera, met gebrande tijm, grapefruit en nog wat dingen waardoor hij heerlijk muffig smaakte, en M had La Muerte, met thee en citroensap. In beide cocktails zat een grote hoeveelheid mezcal, dus na 1 cocktail zijn we lekker gaan slapen in onze uiterst fraaie hotelkamer.

Parijs 8Omdat we ons programma niet hadden overladen konden we rustig in het hotel ontbijten en een beetje aanfriemelen tot de check-out tijd van 12 uur. Het belangrijkste wat voor zondag op het programma stond, was een bezoek aan de Jeff Koons-tentoonstelling in het Centre Pompidou. Dit was voor mij overigens een van de hoofddoelen van het hele weekend; ik had gelezen dat deze tentoonstelling er was, en ik wilde daar zo graag heen dat ik M heb voorgesteld om elkaar een weekendje Parijs te geven als kerstcadeau. Ik vond het zeer de moeite waard. De enorme metalen opblaashond stond op alle posters, maar live vond ik hem toch heel erg geweldig.

Parijs 10Dat gold ook voor de Antiquity-reeks, die bestond uit grote glanzende kopieën van antieke beelden, of beelden met blauwe glazen ballen erop, of schilderijen met allerlei klassieke thema’s door elkaar. Erg mooi om te zien, maar dat gold eigenlijk voor bijna alles in de tentoonstelling. Vaak word ik van overzichtstentoonstellingen de betreffende artiest een beetje moe (ja, Francis Bacon, ik heb het inderdaad tegen jou), maar in dit geval werd ik juist enthousiaster voor het oeuvre van Jeff Koons, en niet alleen als excuus om een weekend met mijn minnaar in Parijs door te brengen.

Parijs 9En toen zat het programma er een beetje op. Dat was helemaal niet zo erg, want de zon scheen inmiddels als een dolle, en M en ik zijn heel rustig naar het hotel gewandeld, waarbij we meerdere keren even zijn gaan uitrusten op een bankje. Net als een boel inboorlingen overigens – in Parijs zijn op zondag minder winkels open dan in Leiden, de mensen daar kunnen heel goed hun rust pakken, en dat is besmettelijk. We hebben nog een tijdje in het park waar ooit de Temple van zowel de Rue als de Boulevard was, maar die is al eeuwen niet meer te zien. Maar daar konden we niet echt mee zitten.

Parijs 11

De laatste halte (nadat we de treinkaartjes in het hotel nog een keer hebben uitgeprint, want die had ik ergens in de loop van het weekend verspeeld) was restaurant Terminus Nord, vlakbij Gare du Nord, waar het goed gebruik is voor vertrek naar Nederland nog even oesters te eten. Dat doen eminente oude mannen als Adriaan van Dis en Albert Rijksbaron (emeritus-hoogleraar Grieks aan de UVA), en als zij dat doen, dan hoort dat. Het waren mooie oesters: 6 Gillardeau en 6 Fine de Claire, met een glaasje witte wijn en een portie spinazie. En met die smaak in je mond is de terugreis een fluitje van een cent. We zijn twee dagen van huis geweest, maar het voelde als een hele vakantie. Heerlijk!

Een weekend weg

Het komt weleens voor dat ik zin heb om een weekend weg te gaan. Zodat ik alles achter me kan laten en gewoon even de dingen kan doen die ik wil doen, zonder dat daar enige vorm van verantwoording over af te hoeven leggen. In de praktijk is dat lastig, want ik heb bijna nooit een heel weekend vrij, en als ik al een weekend vrij heb, vind ik het eigenlijk nog belangrijker om dat met M door te brengen, want we zien elkaar al zo weinig, of om de tijd te vullen met het draaien van wassen, opruimen, schoonmaken en achterstallige administratie. Maar toen ik tijdens het internetzappen langs mijn vaste adressen ook de website van Geertje Couwenbergh bezocht, zag ik een programma waaraan ik toch wel heel graag mee wilde doen: een yoga-schrijfweekend in een klooster in Huissen. Dat zijn toch twee activiteiten waaraan ik toch het liefst mijn tijd besteed (yoga en schrijven dus, kloosters zijn niet helemaal mijn scene), ik had na wat cateringopdrachten geld over en ik kon zowaar op de data van de cursus. Ik heb me aangemeld en maandenlang met succes die data vrij weten te houden. Toen in de week van de cursus bleek dat het ook een stilteweekend was, moest ik wel even slikken, want mijn smoel houden is niet mijn sterkste kant, maar ik vond het ook wel een mooie uitdaging.

