Categorie archief: Roman

NaNoWriMo – de eindstand

Toen ik op 1 november begon aan NaNoWriMo had ik eigenlijk niet gedacht dat ik het vol zou houden om elke dag te schrijven. November is namelijk een heel drukke maand, want los van werk en leven is er ook nog LIFF en IDFA, dus dan moet ik de hele tijd in de bioscoop zitten. Maar ik wilde gewoon ontzettend graag een keer proza schrijven, en ik ben niet iemand die dan zomaar spontaan gaat zitten, een pen pakt of een laptop aanzet en begint. Ik ben iemand die afspraken moet maken, met mezelf, of met internet, en als ik geen afspraken maak of geen idioot project heb gevonden waar ik aan mee kan doen, dan wordt het niks. Ik zou kunnen zeggen dat ik dan begin en vervolgens niet doorzet, maar dat is niet helemaal waar, want eigenlijk begin ik dan geeneens. Dan strandt het in goede voornemens en demo-versies van hoopvolle software. Doordat ik me heb aangemeld voor NaNoWriMo heb ik aanzienlijk meer gepresteerd dan ik had gedacht – weliswaar niet de 50.000 woorden waar je officieel naar moet streven als je meedoet (en die je alleen maar kan halen als je een extreem getrainde schrijftijger bent), maar wel 13.500, en dat is 13.500 woorden meer dan ik in mijn leven ooit aan proza heb geschreven.

finders-hitting-old-typewriter-keys-animated-gif

Maar belangrijker nog dan de eindstand is dat ik het zo ontzettend leuk vind om te schrijven. Ik vind het ook leuk om te bloggen, natuurlijk vind ik dat leuk, anders zou ik geen blog hebben met een vast post-schema waardoor ik desnoods ga zitten antedateren om toch nog alle stukken te schrijven die ik wil schrijven, maar proza schrijven is echt heel anders. Ik heb een verhaal bedacht, en personages, en die personages hebben een uiterlijk, dat ik heb bedacht, en familie, die ik ook heb bedacht, en wensen en dromen en angsten, die ik allemaal heb bedacht. In het kleine universum van de 13.500 woorden en de aantekeningen die ik heb gemaakt voor alle woorden die nog zullen volgen ben ik toch eigenlijk een beetje God. En dat vind ik dus leuk. Ik heb alles wat ik in november geschreven heb geprint en ik ga het even kritisch doorlezen en eens even kijken of ik die tekst niet radicaal moet omgooien (ik denk het wel) en verzinnen hoe ik het verhaal verder wil vertellen en uitbreiden. Omdat ik de NaNoWriMo-target niet gehaald heb, is er verder geen haast bij, maar ik zal toch een nieuw doel moeten hebben. Vooralsnog stel ik dat vast op 1000 woorden per week. Geen idee wanneer het boek dan af is, maar dat zien we dan wel. Vooralsnog ga ik op mijn eigen tempo genieten van het proces.

Censuur

Vorige week kreeg ik een mail van Pinterest, met de omineuze mededeling dat een van mijn pins was verwijderd wegens aanstootgevende inhoud. Nou gebruik ik Pinterest op zich al niet zo veel, en als ik het gebruik, is het vooral om moodboards aan te leggen van een nieuw kalenderjaar, of voor inspirerende fitnessquotes, of als een soort virtuele droomkledingkast of om op een geheim prikbord dingen te verzamelen die ik mooi vind maar met niemand wil delen. Oh, en mijn ‘rain’-bord, met plaatjes van, je raadt het al, regen. Ik vind Pinterest namelijk eigenlijk een beetje tuttig, dus als ik daar langer dan 20 minuten rond heb gehangen heb ik het meestal wel weer even gezien. Ik hou meer van tekst dan van plaatjes, dus ik kan mijn tijd beter besteden. Ik heb een board aangelegd met allerlei interessante tips voor mensen die boeken willen schrijven, maar dat heeft er niet aan bijgedragen dat ik ook maar een letter op papier heb gezet, en ik verzamel ook info over tienersterretjes uit de jaren ’80, ook voor mijn boek, maar daar heb ik vooralsnog niets mee gedaan. In elk geval kan ik met zekerheid zeggen dat ik niet echt een uitgebreide collectie potentieel aanstootgevend beeldmateriaal heb weten samen te stellen op Pinterest, dus ik was wel benieuwd naar welk plaatje dan zo problematisch was gebleken.

