Categorie archief: Restaurant

Kerstmis

Iedereen heeft wel een vaste invulling van de Kerstdagen. Meestal bezoek je familie, en als je een relatie hebt, bezoek je ook de familie van je partner – daarom is het op zich fijn dat Kerstmis uit 2 dagen bestaat (als je ouders gescheiden zijn wordt het lastig om alles in 2 dagen te persen, maar kinderen uit een gebroken gezin zijn doorgaans zeer bedreven in schipperen, dus dat komt meestal wel goed). M en ik hebben in het eerste jaar dat wij wat met elkaar hadden, en wij zijn van 6 november, dus we zijn voortvarend te werk gegaan met het afbakenen van het territorium, aan onze ouders kenbaar gemaakt dat we slechts 1 van beide dagen beschikbaar zijn voor familie, en dat we de andere dag samen uit eten zouden gaan. Zo ging het jaren goed, maar inmiddels is daar wat verandering in gekomen, omdat mijn familie niet naar Leiden komt met Kerst (ik vermoed in verband met mijn neefje en omdat ze het gedoe vinden), dus als we hen willen zien moeten we daarheen, en de ouders van M brengen meestal de Kerstdagen door in het restaurant van het zusje van M, want zij kan altijd 2 paar extra handen gebruiken. Daarom hebben we een tijdje de Kerstdag waarop we niet samen uit eten gingen doorgebracht met onze zelfgekozen familie, een groep van onze beste vrienden, met wie we een mooi diner bereidden of in een restaurant consumeerden. Hoe dan ook, we brachten de Kerst door met mensen die veel voor ons betekenen.
Omdat ik in december al 2 weekends naar Maastricht was gegaan, had ik weinig zin om voor een turkey nog een keer die kant op te gaan, en de zelfgekozen familie had plannen waarin wij niet voorkwamen, dus M en ik zijn dit jaar de hele Kerst op elkaar aangewezen. En eigenlijk bevalt dat ook heel goed: op Kerstavond hebben we rustig boodschappen gedaan in de stad, zonder de druk van een diner dat je al gepland hebt en dus bepaalde ingrediënten zeker wel moet kopen (waardoor je 3 winkels af moet reizen voordat je een treurige zak rucola hebt weten te bemachtigen), en thuis lekker gegeten en bubbels uit mijn wijnpakket gedronken, gisteren zijn we de dag begonnen om 12.00 met het uitpakken van de cadeautjes (ik heb mooie dingen gescoord) en hadden we ons traditionele diner, dit jaar bij Wielinga, dat zeer smakelijk en gezellig was, en vandaag hebben we uitgeslapen, de Leidse Kerstmarkt bezocht, en een 4 gangen kaasproeverij  met bijpassende wijnen bij Fromagerie Bon beleefd. Alles met zijn tweeën. Misschien is dit niet de meest sociale invulling van Kerst die we ooit hebben meegemaakt, maar wel de invulling waar we dit jaar behoefte aan hebben. En vanavond eten we gewoon turkey met stuffing, want ik blijf een Engelse Kerstfreak.

Truffellunch

Ik was laatst een beetje aan het rondhangen in de sociale media, en toen zag ik op Facebook dat FG, het restaurant van François Geurds in Rotterdam, een truffelproeverij en -lunch had. Dat leek me wel wat en tot mijn verbazing wilde M ook mee (M houdt wel van truffels en van lekker eten, maar hij houdt helemaal niet van 010, dus ik gaf mezelf weinig kans). We hadden iets te vieren, want we hebben altijd wel iets te vieren, wat in dit geval betekende dat we elkaar de lunch hebben aangeboden. Is toch iets gezelliger dan voor jezelf betalen, ook al komt het op hetzelfde neer. We moesten ons om 10.00 ’s ochtends melden, inderdaad, best vroeg voor een lunch, maar dat kwam doordat we eerst koffie mochten drinken en daarna onder het genot van een glas champagne een uitgebreid verhaal te horen kregen over de verschillende soorten truffels die er zoal te koop zijn. Deze kennis werd aangeboden door een meneer van Vanilla Venture, het bedrijf dat de truffels levert aan zo’n beetje alle tophoreca van Nederland, dus die zal het wel weten – en dat was ook zo, want we kregen een behoorlijk gedetailleerd verhaal over de melanosporum, de witte alba, de bianchetto, de herfsttruffel en de zomertruffel. Er gingen ook enorme truffels rond en we leerden ook nog van François Geurds (die eerst op de achtergrond stond, maar al tamelijk snel een inhoudelijke bijdrage ging leveren) hoe je truffels kunt wecken.truffels1Maar hoewel het leuk is om dingen te horen over eten, waren we er natuurlijk vooral om daadwerkelijk te eten. Dat kwam helemaal goed: waar we hadden ingetekend voor een vijfgangenlunch, had Geurds ons allen een upgrade gegeven naar 7 gangen, en dan kregen we ook nog een grote hoeveelheid amuses. Onze buurman (we zaten aan lange tafels, in ons geval zeer prettig naast 2 stellen die erg gezellig waren) dacht op een gegeven moment dat we aan gang 3 toe waren, maar toen bleken we nog in de amuses te zitten; er waren er dan ook 5 (het traditionele piccalilly-ijs met knettersnoep op het hoorntje, een zoet taartje met eendenlever en truffel, een bakje met griet en Tom Kai (Thaise soep), eveneens met truffel, net als het Japanse poffertje met waterkers en buikspek en een bakje aardappelmousseline met heerlijke ham). En toen moest het echte culinaire geweld nog beginnen. We kregen een gerecht met kreeft en kabeljauw, een bakje met kweeperengelei en een blikje met een stukje truffeltoast, allebei met kippenlevermousse. Natuurlijk zat er over alles truffel, maar wel op een aangename manier: het gaf eerder een iets diepere dimensie aan het geheel dan dat je bij ieder gerecht weer met de neus op de truffel gedrukt werd. Dat is 1 gang misschien leuk, maar niet 7 keer achter elkaar.