slaapkamerNa de aankomst op vrijdagavond heb ik mijn spullen in mijn spaarzaam ingerichte kamer (met uitzicht op een vooral in het donker nogal imposant kruisbeeld) neergezet, waarna leden van de groep (17 dames en 1 heer, onder begeleiding van Geertje, chef schrijven, en Jasmijn, de yoga dame) met elkaar kennismaakten, een aantal ademhalingsoefeningen deden en daarna gelijk een schrijfoefening in de maag gesplitst kregen: 10 minuten onafgebroken schrijven over een bepaald onderwerp (zoals ‘lieveheersbeestje’ of ‘wat heb ik meegenomen?’). De gedachte was dat je op die manier je schrijfspieren kan trainen – waarbij het resultaat niet het belangrijkste is. Dat kwam goed uit, want mijn tekst over het nest lieveheersbeestjes op het balkon in het oude huis van B was verre van publicabel. We dronken nog even thee in de bibliotheek van het klooster, en daarna was het einde praten, want vanaf het opstaan op zaterdag tot na de eucharistieviering op zondag was het, met uitzondering van de schrijflessen, tijd voor stilte. En stilte was dan ook totale stilte: geen gesprekken, geen ‘goedemiddag’ als je een vreemde tegenkwam die je begroette, geen sms, geen mail, geen Facebook.

binnenkamerIntussen draaiden we volledig mee met het schema van het klooster: op zaterdagochtend en -avond woonde ik de viering van de Dominicaner monniken bij (6 bejaarde mannen, en er was ook een non, met oorbellen overigens, wat me een beetje dubieus leek, maar ja, ik mocht geen vragen stellen), op zondag vierden we met heel Huissen (althans, heel 50 plus Huissen) de eucharistie. Het meerendeel van de dagen werd besteed aan schrijfoefeningen en fijne yoga-lessen; ik heb een soort flow- en een Yin yogales gehad, en op zondag heeft Jasmijn ons laten zien wat we konden doen tegen schrijfpijn, en dat was hard nodig, want mijn schouder zat helemaal vast van het intensieve pennen. De schrijfoefeningen bestonden vooral uit de 10 minuten schrijf-bursts, maar er waren variaties: lijstjes (mijn grote hobby) en bullet-writing (iedereen bedenkt een schrijfonderwerp en per onderwerp schrijf je 1,5 minuut). Soms lazen we ook aan elkaar voor, maar dat was dan zonder dat je feedback kreeg of gaf – dat maakt het allemaal wel veiliger. Bij het uitwisselen bleek vaak dat mensen de onderwerpen hadden gebruikt om de grote thema’s te behandelen, waar ik eerder bij banaliteiten was gebleven, maar dat vond ik verder niet heel erg. Kennelijk schrijf ik over kleine dingen. Op zondag, toen we weer mochten praten, was er ook voldoende gelegenheid om vragen over schrijven te stellen aan Geertje. Ik kan me niet herinneren wanneer ik ooit zoveel tijd aan schrijven heb kunnen besteden, in zo’n ontspannen sfeer. Ik vond het heerlijk.

gaaf geslachtslevenEn de stilte? Ik heb het volgehouden, ook al was het moeilijk. Ik kreeg zaterdagavond een Facebook-bericht van M, waar ik graag op zou hebben gereageerd, toen de chef-kok van het klooster een ander idee over koolhydraatvrij eten bleek te hebben dat ik had ik hem dat graag laten weten, en mijn neefje lag in het ziekenhuis, en daar had ik ook wel graag contact over gehad. Aan de andere kant: het probleem van dat ik het lastig vind om tussen mensen die ik niet ken te zitten was gelijk opgelost, want small talk was onmogelijk. ‘Lekker asociaal’ noemde een van de deelneemsters het, en dat vond ik wel herkenbaar. Gewoon met een groep mensen aan tafel zitten en proeven wat je eet in plaats van erdoorheen lullen, of in de bibliotheek naar de katholieke boeken kijken zonder dat je moet uitleggen waarom je altijd op zoek gaat naar de boeken over seks (‘Gaaf geslachtsleven’ – wie wil dat nou niet vinden? Het hoofdstuk over masturbatie is hilarisch), of een hele avond lezen en schrijven met mensen die geen van allen het gevoel hebben dat ze het gesprek gaande moeten houden. Ik weet niet of ik beter heb geschreven of geyoga’d omdat ik geen energie aan slap gelul heb hoeven besteden, maar het heeft wel degelijk bijgedragen aan het gevoel er echt helemaal uit te zijn geweest, en dat was me heel veel waard. Ik vond het een erg fijn weekend, en ik begin met hernieuwde energie aan de week!

schrijfblok

Vakantie

M en ik zijn geen van beiden van die reizers. Als we willen, gaan we op vakantie, maar we willen eigenlijk niet zo vaak. Vorig jaar zijn we in IJsland geweest, het jaar ervoor in New York, maar de drie jaren daarvoor zijn we volgens mij de grens niet over geweest. We hoeven gewoon niet zo nodig. Ook dit jaar hadden we niet echt een doel voor ogen, en dan blijven we lekker thuis: de schuur doen, wat dingen schrijven, een heleboel opruimen en ontzettend veel lezen. Maar we vinden het dan wel weer heel leuk om een flink deel van het vakantiegeld te investeren in een paar dagen luxe op mini-vakantie, liefst in combinatie met een diner in een restaurant dat op onze verlanglijst stond. Zo kozen we voor deze zomer voor een driedaags verblijf in Antwerpen, op relatief korte reisafstand vanaf Leiden, met plenty culturele, culinaire en commerciële mogelijkheden.