pinterest1

Want als ik ergens niet tegen kan, is het wel het gevoel dat ik word beknot in mijn vrijheid van meningsuiting. Ik heb op zich overal een mening over, maar die houd ik toch nog redelijk vaak voor me. ‘Vrijheid van meningsuiting is een recht, geen plicht’, zei de moeder van Theo van Gogh al, en dat vind ik een prima standpunt. Maar als ik besluit om mijn mening te uiten, dan waardeer ik het niet als die uiting wordt doorgekrast, uitgeveegd of van Pinterest gekickt. En toen ik de mail nog eens doorlas, bleek het niet te gaan om een overdaad aan stelligheid (dat overkomt me vaker), maar om een pin ‘die niet in overeenstemming was met onze regels omtrent seksueel expliciete en pornografische inhoud’. Dat verbaasde me zeer, want ik heb een extreem vuile bek, maar ik heb niet de neiging om pornografische afbeeldingen te plaatsen. Dus ik was er al helemaal klaar voor om hoog van de toren te gaan blazen over wat porno is en wat niet, en dat ik niet akkoord ga met enige censuur op mijn uitingen, maar toen ik op het plaatje in kwestie klikte, bleek er toch een anus vol in beeld te zijn. Althans, het woord ‘asshole’. En zo zul je altijd zien: kom ik als woordenmeisje in de problemen op een site die over plaatjes gaat, en dan is het toch weer voor een woord. Gelukkig heb ik mijn eigen blog, dus het plaatje leeft hier eeuwig voort.

pinterest2

Compelling future

Soms neem ik me voor om even uit mijn comfort zone te gaan. Dat zijn dan de momenten waarop ik bijvoorbeeld een nieuwe gym ga testen, of een nieuw gerecht kook, of me kwetsbaar opstel ten aanzien van mensen bij wie ik dat niet gewend ben te doen. Want hoewel ik mijn emoties door middel van deze blog nogal vaak over het internet heen hoereer, offline ben ik best gesloten. Althans, alles wat ik laat zien is door mijn eigen interne PR-bureau gecensureerd en goedgekeurd voor de openbare ruimte. Maar toen T, die sinds kort een fractiegenoot is, op Facebook een oproep deed voor mensen om als proefkonijnen op te treden voor zijn coachingsopleiding, leek me dat wel een goed moment om weer eens iets te doen dat ik nieuw en eng vind, en waarbij ik niet 100% de controle heb over wat er ging gebeuren. Een heel end uit de comfort zone dus. En laten we eerlijk zijn: gratis coaching is altijd mooi meegenomen. Ik meldde me dus aan en vandaag was het gesprek. T zijn opleiding is op het gebied van NLP (Neuro Linguïstisch Programmeren), waar ik verder niets vanaf weet, maar in het geval van ons coachingsgesprek mocht ik een doel benoemen en gingen we een oefening doen zodat ik dichter bij dat doel kon komen. Het doel dat ik voor mezelf had geformuleerd was ‘een roman schrijven’. Dat is een oprecht doel; ik wil dat echt heel graag, ik heb ook al veel ideeën, maar van het daadwerkelijke schrijven wil het maar niet komen.

nlpNa een inleidend gesprek besloot T tot de oefening die achteraf ‘Compelling Future’ bleek te heten. Ik moest mijn doel op een papiertje schrijven, en toen kwamen er nog meer papiertjes: die met het effect (dat mijn roman af was en dat ik veel nieuwe dingen geleerd zou hebben), de belemmeringen (de onrust die ik voel, dat ik geen tijd heb, geen rustige locatie, dat de inspiratie, techniek en discipline waarvan ik weet dat die er is er maar niet uitkomt), wat ik nodig heb (rust, locatie, tijd, me kunnen afsluiten voor alle andere impulsen en dat ik er echt voor moet kiezen om het te doen) en hoe ik me nu voel ten aanzien van mijn doel (stuurloos). Vervolgens legde T de blaadjes op de grond en moest ik ‘in het nu’ gaan staan, dus op het blaadje van nu. Er volgde een soort heen en weer gestap over al die blaadjes heen, met de dingen die ik nodig had in mijn hand. En hoewel ik nogal wat moest overwinnen, vooral de gedachte dat het nogal simpel is om me op een blad met mijn eigen doel te zetten, en me vervolgens een blad met de hulpmiddelen die ik zelf geformuleerd had te geven, en dan te constateren dat dat een opluchting was, heb ik er wel wat aan gehad, denk ik. Want ik weet nu dat ik echt wel graag aan die roman wil schrijven, en dat ik er last van heb dat ik constant door allerlei dingen word afgeleid. Dus dat ik ervoor zal moeten zorgen dat ik afleidingsvrije tijd en plaats voor mezelf creëer, want dat het er anders niet van zal komen. En nu maar hopen dat die future zo compelling is als hij tijdens het uitvoeren van de oefening leek.