truffels2Een bezoek aan FG is niet compleet als je geen nitro-cocktail hebt gedronken, en gelukkig zat die er ook bij deze lunch bij. Niet met truffel (er zijn grenzen), maar deze keer kregen we een deconstructie van de Bloody Mary, die door allerlei fancy bewerkingsmethodes was teruggebracht tot een fles totaal doorzichtige vloeistof, maar wel werd geserveerd met in stikstof bevroren zaadlijsten van de tomaat en een toastje met verschillende soorten tomaat en feta. Ik ben nu een paar keer bij FG geweest (wat zal ik zeggen, ik heb gewoon een heel leuk leven) en ik vind die nitrococktail elke keer een feest; de nerd in mij leeft helemaal op als de meneer met de scheikundedoos zich aandient, want dan komt er spectaculaire rookontwikkeling. En bovendien smaakt het lekker, en het is fris, zodat je mond weer helemaal klaar is voor het volgende gerecht, wat ook best handig is in het licht van het feit dat er nogal wat smaken aan je voorbijtrekken tijdens zo’n diner. Na de nitrococktail kregen we Australisch rundvlees, dat qua ras op zich Wagyu genoemd zou kunnen worden, maar volgens Geurds is het pas Wagyu als het uit Japan komt (het betekent ook ‘japans rund’ dus hij heeft een punt). Het was in elk geval erg mals, en de licht Japanse bereiding werd mooi aangevuld door de geweckte truffel die erbij zat.

truffels3

Na het rund kregen we ook nog hert, met truffel natuurlijk, en brie, die was ingelegd met truffel, en tot slot vanille-ijs met truffel en olijfolie. Nou zou je denken dat iemand die zoveel truffel binnenkrijgt er misschien wel helemaal klaar mee is, maar dat was helemaal niet zo – en dat is een compliment aan de kok, want als je al die gangen met een gemeenschappelijk en zeer dominant ingrediënt zo afwisselend weet te laten smaken als deze lunch gesmaakt heeft, dan ben je echt goed. Maar ja, dat wisten we al. Ik heb nog helemaal niets gezegd over de wijn, maar die was ook heel goed: zorgvuldig bij de gerechten uitgekozen en genereus geschonken. Bij de koffie dronk M met onze nieuwe tafelvrienden een glaasje Japanse whisky mee en ik dronk een heerlijke Finse gin. Het programma was rond 17.00 weer afgelopen, maar toen waren we ook van alle kanten verzadigd. Ik wist nog net een foldertje mee te graaien van de volgende FG-activiteit: een wijn- en kaaslunch. Want kaas, dat vind ik misschien nog wel leuker dan truffel…

truffels4

 

Valentijnsdag

Gisteren was het Valentijnsdag. Nou zou ik graag met droge ogen willen kunnen beweren dat ik zo iemand ben die niet onder de indruk is van al die zoetsappige onzin, maar dan zou ik liegen: ik vind Valentijnsdag eigenlijk stiekem gewoon wel een leuk feest. Niet omdat ik verwacht dat M met een enorme bos rozen achter zijn rug thuiskomt (dan kan ik namelijk heel lang wachten), of omdat ik allerlei romantische kaartjes van stille aanbidders op de mat vind (want als ik ooit stille aanbidders heb gehad waren die zo stil in hun aanbidding dat ik er niets van gemerkt heb), of omdat ik zo ontzettend dol ben op hartvormige chocolaatjes in roze of rode aluminiumfolie (die chocola is namelijk eigenlijk helemaal niet lekker, want vieze melkchocola), maar wel omdat het bij ons in de familie een bijzondere dag is. Daar zijn twee redenen voor: we zijn Engels, en in onze Heimat is Valentijnsdag iets dat uit overwegingen van traditie, in plaats van overwegingen van commercie, gevierd wordt, en het is voor mijn vader, broertje en mij ook een naamdag. Ja, Valentine really is my middle name, en dat schept zowel verplichtingen als verwachtingen.

valentijn1

Een vaste traditie is het Valentijnsbelletje van mijn vader – ik heb niet zo heel veel contact met mijn vader, want hij woont in Frankrijk in een soort zelfopgelegde armoede, dus hij belt niet zo vaak, en ik zie hem ongeveer 1 keer per jaar. Dat vinden we geloof ik allebei prima, maar als we elkaar dan spreken met verjaardagen, Kerst en dus Valentijnsdag (onze dag, want zijn voornaam is Valentine) is het op de kop af 4 minuten erg leuk om weer eens contact te hebben. Sinds ik actief ben op Instagram leek het me ook wel een mooi moment om een plaatje van een hart te posten, maar dan een hart dat ik ooit gefotografeerd heb tijdens een cursus orgaanvlees bij Las Palmas. Zo’n runderhart ziet er toch aanzienlijk anders uit dan die chocolaatjes van de Hema, maar ergens is het ook wel mooi. Een andere standaardactiviteit is een etentje met M. Ik ben niet zo’n dame die vindt dat de man het restaurant moet kiezen en regelen (daar lijken er veel van te zijn), maar ik vind uit eten gaan gewoon altijd leuk, en op 14 februari heb ik weer een smoesje om een restaurant dat ik op de wish list had staan te bezoeken. En M gaat graag mee, dus iedereen is blij, en daar gaat het tenslotte om op de Dag der Liefde.

valentijn2

We hebben dit jaar gegeten bij The Bishop, een nieuw restaurant in Leiden. Het ligt op een prachtlocatie, het oude café De Branderij, en ze hebben het volledig gepimpt, in een stijl die mij erg aanstaat: vermenging van oud en nieuw, met comfortabele stoeltjes en banken om op te zitten en mooi servies om van te eten. Ze hebben een ruime selectie gins voor mijn gin-tonic (ik dronk Hermit’s Gin), en plenty wijn per glas voor M, en een leuke kaart. Het restaurant zat bomvol, want M en ik zijn natuurlijk niet de enige Leidenaren die uit eten gaan op 14 februari, en dat leken ze niet helemaal aan te kunnen. Hoewel we om 19.35 binnen waren, hebben we om 20.05 zelf maar een mevrouw gewenkt om te vragen of we een drankje mochten bestellen, en tussen voorgerecht en hoofdgerecht hebben we ruim een uur moeten wachten. Maar iedereen die daar werkte was heel aardig, en mijn eten was erg lekker: kalfstartaar met bietjes vooraf en diamanthaas met merg en aardappelsalade als hoofdgerecht. M had vooraf buikspek, waar hij heel tevreden over was, en daarna een kotelet van Livar, waar hij heel ontevreden over was, want die was veel te gaar en droog. We hebben besloten over een maand of zes nog een keer terug te gaan, op een woensdagavond als het niet zo druk is, en eens te kijken hoe het er is als de kinderziektes uit de lucht zijn. Bij het afscheid kreeg M een roos, die hij dan weer aan mij moest geven – had ik zowaar toch nog een rode roos op Valentijnsdag. Superromantisch!

