Categorie archief: Roadtrip

Asperge-safari nieuwe stijl

Aan mijn traditionele jaarlijkse asperge-safari met B is vorig jaar een einde gekomen, omdat de firma Hof gestopt is met asperges produceren, zodat het weinig zin had om naar Ouddorp te rijden om asperges te kopen, want die worden niet meer verkocht. Bovendien heeft B zijn auto verkocht en woont hij op het moment in Zuid-Afrika, en ik heb werkelijk geen idee wanneer het aspergeseizoen in de omgeving van Kaapstad van start gaat, maar hoe dan ook zou het zelfs mij te ver gaan om 10.000 kilometer te reizen om anderhalve kilo asperges te kopen. Maar in ruil voor deze dichte deur ging er ineens een deur open, want ik las dat er in de directe omgeving van Leiden ook asperges verbouwd werden: gewoon op fietsafstand in Woubrugge, bij aspergehof Noordam. Dat is op zich al spannend nieuws, tenminste, als je mij bent, maar er bleek bij Noordam een event op de agenda te staan waar ik nog veel gelukkiger van werd: een open dag. Want asperges kopen is een ding, maar als je daarbij ook nog dingen mag proeven en dingen mag leren zit je op een heel ander niveau. En je mocht zelf asperges steken. Zo’n feest wil je delen, dus ik charterde M en onze vrienden F en A, want die lusten ook asperges.* Bovendien was A jarig, dus we hadden gelijk ook een avondinvulling (asperges eten natuurlijk), en was het weer zo gunstig dat we met de fiets konden gaan. Alle ingrediënten voor een topdag waren dus aanwezig.

asperges1De ontvangst bij Noordam was een beetje onduidelijk, maar uiteindelijk kwamen we terecht in een zaaltje waar nog ongeveer 12 andere aspergeliefhebbers zaten. Hier bleek dat de dochter van F en A, die wat ik voor me zag als een bij voorbaat legendarische excursie een ‘bejaardenuitje’ noemde, gelijk had, want de gemiddelde leeftijd daalde behoorlijk toen wij binnenkwamen. We kregen koffie en hebben vervolgens een epic movie van een half uur over asperges gekeken. Daarna vertelde Guusta ons nog wat meer over het bedrijf, en toen mochten we in een van de twee aspergetenten zelf een paar asperges steken. Dat was minder makkelijk dan ik dacht: je moet een asperge uitgraven en dan met een ingenieuze tool, die vooral lijkt op een kachelpook met een scherp randje, langs de asperge naar beneden, maar niet te dicht erlangs, om hem vervolgens los te snijden. Ik vond dat ik het zelf best goed kon, maar na een paar asperges te hebben gestoken was ik er wel weer klaar mee. Weer zo’n klus waarvan ik blij ben dat anderen het voor me doen. Na het steken kregen we van Guusta nog een glaasje wijn, een aspergesoepje, een glas met aspergesalade en een wrap met zalm en natuurlijk asperges. Toen was het officiële programma afgelopen en konden we asperges kopen voor het avondprogramma. Met een forse kist vol wit goud voorop de fiets van F zijn we door de polder terug gefietst naar Leiden. De asperges waren ook echt lekker, en het gezelschap was prima, dus ik hoop op een nieuwe traditie!

asperges2* Mensen die geen asperges lusten komen sowieso niet in aanmerking voor het predicaat ‘vriend’.