20140801-171133-61893252.jpgDe eerste dag besteedden we aan winkelen. Althans, we begonnen natuurlijk met inchecken in ons fancy hotel, dat mij met nog 24 uur te gaan ook nog een mooie upgrade had aangesmeerd, zodat we een business class-kamer hadden, en dus naast een mega-ontbijt, een sauna en een zwembad ook nog konden genieten van een ligbad, een bed met schunnig veel kussens en onbeperkt WiFi. De winkels waren prima: ik had een lijstje gemaakt met adresjes die ik wilde bezoeken, en al met al kwam het erop neer dat we een stevige stadswandeling maakten. Dat de Haute Frituur dicht was, was een teleurstelling, die gelukkig al snel werd goedgemaakt door de kaas- en garnalenkroketjes die ik ergens anders op een ‘binnenkoer’ alsnog heb genuttigd. Ook ’s avonds aten we op een mooie binnenplaats, die van De groote witte arend (een restaurant met een eigen kapel), heerlijk, maar het was het voorprogramma voor het hoofditem van de dag: het bezoek aan SIPS cocktailbar, waar ik het hele scala aan Spring Gins in cocktailvorm heb getest (en een fles gekocht heb natuurlijk) – en dat brengt een boel gelukzaligheid met zich mee, kan ik wel zeggen.

20140801-171133-61893614.jpgM begon dag 2 met uitgebreid gebruik maken van de faciliteiten van het hotel, en ik ging nog even de stad in om de ring waarover ik op dag 1 nog twijfelde daadwerkelijk te kopen. Daarna bezochten we een tentoonstelling over de magisch realisten in de Koningin Fabiolazaal, die net groot genoeg was om het gevoel te hebben dat we echt wat gezien hadden, maar niet zo groot dat we voortaan met een enorme boog om schilderijen van Pyke Koch of Carel Willink heen zouden lopen. Daarna hebben we heerlijk zitten lezen op het terras van M zijn stamcafé (hij heeft in iedere stad een stamcafé, vraag niet hoe het kan, maar profiteer ervan). Op de terugweg naar het hotel haalden we nog even de drie flessen gin die ik eerder op de dag gekocht had op bij een voortreffelijke drankhandel, waarna we ons in het hotel gingen klaarmaken voor het bezoek aan The Jane, een redelijk nieuw project van Sergio Herman. En dat was een prachtige avond, waarbij we van gin-tonic tot macarons bij de koffie allerlei heerlijke dingen hebben gegeten en gedronken.

20140801-171133-61893435.jpgDe laatste dag begon een beetje zoals de tweede: uitgebreid ontbijten, waarna ik ging chillen op de hotelkamer en M in de sauna en het zwembad, maar daarna was het programma wel zo’n beetje op. We gingen nog even koffie drinken en chocolade kopen in de stad, en toen wilden we allebei eigenlijk wel naar huis. Dus we zijn niet naar de dierentuin gegaan, niet naar het modemuseum en niet naar het museum van de stad Antwerpen; daar hadden we geen zin in, en het Rubenshuis kenden we al. We zijn gewoon lekker naar het station gelopen met de koffer en de extra stevige tas met al mijn flessen gin, zodat we in alle rust thuis de koffer konden uitpakken en uitrusten van onze enorme vakantie. Want dat hakt erin hoor, zoveel rust, luxe en culinaire hoogtepunten.

Hoogtepunt nummer 11

Toen ik woensdag het lijstje met hoogtepunten van mijn 39ste levensjaar plaatste, was ik even vergeten dat ik met M een geweldige reis door IJsland heb gemaakt. En die hoort absoluut in het lijstje hoogtepunten, maar ik kan niet kiezen welke ik dan uit de top 10 zou moeten trappen. Dus ik doe het anders: ik geef IJsland gewoon even een eigen post. Ik kan het iedereen aanraden: de gletsjervelden, het bizarre landschap, de zwarte stranden en de watervallen. Oh, en puffins! Deze foto’s heb ik gewoon met mijn iPhone gemaakt, en dat zegt wel wat over de kwaliteit van het gefotografeerde, lijkt me: je hebt geeneens een fancy camera nodig om hele mooie plaatjes te krijgen.