valentijn3

De 10 van woensdag

Zaterdag heb ik bij De Librije geluncht. Ik bestelde een diner van 7 gangen, waarbij ik bij 4 gangen mocht kiezen en de rest door de chef werd aangevuld. Er werd wel meer aangevuld, want voordat ik aan het eerste gerecht dat ik had gekozen toekwam, had ik al 7 kleine hapjes gekregen. Ik kan dus makkelijk tot een lijstje van 10 komen – met foto’s, want wie zit nou op een droge opsomming van gerechten te wachten?

  1. Amuseronde 1 (in de lounge met een gintonix): Garnaal van de wadden; pinda met pittige augurk; oester met biet en eigen gin
  2. librije1Amuseronde 2 (aan tafel): Kabeljauwwang van een minibarbecue, met koolrabi, takjes  en quinoa; een rivierkreetje; rundertartaar die ik van mijn hand moest eten; brioche met zolderspek en eekhoorntjesbrood
  3. librije2Kappertjeskool (dat is fancy speak voor savooiekool), met noordzeekrab, ganzenlever en sap van wortel met magnolia
  4. librije3Langoustine, ceviche-gegaard in combuchasap (er kwam een enge pot met zuur spul waar iets in dreef op tafel ter illustratie), met een salade waar ook gemberbloem in zat, en saus van snijbonen en laos
  5. librije4Een broodje met gefermenteerde noten en zaden, met geitenboter die rood was omdat er druivensap doorheen zat (geloof ik, inmiddels zat er ook al wat druivensap door mij heen)librije5
  6. Noordzeetong met gerookte crème fraîche, oester, topinamboer en thee van topinamboerlibrije6
  7. Rund van de Veluwe, aan tafel aan een kant op een hete steen bereid, met een salade met paddestoelen en geserveerd op het schouderblad van een koelibrije7
  8. Polderhaas met sauce royale en sinaasappel met pittige spruitjes en fetalibrije8
  9. Epoisse met aardappeluitlek en konijnenniertjes (mijn favoriete gerecht, mocht iemand dat willen weten)librije9
  10. 4 zoete gerechten: ingemaakte bietjes met pandanrijst, drop en kervel; ijskoffie met rum, kokos en kardemom, bij de koffie 4 bonbons ‘met smaken van het bos’ (eentje smaakte naar paddestoelen), bij de tweede koffie een avocado, met gember, vanille en pistachelibrije10

Een weekend weg met mezelf

Als iemand al mijn activiteiten overziet, zou hij heel goed kunnen denken dat ik graag mensen om me heen heb. Nou heb ik op zich niks tegen mensen, en die mogen best in mijn buurt verkeren, maar eigenlijk ben ik stiekem best graag alleen. Het komt er echter in de praktijk niet zo heel vaak van. De meest extreme me-time die ik heb is in het openbaar vervoer, want dan heb ik mijn koptelefoon op en mijn e-reader bij de hand, dus dan maakt het me verder niet uit dat ik word omringd door andere mensen, want als ik ze niet hoor of zie, zijn ze er niet. Ik ga graag alleen naar de bioscoop en alleen naar musea (ik vind musea zo heerlijk rustig, dat ik daar geen aanspraak hoef te hebben, want dan is de rust weg; althans, zo dacht ik erover, inmiddels praat iedereen de hele tijd keihard in musea, dus de rust is ver te zoeken), maar dat is het wel zo’n beetje. Tot afgelopen weekend. Want M was voor zijn werk naar Parijs, en hoewel ik in het verleden vaak ben meegegaan, had ik nu een ander plan: een romantisch weekend Zwolle met mijzelf. Er schijnt een officiële term voor te zijn: masturdating. Ik heb in een heel oude blog weleens geschreven over een diner voor 1 dat ik genoten heb in Leiden, maar ik wilde het project nu naar het volgende level tillen.

modern-word-combinations-urban-dictionary-9__880Dus ik reserveerde een mooie kamer in een hotel dat ik altijd al fijn gevonden heb, Pillows, waarover volgende week een hotelrecensie zal verschijnen, verzamelde boeken op mijn ereader (want Pillows heeft fijne bedden waarin het heel goed lezen is), laadde mijn koffer vol met badproducten, kocht een mooie nieuwe pyjama en onderzocht leuke winkels en restaurants in Zwolle. En toen werd het pas echt masturdating op hoog niveau, want ik bedacht ineens dat ik misschien wel kon gaan lunchen bij De Librije. Het leek me dat ik weinig kans had op een plekje daar, want naar mijn perceptie is het altijd vol, maar ik kon op zaterdag een tafel voor 1 krijgen. En daarmee had ik wel weer genoeg gepland, want het leek me typisch Susannah om een weekend te claimen om een beetje te ontspannen en het volgens helemaal vol te rammen met allerlei afspraken, zodat ik vervolgens weer totaal opgefokt met de pest in mijn lijf in een hotelkamer zit omdat iedereen, in dit geval vooral ik, altijd alles van me moet. Dat wilde ik dus niet. Ik vertrok vrijdagochtend rustig om 10.30, nam de trein naar Zwolle en kwam ruim voor de toegestane inchecktijd in het hotel aan. Mijn kamer was gelukkig al klaar, dus ik heb mijn territorium even afgebakend, mijn tas uitgepakt, het hotel verkend en toen ben ik de stad ingegaan.