Oestour

Het volgen van een Oestour is voor mij een lang gekoesterde wens. Ik weet eigenlijk niet waarom, want hoewel ik graag oesters eet, vind ik de tocht naar de Leidse markt vaak al hachelijk genoeg, dus de gedachte dat ik naar Wilhelminadorp zou rijden (ik weet geeneens waar dat ligt) is op zich al tamelijk extreem, laat staan dat ik met mijn blote handen nietsvermoedende oesters uit de zee zou trekken. Maar toen M in de krant las dat de Zeeuwse oesters bedreigd worden door een vieze parasiet* die een gaatje in ze boort en ze om zeep helpt, maar dat dat nog niet van toepassing was op de oesters die nu leven, was dat voor mij reden genoeg om snel een stukje van mijn vakantiegeld te investeren. Want er hebben wel meer dingen op de awesome-lijst gestaan die ik niet meer kan doen (ja, Blijdorp, ik heb het tegen jullie, met dat schrappen van een dagje pinguïn-verzorger zijn), en dat wilde ik niet al te vaak meemaken. Ik leende een auto en reed met M naar een buitenwijk van Goes, want daar blijkt Wilhelminadorp te liggen, alwaar we ons mochten melden bij Sonja, de koningin van de Oestour. Op onze meeneemlijst stonden kaplaarzen, emmers, regenjassen, droge kleren, oestermessen, werkhandschoenen en schroevendraaiers, dus we hadden het vermoeden dat het hard werken zou worden. We kregen van Sonja een boel uitleg over oesters en een emmertje, en toen mochten we naar de oesterbank.

oestour1Totaal onverwachts bleken er 2 mensen die we kenden mee te doen aan de Oestour: oud-collega R en zijn zoon Nick**, dus dat was een mooie bonus. Op de oesterbank bleken ontzettend veel oesters te liggen, of eigenlijk bestond de oesterbank volledig uit oesters, dus het was een kwestie van de goeie exemplaren pakken en met de schroevendraaier bruut van hun familie aftikken (oesters groeien op hun voorouders, en dat gaat goed tot de familieband door hongerige mensen of meeuwen wordt verstoord). Het uitzoeken van welke oesters ik wilde meenemen en welke niet was nog wel het lastigste: te kleine oesters zijn, je raadt het al, te klein (al is het wel heel lekker als je er een beetje zeewierjenever bijdoet en ze dan opeet – maar ik moest rijden, dus die grap was er tamelijk snel af), en te grote oesters blijken met geen mogelijkheid open te willen. Die hebben dan ook jaren gehad om te wennen aan de gedachte dat ze lekker dicht liggen te chillen op de oesterbank, maar daar heb ik natuurlijk geen boodschap aan – al moet ik bekennen dat ik meermalen de strijd tegen zo’n grote jongen heb moeten opgeven. Het is volledig legaal, dat oesters rapen op de oesterbank: je mag per persoon 10 kilo per dag rapen. Dat heb ik lang niet gehaald, al zat mijn emmertje behoorlijk vol.

oestour2Toen we teruggekeerd waren op het verzamelpunt begon de schranspartij echt: met onze oestermessen (zelf meegenomen, zoals mijn kekke Opinel, een verjaardagscadeau, of de Russische bajonet die R in zijn auto heeft, of die van Sonja) staken we de zelf gevangen oesters open en aten ze, al dan niet met gebruik van de verschillende dressings of gratineermogelijkheden, op. We mochten per persoon 4 oesters inleveren voor de oestersoep, maar die vond ik dan weer niet zo smakelijk (ik proefde meer aardappel dan oester), en Sonja had nog heerlijk zeewierzout, dat ook heel goed bij de oesters paste. Er waren ook twee heel mooie salades bij – in een salade zat lamsoor, wat qua smaak mooi aansloot bij onze vangst, maar an sich was het ook gewoon heel lekker. Ik kan me niet herinneren wanneer ik ooit zoveel oesters heb gegeten en iets zegt mij dat ik voorlopig ook niet meer zoveel oesters zal eten; wat een luxe-probleem, als je genoeg oesters hebt gegeten, je genoodzaakt ziet om bij terugkomst in Leiden een deel van je oesters bij vrienden langs te brengen en dan nog steeds 3 forse bakken met oesters in de koelkast hebt staan… M en ik hebben een prachtige dag gehad, met mooi weer (de regenjas had ik dus niet nodig gehad), heerlijk eten en goed gezelschap – ik zet met heel veel plezier een vinkje op de awesome-lijst!

oestour3

*M heeft aan Sonja gevraagd hoe het zit met die vieze parasiet, maar die blijkt vooral een probleem voor kweekoesters. Dus onze oesterbank is veilig.

**Ja, ik schrijf namen van vrienden niet voluit, en die van minderjarigen wel. Geen idee waarom – maar zo giet dat hier. Ook Sonja heur naam geef ik volledig, maar zij was aan het werk, dus dat is anders.