zwolle1

Het eerste doel was Museum de Fundatie, waar ik, ondanks eerdere bezoeken aan Zwolle, nog nooit geweest was. Ik heb 2 fototentoonstellingen, 1 Nick en Simon-tentoonstelling, 1 Turner-tentoonstelling en de vaste collectie gezien, en dat alles in ongeveer anderhalf uur. Fijn, zo’n overzichtelijk museum. Daarna ging ik wreed shoppen, wat vooral bestond uit rondlopen door de binnenstad en als ik een winkel zal die me de moeite waard leek, meteen naar binnen. In Zwolle zijn nogal wat leuke winkeltjes, dus ik had genoeg te zien. De aanschaffen vielen overigens alleszins mee: een fles badschuim, een mok en 3 paar kniekousjes (ja, als ik uit de band spring, ga ik ook helemaal los). En wat Kerstcadeaus voor anderen, maar dat ga ik hier natuurlijk niet vertellen. Ik bezocht Waanders in de Broeren, een boekenwinkel in een kerk, en Blue Sakura, een all you can eat sushirestaurant in een kerk, en ik juich de manier waarop Zwolle omgaat met ontkerkelijking van harte toe. Nadat ik me ongans had gegeten aan sushi ging ik weer naar het hotel, waar ik in bad heb gelegen, heb gelezen, tv gekeken en schandelijk vroeg* ben gaan slapen.

zwolle3

De volgende ochtend heb ik ontbeten, weer wat gelezen en geblogd, waarna ik mezelf mooi heb aangekleed voor mijn hete date bij De Librije. Niemand leek me daar raar of zielig te vinden omdat ik daar in mijn eentje was (of ze zijn daar zo sjiek dat ze je in elk geval niet in je smoel uitlachen omdat je raar of zielig bent, dat kan ook), en ik kreeg een mooi tafeltje in een hoek, zodat ik iedereen kon bekijken in het restaurant, inclusief het stel dat de hele lunch hun respectieve telefoons zat te checken. Dan kan je inderdaad net zo goed alleen gaan lunchen. Ik heb mezelf getrakteerd op een lunch van zeven gangen, met een klein wijnarrangement, en er waren ook nog allerlei amuses en dingetjes tussendoor. Het was heerlijk en precies wat ik me ervan had voorgesteld; een uitgebreider verslag, met foto’s, volgt nog. Na de lunch bleek het inmiddels te hozen, maar ik kreeg van de aardige mevrouw die mij mijn jas gaf ook een enorme paraplu cadeau – zo’n paraplu waar je met zijn tweeën prima onder kan lopen, maar in je eentje is het nog veel fijner. Ik wandelde vrolijk terug naar het hotel en ging weer liggen lezen in bad. Want dat kan dan – ik was niemand verantwoording schuldig, dus waarom zou ik niet twee keer in 24 uur in bad gaan? Ik heb ook nog wat in bed gelezen, en toen ben ik gewoon gaan slapen. Om 23.00.

zwolle2

En toen ik wakker werd, was het alweer bijna tijd om naar huis te gaan. Ik rekende af, laadde mezelf nog even helemaal vol met ontbijt, en stapte in de trein. Thuis had ik ook nog even de tijd voor mezelf, want M kwam pas om 22.00 terug, dus ik kon mijn koffer uitpakken, naar de gym gaan en wat boodschappen doen. En omdat ik toch aan het masturdaten was, ben ik nog even met mezelf naar de film gegaan. Ik vond het heerlijk, zo’n weekend alleen dingen doen waar ik zin in heb. Het waren geen dingen die ik anders niet met M zou kunnen hebben gedaan, maar mezelf op deze manier een weekend cadeau doen, dat zou ik best wel vaker kunnen doen. Ik ben ontspannen teruggekeerd, met heel veel verhalen om aan M te vertellen, en hij had ook veel verhalen over wat hij allemaal in Parijs had beleefd. Ik zou me zomaar kunnen voorstellen dat een weekend apart in de meeste relaties een heilzame werking zou kunnen hebben. Want laten we eerlijk zijn: als je jezelf geen luxe weekend vol verwennerij waard vindt, waarom zou iemand anders dat dan wel moeten vinden?

* Want nergens anders dan in Zwolle gaan ze zo vroeg plat.

De 10 van woensdag

Dat ik graag uit eten ga, is denk ik wel duidelijk, en dat ik vaak uit eten ga denk ik ook wel, dus dan is het (zeker in het licht van mijn lijstjeshobby) misschien niet heel vreemd als ik vertel dat ik een lijstje heb van restaurants waar ik graag een keer zou willen gaan eten. Dit zijn de 10 huidige droomlocaties:

  1. Restaurant Beast in Londen. King crab en rood vlees. En Londen.
  2. Mugaritz in Spanje (bij San Sebastian). Ik ben El Bulli misgelopen en volgens mij is dit de next generation.
  3. The Fat Dog in Amsterdam. Hotdogs en champagne lijken me wel een mooie combo.
  4. Nog een in Amsterdam: Wilde Zwijnen. M is een groot varkensvleesliefhebber, dus dit is volgens mij zeer geschikt.
  5. Blauw in Amsterdam of Utrecht. In Leiden zijn ook wel Indonesische restaurants, maar die ken ik nou wel. Deze niet.
  6. Da Vinci in Maasbracht. Een sterrenrestaurant met een vrouwelijke chef. Daar wil ik dus in het kader van de girl power gaan eten, al vind ik de website intens tuttig.
  7. FG Food Labs in Rotterdam. Ik heb al een paar keer bij FG (of Ivy, zo heette het eerst) gegeten, en ik ben heel benieuwd naar de Food Labs.
  8. En er is net bekend geworden dat er ook een FG Noodle Bar geopend wordt, eind september, dus daar wil ik ook heen. M wil niet naar 010, dus als iemand meewil hou ik me van harte aanbevolen.
  9. Chinees restaurant Alexander in Leiden. M en ik hebben een vaste Chinees, dus we proberen nooit een andere, maar ik hoor enthousiaste verhalen van culi-vrienden over dit restaurant. Misschien toch maar een keer naar het onooglijke De Vink afreizen.
  10. En als ik dan toch bezig ben met culinair Chinezen: HanTing in Den Haag schijnt een hoogtepunt te vormen in de fusion-keuken (oosters en Frans), dus dat zou ik wel eens willen proberen.

Vies eten

Ik ga best vaak uit eten. Daar zijn verscheidene, uiteenlopende, redenen voor: M en ik hebben niet altijd veel tijd tussen het dag- en het avondprogramma, en die vullen we dan liever met kletsen en eten dan met boodschappen doen, snel kopen en snel eten in onze respectieve smoel steken voordat een van ons weer weg moet, ik hou van allerlei soorten eten die ik niet zelf kan maken, dus dan laat ik dat graag aan de professional over (vooral waar het gaat om etnische keukens), ik hou van dry-aged vlees en ik heb geen rijpkast, en ik ben, waar het gaat om uitgaan, nogal beperkt door het feit dat ik niet kan dansen, dus als ik met vrienden afspreek, wordt daar vaak bij gegeten. Gezellig, en meestal lekker. Of meestal – eigenlijk zo goed als altijd. Ik lust namelijk alles, dus de kans dat ik een bepaald ingrediënt niet echt lust is klein, en ik doe altijd gedegen vooronderzoek: via recensies in de krant of van mensen die ik hoog heb zitten en door online de menukaart van een etablissement door te spitten. Met Iens heb ik niet zoveel, want voor mijn gevoel zijn dat ofwel de vrienden van de chef (dus altijd positief), ofwel mensen die om de een of andere reden (waarschijnlijk een combinatie van hun eigen karakter en dat van hun gezelschap) een onaangename avond hebben gehad en dat willen verhalen op de horeca. En dat systeem werkt altijd.

vies eten 1Behalve dan dat ik vrijdag een buitengewoon teleurstellend diner heb gehad. Ik had plannen samen met B, om een spectaculaire dag en avond te beleven, met lunch, film en een mooi etentje, en de locatie die we daarvoor hadden uitgezocht was veelbelovend. Nou ja, ‘we’, ik had hem uitgezocht, op basis van een laaiend enthousiaste recensie die ik had gelezen op De buik van Rotterdam, van Wim de Jong, wiens columns over zijn midlife-crisis in de Volkskrant altijd erg leuk waren. De waarschuwing van B, die al eens bij een eerder restaurant van de chef had gegeten en dat had ervaren als een intens pretentieus diner met overmatig veel belangrijkdoenerij over de houtoven van de chef (‘we mochten kiezen hoeveel gangen, maar ze werden sowieso allemaal in de houtoven bereid’), heb ik in de wind geslagen, en dat bleek onverstandig. Ik koos alle gerechten die De Jong ook had gegeten, dus ik had meerval als voorgerecht, en daarna kalfsvlees. Geen dessert, want dieet. Het begon goed, met een gin & tonic; ze hadden een mooie collectie, en de enige smet op de bestelling was dat het meisje dat de bediening deed mijn uitspraak van de naam van de gin volledig ten onrechte ging verbeteren, maar goed, kniesoor* die daar op let. Op tafel stond een bordje met olijfolie in een mooi kannetje en wat zout, waar vermoedelijk soms brood bij geserveerd werd, maar dat werd aan ons niet aangeboden. Vond ik niet erg – meer ruimte voor lekkere dingen, dacht ik nog.

vies eten 2Maar dat viel vies tegen. De meerval was gepekeld en toen, denk ik, bereid in de houtoven. Hij werd geserveerd met allerlei schuim en andere spullen, maar het probleem is volgens mij dat meerval gewoon geen lekkere vis is. Allemaal heel erg trendy en bio en eigen kweek in Rotterdam, hartstikke fijn, maar na 5 happen vond ik het gewoon heel moeilijk om de vis op te eten. Hij had echt een nare consistentie, en ook niet zo’n fijne smaak, en de Beilagen verzachtten de omstandigheden ook niet. De kalfstartaar van B was ijskoud, waardoor je hem niet echt kon proeven, en het langoustineschuim voegde niets toe, behalve medelijden met de langoustines in kwestie. Het kalfsvlees dat ik als hoofdgerecht had volgens mij niet in de houtoven bereid, maar in de sous-vide, wat tot gevolg had dat het een ontzettend vervelend sponzig mondgevoel had. Ik heb me gestort op de paksoi die ik als bijgerecht besteld had, want die was erg lekker. De Rotterdamse haan van B was wel in de houtoven geweest, maar er was verder niet zoveel mee gebeurd  – en de mousse van kippenlever die erbij zat riep ook weinig enthousiasme op. B bestelde nog een kaasplateau, omdat hij dacht dat ze die in elk geval niet in de houtoven konden doen, maar hij vergiste zich: er zaten druiven bij die het standaardproces hadden moeten meemaken. De stakkers. We hebben nog koffie gedronken, en toen besloten dat we dit etentje nog een keer over gaan doen. Ergens anders**.

*Dat gezegd zijnde: als ik, als ik Drambuie bestel, nog één keer moet aanhoren ‘Oh u bedoelt Dram-bwie’, dan gaat deze kniesoor er wel op letten. Schots drankje, dus geen Franse naam. Dram-bjoe-wie. Ik kan er ook niks aan doen, maar ik ga het niet expres verkeerd uitspreken om iemand anders een goed gevoel te geven.

**Ik zeg expres niet hoe dit restaurant heette. Het is tamelijk makkelijk te vinden met info uit deze blog, denk ik, maar ik noem zelf geen namen.

Een prachtlunch

Hoewel ik het doorgaans erg leuk vind om cadeaus voor mensen te kopen, vond ik het dit jaar voor de verjaardag van B nogal lastig, en wel omdat hij binnenkort voor minstens een jaar naar het buitenland vertrekt, maar misschien wel langer, dus alles wat ook maar iets weegt of ruimte inneemt is eigenlijk een beetje zinloos. Gelukkig had hij de documentaire ‘Sergio Herman: Fucking Perfect’ gezien, en was hij daar ook heel enthousiast over, zodat het mij een mooi plan leek om met hem en M voor een lunch naar Cadzand af te reizen, alwaar het restaurant PureC is – weliswaar niet met de heer Herman in de keuken, maar hij heeft wel meegedacht, en ik vermoedde dat zijn invloed duidelijk herkenbaar zou zijn. En dat was ook zo, en dat is natuurlijk helemaal niet erg: het was allemaal ontzettend lekker, maar ook ontzettend mooi, vandaar de extreem hoge foto-dichtheid van deze blog, want ik kan gewoon niet kiezen uit alle foto’s die ik gemaakt heb.