Hoogtepunt nummer 11

Toen ik woensdag het lijstje met hoogtepunten van mijn 39ste levensjaar plaatste, was ik even vergeten dat ik met M een geweldige reis door IJsland heb gemaakt. En die hoort absoluut in het lijstje hoogtepunten, maar ik kan niet kiezen welke ik dan uit de top 10 zou moeten trappen. Dus ik doe het anders: ik geef IJsland gewoon even een eigen post. Ik kan het iedereen aanraden: de gletsjervelden, het bizarre landschap, de zwarte stranden en de watervallen. Oh, en puffins! Deze foto’s heb ik gewoon met mijn iPhone gemaakt, en dat zegt wel wat over de kwaliteit van het gefotografeerde, lijkt me: je hebt geeneens een fancy camera nodig om hele mooie plaatjes te krijgen.

Het Zeeuwse goud

Vrijdag ging ik met B op provincie-safari. Het begon met onze jaarlijkse roadtrip naar Ouddorp om asperges te halen bij Hof. In 2011 zijn we daarmee begonnen, en toen heb ik er al over geblogd, en bij het herlezen van die blog kan ik met veel tevredenheid vaststellen dat het een ware traditie is geworden waar B en ik ons op bijna autistische wijze aan vasthouden, want we hebben het programma ook dit jaar onveranderd uitgevoerd. We zijn weer naar de Zuidhollandse eilanden gereden (want Ouddorp is NIET Zeeland), kochten flink in, reden wederom via de visafslag van Stellendam (voor kibbeling) terug naar Leiden en aten ons chez nous gedrieën, want ook M wil de lichtzilte smaak van deze asperges toch niet missen, zoals te doen gebruikelijk volledig ongans. Zo gaat het elk jaar, inclusief dat we elk jaar vergeten dat we niet kunnen pinnen bij groentekraam ‘Het stalletje’ en dat de medewerkster van dienst ons dan uitlegt hoe we aan cash kunnen komen. Op zich fijne informatie om op dat moment te krijgen, maar ik versta er nooit ene moer van. En ik ben in Limburg opgegroeid, dus ik kan heus wel omgaan met accenten en dialecten.

20140504-220521.jpgDit jaar was de zalm van Schmidt Zeevis een nieuw element op het programma. Ik ben een groot fan van Schmidt, en ik ben dan ook bereid om de grote hoeveelheid proleten die daar heel dure kibbeling staat te eten te trotseren als ik trek heb in echt goeie vis, ook al weet ik dat ik flink ga dokken. Ook nu weer was ik hard de Sjaak: ik heb in mijn leven nog nooit €27 betaald voor een stuk zalm van 6 ons, maar dat heb ik dus mogen meemaken. Het was zalm van de Shetland-eilanden, en de visboerin noemde hem ‘organisch’, ik vermoed dat ze biologisch bedoelde, maar voor die prijs hoop ik eigenlijk dat deze vis een heel mooi, liefdevol leven heeft geleid en door 6 strakke roeiers in een eigen boot naar Nederlands is gevaren. Maar goed, we kunnen het betalen. Er was witte wijn en een emmer Hollandaise-saus, en daarmee hadden we 3 heel tevreden mensen. 20140504-220640.jpgVoor wie het wil weten: mijn altijd-goed-recept voor asperges is schillen, in zo’n fancy aspergepan zetten met water tot 1/3 van de asperges, aan de kook brengen, 10 minuten koken en dan 10 minuten laten staan. Ik heb het dus vrijdag geserveerd met verse zalm. Ik had natuurlijk wel zo ruim ingekocht dat M en ik zondag nog een keer asperges konden eten, met voor M ham en voor mij zalm. Er gaat bij mij standaard gekookt ei, Hollandaise-saus, en een gesnipperd sjalotje bij, omdat het anders allemaal zo zacht is, en voor de man(nen) een gekookt aardappeltje. Zo gaat dat altijd. Want soms is het helemaal niet erg om je eens even lekker te wentelen in het keurslijf van hoe je het altijd doet, tenminste, niet als dat gewoon heel erg bevalt. Volgend jaar weer.