purec2Na een autorit van 2,5 uur lustten we wel een drankje (waarbij 1 voor mij het maximum was, want ik was de Bob voor de terugreis – eigen schuld, want ik kies dan een restaurant uit waar je niet zonder Rechtse Hobby kunt komen), dus we begonnen met een prachtige gin & tonic, met gin uit Wales en een persoonlijk juten zakje met spullen die we in het glas moesten doen. Al gauw verschenen er prachtige amuses op tafel: parels van wortel, met foie gras en kamille erin, een soort flapjes met sardine erop en artisjok en sinaasappel erin, en een bakje met kwark, tarwegras en selderij, en nog een onduidelijk gouden crunchy product. Uit een pan kregen we brioche met Oosterschelde paling, en iemand uit de keuken sneed een ding dat eruit zag als een Brabants worstenbroodje, maar dat gevuld bleek met heerlijke makreel, voor ons aan.

purec1Hoewel we nogal onder de indruk waren van het gebodene, was het ‘echte’ menu nog niet begonnen – we hadden voor 8 gangen gekozen, inclusief wijnarrangement voor de mannen, en water voor mij, met een alcoholvrije cocktail in het verschiet. Als eerste gerecht kregen we mosselen, die zowel gemarineerd als als een soort mousse aan ons gepresenteerd werden. In de schelp zat een komkommergranité, er lag gegrilde mais onder, en we proefden verder nog ketjap en lavendel. Daarna kregen we 2 bordjes die allebei met haring te maken hadden: haring op speltbrood, met biet en meidoorn, en een bloemkoolmousse met haringkuit, die volgens mij vooral diende om de heel zure smaak die in de mond achterbleef na het eerste bordje te neutraliseren. Want hoe lekker het ook was, je wilt daar niet per se lang mee blijven zitten.

purec3Het volgende gerecht was inktvis, met tête pressée van varkenskop (in inktvis), met gefrituurde amandelen en prei, en een woeste chip. In het echt zag het er nog mooier uit dan op de foto, en het had een behoorlijk uitgesproken smaak. Ik heb ook een beetje geproefd van de vin orange die erbij geschonken werd, want dat kende ik helemaal niet; het is witte wijn die als rode wijn wordt gemaakt, en het paste heel goed bij het gerecht. Daarna kregen we de zogeheten ‘garden treasures’, een wandeling door de tuin van de chef: er werd een bosje kruiden op tafel gezet, en een grote plank met 5 verschillende vegetarische gerechtjes, die allemaal op een ander kruid uit de tuin waren geïnspireerd. Ontzettend veel smaken, maar allemaal mooi met elkaar in balans.

purec4Vanaf de tafel waar wij aan zaten hadden we vrij zicht op zee, dus het hoge visgehalte van het menu paste goed bij wat we konden zien. Ook het volgende gerecht was vissig: schelvis met een slakje, en met venkel en champignons. Ik was zo onderhand ook wel toe aan iets anders dan water, want M en B hadden inmiddels 5 glazen wijn op, en hoewel ik het enthousiasme waarmee ze de Bob toeproostten wel waardeerde, wilde ik op dat moment ook weleens iets proeven. Nou heb ik weinig ervaring met alcoholvrije cocktails (we hebben op school een keer een workshop gehad, zodat we iets leuks konden schenken op schoolfeesten, maar ik dacht bij alle drankjes dat ze aanzienlijk lekkerder zouden zijn als er wodka doorheen zou zitten), maar deze was perfect – mooi om te zien, maar heerlijk om te drinken: er zat citroengras in, en gember, en een soort schuim. Ik voelde me gelijk een stuk minder zielig.

purec5

De lammetjes die in de buurt van het restaurant grazen, eten van grond die nogal onder invloed staat van de zee, zodat het vlees een beetje ziltig is (dat heet pré-salé, weer wat geleerd). Wij kregen het nog even te zien toen het in de pan lag, aangebraden en rokend op duingras, maar toen het op een bord aan ons werd aangeboden, werd het geserveerd met algen en ‘ziltige takjes’, en een heerlijk dingetje (dat blokje linksboven op de foto), dat voor een deel uit lam bestond en voor een deel uit iets anders, maar waar ik zo nog wel 3 van had kunnen eten. En hoewel het dus allemaal erg ziltig was, had de sommelier, van wie M inmiddels een gigantische fan was (B drinkt het gewoon op, die is aanzienlijk easier to please in die context), daar toch weer een mooie wijn bij weten te vinden.

purec6

En toen werd het echt spannend, want op het menu stonden 2 desserts, en noch M, noch ik zijn heel erg van de nagerechten. Ik omdat ik altijd aan de lijn* ben, M omdat hij ‘niet zo’n toetjes-man’ is, dus een chef moet van goeden huize komen om ons te winnen voor zijn zoete zaak. Het eerste nagerecht werd geleverd met een deksel van merengue, en de opdracht van een van de aardige Belgische dames die de bediening deden (in uitermate hippe jurkjes trouwens, ik kreeg er winkeldrift van) om de merengue met de lepel kapot de slaan en het dan te eten als muesli (of een ander ontbijtgraan, dat ben ik vergeten). Onder de deksel bleken yoghurt en rabarber te zitten, dus gelukkig helemaal niet zo zoet, en de viooltjessmaak die erbij zat kon ik ook erg waarderen.
purec7

Het laatste gerecht heette ‘Memory of happiness’, en was een creatie van chef Syrco Bakker, die vroeger bij zijn Indische oma avocado met koffiegranules kreeg. Een interessante combinatie, maar het leverde een wel heel prettig dessert op – verschillende structuren van avocado en koffie (mousse, schuim, ijs, noem maar op), die inderdaad wonderwel bij elkaar blijken te passen. Bij de koffie kregen we nog een grote hoeveelheid friandises aangeboden, die M dan laat staan, omdat hij genoeg heeft gegeten, maar B en ik niet, want tja, macarons, en mini-eclairs, en een soort Dame Blanche-bonbons, dat kan je toch niet laten lopen? Het was een geweldige lunch, en anders dan bij mijn eerdere sterrenervaringen (allemaal ’s avonds) konden we nu nog rustig even een uurtje wandelen om de spijsvertering op gang te helpen. En gelukkig konden we daarvoor gebruik maken van het prachtige strand bij Cadzand. Ik geloof dat ik nog nooit zo tevreden ben geweest over een cadeau dat ik voor iemand heb gekocht!

*Ja, dit soort etentjes past in een dieet. Moet je van tevoren en achteraf even wat calorieën  voor sparen, maar dan heb je ook wat – en trouwens, je komt heus niet ineens 10 kilo aan van 1 etentje.

Parijs

Ze zeggen weleens dat een plaatje meer zegt dan 1000 woorden. Ik hoop maar dat dat zo is, want hoewel ik doorgaans graag uitgebreid gebruik maak van het medium taal, zal ik me vandaag zoveel mogelijk tot plaatjes met praatjes beperken. Dat komt doordat ik afgelopen vrijdag een yoga-blessure heb opgelopen: ik heb mijn linkerarm verdraaid en ik kan nu eigenlijk niet zo lang tikken. Maar ik ben een weekend met M in Parijs geweest, en ik heb voldoende beeldmateriaal om ermee weg te komen. Denk ik. Met bij voorbaat excuses voor degenen die niet van andermans vakantiefoto’s houden. Ik ben daar overigens een van.

Parijs 1

We begonnen met een klassieke Susannah-blunder, in die zin dat ik ons vol enthousiasme naar 41, Rue du Temple dirigeerde, om daar de boeking nog een keer te checken en te beseffen dat we naar 41, Boulevard du Temple hadden moeten gaan. Dus vanaf Gare du Nord hadden we helemaal niet dit pittoreske metrostation moeten hebben, maar een heel ander station. Gelukkig was het droog en terwijl de zon soms een poging deed om te gaan schijnen, liepen we naar het hotel.

Parijs 2

Het hotel, dat ik via booking.com had geboekt, waarschijnlijk omdat het een goeie deal was en relatief dichtbij het Centre Pompidou lag, heette 1K Hotel en had een Peruviaans/Mexicaans/nog wat meer van die landen-thema. Zo hadden ze twee mascottes in de lobby, hagedissen met de namen Machu en Picchu, die rustig lagen te tukken in hun bak, althans tot een van beide ineens het beeld van de godin met zijn tong begon te aanbidden. Het hotel had maar liefst 2 barren, een waarin ze cocktails op basis van pisco serveerden (nee, ik heb ook geen idee) en een geheime mezcaleria. Leuk voor later, leek ons.

Parijs 3

Want eerst moesten we een van de dingen doen die we altijd doen als we in Parijs zijn. Dat klinkt misschien blasé, en als dat zo is, je m’excuse, maar er was een tijd dat we 2 keer per jaar naar Parijs gingen, en dan ging ik op zaterdag altijd in de rij staan bij Pierre Hermé, de absolute macaronkoning (en nee, niet over Ladurée beginnen, die is voor toeristen), en daar dan een gebakje eten. Meestal bestel ik de Ispahan, en ook nu weer, omdat dat gewoon het mooiste taartje is dat er bestaat. Er zitten frambozen in, en rozenwater, en lychees, en dat ding is gewoon volmaakt. Alleen al daarvoor zou ik naar Parijs reizen.

Parijs 4

Overigens werd het weer steeds slechter. De gebakjes hadden we nog buiten opgegeten, maar tijdens de stadswandeling daarna begon het zachtjes te regenen. Op een gegeven moment hield het op met zachtjes regenen en ging het gewoon regulier hozen, maar dat was op zich niet zo erg, want het leverde fraaie plaatjes van Fransmannen en de Eiffeltoren op, en het was bijna tijd om naar de kroeg te gaan, en je verdient toch net iets meer je gintonix als je er een beetje moeite voor gedaan hebt.

Parijs 5

We staken de Pont des Arts over, een brug waar mensen slotjes aan de railing hangen, nadat ze er eerst hun beider namen op gezet hebben. Dan gooien ze het sleuteltje in de Seine en maken ze een selfie terwijl ze elkaar natte kussen geven. Althans, daar leek het zaterdag op. M en ik hebben geen slotje opgehangen, enerzijds omdat we geen slotje bij ons hadden, anderzijds omdat we een hypotheek hebben met een aflossingstijd van 30 jaar, en dat lijkt ons meer commitment dan een of andere symbolische handeling in Parijs. Maar goed, ik heb ook geen poëzie in mijn ziel.

Parijs 7Voor het diner hadden we een reservering bij Les Climats, waar ik nog nooit had gegeten, maar M wel, en die was er heel enthousiast over. Terecht, vond ik, want ik heb zalig gedineerd, van de amuse (een tartaar van garnalen), via het voorgerecht (morilles in roomsaus met hele mooie ham), naar het hoofdgerecht (een schunnig groot stuk zwezerik), en eindigend bij de kazen, die ik niet eens meer op kreeg. Trouwens, ik weet dat ik in dezelfde week een sapkuur doe en zeur over hoe ik wil afvallen en dan in Parijs allemaal lekkere dingen in mijn hoofd ga zitten steken, maar het is Parijs, en ik heb een hartslag. Ik ben nu alweer aan het lijnen hoor.

Parijs 6

Na het diner moest ik natuurlijk naar de geheime cocktailbar. Ik hou al heel erg van cocktails, en nog meer van cocktailbars, en geheime cocktailbars zijn fascinerend. Zeker als je er geen weet van hebt en je boekt een kamer in een hotel met zo’n bar – dan is het toch voorbestemd? Ik nam La Calavera, met gebrande tijm, grapefruit en nog wat dingen waardoor hij heerlijk muffig smaakte, en M had La Muerte, met thee en citroensap. In beide cocktails zat een grote hoeveelheid mezcal, dus na 1 cocktail zijn we lekker gaan slapen in onze uiterst fraaie hotelkamer.

Parijs 8Omdat we ons programma niet hadden overladen konden we rustig in het hotel ontbijten en een beetje aanfriemelen tot de check-out tijd van 12 uur. Het belangrijkste wat voor zondag op het programma stond, was een bezoek aan de Jeff Koons-tentoonstelling in het Centre Pompidou. Dit was voor mij overigens een van de hoofddoelen van het hele weekend; ik had gelezen dat deze tentoonstelling er was, en ik wilde daar zo graag heen dat ik M heb voorgesteld om elkaar een weekendje Parijs te geven als kerstcadeau. Ik vond het zeer de moeite waard. De enorme metalen opblaashond stond op alle posters, maar live vond ik hem toch heel erg geweldig.

Parijs 10Dat gold ook voor de Antiquity-reeks, die bestond uit grote glanzende kopieën van antieke beelden, of beelden met blauwe glazen ballen erop, of schilderijen met allerlei klassieke thema’s door elkaar. Erg mooi om te zien, maar dat gold eigenlijk voor bijna alles in de tentoonstelling. Vaak word ik van overzichtstentoonstellingen de betreffende artiest een beetje moe (ja, Francis Bacon, ik heb het inderdaad tegen jou), maar in dit geval werd ik juist enthousiaster voor het oeuvre van Jeff Koons, en niet alleen als excuus om een weekend met mijn minnaar in Parijs door te brengen.

Parijs 9En toen zat het programma er een beetje op. Dat was helemaal niet zo erg, want de zon scheen inmiddels als een dolle, en M en ik zijn heel rustig naar het hotel gewandeld, waarbij we meerdere keren even zijn gaan uitrusten op een bankje. Net als een boel inboorlingen overigens – in Parijs zijn op zondag minder winkels open dan in Leiden, de mensen daar kunnen heel goed hun rust pakken, en dat is besmettelijk. We hebben nog een tijdje in het park waar ooit de Temple van zowel de Rue als de Boulevard was, maar die is al eeuwen niet meer te zien. Maar daar konden we niet echt mee zitten.

Parijs 11

De laatste halte (nadat we de treinkaartjes in het hotel nog een keer hebben uitgeprint, want die had ik ergens in de loop van het weekend verspeeld) was restaurant Terminus Nord, vlakbij Gare du Nord, waar het goed gebruik is voor vertrek naar Nederland nog even oesters te eten. Dat doen eminente oude mannen als Adriaan van Dis en Albert Rijksbaron (emeritus-hoogleraar Grieks aan de UVA), en als zij dat doen, dan hoort dat. Het waren mooie oesters: 6 Gillardeau en 6 Fine de Claire, met een glaasje witte wijn en een portie spinazie. En met die smaak in je mond is de terugreis een fluitje van een cent. We zijn twee dagen van huis geweest, maar het voelde als een hele vakantie. Heerlijk!

Uit de rijpkast

Zaterdag heb ik een kookcursus gevolgd. Nou kan ik op zich prima koken, maar ik ben ervan overtuigd dat er altijd wel iets te leren valt, zeker als zich de mogelijkheid aandient om een cursus te volgen bij Las Palmas in Rotterdam, want daar leer ik altijd ontzettend veel. De cursussen hebben een heel goede prijs-kwaliteitverhouding: je bent van 11 tot 5 onder de pannen, krijgt ontzettend veel informatie, een mooi opschrijfboekje en meer dan genoeg te eten en te drinken, compleet met toelichting op de gekozen wijnen. Ik heb ook al zo goed als alle cursussen gevolgd die ze op het repertoire hebben of hadden staan: asperges, pluimwild, schaal- en schelpdieren, Big Green Egg, bouillabaisse, paté en terrine, oesters, orgaanvlees, lamsvlees, jus en sauzen, paddestoelen en patisserie. Inmiddels worden er cursussen herhaald, volkomen terecht, want het zijn goede cursussen, maar dat betekent voor mij dat er niet veel nieuws meer op het programma staat. Gelukkig wel wat, want ‘uit de rijpkast’ was voor mij een nieuwe. Bij Las Palmas staan nogal wat rijpkasten, zodat je als je binnenkomt al met allerlei uithangend dood beest wordt geconfronteerd (althans, ik zie het gewoon, er zijn mensen die het confronterend vinden). Vlees braden doe ik op zich natuurlijk best vaak, maar de mogelijkheid om te leren van de meesters, in dit geval Rob en Jesse, is natuurlijk een gouden kans die gegrepen moet worden.

laspalmas1En dat heb ik met beide handen gedaan. Er was voldoende ‘hands-on’-activiteit: we kregen een prachtige Poulet Noir, compleet met kop en poten, die we zelf in delen moesten snijden. Ik ben niet zo’n bioloog, maar eens even persoonlijk bekijken hoe een beest in elkaar zit en wat je met al die onderdelen moet doen als je een kip niet gewoon heel in de oven slingert (ook lekker, maar het kan veel beter) is zeer leerzaam. Gelukkig vind ik weinig dingen vies, want van binnenuit de strot uit een kip trekken is niet voor iedereen een aantrekkelijke gedachte. Van de stukken die we niet gebruikten werd saus gemaakt, en die werd geserveerd met een risotto van parelgort – dat had ik nog nooit gegeten, maar dat blijk ik wel in hoge mate te lusten. We hebben ook met de hand een steak tartaar gesneden. Ik wist wel dat gesneden tartaar lekkerder is dan die uit een vleesmolen, maar dat het verschil zo groot was, wist ik niet. Er zijn weinig mensen van wie ik zo veel houd dat ik al dat omslachtige snijwerk voor ze zou willen uitvoeren, maar dat is iets anders: het was echt zalig.

laspalmas2Er zijn mensen die vinden dat je op de cursussen bij Las Palmas te weinig zelf mag doen, maar dat ben ik niet met ze eens: ik vind dat er een prima balans is tussen zelfstandig een beetje aanklooien en demonstraties van vakmensen. Naar mijn eigen gefriemel kan ik altijd kijken, maar een chef aan de slag zien gaan met een groot stuk dier en daar verschillende gerechten mee maken, die kans krijg ik niet zo vaak. Rob liet zien hoe je een kalfslende en kalfsrib snijdt uit een enorm stuk kalf, en later hoe je een stuk sukade zo kan snijden dat je het rood kunt eten. En dat hebben we zeker gedaan: met béarnaise, en dat was mijn lievelingsgerecht van de dag. Al was het kalfsvlees met rodewijnsaus ook heel goed te doen, net als de bavette met paddestoelen. Tot slot (alsof we nog niet genoeg hadden gegeten of gedronken) kregen we nog crème brulée en kwam Jean-Luc zijn onvolprezen koffiecocktail, een soort deconstructie van Irish Coffee, voor ons bereiden. En dan gaat een mens toch zeer tevreden naar huis. Deze mens in elk geval wel.

laspalmas3